Tuesday, January 22, 2008

ပုဇြန္ထုပ္


"ေဟာ..ဒီမွာ တစ္ခါမွ မၿမင္ဖူးတဲ႕ ပုဇြန္ေတြေနာ္.."
စူးစူးရွရွ နားကြဲလုေအာ္သံက ဒီေက်ာက္ေၿမာင္းေစ်း စိတၱသုခ ေအာက္လမ္း မွာရွိတဲ႕ ရပ္ကြက္ေစ်းထဲကေန ဟိန္းထြက္လာတယ္။ မနက္ခင္းနဲ႕ ညေနခင္းေတြမွာ ေစ်းေရာင္းသူ၊ ေစ်းဝယ္သူေတြနဲ႕ စည္ကားေနေလ႕ရွိတဲ႕ ရပ္ကြက္ေစ်းက ဒီေက်ာက္ေၿမာင္းရပ္ကြက္ အနီးတဝိုက္လံုးမွာ ရွိတဲ႕ အိမ္ရွင္မေတြ၊ မိသားစုေတြအတြက္ မရွိမၿဖစ္ အားထားရာ ေစ်းကေလးတစ္ခုေပါ႕။

ဒီေစ်းက မနက္ခင္းတစ္ခ်ိန္၊ ညေနခင္းတစ္ခ်ိန္ ေစ်းဝယ္သူမ်ားၿဖင္႕ အလြန္စည္ကားေလ႕ရွိသည္။

ေစ်းအနီးနားက မလႊကုန္း ဘူတာကလည္း ဒီေစ်းထဲက ေစ်းသည္တို႕ အားထားစရာ ရထားဘူတာ တစ္ခုလည္းၿဖစ္သည္။ ေရာင္းခ်စရာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ားကို ၿခင္းေတာင္းၾကီးမ်ားထဲတြင္ထည္႕၊ ပုဆိုးကို ေရစြတ္ အေပၚမွ အုပ္ကာ ၿမိဳ႕စြန္ ၿမိဳ႕ဖ်ား မဂၤလာဒံုတို႕ ဟိုးအေဝးေလာက္မွ ေန၍ ၿမိဳ႕ပတ္ရထားၿဖင္႕ လာၾကရသည္။

ၾကီးၿမင္႕လာေသာ ဘတ္စ္ကားခကို မတတ္ႏိုင္။ သယ္ယူပို႕ေဆာင္ခက ရမည္႕ အၿမတ္ထက္ ၾကီးၿမင္႕ကာ အရင္းကုိပင္ မကာမိေခ်။ သည္ေတာ႕ လူစီး ရထားခ ႏွစ္က်ပ္ သာေပးရသည္႕ ၾကမ္းပိုး ဖလပြႏွင္႕ၿမိဳ႕ပတ္ရထားကိုသာ အသံုးၿပဳရသည္။ အထုပ္အပိုးမ်ား အတြက္ေတာ႕ အပိုေၾကးမ်ား ေပးရသည္ေပါ႕။ ထို႕ၿပင္ ၿမိဳ႕ပတ္ရထား မလႊကုန္းဘူတာရုံႏွင္႕ နီးေသာေၾကာင္႕ ဒီေစ်းကို ေစ်းသည္တို႕ မ်က္စိက်စရာ ေနရာ အခ်က္အခ်ာ ၿဖစ္လာသည္။

မိုးတြင္းဆိုရင္ ရႊံဖြက္ တစီစီ၊ ငါးအေၾကးခြံေတြ၊ စြန္႕ပစ္ထားတဲ႕ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ အႏြမ္းေတြ နဲ႕ တန္ဆာဆင္ထားၿပီး၊ အသားငါး အစိမ္းအနံ႕၊ ငါးပိရည္ က်ိဳေရာင္းတဲ႕ ဆိုင္က ငါးပိရည္က်ိဳအနံ႕ လိႈင္လိႈင္၊ မံုလာခ်ဥ္ ေရာင္းတဲ႕ ဆိုင္က မံုလာခ်ဥ္ အနံ႕ စူးစူး၊ ပန္းဆိုင္က ရာသီေပၚ ပန္းရနံ႕ သင္းသင္း၊ ေကာက္ညင္းေပါင္း အေၾကာ္ဆိုင္က ဆီေၾကာ္ အနံ႕ ေဝ႕ကာေဝ႕ကာ..အစရွိတဲ႕ အနံ႕အသက္ေပါင္းစံု ထံုမြန္ရာ ဒီေစ်းက အလြန္တရာ ေစ်းဝယ္လို႕ ေကာင္း၏။

ေစ်းနေဘးမွာက မီးေသြးဆိုင္။ မီးေသြးကလည္း လွ်ပ္စစ္မီး မရွိတဲ႕ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လို ၿမိဳ႕ၾကီး ၿပၾကီးမွာ ဟင္းခ်က္ ထမင္းခ်က္ရာမွာ သံုးဖို႕ အလြန္အေရးၾကီးတဲ႕ မရွိမၿဖစ္ကုန္ပစၥည္း။ ေစ်းအဝင္ဝ လမ္းေပၚ ရႊံဖြက္ သိပ္မရွိတဲ႕ ေနရာမွာေတာ႕ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး စံပယ္ပန္းကံုးေတြ ေရာင္းေနတဲ႕ ေယာကၤ်ားေတြ တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စအၿမဲေတြ႕ရေလ႕ ရွိတယ္။

ေစ်းလမ္းမ မဝင္ခင္ေလးမွာ ေတာင္းေတြ၊ ဗန္းေတြနဲ႕ ေရာင္းေနေလ႕ရွိတဲ႕ ခရမ္းခ်ဥ္သီးသည္၊ ငရုတ္သီးသည္၊ မုန္လာဥအနီ (ခါၾကက္ဥ)၊ နံနံပင္၊ ပဲပင္ေပါက္၊ ကန္စြန္းရြက္၊ ကိုက္လန္ အစရွိတဲ႕ အေၿခခံ ဟင္းခ်က္ စားစရာ အသီးအရြက္သည္ေတြက ေနရာယူထားေလ႕ရွိသည္။ ရံဖန္ရံခါ ငါးသည္မ်ားလည္း ထိုေစ်းဝေနရာသို႕ ေရာက္လာတတ္သည္။

ထိုေနရာမွ လမ္းမထဲသို႕ နည္းနည္း လမ္းေလွ်ာက္ ဝင္သြားလ်င္ ဝက္သားသည္၊ ၾကက္သားသည္၊ ငါးသည္ တို႕ က လမ္းေဘးဝဲယာ ေဘးတစ္ဖက္ တစ္ခ်က္တြင္ အသီးသီး ေနရာ ယူထားကာ ၾကက္သားေဆးသည္႕ ေရမ်ား၊ ငါးေဆးသည္႕ေရမ်ား၊ ၀က္သားေဆးသည္႕ ေရမ်ား၊ ထိုေရ သံုးမ်ိဳး ေပါင္းစပ္ၿပီး စိုစိ စိုစိ ရႊံဖြက္မ်ား ထေနေလ႕ရွိသည္။

ေန႕လည္ ေစ်းေခါင္းကြဲ ၍ ေစ်းသည္မ်ား မရွိေတာ႕သည္႕ အခါမွ ေစ်းသန္႕ရွင္းေရး အလုပ္သမားက ထိုလမ္းမတေလွ်ာက္ တၿပက္စည္းလွဲ အညစ္အေၾကးမ်ားကို ေဆးေၾကာ ရွင္းလင္း ရပါသည္။

ထိုမွ တဖန္ သားစိမ္း ငါးစိမ္းသည္မ်ားကို လြန္ေၿမာက္သြားလွ်င္ ခေနာ္ႏွီ ခေနာ္ႏွဲ႕ ဆိုင္ခန္း ေသးေသးေလးမ်ား ကို ေတြ႕ရသည္။ ဆိုင္ခန္းပိုင္ရွင္မ်ား က ငွက္ေပ်ာသီး အုန္းသီးသည္မ်ား၊ အေၾကာ္စံုသည္၊ ဆန္ ဆီ ဆား ငရုတ္ေၿခာက္ ၊ ၾကက္သြန္၊ ၾကက္ဥ၊ ငံုးဥမ်ား ေရာင္းေသာ ကုန္ေၿခာက္သည္မ်ား ၿဖစ္ၾကသည္။

ထိုဆိုင္ခန္းမ်ား အေရွ႕ လမ္းအလယ္ေခါင္တြင္ ရံဖန္ရံခါ ဒန္အိုး အၾကီးၾကီးၿဖင္႕ ေရာင္းေနေလ႕ရွိေသာ ငါးသေလာက္ေပါင္းသည္ကို ၿမင္ရတတ္သည္။ တို႕စရာ ၿမဳတ္စရာ အစံုၿဖင္႕ ငါပိရည္က်ိဳ ေရာင္းသည္လည္း ရွိသည္။ မုန္လာခ်ဥ္၊ ခတက္ခ်ဥ္၊ စသည္႕ ထမင္းၿဖင္႕စားစရာ သေရယိုဖြယ္ ၿမန္႕မာ႕ ရိုးရာ အခ်ဥ္မ်ားလည္း ေရာင္းၾကသည္။ တြယ္ခ်ိတ္၊ အပ္ခ်ည္၊ လက္သည္းညပ္၊ ကလစ္ တိုလီမႈတ္စ စံုစီနဖါမ်ားကို ဗန္းထဲတြင္ ထဲ႕ လည္ပင္းတြင္ ခ်ိတ္လြယ္ကာ ဟိုဟို ဒီဒီ လမ္းေလွ်ာက္ ေရာင္းေနၾကေသာ ေစ်းသည္ ေယာကၤ်ားမ်ားလည္း ရွိသည္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္းက စီးတီးမတ္တို႕၊ ဂ်န္းရွင္းတို႕ ဘာတို႕ ညာတို႕ စတိုးဆိုင္ၾကီးေတြမွာ ေရာင္းေနတဲ႕ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေတြ၊ အသီးအရြက္ေတြ၊ အသားငါးေတြနဲ႕ ဒီေက်ာက္ေၿမာင္းေစ်းထဲမွာ ေရာင္းတဲ႕ အရာေတြက အတူတူပါပဲေလ။ လိုတာမွန္သမွ် ဒီေစ်းထဲမွာ လဲ ရႏိုင္တာပဲ။ ၿပီးေတာ႕ ေစ်းႏႈန္း အလြန္ခ်ိဳေသာ ဝယ္လို႕ ေကာင္းေသာ ရပ္ကြက္ ေစ်းေလး တစ္ခုေပါ႕။

ေအးမ အတြက္ကေတာ႕ ၿမိဳ႕ထဲ ဆိုင္ၾကီးေတြက စားစရာေတြကို မဝယ္ႏိုင္။ ဒီေစ်းထဲ ရႊံဖြက္ေတြ ၾကားထဲမွာ ေစ်းဝယ္ရတာ အဲဒီေလာက္ၾကီး မဆိုးပါ။ အိမ္ၿပန္ေရာက္ရင္ ေၿခေထာက္ ေရၿပန္ေဆးလို႕ ရတာပဲ။ ကားကေလး တဝီွးဝွီးေမာင္းၿပီး ၿမိဳ႕ထဲတြင္ ေစ်းဝယ္ၾကရေသာ လူတန္းစားထဲတြင္ ေအမ တစ္ေယာက္ မပါဝင္ေခ်။

