Thursday, August 7, 2008

မိညိဳ (၂)


ဦးလွေမာင္တို႕ကလည္း ဒိုဘီလုပ္ငန္းနဲ႕ပဲ မိသားစု တစ္ခုလံုးကို က်ားကန္ထားရတာဆိုေတာ႕ သာမန္ ရရာစားစား ဘဝပဲ။ ဦးလွေမာင္တို႕တင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ပုဏၰာကုန္းက မိသားစုေတြ အားလံုးက တစ္ေန႕လုပ္ တစ္ေန႕စား ရရာစားစား ဘဝေတြခ်ည္းပဲ။ သူရို႕ ဘဝေတြနဲ႕ စာရင္ ေသတၱာဝင္းထဲက လူေတြကပိုၿပီး အဆင္ေၿပ ေခ်ာေမြ႕တယ္လို႕ ေၿပာရမွာပဲ။ အေမ႕ အသိ ေသတၱာဝင္းထဲက ေဒၚစိန္ၿမင္႕ဆိုရင္ ေရႊဆြဲၾကိဳးေတာင္ ဝယ္ႏိုင္တယ္။ သူရို႕ အိမ္ေရွ႕မွာလည္း ထင္းရႈးေသတၱာေတြ ပံုလို႕၊ သစ္သားၿပားေတြကလည္း အိမ္နံရံေတြမွာ မွီၿပီး ေထာင္ထားတာ သစ္သားနံ႕က မြန္ေနတတ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ တို႕အတြက္ အဲဒီ သစ္သားအနံ႕ေတြက မႊန္တယ္၊ အနံ႕ၿပင္းတယ္လို႕ ေၿပာရေပမယ္႕၊ ေဒၚစိန္ၿမင္႕တို႕ မိသားစုအတြက္ အဲဒီ သစ္သားနံ႕ေတြ မ်ားမ်ားမႊန္ေလ၊ စီးပြားေရ ေကာင္းေလပဲ။

မိညိဳကို ၾကည္႕မရတဲ႕သူကေတာ႕ အဲဒီ ေဒၚစိန္ၿမင္႕ပါပဲ။ တစ္ခါတရံဆိုသလို မိညိဳက ေဒၚစိန္ၿမင္႕တို႕ အိမ္က လွမ္းထားတဲ႕ သစ္သားၿပားေတြကို တြန္းလွဲပစ္တတ္တယ္။ အဲဒါေၾကာင္႕ မိညိဳဆို ေဒၚစိန္ၿမင္႕ က သိပ္ၿပီး မ်က္ႏွာသာ မေပးဘူး။ သိပ္ မၾကည္ဘူးေပါ႕။ မိညိဳ အိမ္လာလည္ၿပီဆိုရင္ လက္မခံဘူး။ ၿပန္ေမာင္းထုတ္ပစ္တယ္။ ေဒၚစိန္ၿမင္႕ အတြက္ စည္းပြားေရး အရ အေႏွာက္အယွက္ ၿဖစ္တာကိုး။ မိညိဳကေတာ႕ အမွတ္သည္းေခ် မရွိတာလား။ ေသေသခ်ာခ်ာ အရြဲ႕တိုက္ၿပီး လုပ္တာလား မသိဘူး။ ေဒၚစိန္ၿမင္႕ရဲ႕ သစ္သားၿပားေတြ ၾကံဳရင္ ၾကံဳသလို တြန္းလွဲပစ္လိုက္တာပဲ။ သေဘာကေတာ႕ ငါ႕ကို ေမာင္းထုတ္တာ မွတ္ကေရာဆိုတဲ႕ လက္တုန္႕ၿပန္တဲ႕ သေဘာေပါ႕။