ေခါင္းနဲ႕ကိုယ္နဲ႕ တြဲလ်က္ အခြံစိမ္းစိမ္း မိန္းကေလးလက္ တစ္ထြာခန္႕ အရြယ္ ပုဇြန္ထုပ္ ခပ္ၾကီးၾကီးေတြကို ႏူတ္ခမ္းေမႊးကေန ကိုင္ေၿမာက္ၿပီး ေအာ္ေရာင္းေနတဲ႕ ေစ်းသည္ မိန္းမၾကီးရဲ႕ အသံက ၾကားရသူေတြ ရုတ္တရက္ ထူးဆန္းသြားေစတယ္။ တစ္ခါမွ မၿမင္ဖူးတဲ႕ ပုဇြန္ေတြ တဲ႕။

ေစ်းၿခင္းေတာင္းေလး ကိုင္ၿပီး ေအးမေၿခလွမ္းေတြ ပုဇြန္သည္ဆီ ေၿခဦးလွည္႕မိတယ္။ သူလို ကိုယ္လို အိမ္ရွင္မေတြလည္း အဲဒီေရွ႕မွာ ရစ္သီရစ္သီ နဲ႕ ပုဇြန္ထုပ္ၾကီးေတြ ဗန္းထဲ ေရခဲေတြနဲ႕ အတူခင္းထားတာကို စိတ္ဝင္တစား ၾကည္႕ေနၾကတယ္။

“ဟယ္ ဟုတ္ပါရဲ႕ ပုဇြန္ထုပ္ၾကီးေတြ အၾကီးၾကီးေတာ႕”
ေဘးနားက အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေရရြတ္သံက ထြက္လာတယ္။
“ေစ်းေတာ႕ ၾကီးမွာေပါ႕ ရွင္႕” လို႕ ေနာက္ အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္က ခပ္တိုးတိုးေလး ေၿပာသည္။

ေအးမလည္း ပုဇြန္ထုပ္ၾကီးေတြ ၾကည္႕ၿပီး တစ္ခါမွ ခ်က္မစားဖူးလို႕ ဆီၿပန္ေလးခ်က္စားလိုက္ရရင္ေတာ႕ …ဆိုတဲ႕ အေတြးနဲ႕သာ ေငးၾကည္႕ ေနမိတယ္။ သြားၿပီး ေစ်းႏႈန္းကိုလညး္ မေမးရဲဘူး။ ဘယ္.. သာမန္ပုဇြန္ ခပ္စိပ္စပ္ ေသးေသးမြားမြားေလးေတြေတာင္ ဝယ္မစားႏိုင္တဲ႕ ဘဝ။

ေယာကၤ်ား လုပ္တဲ႕ လူက တစ္ေန႕ တစ္ေန႕ ေလးေထာင္္ေလာက္ ရဖို႕ရာ မိုးလင္းကေန႕ သန္းေခါင္တလြဲအထိ ပင္ပင္ပန္းပန္း ဆိုက္ကားနင္း။ အံုနာေၾကးက တစ္ေန႕ သံုးေထာင္၊ ပုိတဲ႕ ပိုက္ဆံကို အိမ္လခႏုတ္၊ ဆီးဖိုး ဆန္ဖိုးႏုတ္လိုက္ေတာ႕ ဘာမွ မက်န္ေတာ႕။ မုန္႕ဟင္းခါးတစ္ပြဲ ရွစ္ရာ တစ္ေထာင္ေလာက္ ၿဖစ္ေနတဲ႕ ဒီေခတ္ၾကီးမွာ ပိုက္ဆံကလည္း အသံုးမခံ။ တန္ဖိုးလညး္ မရွိ။

ေအးမကေတာ႕ အိမ္နီးနားခ်င္း ေတြရဲ႕ လက္တိုလက္ေတာင္း ခိုင္ဖက္။ ဟင္းေလးတစ္ခြက္ ရဖို႕၊ ေစ်းဝယ္စရာအသီးအရြက္ဖိုးေလး ရဖို႕ အတြက္ တစ္အိမ္ တက္ဆင္း အဝတ္ေလွ်ာ္ရသည္႕ အခါရွိသလို႕၊ ခိုင္းသည္႕ အိမ္က အိမ္သန္႕ရွင္းေရးလုပ္ခိုင္းလွ်င္ လုပ္ေပးရ ၊ ခိုင္းရာသြား၊ လိုရာ ဝယ္ေပးရသည္႕ ဘ၀ၿဖင္႕ ေနစဥ္ မီးဖိုေခ်ာင္ကို အလ်င္မွီေအာင္ ၿဖည္႕တင္းရသည္။

ဒီရက္ပိုင္း သားကေလးက ေနမေကာင္း။ ခ်ဴခ်ာလြန္းလွသည္။ သား က ငါးႏွစ္ေက်ာ္လို႕ ေၿခာက္ႏွစ္ေတာင္ ၿပည္႕လုနီး ရွိေနၿပီ။ အခုထိ ေက်ာင္းမထားႏိုင္ေသးေပ။

ေနမေကာင္းၿဖစ္ေနတဲ႕ သားေလး မ်က္ႏွာ ဖ်တ္ကနဲ ေၿပးၿမင္ေယာင္မိသည္။ သားေလး ေတာ႕ စားခ်င္ရွာမွာပဲ။ ဟင္းရြက္ေရလံုၿပဳတ္၊ ငပိေရ တို႕စရာတို႕ၿဖင္႕သာ ေနရာယူေလ႕ရွိသည္႕ အိမ္က ထမင္းစားပြဲေပၚတြင္ ဒီပုဇြန္ထုပ္ၾကီးေတြ ခ်က္ၿပီး တင္ထားကာ ေယာကၤ်ား ႏွင္႕ သား လုပ္သူတို႕ကို ေၾကြးခ်င္စမ္းပါဘိ။

အသက္ရႈသည္႕အခါ ဖုတ္လိုက္ ဖုတ္လိုက္ ၿဖစ္ေနသည္႕ သားေလးကို ၾကည္႕ၿပီး လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ဖက္ၿပီး ငိုၾကရသည္႕ ညေတြမ်ားေနသည္။ ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ ပိုက္ဆံစုၿပီး သားကို ဆရာဝန္သြားၿပၾကမည္ဟု လင္မယားႏွစ္ေယာက္ တိုင္ပင္ထားၾကသည္။

“ႏုိင္ငံၿခားက လာတဲ႕ ပုဇြန္ေတြလား”
မိန္းမတစ္ေယာက္က ေမးသံၾကားလိုက္ရလို႕ ေအးမလည္း စိတ္ဝင္တစားနဲ႕ နားစြင္႕ ေနလိုက္မိသည္။
“မဟုတ္ဘူး ေတာ္ေရ႕.. ႏိုင္ငံၿခားကို မသြားၿဖစ္တဲ႕ ၿပည္တြင္းၿဖစ္ ပုဇြန္ေတြေလ”
ပုဇြန္သည္ မိန္းမၾကီး၏ အေၿဖက ရုတ္တရက္ အိမ္ရွင္မေတြ စိတ္ထဲ ဇေဝဇဝါ ၿဖစ္သြားတယ္။
“ႏိုင္ငံၿခားက ကြ်န္မတုိ႕ဆီက ပုဇြန္ေတြ မဝယ္ေတာ႕ဘူး ဆိုၿပီး စီးပြားေရး ပိတ္ဆို႕ လိုက္တယ္လို႕ ကြ်န္မတို႕ ဒိုင္ကေၿပာတာပဲ”

ဟုတ္ပါရဲ႕ ႏိုင္ငံၿခားက စီးပြားေရး ပိတ္ဆို႕တယ္ ဆိုတာ ေတာ႕ ဘာတို႕ေတာ႕ ေအးမ ၾကားဖူးသည္။ သို႕ေပမယ္႕ ယခုလို ေက်ာက္ေၿမာင္းက ရပ္ကြက္ေစ်းေလးမွာ လာၿပီ ေၿပာၿဖစ္ ဆိုၿဖစ္ေလာက္ အထိ အက်ိဳးသက္ေရာက္လိမ္႕မည္ဟု မထင္မိ။ အခုေတာ႕ စီးပြားေရး ပိတ္ဆို႕ၿခင္းကို ေအးမ စတင္ၾကားဖူးေလၿပီ။

“တစ္ဆယ္သား ဘယ္ေလာက္လဲ အစ္မ”
ေအးမလည္း အရဲစြန္႕ၿပီး ေမးလိုက္သည္။ ပုဇြန္ထုပ္ဆိုရင္ ေခါင္းသာ ၿမင္ဖူး၊ မစားဖူးေသာ ေအးမတို မိသားစုအတြက္ ေခါင္းေရာ၊ ကိုယ္ေရာ တြဲလ်က္ ပုဇြန္ထုပ္ၾကီးေတြ အခု ကိုယ္တိုင္ ၿမင္ဖူးေလၿပီ။ ထိုအၿပင္ ေစ်းႏႈန္းလည္း ေမးဖူးၿပီ။

ေအးမတို႕ အဘိုးေတြ အဘြားေတြက ေၿပာဖူးသည္။ ၿမန္မာၿပည္သည္ သံယဇာတ သဘာဝ အရင္းအၿမစ္မ်ား ေပါးမ်ားၾကြယ္ဝေသာ ႏိုင္ငံၿဖစ္သည္တဲ႕။ ေအးမအၿမင္ လက္ေတြ႕မွာေတာ႕ ေအးမတို႕လို ႏိုင္ငံသားေတြ မသံုးစြဲရေပ။ ထိုအရင္းအၿမစ္ သံယဇာတမ်ားက ႏိုင္ငံၿခားမွ လူမ်ားသာ သံုးစြဲၾကရသည္။ ေအးမ နားမလည္။

ေအးမဆိုလွ်င္ ကိုယ္႕ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ရွိေသာ အားလူး၊ ၾကက္သြန္၊ ဆားတဇြန္းက အစ အေလအလြင္႕ မရွိေအာင္ စီမံခန္႕ခြဲရသည္။ ကိုယ္႕ အိမ္က မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ ရွိေသာ အရာမ်ားသည္ ကိုယ္႕ မိသားစု စားဖို႕ပင္ ၿဖစ္သည္။

သို႕ေပမယ္႕ ေအးမတို႕ ႏိုင္ငံက ထြက္သည္႕ ေကာင္းေပ႕ ထြဋ္ေခါင္မ်ားကို ႏိုင္ငံၿခားပို႕ကာ ကိုယ္႕ႏိုင္ငံသားမ်ား ငတ္ၾကရသည္။ ေအးမကိုယ္တိုင္ ၀င္ေရာက္ စီမံခန္႕ခြဲခ်င္စမ္းပါဘိ။ ေအးမ အညတရပါ။ သို႕ေပမယ္႕ ကိုယ္႕ အိမ္က မီးဖိုေခ်ာင္ေလာက္ေတာ႕ ႏိုင္ေအာင္ ထိန္းႏိုင္သည္႕ ဦးေႏွာက္ အသိညာဏ္ ရွိေသးသည္။

ဒီေန႕ေတာ႕ ကိုယ္႕တိုင္းၿပည္ကထြက္တဲ႕ ပုဇြန္ေတြ စားဖူးသည္ ရွိေအာင္ စားၾကည္႕ခ်င္သည္။ အာဟာရ ခ်ိဳ႕တဲ႕ကာ ေနမေကာင္းၿဖစ္ေနသည္႕ သားကေလးကိုလည္း ေကြ်းခ်င္သည္။ မိသားစုကို ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ကိုင္ ေကြ်းေမြးေနေသာ လင္ေယာကၤ်ားလုပ္တဲ႕သူကိုလည္း တခါတရံ ထမင္းမိန္မိန္ စားေစခ်င္သည္။

“တစ္ဆယ္သား ၁၀၀၀ ညီမေလး”
စိတ္လႈပ္ရွားစြာနဲ႕ ေတာက္ပေနတဲ႕ ေအးမမ်က္လံုးေတြ ရုတ္တရက္ ေမွးမွိန္သြားသည္။
ေယာကၤ်ားလုပ္တဲ႕သူရဲ႕ ေခြ်းသံရြဲရြဲ ခြန္အားကို စိုက္ထုတ္ကာ ေလးလံေသာ ကုန္ပစၥည္းမ်ားကို တင္လ်က္ ဆိုက္ကားနင္းေနသည္႕ ဟန္ကို ၿပန္ၿမင္ေယာင္မိသည္။

စိတ္မေကာင္းၿခင္းက ေဝ႕ကနဲ႕ ရင္ထဲမွာ တက္လာကာ ေၿခလွမ္းမ်ား ေလးလံသြားရသည္။ ေစ်းဆြဲၿခင္းကေလးကို ကိုင္ကာ ဟင္းရြက္တန္းဖက္သို႕ ေၿခဦးလွည္႕လိုက္သည္။ မ်က္လံုးၿပဴးၿပဴး ႏႈတ္ခမ္းေမြးတေထာင္ေထာင္ႏွင္႕ မာန္ေဆာင္ေနေသာ ပုဇြန္ထုပ္မ်ား၏ ေလွာင္ေၿပာင္သံမ်ားက အေနာက္တြင္ ဟားတုိက္ ရယ္ေမာက်န္ခဲ႕သည္။

ေနႏွင္႕အံုးေပါ႕ကြယ္။ ပိုက္ဆံရွိလာတဲ႕ တစ္ေန႕ ဒင္းတို႕ကို ဆီၿပန္ခ်က္စား ပစ္လိုက္ အံုးမည္။
တစ္ဆယ္သားဆိုရင္ေတာ႕ ပုဇြန္သံုးေကာင္ေလာက္ေတာ႕ ရတန္ေကာင္းပါရဲ႕။

ေအးမေၿခလွမ္းက လွမ္းသာ လွမ္းေနရသည္။ မ်က္လံုးၿပဴးၿပဴး ပုဇြန္ထုပ္ၾကီးမ်ားကို မ်က္စိထဲမွ မထြက္ေခ်။ ေၿခလွမ္း တစ္လွမ္း လွမ္းတိုင္း သားမ်က္ႏွာ ႏွင္႕ လင္ၿဖစ္သူမ်က္ႏွာ ကိုသာ တလွည္႕စီ ေၿပးၿမင္ေယာင္မိသည္။ သားကို သခင္၊ လင္ကို ဘုရား အၿဖစ္ ကိုးကြယ္ေသာ ေအးမလို သာမန္ မိန္းမအတြက္ သူတို႕အား စားေစခ်င္သည္႕ ေစတနာ ေမတၱာအဟုန္က ၾကီးမားလို႕ ေနသည္။

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း

Wednesday, January 9, 2008

ဒီမိုကေရစီ ႏွင္႕ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း


အမွန္တကယ္ေတာ႕ လက္ရွိအေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ႕ ေရြးေကာက္ပြဲ အေၾကာင္းေရးမလို႕ပဲ။ သို႕ေပမယ္႕ စာက ပ်ိဳးရင္း ပ်ိဳးရင္းနဲ႕ ေရြးေကာက္ပြဲအေၾကာင္းကို ေနာက္ဆံုးမွာ စတိေလးေလာက္ပဲ ထည္႕လိုက္ေတာ႕တယ္။ ေနာက္ၿပီး အခုအခ်ိန္မွာလည္း နယ္ႏွစ္နယ္ပဲ ၿပီးေသးတာဆိုေတာ႕ အနာဂတ္အေၿဖက ရင္ခုန္စရာေပါ႕။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ေခတ္ဦးကာလမွ စတင္၍ လူ႕ေဘာင္ အဖြဲ႕အစည္း တစ္ခု စတင္ ၿဖစ္ေပၚလာသည္ႏွင္႕ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးအေထြေထြ၏ အေၿခခံလိုအပ္ခ်က္၊ ခံစားခ်က္မ်ား၊ ရႈ႕ၿမင္ေတြးေခၚပံု အယူအဆ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ကြဲၿပားၿခားနားၾကေလသည္။ ေရွးေခတ္က လူအဖြဲ႕အစည္းတြင္ ဆန္စားခ်င္ေသာ လူရွိမည္။ ဂ်ံဳစားခ်င္ေသာ လူလည္းရွိမည္။ အမဲလိုက္သည္႕အခါ ရသည္႕ ေဝစုထက္ ပိုလိုခ်င္သူရွိမည္။ အမ်ားနည္းတူ အမဲ မလိုက္ပဲ အေခ်ာင္ ေဝစုလိုခ်င္သူလည္းရွိမည္။

ဤသည္ကား လူရယ္လို႕ ၿဖစ္လာခ်ိန္ကစ၍ တည္ရွိေနေသာ အတၱပင္ၿဖစ္ေခ်သည္။ ယေန႕ လူေဘာင္းအဖြဲ႕အစည္းတြင္လည္း အလားတူ ဆႏၵ အတၱမ်ားၿဖင္႕ လူမ်ားရွိေနၾကသည္မွာ မလြဲပင္။ ထိုအခါ ထိုကဲ႕သို႕ေသာ လူအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႕၏ အၿမင္အယူဝါဒကြဲၿပားၿခားနားခ်က္မ်ား၊ လိုအင္မ်ားအား ဟန္ခ်က္ညီညီ ၿဖည္႕ဆည္းကာ တည္တံခိုင္ၿမဲ သမာသမတ္က်ေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုၿဖစ္တည္ဖို႕အတြက္ လူအမ်ားစုက သေဘာတူတင္ေၿမွာက္ထားေသာ ေခါင္းေဆာင္၊ လူအမ်ားစုက ညီတူမွ်တူခ်မွတ္ေရးဆြဲေသာ စည္းမ်ဥ္းဥပေဒ အေၿခခံမူမ်ားၿဖင္႕ တည္ေဆာက္ၾကရပါသည္။

သို႕တည္းမဟုတ္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ၿခင္းစီတို႕၏ ၿဖစ္ခ်င္သည္႕ ဆႏၵအေထြေထြ လိုအင္မ်ားအား တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးေၿပာေန၊ လုပ္ေနပါက ဤလူအဖြဲ႕အစည္းသည္ လည္း ေပၚေပါက္လာစရာအေၾကာင္းမရွိ။ လူတိုင္း မိမိတို႕ ထင္သလို ထင္ရာစိုင္းကာ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဘာသာစကား၊ ဘ၀လံုၿခံဳမႈတို႕သည္လည္း ၿဖစ္ေပၚမလာႏိုင္ေတာ႕ေပ။

လူတိုင္းတြင္ ၿဖစ္ခ်င္သည္႕ လိုအင္ဆႏၵေပါင္းေၿမာက္ၿမားစြာအနက္မွာ အေၿခခံ အက်ဆံုးေသာ လူတိုင္းအတြက္ မရွိမၿဖစ္လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ဆြဲထုပ္ရလိမ္႕မည္။ ၄င္းကို အေၿခခံလူ႕အခြင္႕အေရးဟု (Basic Human Right) လည္း ေခၚဆိုၾကသည္။

လူတစ္ေယာက္သည္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခု၏ ေအာက္တြင္ ေမြးဖြားၾကီးၿပင္းလာပါက သူသည္ ေနေရး၊ ထိုင္ေရး၊ စားေရး၊ ေသာက္ေရး၊ ဝတ္စားဆင္ယင္ေရး၊ က်န္းမာစြာ အသက္ရွင္ေနထိုင္ေရး တို႕ရွိကာ ထိုအေၿခခံလိုအပ္ခ်က္မ်ား ၿပည္႕စံုစြာ ၿဖင္႕ ေနထိုင္ အသက္ရွင္မွ ထိုလူ႕အဖြဲ႕အစည္းသည္ ေကာင္းမြန္ေသာ၊ အသက္ရွင္ေနထိုင္သင္႕ေသာ အဖြဲ႕အစည္း တစ္ခုၿဖစ္ေပလိမ္႕မည္။

လူရယ္လို႕ ၿဖစ္လာသည္႕ အခါတြင္ လူသည္ ေနထိုင္စရာ အမိုးအကာတို႕ၿဖင္႕ လံုၿခံဳေသာ နားခိုစရာ အိမ္ရွိရမည္။ ကိုယ္ခႏၶာအသက္ရွင္ ရပ္တည္ေနေရးအတြက္ အဟာရၿပည္႕၀သည္႕ အစားအစာမ်ား ၿဖည္႕တင္းႏိုင္စြမ္းေသာ အခြင္႕အလမ္းမ်ားလည္း ရွိရမည္။ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတြင္ ေနထိုင္ရသည္႕အားေလ်ာ္စြာ ကိုယ္႕က်င္႕တရားေကာင္းမြန္ေသာ လူတစ္ေယာက္ၿဖစ္လာေစရန္ ေကာင္းသည္ ဆိုးသည္ကို ေဝဖန္ပိုင္းၿခားႏိုင္ရန္ေသာ ပညာသင္ၾကားေရး၊ ဘာသာေရးက သင္ၾကားၿပသမႈတို႕ကို လြတ္လပ္စြာ ယံုၾကည္ ကိုးကြယ္ခြင္႕ အစရွိသည္ၿဖင္႕ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕ေသာ လူ႕ေဘာင္အဖြဲ႕အစည္းကို တည္ေဆာက္ႏိုင္ရန္ အခြင္႕အေရးမ်ားလည္း ရွိရမည္။

လူသည္ ဦးေႏွာက္ အသိညဏ္၊ ခံစားခ်က္ ႏွလံုးသားႏွင္႕ ေပါင္းစပ္ထားေသာ သတၱဝါတစ္မ်ိဳးၿဖစ္သည္။ ေနရာေဒသ ရာသီဥတု ကြဲၿပားၿခားနားသြားၾက၍သာ အသားအေရာင္ ရုပ္ဆင္းအဂၤါမ်ား လူမ်ိဳးမ်ား အသြင္ၿဖင္႕ကြဲၿပားၿခားနားသြားၾကရသည္သာ။ မည္သည္႕လူမ်ိဳးက ေကာင္းသည္ သာသည္၊ မည္သည္႕လူမ်ားက နိမ္႕ပါးသည္ဟူ၍ မရွိပါ။ လူသည္ လူပဲၿဖစ္သည္။ လူတိုင္းသည္ အားလံုးအတူတူၿဖစ္သည္။

ဤတြင္ ေမးစရာတစ္ခုရွိပါသည္။ ေကာင္းၿပီ လူဆိုသည္မွာ အားလံုး တူညီၾကသည္ဟု ဆိုလွ်င္ ဘာအတြက္ေၾကာင္႕ အေနာက္တိုင္းမွ လူမ်ား၊ ဒီမိုကေရစီ တိုင္းၿပည္မ်ားမွ လူမ်ားသည္ အၿခားလူမ်ားကို ၾကီးစိုးေနၾကရသနည္း။ တနည္းအားၿဖင္႕ ထိုႏိုင္ငံမွ လူမ်ား အားလံုးနည္းပါးမွ်သည္ ေကာင္းေပ႕ဆိုသည္ သဘာ၀ အရင္းအၿမစ္မ်ားကို သံုးစြဲၾကရၿပီး ဒီမိုကေရမဲ႕ေသာ တိုင္းၿပည္မ်ားတြင္ ဆင္းရဲမြဲေတ ငတ္သူကငတ္၊ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝၾကသူမ်ားက က်ိက်ိတက္ ခ်မ္းသာၾကရကာ ဘာေၾကာင္႕လူတန္းစား အလြန္အမင္း ကြာၿခားေနၾကရသနည္း။