ဦးလွေမာင္ တို႕က ဆင္းရဲၾကတယ္ ဆိုေပမယ္႕ ေဆြမ်ိဳး အင္အားက ၾကီးတယ္။အဲဒီ ေဆြမ်ိဳးေတြက ေလာက္ေလာက္လားလား အားကိုးရမလားဆိုေတာ႕လည္း တစ္ေယာက္မွ အားမကိုးရဘူး။ သူ႕ေဆြမ်ိဳးေတြက ဦးလွေမာင္ဆီပဲ ခိုကပ္စားေသာက္ေနၾကတာ။ ရြာက ဦးလွေမာင္ရဲ႕အေဒၚဆိုတာ လာလည္ၿပီး ဆယ္လကိုးသီတင္း ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ပဲ ဦးလွေမာင္တို႕နဲ႕ကပ္ရပ္ၿပီး စားေသာက္ေနတတ္တယ္။ အဲဒီအေဒၚၿပန္သြားလို႕ ဘာမွ မၾကာခင္မွာပဲ ေဒၚသိန္းတန္ရဲ႕ ဘိန္းစြဲေနတဲ႕ တူတစ္ေယာက္ အလုပ္မရွိလို႕ အိမ္က ႏွင္ခ်ခံထားရတာ ဦးလွေမာင္တို႕ဆီပဲ ေရာက္လာတယ္။ ရြာက ဦးလွေမာင္ရဲ႕ တူဝမ္းကြဲတစ္ေယာက္ မိန္းမခိုးေၿပးရင္ ဦးလွေမာင္ဆီပဲ။ ေဒၚသိန္းတန္ရဲ႕ အစ္ကို အၾကီးဆံုး ဦးေဇာ္ထြန္းက ေထာင္ကထြက္လာေတာ႕ ဦးလွေမာင္တို႕ အိမ္မွာပဲ ေနတယ္။ ေဒၚသိန္းတန္ ရဲ႕ ေမာင္ အငယ္ဆံုး အရက္သမားက ၿပႆနာၿဖစ္ၿပီး ရပ္ကြက္ အခ်ဳပ္ခန္းေရာက္ေတာ႕ ဦးလွေမာင္ပဲ အာမခံနဲ႕ အခ်ဳပ္ထဲက ထုပ္ေပးရတယ္။ ဟိုဖက္ ေဆြမ်ိဳး၊ ဒီဖက္ေဆြမ်ိဳးေတြရဲ႕ ၿပႆနာေတြကို ဒိုင္ခံေၿဖရွင္းေပးေနရတဲ႕ ဦးလွေမာင္တို႕ ဒိုဘီလင္မယား ၾကာေတာ႕ ထိုဒဏ္ေတြႏွင္႕ ဆင္းရဲတြင္း နက္သထက္ နက္လွသည္။

ဦးေဇာ္ထြန္းသည္ ရပ္ကြက္၏ လူ႕ခ်ဥ္ဖတ္တစ္ေယာက္လည္း ၿဖစ္သည္။ ေဒၚသိန္းတန္ တစ္ေယာက္ ထိုအစ္ကိုၿဖစ္သူႏွင္႕ ေမာင္ၿဖစ္သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္၏ မိုက္တြင္းနက္မႈဒဏ္ကို ခါးစည္းခံရသည္။ ေအးေအးေဆးေဆး ေနတတ္ေသာ ဦးလွေမာင္သည္ သားႏွစ္ေယာက္ၿဖစ္ေသာ လိႈင္ဘြားႏွင္႕ ဒူမွတ္ၾကီးတို႕၏ ပညာေရး ထူးခြ်န္ဖို႕အတြက္သာ အာရုံစိုက္သည္။ မိန္းမဘက္မွ ထိုလူမိုက္ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ႏွင္႕ ၿပႆနာ ကင္းရွင္းေအာင္ ေနသည္ထင္ပါရဲ႕။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ စလံုး မိုးလင္းမွ မိုးခ်ဳပ္အထိ ေလေဘးထည္မ်ား ေလွ်ာ္တန္သည္ကို ေလွ်ာ္၊ မီးပူတန္သည္တို႕ကို မီးပူတိုက္ အစရွိသၿဖင္႕ တရစက္ အလုပ္လုပ္ရသည္။ ကံေကာင္းလွ်င္ ႏိုင္ငံၿခား ပိုက္ဆံမ်ား အဝတ္အစား အိပ္ေထာင္(အိပ္ကပ္) မ်ားထဲပါလာပါက သူရုိ႕ ရတတ္သည္။ ဂ်ပန္ပုိက္ဆံ ယန္းေငြမ်ား၊ အေမရိကန္ ေဒၚလာမ်ား ရံဖန္ရံခါ ေလေဘးထည္မ်ားထဲတြင္ ပါလာတတ္သည္။