ရွင္းပါသည္။ လူတိုင္းတြင္ ကိုယ္ပိုင္ အစြမ္းအစမ်ား၊ ခြန္အားမ်ား၊ ယံုၾကည္ခ်က္ ရည္မွန္းခ်က္မ်ား ရွိၾကသည္။ ထိုကဲ႕သို႕ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ၿခင္းစီ၏ ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စမ်ားကို အတိုင္းအဆမရွိ လြတ္လပ္စြာ ေဖၚေဆာင္ေပးႏိုင္စြမ္းရွိေသာ လူအဖြဲ႕အစည္းသည္ တိုးတက္ေၿပာင္းလဲသြားမည္သာ။ ထိုကဲ႕သို႕ ကိုယ္ပိုင္ လြတ္လပ္ခြင္႕မ်ား ရွိၿခင္း၊ ကိုယ္ပိုင္ လုပ္ပိုင္ႏိုင္ခြင္႕ရွိၿခင္းသည္ ဒီမိုကေနစီစနစ္၏ အေၿခခံ အေၾကာင္းတရားပင္ၿဖစ္ေခ်သည္။

ထိုကဲ႕သို႕ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ကို အေၿခခံထားၿခင္းၿဖင္႕ လူတိုင္းသည္ မိမိတို႕၏ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းကို ဦေဆာင္မည္႕ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းကို ထက္ၿမက္ေသာ အသိပညာ ညဏ္ၿဖင္႕ ေဝဖန္သံုးသတ္ကာ မည္သူကၿဖင္႕ မည္သည္႕တာဝန္ယူကာ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ၿပဳလုပ္သင္႕သည္ဟု အမ်ားသေဘာတူညီခ်က္ၿဖင္႕ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းကို ေရြးခ်ယ္တင္ေၿမွာက္ၾကရသည္။

ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းဆိုသည္မွာလည္း လူအမ်ား၏ ယံုၾကည္ကိုးစာမႈကို ခံယူလ်က္ မိမိဦးေဆာင္မႈေအာက္တြင္ မွီတင္းေနထိုင္ေနၾကေသာ လူမ်ား၊ မိမိ ဦးေဆာင္ေနရေသာ လူအဖြဲ႕အစည္းကို တိုးတက္ေကာင္းမြန္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ရပါသည္။ တနည္းအားၿဖင္႕ ေခါင္းေဆာင္တာဝန္ကို ေၾကပြန္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးရသည္ေပါ႕။

တုိင္းၿပည္ ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ အေနၿဖင္႕ အထက္တြင္ ေဖၚၿပထားသည္႕ အေၿခခံ လူ႕အခြင္႕အေရးမ်ားကို ပထမဦးစြာ ၿပည္႕စံုၾကြယ္ဝေအာင္ လုပ္ေဆာင္ရပါမည္။ လူအဖြဲ႕အစည္း သို႕မဟုတ္ တိုင္းၿပည္ တစ္ၿပည္တြင္ အေၿခခံ လူ႕အခြင္႕အေရးမ်ား မရွိပဲ ဆင္းရဲမြဲေတကာ ခြ်တ္ၿခံဳက်ေနေသာ လူတစ္ေယာက္၊ မိသားစု တစ္စု က်န္ရွိေနေသးသမွ် ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္သည္ ေခါင္းေဆာင္ႏိုင္စြမ္းေသာ အရည္အခ်င္းမရွိေၾကာင္းကို ၿပသေနသည္။

လူအမ်ားကို သမာသမတ္က်စြာ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ၿပဳႏိုင္ေသာ အရည္အခ်င္း ရွိသူကို မွ ေခါင္းေဆာင္ဟု ေခၚၾကသည္။ ဆင္းရဲေနေသာ လူတစ္ေယာက္ သို႕မဟုတ္ စားစရာမရွိေသာ မိသားစု တစ္စုကို ၾကည္႕ကာ ငါႏွင္႕ မဆိုင္ဘူး၊ ငါ႕အုပ္ခ်ဳပ္တာ ႏိုင္ငံ ယႏၱာရားၾကီး တစ္ခု လည္ပတ္ေအာင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတာ၊ ခ်မ္းသာတဲ႕ လူတန္းစားေတြ ရွိတာပဲ။ ဆင္းရဲၾကတယ္ဆိုတာ ထိုသူေတြ မၾကိဳးစားလို႕၊ ဘ၀ေပး ကုသိုလ္ကံ မေကာင္းလို႕ဟု ဆင္ေၿခေပးသူသည္ ေခါင္းေဆာင္မႈ နည္းပညာမတတ္၊ ေခါင္းေဆာင္ႏိုင္စြမ္း မရွိသူေပတည္း။

ေခါင္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္းရွိသူသည္ သူ၏ ေခါင္းေဆာင္မႈနည္းပရိယာယ္၊ စီမံခန္႕ခြဲအုပ္ခ်ဳပ္မႈ နည္းဗ်ဳဟာမ်ား သံုးလ်က္ အလုပ္မလုပ္ ပ်င္းရိသူမ်ားကို အလုပ္ၾကိဳးစား၍ ၾကီးပြားခ်မ္းသာလာေအာင္၊ အက်င္႕စာရိတၱပ်က္ၿပား၍ စရိုက္ဆိုးသြမ္းမ်ားကို လိမၼာယဥ္ေက်း သိမ္ေမြ႕လာေအာင္၊ ေထာက္ပံ႕ေပးၿခင္း နည္းလမ္းေကာင္းမ်ား ခ်မွတ္ ခန္႕ခြဲ႕ၿခင္းၿဖင္႕ တိုင္းၿပည္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းကို ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲေပးရသည္။

အကယ္၍ ထိုကဲ႕သို႕ လုပ္ႏိုင္စြမ္းေသာ အရည္ အခ်င္း မရွိလွ်င္ အရည္ အခ်င္းရွိသူကို လူမ်ားက ရွာေဖြကာ ေရြးခ်ယ္တင္ေၿမာက္ရေပလိမ္႕မည္။ တကယ္ေတာ႕လည္း အရည္အခ်င္းရွိေသာ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းတို႕သည္ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ၿပဳကာ အလိုလို ေပၚထြက္လာၾကစၿမဲပင္။ ထိုကဲသို႕ေသာေခါင္းေဆာင္တို႕အား ရွာေဖြ စရာကိုပင္ မလိုေခ်။

မိမိ စိတ္တိုင္းက် ဆံုးၿဖတ္၊ ကိုယ္ပိုင္ အေတြးအေခၚ ေခါင္းေသးေသးေလး တစ္ခုတည္းၿဖင္႕ ေခါင္းေဆာင္တက္လုပ္ေနပါက အမွားမ်ားကို က်ဴးလြန္ေနေပလိမ္႕မည္။ ထိုကဲ႕သို႕ ေခါင္းေဆာင္ေနာက္ကို လိုက္ရသူမ်ားမွာလည္း လမ္းမွားသို႕ ေရာက္မွာ မလြဲပင္။

ယေန႕သည္ မေန႕ကႏွင္႕ မတူေခ်။ ေၿပာင္းလဲေနေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ လူေနမႈ စနစ္တို႕ႏွင္႕ ေလ်ာ္ကန္သင္႕ၿမတ္ေသာ စီမံခန္႕ခြဲ အုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေၿပာင္းအလဲမ်ား ကို လူတိုင္း အလိုရွိၾကသည္မွာ မလြဲပင္။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ယေန႕ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသည္ အေမရိကန္ယဥ္ေက်းမႈႏွင္႕ ေလ်ာ္ညီေသာ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ကို က်င္႕သံုးလ်က္ရွိသည္။ ဒီမိုကေနစီ စနစ္ၿဖစ္သည္႕ အားေလ်ာ္စြာ လူတိုင္းလူတိုင္းသည္ ေခါင္းေဆာင္ကို မိမိစိတ္တိုင္းက် ေရြးခ်ယ္ဆံုးၿဖတ္ပိုင္ခြင္႕မ်ား ရွိၾကေလသည္။ ဤသည္မွာ သမာသမတ္က်သည္။ ေခါင္ေဆာင္ကို ေရြးခ်ယ္သည္မွာ အမ်ားသေဘာတူညီခ်က္ၿဖင္႕ ေရြးခ်ယ္မွ သမာသမတ္က်ေသာ ေရြးခ်ယ္မႈၿဖစ္ေပလိမ္႕မည္။ အရည္အခ်င္းၿပည္႕ဝကာ စစ္မွန္ေသာ ေခါင္းေဆာင္ကိုလည္း ေရြးထုတ္ႏိုင္ေပသည္။

အေမရိကန္ႏိုင္ငံအတြက္ သိသိသာသာ ႏိုင္ငံေရး အေၿပာင္းအလဲမ်ား လုပ္ေဆာင္ဖို႕ လိုအပ္ေနသည္။ လက္ရွိသမတ ေဂ်ာ႕ဘြတ္ရွိ၏ မေအာင္ၿမင္ေသာ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားက အေမရိကန္ႏိုင္ငံအား အၾကီးအက်ယ္ နာမည္ပ်က္ေစခဲ႕ကာ ဒီမိုကရက္မ်ား၏ ေဝဖန္ တိုက္ခိုက္မႈမ်ား၊ နာမည္မၾကီးေသာ အီရတ္စစ္ဆင္ေရးတြင္လည္း စစ္အသံုးစရိတ္မ်ားက လက္ညိဳးထိုး ေထာက္ၿပစရာ ၿဖစ္ခဲ႕ပါသည္။ ယခုအခါတြင္ အေမရိကန္ၿပည္သူ ၿပည္သားတို႕အတြက္ ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲမႈကို ဆံုးၿဖတ္ႏိုင္စြမ္းေသာ အခြင္႕အလမ္းကို ရရွိေနပါသည္။ ဒီမိုကေရစီ၏ အႏွစ္သာရသည္ ဤတြင္ အဆံုး အၿဖတ္ေပးပါေတာ႕သည္။

အေမရိကန္ႏိုင္ငံသားတို႕အတြက္ အလြန္ေတာ္ေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ေပၚထြက္လာေလၿပီ။ ထူးၿခားသည္မွာ လူတိုင္းလူတိုင္းသည္ လြတ္လပ္စြာ စိတ္တိုင္းက် မိမိတို႕ ယံုၾကည္ အားထားရာ ေခါင္ေဆာင္ကို ကိုယ္တိုင္ ေရြးခ်ယ္တင္ေၿမာက္ေနၿခင္းၿဖစ္သည္။

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း

Wednesday, January 2, 2008

မၿပည္႕စံုေသာ ပန္ခ်ီကား


စာနာ သနားၿခင္း
သူကေလးကို ေတြ႕စက ထူးထူးၿခားၿခား ဂရုမထားမိဘူး။ဒါေပမယ္႕ သူမ်ားေတြေစ်းေရာင္းလို႕ ကုန္ကာ ဘာမွ မက်န္ေတာ႕တဲ႕ ေစ်းေခါင္းကြဲခ်ိန္အထိ သူဆီမွာက ဆူးပုပ္ရြက္ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ေလးစီး ငါးစီး၊ ရံဖန္ရံခါ ခရမ္းခ်ဥ္သီး အိအိေလးေတြကို ထည္႕ ထားတဲ႕ ၿပည္ေတာင္းကို ေတြ႕ရတတ္တယ္။ သူမဆီမွာ အၿမဲတမ္း ရွိေနတတ္တာက သံလင္ပန္းထဲမွာ ၿဖန္႕ခင္းထားတဲ႕ ငရုပ္သီးစိမ္း အေတာင္႕ေတြပဲ။ ေစ်းေခါင္းကြဲလို႕ ဘာမွမက်န္ေတာ႕တဲ႕ အခ်ိန္ ကိုယ္လို ေနာက္က်မွာ ေစ်းလာ၀ယ္တတ္တဲ႕ သူအတြက္ သူကေလးဆီကပဲ လက္က်န္ ဆူးပုပ္ရြက္အစည္းေတြ၊ ငရုပ္သီးစိမ္းေလးေတြကို၀ယ္ရတယ္။

ကိုယ္အလုပ္ၿပန္လာတဲ႕အခ်ိန္က ညေနေစာင္းလို႕ ၆-နာရီေက်ာ္ၿပီ။ အခုလို အိမ္ၿပန္ခ်ိန္အမွီ ေၿပးလႊာလႈပ္ရွားေနၾကတဲ႕ ဒီၿမိဳ႕ၿပ လူေနမႈဘ၀မွာ ကိုယ္လည္းၿမိဳ႕ၿပစက္ယႏၱားရားနဲ႕ အတူ လည္ပတ္ေနရတဲ႕ ေခြးသြားစိတ္ကေလး တစ္ခုပါပဲေလ။ဒီလို လူေနမႈစနစ္မွာ ေန႕တဓူဝ မိုးလင္းကေန မိုးခ်ဳပ္ အလုပ္ေတြ လုပ္ၿပီး ေက်ာတခင္းစာ အိပ္ယာေလးမွာ ေက်ာဆန္႕ အနားယူဖို႕ရာ က်န္ရွိေနသမွ် ခြန္းအားေတြနဲ႕ ခႏၱာကိုယ္ကို အစြမ္းကို ေမာင္းတင္ၿပီး မိမိကြန္းခိုရာ ႒ာေနကို ေစာႏိုင္သမွ်ေစာေရာက္ေအာင္ ၿပန္ၾကရသည္။

ေၿမာက္ဥကၠလာ၊ မဂၤလာဒံု အစရွိသည္႕ ခရီးေဝးေတြအထိ ေၿပးဆြဲေသာ လိုင္းကားမ်ားမွ ကားစပယ္ယာမ်ားက ခရီးသည္ကို အလုအယက္ ေအာ္ဟစ္ေခၚသံမ်ား၊ ရံဖန္ရံခါ ေပၚထြက္လာသည္႕ နားကြဲလုမတတ္ က်ယ္ေလာင္လြန္းလွေသာ ကားဟြန္းသံမ်ား၊ ေမာ္ေတာ္ကား စက္အင္ဂ်င္သံမ်ား၊ ကားမီးခိုးနံမ်ား ၿဖင္႕ ၿခံဳလႊမ္းထားေသာ ဒီရန္ကုန္ၿမိဳ႕ လည္ေခါင္ အလုပ္ၿပန္ခ်ိန္ ၿမင္ကြင္းသည္ အေၿခခံလူတန္းစားအလႊာကို ေရးခ်ယ္ၿပသထားေသာ ပန္ခ်ီးကားၾကီး တစ္ခ်ပ္ႏွင္႕ တူလွလြန္းေပသည္။

ညိဳးႏြမ္းသည္႕ သြင္ၿပင္လကၡဏာမ်ား၊ ႏြမ္းပါးအားငယ္ေနသည္႕ သ႑ာန္မ်ား၊ ပိန္လွီမြဲေခ်ာက္ ေနေလ႕ရွိသည္႕ အသားအေရမ်ားၿဖင္႕ ဒီလူတန္းစားအလြႊာတို႕သည္ ခြန္အားရွိသေရြ႕ ရုန္းကန္လႈပ္ရွားေနၾကဆဲ။ ဆန္းဆန္းၿပားၿပား စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ား၊ ေငြပင္းေငြရင္း အေၿမာက္အၿမားၿဖင္႕ လုပ္ကိုင္ႏိုင္စြမ္းရွိသူမ်ားကို ဒီလိုေၿပးလႊာလႈပ္ရွားေနၾကရေသာ အေၿခခံလူတန္းစားတို႕ႏွင္႕ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည္႕ပါက အေၿခခံလူတန္းစားတို႕သည္ ႏြားႏို႕အိုးထဲမွ ႏြားႏို႕မ်ားႏွင္႕တူ ၍ ေငြရွင္ေၾကးရွင္ အာ ဏာရွင္မ်ားသည္ အေပၚယံတင္းေနေသာ မလိုင္အဆီမ်ား ႏွင္႕ တူလြန္းလွေပသည္။

မလိုင္အဆီတို႕သည္ကာ အေၿခခံႏို႕ရည္တို႕ကို စုပ္ယူ၍ ပမာဏနည္းနည္းႏွင္႕ အေပၚယံတက္ေနေလ႕ရွိကာ မလိုင္အဆီႏွင္႕ ႏို႕ရည္တို႕ ကြာၿခားသြားသည္႕ သေဘာသဘာဝအတိုင္း လူခ်မ္းသာ လူဆင္းရဲဟူေသာ မိုးနဲ႕ေၿမေဝးကြာ ၿခားနားမႈတို႕သည္ အေၿခအေနတစ္ခု၏ ၿပရုတ္တစ္ခုပင္။သာမန္မိသားစုတစ္စု၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းပညာေရးသာ တတ္ခဲ႕သည္႕မိဘ ႏွစ္ပါး၊ နယ္တြင္ ဆိုက္ကားနင္းသည္႕ ဖခင္၊ တစ္အိမ္တက္ဆင္း အဝတ္လိုက္လံေလွ်ာ္ဖြတ္ရေသာ မိခင္တို႕ႏွင္႕ၾကီးၿပင္လာခဲ႕ရေသာ ကိုယ္လို သာမန္ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ရိုးသားစြာဘာေတြလုပ္ႏိုင္မည္နည္း။

တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းၿပီးလို႕ ဘြဲ႕ရေအာင္ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္မ်ား ထားခဲ႕တဲ႕ မိဘေတြရဲ႕ ယံုၾကည္ကိုးစားမႈ ကို ကိုယ္ကတာ၀န္ေက်စြာ ၿဖည္႕ဆည္းေပးႏိုင္ခဲ႕ေပမယ္႕ တကယ္တန္း ကိုယ္ၾကီးၿပင္လာခဲ႕တဲ႕လူေဘာင္အဖြဲ႕အစည္းဆိုတာ ေက်ာင္းၿပီးလို႕ ဘြဲ႕ေလးတစ္ခုရရွိသြားရုံနဲ႕ မၿပီးဆံုးသြားေသးဘူးဆိုတာ ပတ္ဝန္းက်င္မွာရွိတဲ႕ အေၿခခံလူတန္းစားေတြ ရုန္းကန္းေနရသည္႕ ပံုရိပ္ေတြက သင္ၾကားေပးေနသည္။

ေက်ာင္းပညာေရးက သင္မေပးလိုက္ေသာ လူတစ္ေယာက္အတြက္ လိုအပ္သည္႕ အေၿခခံလိုအပ္ခ်က္ေတြ ဘာလဲဆိုတာ နာလည္လာေစခဲ႕သလို ထိုလိုအပ္ခ်က္ေတြၿဖင္႕ လူတန္းေစ႕ေနႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစား အားထုတ္ရေပအံုးမည္။

မိဘေတြခ်ေပးတဲ႕ အေတြးအေခၚ အယူအဆလမ္းေၾကာင္းအတိုင္းလိုက္ေနရရင္ ၾကာလာေတာ႕လည္း ကိုယ္ကိုယ္ကို ရွက္လာတယ္လို႕ ခံစားလာရသည္။ မေၿပာင္းလဲတဲ႕လူေနမႈ ပံုစံခြက္ထဲမွာ ေနရတာလည္း ၿငီးေငြ႕လာသည္။ပ်င္းရိၿခင္း မရွိေအာင္ ကိုယ္႕ရဲ႕ စိတ္ကို ကိုယ္ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ရသည္။ ေၿပာင္းလဲမႈကို ရရွိဖို႕ရာအတြက္ အစဥ္အၿမဲ ၾကိဳးစားေနရသလို ေကာင္းၿခင္းနဲ႕ ဆိုးၿခင္း၊ တရားၿခင္းနဲ႕ မတရားၿခင္းေတြရဲ႕ ၿခားနားခ်က္ကို အၿမဲတမ္းဆိုသလို ေလ႕လာသံုသပ္ၿပီး မိဘေတြ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ႕တဲ႕ ဘ၀လူေနမႈအေၿခအေနတစ္ခုကို ကုိယ္ကရရွိေအာင္ ၾကိဳးစာရအံုးမည္။

မိဘေတြက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းပညားေရး၊ တစ္ေန႕လုပ္မွ တစ္ေနစား၊ က်န္းမားေရး အတြက္ ေထာက္ပံမည္႕သူမရွိ၊ သူမ်ားေစာ္ကားလွ်င္ တံုၿပန္ႏိုင္ရန္ တရားဥပေဒအေၾကာင္းနားမလည္၊ သို႕ေပမယ္႕ ကိုယ္႕အလွည္႕ၾကေတာ႕ တကၠသိုလ္မွ ဘြဲ႕ေလးတစ္ခု ဟုတ္ေသာ္ရွိ မဟုတ္ေသာ္ရွိ ရေအာင္ယူႏိုင္ခဲ႕သည္။ တစ္ေန႕လုပ္ တစ္ေန႕စားဘဝထက္ လခစားတစ္ေယာက္ေတာ႕ ၿဖစ္လာမည္။ တရားၿခင္း မတရားၿခင္းတို႕ကို ခြဲၿခားသိၿမင္လာခဲ႕ၿပီ။ ကိုယ္႕သားသမီးေတြကလည္း ကိုယ္ထက္သာလြန္ေအာင္ ၾကီးစားၾကရင္း ကိုယ္႕ရဲ႕ မ်ိဳးဆက္ေတြ တၿဖည္းၿဖည္းၿဖင္႕ တိုးတက္ေၿပာင္းလဲသြားၾကရေပမည္သာ။

အဲဒီလိုနဲ႕ ေက်ာင္းၿပီးေတာ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီကို အလုပ္ကေလးဘာေလး ရလိုရၿငား အကူအညီေတာင္းရတယ္။ လွည္းတန္းက သူေနတဲ႕ တိုက္ခန္းေလးထဲမွာပဲ အလုပ္ရတဲ႕ အထိ ကပ္ေနေပါ႕။ ရြာက မိဘေတြဆီကိုလည္း မၿပန္ခ်င္ေတာ႕ဘူး။

ကိုယ္ ဘြဲ႕ရထားတာက ရူပေဗဒကို အထူးၿပဳဘာသာရပ္အၿဖစ္နဲ႕ ဘြဲ႕ရထားတာ။ ဒါေပမယ္႕ ကိုယ္တို႕လိုလူမ်ိဳး ဘြဲ႕ရထားတဲ႕ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆင္းေတြအတြက္ ႏိုင္ငံၿခားမွာလို အလုပ္ရွင္္ေတြကာ သူတို႕ဆီမွာ လာအလုပ္ လုပ္လွဲ႕ပါ။ ဘာအခြင္႕အေရးေတြေပးမယ္၊ ညာအခြင္႕အေရးေတြေပးမယ္ အစရွိသည္ၿဖင္႕ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ၾကတာမဟုတ္ဘူး။

အလုပ္အကိုင္ အခြင္႕အလန္းေတြကလည္း ရွားပါးေတာ႕ တကၠသိုလ္က ဘြဲ႕ရေပမယ္႕လည္း ဘာမွ ဘ၀အာမခံခ်က္ မရွိေပဘူးေပါ႕။ ဒီလိုနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ေထာက္ခံေပးခ်က္နဲ႕ပဲ သူအလုပ္လုပ္ေနတဲ႕ အလွကုန္ပစၥည္းအေရာင္းဆိုင္တစ္ခုမွာ အေရာင္းကုိယ္စားလွယ္ အလုပ္သင္အၿဖစ္နဲ႕ အလုပ္ရခဲ႕တယ္။

ကိုယ္ယူထားတဲ႕ ရူပေဗဒဆိုတဲ႕ ဘြဲ႕နဲ႕ေတာ႕ ဘာမွ မဆိုင္လွေပဘူး။ သို႕ေပမဲ႕လည္း အၿခား သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း သူတို႕ရတဲ႕ ဘြဲ႕နဲ႕ ဘာမွ မဆိုင္လွတဲ႕ အလုပ္အကိုင္အသီးသီးမွာ ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ေနၾကရတာပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ဆိုရင္ သူတို႕သိတဲ႕ ပညာရပ္ေတြ ကို အသံုးမခ်လိုက္ရေတာ႕ပဲ လြယ္လင္႕တကူ ေငြရႏိုင္မည္႕ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ ေရာက္ရွိသြားၾကသည္။ ကိုယ္လည္း ဘာထူးၿခားလို႕လည္း။ ဘ၀အေၿခအေနက ေမာင္းနင္းသြားေသာ သားေကာင္ တစ္ေကာင္ပါပဲေလ။

လိုင္းကားကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္းကေန အလုအယက္တိုးစီးၿပီး၊ လွည္းတန္းအထိ ေမာင္းသြားသည္႕ ကားလမ္းေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ေတြ႕သမွ် လူေတြရဲ႕ ဝတ္စားထားသည္႕ အသြင္အၿပင္၊ အလုပ္အကိုင္အေၿခအေနတို႕ကို အကဲခတ္ၾကည္႕ရင္း ထိုသူတို႕၏ဘ၀မ်ားကို ပံုေဖာ္ၾကည္႕ရသည္ကာ စုတ္ခ်က္မ်ားသည္႕ ေန႕စဥ္လိုလို ၾကမ္းတမ္းေနရသည္။

ကိုယ္ေနတဲ႕ တိုက္ခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲ သြားသည္႕ လမ္းေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးအထိ စုတ္ခ်က္ၾကမ္းၾကမ္းၿဖင္႕ ခ်ယ္မႈန္းထားေသာ ဘ၀၏ ပံုရိပ္မ်ားကို ၿပသထားသည္ ဒီၿပတိုက္ၾကီးသည္ အၿမဲလိုလို မႈန္းမိႈင္း ခါးသီးေနေလ႕ရွိသည္။

ဒီတိုက္ခန္းေလးထဲမွာေတာ႕ ေက်ာတခင္းစာ အိပ္စရာေနရာတစ္ေနရာရယ္၊ စာအုပ္နဲ႕ အ၀တ္ထည္႕တဲ႕ ကဒ္ထူဖံုး တစ္ေနရာစာ ရွိသေရႊ႕ ကိုယ္႕အတြက္ အဆင္ေၿပေနတယ္။

အလုပ္လုပ္လို႕ ရတဲ႕ လခကလည္း တစ္လနဲ႕ တစ္လ အလ်င္မွီတယ္လို႕ကို မရွိဘူး။ စာအုပ္ အေဟာင္းဆိုင္ေတြနဲ႕ကလည္း နီးေနေတာ႕ တပတ္တစ္ခါ စာအုပ္ေတြကို မ၀ယ္ရရင္လည္း မေနႏိုင္။ စာအုပ္ဆိုရင္းလည္း အပိုင္ရမွ ဖတ္ေလ႕ရွိတဲ႕ ကိုယ္က အပတ္တိုင္း စာအုပ္ အေဟာင္းဆိုင္က ၀ယ္လာတဲ႕ ၀ါက်င္႕က်င္႕အေရာင္ စာအုပ္အေဟာင္းေတြ၊ ပိုးမႈန္အနံေတြ ထြက္ေနတဲ႕ စာရြက္အေဟာင္းအေဆြးေတြကို ႏုႏုရြရြလွန္ရင္း ၿမန္မာစာလံုး ၀ိုင္း၀ိုင္းစက္စက္ ေလးေတြကို တစ္ရႈိက္မက္မက္ ပီတီနဲ႕ဖတ္ရင္း အသက္ဆက္ေနရတယ္။

မနက္စာကို ေန႕လည္စာနဲ႕ ေပါင္းစားထားတဲ႕ ဒီဗိုက္က အစာခ်က္တာၿမန္လြန္ေတာ႕ ညေန အလုပ္ၿပန္ခ်ိန္ဆို တဂြီဂြီနဲ႕ ၿမည္ေနၿပီ။၀ယ္စားရေအာင္ကလည္း ကိုယ္႕မွာရွိတဲ႕ ေငြေၾကးအင္းအားက ခြင္႕မၿပဳ။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ကိုယ္တို႕ သူငယ္ခ်င္း ေတြ မီးဖိုေခ်ာင္၀င္ရၿပီး ဟင္းခ်က္ၿခင္း ထမင္းခ်က္ၿခင္း အႏုပညာကို ေမြးဖြားဖန္တီးလာခဲ႕ၾကတာပဲ။

အၿခားသူငယ္ခ်င္းေတြအရင္ ေစာေစာၿပန္ေရာက္ေလ႕ရွိတဲ႕ကိုယ္က ညေနစာ ဟင္းခ်က္ဖို႕အတြက္ လွည္းတန္းေစ်းကေန ဟင္းခ်က္စရာ လိုအပ္တာေတြကို ဝယ္ၿပီးၿပန္ေလ႕ရွိသည္။ေစ်းထဲေရာက္တဲ႕ အခ်ိန္ ေစ်းသည္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေစ်းသိမ္းလို႕ ေစ်းေခါင္းကြဲလုၿပီ။ အဲဒီေတာ႕ ဒီႏုတ္ခမ္းကြဲမေလးဆီမွာ အၿမဲက်န္ေနေလ႕ရွိတဲ႕အသီးအရြက္ေတြကို ကိုယ္ကပဲ လက္စသိမ္း အကုန္ဝယ္ရေလ႕ရွိတယ္။

သူကေလးက အလြန္ဆံုးရွိမွ တစ္ဆယ္ေလးႏွစ္၊ တစ္ဆယ္ငါးႏွစ္ ေရႊရင္သိမ္ သစ္စ အပ်ိဳဖ်န္းမေလးအရြယ္ပဲ ရွိေသးရဲ႕။ သူ႕အရြယ္ဟာ ဖူးပြင္႕ေတာ႕မည္႕ ပန္းစံပယ္ အဖူးအငံုကေလးသဖြယ္ အလွမာန္ကိုခ်ီ၍ အလွေသြးၾကြယ္ေနရမည္႕အရြယ္။ ပါးကေလးကို ရွက္ေသြးခ်ယ္ကာ မ်က္လံုးကိုေထာင္႕ကပ္၍ မခို႕တရုိ႕ေလး ရီေနရမည္႕ အရြယ္။

သို႕ေပမယ္႕ သူကေလး၏ ဘ၀ေပး အေၿခအေနက ႏုရြယ္ပ်ဳိဖ်န္းမႈကို ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစြာ ၾကံဳေတြ႕ ခံစားခြင္႕မၿပဳေခ်ဘူးထင္ပါရဲ႕။ ေၿခာက္ေသြ႕ေနေသာ သူ႕အသားအေရ ခပ္မြဲမြဲကလည္း သူမ၏ ပ်ဳိၿမစ္မႈကို ဖံုးကြယ္ထားေပသည္။

ဆီႏွင္႕ အခ်ိန္ၾကာၿမင္႕စြာ ေဝးေနေၾကာင္းကို နီၾကန္႕ၾကန္႕အေရာင္ ၾကမ္းတမ္းေနသည္႕ ခပ္ပါးပါး ဆံပင္တစ္စုကို ၾကည္႕ရုံၿဖင္႕ သိၿမင္ႏိုင္ေပသည္။ ရွိစုမဲ႕စု ဆံပင္စုကေလးကို ကလစ္ကေလးတစ္ခုၿဖင္႕ ေနာက္တြင္ အၿမဲတမ္း ညွပ္ထားေလ႕ရွိကာ ငယ္စဥ္က ေဖာက္ခဲ႕ဟန္တူသည္႕ နားေပါက္ကေလး ႏွစ္ဖက္က ပိတ္လု ပိတ္ခင္ ရွိေနသည္။

လက္ေမာင္း ပိန္ပိန္ ေသးေသးကေလးႏွစ္ဖက္ ႏွင္႕ ခပ္ညွက္ညွက္ခႏၶာကိုယ္ပိုင္ရွင္ သည္ ေစ်းသည္မေလးကို ေတြ႕စက ေခါင္းေလးကို ငံု႕ထားသည္ကို ေတြ႕ရကာ အၿခားေစ်းသည္မ်ားကဲသို႕ ေစ်းဝယ္သူကို ေခၚယူၿခင္းလည္း မရွိ။ သူေရွ႕မွာ ရပ္ၿပီး သူကေလးေရာင္းေနသည္႕ ဆူးပုပ္ရြက္ စည္းကို ေကာက္ကိုင္လိုက္မွ ေခါင္းေလးေမာ႕လာကာ အၿမဲအားငယ္ေနဟန္ရွိသည္႕ မ်က္ဝန္းတစ္စံုႏွင္႕ ကြဲေနသည္႕ ႏူတ္ခမ္းတစ္စံုကို ေတြ႕ရေလေတာ႕သည္။

ဆူးပုပ္ရြက္ကို ၾကက္ဥနဲ႕ ေက်ာ္ၿပီး အရည္ေသာက္ကေလး ခ်က္မွဟု စိတ္ကူး ရုတ္တရက္ေပၚလာတာနဲ႕ သူ႕ဆီကပဲ ဝယ္လိုက္ေတာ႕မယ္လို႕ ဆံုးၿဖတ္လိုက္တယ္။
“တစ္စည္း ဘယ္ေလာက္လဲ ညီမေလး”
ႏူညံ ညင္သာစြာနဲ႕ ေမးလိုက္တဲ႕ ေမးခြန္းေၾကာင္႕ သူကေလး ထံမွ အဲ႕အဲ႕ေလးၿဖစ္ေနေသာ တုန္ၿပန္ေၿဖသံ ခပ္တိုးတိုးေလးသာ ရရွိခဲ႕သည္။
“တစ္စည္း ၅၀ ပါရွင္႕”
“ဒါဆို ေလးစည္း ထုပ္ေပးေနာ္”
ၿပီးေတာ႕မွ စဥ္းစားမိတာ ဆူးပုပ္ရြက္ အနံကို မခံႏိုင္လို႕ မစားတဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိေသးတာပဲ။ သူတို႕အတြက္ ၾကက္ဥ အေက်ခ်က္ ကို ငရုပ္သီးစိမ္းနဲ႕ ခပ္စပ္စပ္ အညာခ်က္ကေလး ခ်က္လိုက္မွ ေတြးမိတာနဲ႕ ငရုပ္သီးနည္းနည္း ထပ္ဝယ္ဖို႕လိုလာတယ္။
“အစ္ကို႕ ကို ငရုပ္သီးစိမ္း ၂၀ ဖိုးေလာက္ ထည္႕ေပးအံုး”

ဒီလိုနဲ႕ပဲ သူကေလးဆီမွာ အလုပ္က အၿပန္ အရြက္ကေလးဝယ္လိုက္၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးဝယ္လိုက္၊ ငရုပ္သီးစိမ္းဝယ္လိုက္နဲ႕ သူ႕ရဲ႕ ရင္းႏွီးေဖာ္ေရႊတဲ႕ အၾကည္႕ေတြနဲ႕ ခင္မင္မႈ မ်က္ဝန္းေတြကို ရရွိလာခဲ႕တယ္။

ယံုၾကည္ ကိုးစားၿခင္း
အဖြားက ဒီရက္ပိုင္းမွာ ခ်ဳခ်ာလာတယ္။ ေခ်ာင္းေတြက တဟြတ္ဟြတ္ဆိုးၿပီး တခါတရံ ေသြးစေလးေတြက ပါလာတတ္ေတာ႕ ေစ်းမထြက္ႏိုင္ေတာ႕ဘူး။ အေဖေရာ အေမေရာ ဆံုးသြားၿပီးတဲ႕ေနာက္ ဒီေၿမးအဘြား ႏွစ္ေယာက္ထဲရွိတဲ႕ ကမၻာမွာ အဘြားေနမေကာင္းေတာ႕ဘူး ဆိုရင္ ေအးမ မွီခိုအားထားရာ ေဒါက္တိုင္ၾကီးက ယိုင္နဲ႕သြားၿပီေပါ႕။

အေမဆိုတာ ၿမင္ေတာင္ မၿမင္ဘူးလိုက္ဘူး။ ကိုယ္႕ကို အသက္ေပးၿပီး ေမြးသြားခဲ႕တဲ႕ အေမရဲ႕ အထိအေတြ႕ေတြ၊ ခြန္အားေတြကို အခုအခ်ိန္မွာ ရယူခ်င္ေပမယ္႕ ဘ၀ေပးအေၿခအေနအရ မရႏိုင္ေတာ႕တဲ႕ အရာတစ္ခုကို ေမွ်ာ္မွန္းတမ္းတဖို႕ အေလ႕အက်င္႕လည္း မရွိဘူး။ အေမေပးသြားခဲ႕တဲ႕ ဒီခႏၶာကိုယ္နဲ႕ ဒီလူ႕သက္တမ္းကို လူပီသစြာ ၿဖတ္သန္းဖို႕ပဲ က်န္ေတာ႕တယ္။

ငယ္စဥ္တံုးကတည္းက မရွိခဲ႕တဲ႕ အရာဟာ ေအးမ အတြက္ ဆံုးရႈံးသြားတယ္လို႕ မထင္ဘူး။

အေဖၾကေတာ႕ အဲဒီလို မဟုတ္ဘူး။ အေဖဆံုးေတာ႕ ေအးမ က နည္းနည္းသိတတ္ေနၿပီ။ အေမ႕ကို အၿမဲတမ္းလြမ္းေနေလ႕ရွိတဲ႕ အေဖဟာ ငါးႏွစ္ သမီးအရြယ္ သမီးကေလးကို ေက်ာင္းအပ္ဖို႕အတြက္ ပိုက္ဆံေတြကို ၾကိဳးစားၿပီး စုေနတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ႕ အဘြားက အေၾကာ္ ေၾကာ္၊ အေဖက အဘြားေၾကာ္ထားတဲ႕ အေၾကာ္ေတြကို ရပ္ကြက္တကာလွည္႕ၿပီး ေရာင္းရတယ္။

သန္မာ တုန္ခိုင္တဲ႕ အေဖရဲ႕ လက္ေမာင္းေတြ၊ လက္ဖ်န္ေတြက အေက်ာ္ဗန္းကို ရြက္ၿပီး ရက္ကြက္ထဲမွာ ဖိနပ္မပါ လွည္႕ၿပီး ဟစ္ေအာ္ေရာင္းေနတာ အားမာန္ပါသလိုပဲ။ တခါတရံ အေဖနဲ႕ လိုက္သြားၿပီး အေဖပခံုးၿပင္အက်ယ္ၾကီးကို လက္ေခ်ာင္းေသးေသးေလးေတြနဲ႕ အားကိုးတၾကီး မွီတြယ္လိုက္ရတာ စိတ္ထဲမွာ ဝိုးတဝါးနဲ႕ မွတ္မိေနတယ္။ အေဖ႕ လက္မတုတ္တုတ္ၾကီးေတြကို ေအးမ ရဲ႕လက္ေခ်ာင္း ပိစိေကြးေသးေသးေလးေတြနဲ႕ အေဖေပ်ာက္မသြားေအာင္ အငမ္းမရ အားကိုးတၾကီးဆုပ္ထားေလ႕ရွိခဲ႕သည္။

သို႕ေပမဲ႕လည္း တေန႕ေတာ႕ အေဖ ထာ၀ရေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ႕တယ္။ ေက်ာင္းေတြဖြင္႕လို ေက်ာင္းအပ္ဖို႕ အခ်ိန္ေရာက္ေတာ႕ ဒီသမီးကေလးကို ေက်ာင္းအပ္ဖို႕ အေဖၿပင္ဆင္ရၿပီးေပါ႕။ မနက္ၿဖန္မွာ ေက်ာင္းသြားအပ္မယ္လို႕ သမီးကို ကတိေပးခဲ႕ၿပီး အေၾကာ္ေရာင္းလို႕ အိမ္အၿပန္ လမ္းမွာ ကားတိုက္ခံရၿပီး ရုတ္ခ်ည္းဆိုသလို႕ သူ႕အေမနဲ႕ သူ႕သမီးကို ထားခဲ႕ၿပီး လူ႕ေလာကၾကီးထဲက ထြက္ခြာသြားခဲ႕ရတယ္။

ေနာက္ အဖြားေၿပာၿပမွ သိရတာက အဲဒီေန႕က ေအးမ ဝတ္ဖို႕ ေက်ာင္းဝတ္စံု ဂါဝန္ေလး အေဖက စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္ကေန ဝယ္လာခဲ႕တာတဲ႕။ အေဖကားတိုက္ခံရေတာ႕ အဲဒီ ဂါဝန္အကၤ်ီ ကို ထည္႕ထားတဲ လြယ္အိပ္ကေလးကို အေဖ႕ရင္ခြင္ထဲမွာ ပိုက္ထားတယ္တဲ႕။ လြယ္အိပ္ကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားတဲ႕ အေဖ႕လက္ေတြက ေသသြားတဲ႕ အထိ ေအးမ နဲ႕ ပတ္သက္တဲ႕ အရာေတြကို အကာအကြယ္ေပးထားခဲ႕တယ္။ေရာင္းလို႕ မကုန္တဲ႕ လက္က်န္အေၾကာ္ေတြကေတာ႕ လမ္းေပၚမွာ ၿပန္႕က်ဲေနၿပီး အေၾကာ္ထဲ႕တဲ႕ သံပန္းေလးက တြန္႕လိမ္ေကြ႕ေကာက္ေနတယ္။

အေဖေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ႕ ေအးမ ငယ္ဘ၀ဟာ အရာရာကို အားငယ္တဲ႕ စိတ္၊ ေၾကာက္ရြံတဲ႕ စိတ္နဲ႕ပဲ ၿဖတ္သန္းေနခဲ႕ရတယ္။ ၿပီးေတာ႕ ငယ္ငယ္တုန္းက အေမ အေမြေပးခဲ႕တဲ႕ ဒီႏုတ္ခမ္းကြဲေလးနဲ႕ ေအးမ ဟာ အေဖရွိတုန္းက မင္းသမီးေလး တစ္ပါးၿဖစ္ေနၿပီး အေဖအတြက္ အရာရာ လွပေနခဲ႕ေပမဲ႕ အေဖမရွိေတာ႕တဲ႕အခ်ိန္ အားလံုးဟာ အက်ည္းတန္သြားသလိုပဲ။ အရာရာဟာ မဲေမွာင္ေနၿပီး ေလာကၾကီးဟာ တဖက္ေစာင္းနင္း မတရားဘူးလို႕ ယံုၾကည္လာတယ္။

အေဖကို တိုက္သြားခဲ႕တဲ႕ ကားသမားဟာလည္း တရားဥပေဒကို ေငြေတြ အထပ္လိုက္ေပးၿပီး ဝယ္သြားခဲ႕တယ္။ ဥပေဒအေၾကာင္းလည္း နားမလည္၊ ေရွ႕ေနေကာင္းေကာင္းလည္း မငွားႏိုင္၊ ဘာသာေရးကို ကိုင္းရႈိင္းတဲ႕ အဘြားက အတိတ္ရဲ႕ ကုသိုလ္ကံအရ ေသဆံုးသြားရွာရတဲ႕ သူ႕သားအတြက္ အမွ်အတမ္းေဝေပးရင္းနဲ႕ပဲ ေအးမ တို႕ ဘ၀ထဲကေန လူတစ္ေယာက္ ဆံုးရႈံးသြားခဲ႕ရတယ္။

အေဖဆံုးသြားေတာ႕ အေၾကာ္ ေၾကာ္ေရာင္းတဲ႕ အလုပ္ကို အဘြားက စြန္႕လႊတ္လိုက္ၿပီး ဒီလွည္းတန္းေစ်းထဲမွာပဲ တစ္ႏိုင္တစ္ပိုင္ အသီးအရြက္ကေလးေတြ၊ ရံဖန္ရံခါ ၾကက္ဥေတြ ေရာင္းရေတာ႕သည္။ ဘ၀မွ ေအးမ နဲ႕ အဘြား လူႏွစ္ေယာက္ပဲ ရွိေတာ႕သည္။

ေလးတန္းအထိ ေအးမ ေက်ာင္းတက္ရေပမယ္႕ အဘြားအတြက္က ပင္းပန္းလြန္းလွသည္္။ အဘြားက ရွာလို႕ ရသမွ် ပိုက္ဆံေတြကို ၿခစ္္ၿခဳတ္စုၿပီး ေအးမ ကို ေက်ာင္းထားရထားကိုး။ ေလးတန္းၿပီးေတာ႕ အဘြားလည္း ေငြးေၾကးမတတ္ႏိုင္ေတာ႕ ေက်ာင္းကထြက္ၿပီး အဘြားကိုပဲ ေစ်းလိုက္ကူေပးရသည္။ ေလးတန္းေက်ာင္းၿပီးလုိ႕ ေက်ာင္းကထြက္ေတာ႕ ေအးမ အသက္က တစ္ဆယ္သံုးႏွစ္ေလာက္ရွိေနၿပီ။ ေငြေရးေၾကးေရး အေၿခအေနေၾကာင္႕ အေဖေက်ာင္းထားဖို႕ ရည္ရြယ္ထားခဲ႕တဲ႕ ႏွစ္မွာ ေက်ာင္းမေနလိုက္ရပဲ ေနာက္က်မွ ေက်ာင္းေနရတာကိုး။

ဒီေန႕ ေစ်းသြားဖို႕ ၿပင္ေနတံုး အဘြားရဲ႕ ေခ်ာင္းဆိုးသံက ၿပင္းထန္လာတာနဲ႕ အတူ ေသြးေတြက ပါလာေတာ႕ အဖြားကို အိမ္မွာပဲ ေနေစၿပီး လ်က္ဆားနဲ႕ ကြမ္းရြက္ၿပဳတ္ရည္ေလး လုပ္ေပးခဲ႕တယ္။ ေအးမ တို႕လို ဆင္းရဲသား လူတန္းစားအတြက္ ေဆးခန္းေတြ ဘယ္ၿပႏိုင္မလဲ။

ၿပီးေတာ႕ က်န္မာေရးခ်ဳိ႕တဲ႕တယ္ ဆိုတာ ေအးမ တို႕လို လူတန္းစားေတြအတြက္ အၿမဲတမ္းလိုလို ၿဖစ္ေနတဲ႕ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုပဲေလ။ မက်န္းမာရင္ ဘယ္သူက လာၾကည္႕ေပးမလဲ။ က်န္မားေရး စရိတ္ေထာက္ေပးတယ္ဆိုမ်ိဳးလည္း မရွိဘူး။ အစာအဟာရ ၿပည္႕ဝေအာင္ မစားရ၊ ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႕ လုပ္စားကိုင္စားေနရတဲ႕ ဘဝဆိုေတာ႕ လူရယ္လို႕ ၿဖစ္လာတာ ဘာ အဓိပၼာယ္ ရွိလို႕တုန္း။

လူရယ္လို႕ၿဖစ္လာတဲ႕ ေရွးပေဝသဏီကတည္းက လူဆိုတာဟာ သဘာဝေဘး အႏၱရာယ္ ရာသီဥတုဒဏ္က ကာကြယ္ဖို႕၊ ကိုယ္႕မိသားစု လံုၿခံဳစြာ အမိုးအကာနဲ႕ ေနဖို႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြရွိတယ္ေလ။ ဒါ႕အၿပင္ သဘာဝက သတ္မွတ္ေပးထားတဲ႕ လူ႕သက္တမ္းေစ႕ ေနႏိုင္ဖို႕အတြက္ ေန႕စဥ္ အစာအဟာရ ၿပည္႕ဝစြာ စားႏိုင္ဖို႕ က်န္းမားေရးနဲ႕ညီညြတ္တဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္၊ အစာေရစာ ေပါမ်ားၾကြယ္ဝတဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေနထိုင္ႏိုင္ရမယ္ အစရွိသည္ၿဖင္႕ေပါ႕။

ေအးမ ဘ၀မွာက အဘြားေသာက္ဖို႕ ႏြားႏို႕ေလး တစ္ခြက္ေတာင္ မဝယ္ႏိုင္ဘူး။ သူမ်ားေတြ ေၿပာေနၾကတဲ႕ ပုဇြန္ထုပ္ၾကီးေတြ၊ ပန္းသီးေတြ၊ ေဟာလစ္ေတြဆိုတာက ႏိုင္ငံၿခားသားေတြ နဲ႕ ပိုက္ဆံရွိတဲ႕ လူေတြသာ သံုးစြဲ မွီဝဲၾကတာ။ လူေတြ ဘာေၾကာင္႕ ကြာၿခားေနတာတုန္း။

ဒါေပမယ္႕ ေအးမ လို ပညာေရးကို ေတာင္မွ မသင္ႏိုင္ေအာင္ ဆင္းရဲႏႈံခ်ာလွတဲ႕ ဘဝက ပတ္ဝန္းက်င္မွာ လူလာၿဖစ္ရတာ လူၿဖစ္ရက်ိဳး မနပ္ဘူး။ အရာရာမွာ ဆံုးရႈံးမႈေတြနဲ႕ခ်ည္ပဲ။ ေအးမ တို႕လို ဘဝေတြရဲ႕ ေကာင္းမြန္မႈကို ဘယ္သူေတြက အာမခံခ်က္ေပးမလဲ။ ကိုယ္ ေက်ာင္းေနခ်င္တယ္။ တစ္ေန႕ သံုးခါ အစာနပ္မွန္ေအာင္ စားခ်င္တယ္။ အသက္ ရွစ္ဆယ္ ကိုးဆယ္အထိ အသက္ရွည္ခ်င္တယ္။ ဒါဟာလည္း သာမန္လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေၿခခံ လိုအပ္ခ်က္နဲ႕ ၿဖစ္ခ်င္တဲ႕ ဆႏၵပါ။

ဘာပဲေၿပာေၿပာ ဒီေန႕ေတာ႕ က်န္ေနတဲ႕ ဆူးပုပ္ရြက္ အစည္းေလးေတြ ကုန္ေအာင္ေရာင္းရမယ္။ ဒါမွလည္း အဘြားအတြက္ ေဆးေလးဘာေလး ဝယ္ႏိုင္မွာ။ ညေန က ေစာင္းေနၿပီး။ ေဘးက ေစ်းသည္ေတြကေတာ႕ ေရာင္းလို႕ ကုန္လို႕ အရႈိရႈိနဲ႕ ၿပန္ကုန္ၾကၿပီ။ တစ္ခ်ိဳ႕လည္း က်န္တာေလးေတြ ေနာက္ေန႕ၿပန္ေရာင္းဖို႕ အတြက္ ဂရုတစိုက္ ထုပ္ပိုးလို႕ ၿပင္ဆင္ေနၾကသည္။

အိမ္မွာ က်န္ခဲ႕တဲ႕ အဘြား ဘယ္လိုမ်ား ေနရွာလိမ္႕မလဲ။ အေဖသာရွိရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ လို႕ အေဖကို သတိရမိသည္။ ေဝ႕ကနဲ တက္လာတဲ႕ မ်က္ရည္ေၾကာင္႕ ေခါင္းငံု႕ကာ အေဖ႕ဆီက ခြန္းအား ေတြကို ရရွိဖို႕အတြက္ တိတ္တဆိတ္ကေလး ဆုေတာင္းေနမိတယ္။

“တစ္စည္း ဘယ္ေလာက္လဲ ညီမေလး”
ညင္သာ ႏုညံတဲ႕ ေမးသံေၾကာင္႕ ၿဖတ္ကနဲ ေခါင္းေမာ႕ ၾကည္႕မိတယ္။ ဦးေလး အရြယ္ အစ္ကိုၾကီး အရြယ္ ပုဆိုးခပ္ႏြမ္းႏြမ္းနဲ႕ လူတစ္ေယာက္က ဗန္းထဲမွာ ခင္းထားတဲ႕ ဆူပုပ္ရြက္ စည္းေလးကို ကိုင္ၿပီးေမးေနတာ ေတြ႕လိုက္သည္။

ေစ်းဝယ္တစ္ေယာက္ လာၿပီဆိုတဲ႕ အသိနဲ႕ ရုတ္တရက္ ေပ်ာ္ရႊင္သြားမိၿပီး ယဥ္ေက်းစြာပဲ ၿပန္ေၿဖခဲ႕တယ္။
“တစ္စည္း ၅၀ ပါရွင္႕”
ဆူးပုပ္ရြက္ ေတြကုန္သြားရင္ေတာ႕ အဘြားအတြက္ အိမ္အၿပန္ ေဆး ဝယ္သြားႏိုင္ၿပီေပါ႕။
“ဒါဆို ေလးစည္း ထုပ္ေပးေနာ္”

စိတ္ထဲမွာ ရုတ္တရက္ ေပ်ာ္သြားသည္။ ေကာ္တာပဲ အိမ္မၿပန္ခင္ ဆူးပုပ္ရြက္ေလးစည္းဆိုေတာ႕ ႏွစ္ရားဖိုးေပါ႕။ က်န္တာေလးေတာ႕ အဘြားအတြက္ ခ်က္ေၾကြးလိုက္ပါမယ္။ တခါတရံေတာ႕လည္း ဆူးပုပ္ရြက္ကေလး ခရမ္းခ်ဥ္သီးခ်က္ကေလး ခ်က္စားအံုးမွ။ ေန႕တိုင္း အေၾကာ္နဲ႕ ငပိနဲ႕ပဲ စားေနရတာ အဟာရလည္း မရွိဘူး။

ဒီေန႕ အိမ္အၿပန္ ခပ္သုပ္သုပ္ကေလး ၿပန္လာခဲ႕သည္္။ ညေနပိုင္း ေစ်းလာဝယ္သြားတဲ႕ အစ္ကိုေလး ရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင္႕ အဘြားအတြက္ ေဆး က လက္ထဲမွာ ပါလာခဲ႕သည္။

ေနာက္ေန႕ေတြမွာလည္း အဲဒီ အစ္ကိုေလးဟာ ေအးမ ဆီကပဲ လက္က်န္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြကို ဝယ္သြားခဲ႕ၿပန္တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ေန႕စဥ္ ညေနတိုင္း ကိုယ္႕ဆီကေန ေစ်းဝယ္ဝယ္သြားတဲ႕ ဒီအစ္ကိုေလးကို သတိထားမိလာတယ္။ ေအးမ ဆီမွာ ေန႕စဥ္ အားေပးေနတဲ႕ ေစ်းဝယ္တစ္ေယာက္လို ခင္မင္လာမိသည္။ ေအးမ လို မိန္းကေလး အပ်ိဳေဘာ္၀င္စ က လူဘ၀ေၾကာင္းကို ဘာမွ နားမလည္ေသး။ ဒါေပမယ္႕ သဘာ၀အရ အလိုလို ကိုယ္႕ဆီမွာ ေစ်းဝယ္တဲ႕လူဆိုတဲ႕ အသိနဲ႕ ခင္မင္မိသည္။

တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႕ ေအးမ မွာ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္ ကေလးတစ္ခု ေမြးဖြားလာခဲ႕တယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုေတာ႕ ညေနေစာင္းလို ေစ်းသိမ္းခ်ိန္မွာ ေရာင္းမကုန္လို႕ က်န္ေနေသးတဲ႕ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြကို ၀ယ္ယူေပးေနတဲ႕ လူတစ္ေယာက္ရွိလာတဲ႕ အတြက္ ဒီလူကိုပဲေမွ်ာ္ေနမိေတာ႕တာေပါ႕။

သံစဥ္ပ်က္သြားၿခင္း
ဒီေန႕ညေန ဟင္းရြက္သည္ေတြကို မေတြ႕ေတာ႕။ အားလံုးသိမ္းလို႕ ၿပန္ကုန္ၾကၿပီ။ ကိုယ္အၿမဲဝယ္ေနသည္႕ ညေနစာ ဟင္းခ်က္စရာေတြကို ေရာင္းေပးေနသည္႕ ေကာင္မေလးကိုလည္း မေတြ႕တာ တစ္ပါတ္ေက်ာ္ၿပီ။ သူကေလး ဘယ္မ်ား ေရာက္သြားပါလိမ္႕။ ၿပီးခဲ႕တဲ႕ ရက္ေတြ အလုပ္ကလည္း ေစာေစာ ၿပန္လို႕ မရနဲ႕၊ ဟင္းခ်က္စရာ ဝယ္ရတဲ႕ တာဝန္ကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က တာဝန္ယူေနတယ္။ ဒီေကာင္ ဘယ္လိုမ်ား ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ ဝယ္ေနသလဲ။ တိုက္ခန္းၿပန္ေရာက္ေတာ႕မွ ေမးၾကည္႕ေတာ႕မယ္ လို႕ ေတြးကာ ဒီေန႕ ဘာအသီးအရြက္မွာ ဝယ္မလာႏိုင္ေတာ႕ပဲ ၾကက္ဥ ဆယ္လံုးသာ ဝယ္လာခဲ႕ေတာ႕တယ္။

ေနာက္ပိုင္းရက္ေတြမွာလည္း ဒီႏူတ္ခမ္းကြဲေလးနဲ႕ ေဖၚေရႊတဲ႕ မ်က္ဝန္းေတြရွိတဲ႕ မိန္းကေလးကို ဒီလွည္းတန္းေစ်းထဲမွာ လံုးဝ မေတြ႕ေတာ႕ဘူး။ သူကေလးဆီမွပဲ ဝယ္ေနက် ကိုယ္ရဲ႕ ဘဝ စည္းခ်က္မွန္မွန္ကေန သံစဥ္တစ္ခု ပ်က္သြားတယ္လို႕ ခံစားလိုက္ရတယ္။

အင္း ငါေတာ႕ သံစဥ္ေတြ ၿပန္ညွိရအံုးမွာပါလား လို႕ ေတြးမိကာ ေၿခလွမ္းကို အၿခားဆိုင္ဘက္လွည္႕လိုက္သည္။ ကိုယ္႕ရဲ႕ ေန႕စဥ္ ဘ၀ သံစဥ္ေတြကို အထာက်ေအာင္ ၿပန္လည္ တီးခတ္ရအံုးမည္။

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း