ဒိုဘီလုပ္ငန္းဆိုတာ ေလေဘးေစ်းသည္ေတြကို မီွခိုၿပီး လုပ္ကိုင္စားေသာက္ရတာကိုး။ ရပ္ကြက္ထဲက လူေတြက တကူးတက ပိုက္ဆံအကုန္ခံၿပီး ဒီုဘီသည္ေတြကို အဝတ္ ဘယ္ေလွ်ာ္ခုိင္းမလဲ။ ကိုယ္တိုင္ ေလွ်ာ္ၾကမွာေပါ႕။ ေလေဘးေစ်းသည္ေတြကသာ စီးပြားေရး အရ အထည္တစ္ရာ ႏွစ္ရာအစရွိသၿဖင္႕ ေလွ်ာ္ခိုင္းၾကတာ။ ဒီေတာ႕ ေလေလးသည္ေတြ စီးပြားေရး အတက္အက်ေပၚ မူတည္ၿပီး ဒိုဘီသည္ေတြ အလုပ္အကိုင္ ရမႈ၊ မရမႈ ၿဖစ္ရတာ။ ေလးေဘးသည္မ်ား အေရာင္း အဝယ္ေကာင္းပါက ဒိုဘီသည္မ်ားထံ အဝတ္အထည္မ်ား စဥ္ဆက္မၿပတ္ အပ္ႏွံကာ အလုပ္ေပးႏိုင္သည္။ တဖန္္ ေလေဘးအဝတ္အထည္မ်ား ေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကား မႈ မ်ားလာၿခင္းသည္ လူအမ်ား အဝတ္အထည္အသစ္မ်ားကို ဝယ္ႏိုင္မႈအင္းအား နည္းပါးလာၿခင္းၿဖစ္သည္။ တနည္းအားၿဖင္႕ ဆင္းရဲသား လူတန္းစား မ်ားၿပားလာၿခင္း ၿဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္႕ အေမ၏ ေလေဘးလုပ္ငန္းသည္ ေအာက္ေၿခ အေၿခခံလူတန္းစာ ဆင္းရဲသားမ်ားႏွင္႕ အမ်ားဆံုး ထိေတြ ဆက္ဆံရေသာ လုပ္ငန္းလည္း ၿဖစ္သည္။ ထို႔ၿပင္ ေလေဘးလုပ္ငန္းသည္လည္း ဆင္းရဲသား လုပ္ငန္းပင္ ၿဖစ္သည္။ စတိုးဆိုင္ၾကီးမ်ား၊ တရုတ္ၿဖစ္ အဝတ္အထည္ ေစ်းကြက္ႏွင္႕ စာလ်င္ တစ္ႏိုင္တစ္ပိုင္ လုပ္ငန္းေလးမွ်သာ ၿဖစ္သည္။ ဆင္းရဲသား လူတန္းစား အတြက္ ေလေဘးထည္မ်ားသည္ ေစ်းႏႈန္းသက္သာေသာ အဝတ္အထည္မ်ား ၿဖစ္သလို၊ ေလေဘးသည္မ်ား ႏွင္႕ ဒိုဘီသည္မ်ားသည္လည္း တစ္ဦးႏွင္႕ တစ္ဦး အၿပန္အလွန္ အက်ိဳးၿပဳၾကရသည္႕ လုပ္ငန္းသေဘာ သဘာဝ ၿဖစ္ၾကသည္။

ဒီေတာ႕ ဦးလွေမာင္တို႕ လင္မယားသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အိမ္သို႕ မၾကာခဏ ဆိုသလို ေရာက္ေလ႕ ရွိသည္။ အေမအပ္သည္႕ အထည္မ်ား ေလွ်ာ္ဖို႕လာယူသည္႕ အခါ လာယူသလို၊ ေလွ်ာ္ဖြတ္ၿပီး မီးေၾကြ(မီးပူ)တိုက္ၿပီးသား အထည္မ်ားကို အစီအရီေခါက္ကာ ပလပ္စတစ္ၾကိဳးၿဖင္႕ စည္းလ်က္ လာၿပန္အပ္သည္႕ အခါလည္း လာၿပန္အပ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕အိမ္မွ ဦးလွေမာင္ ၿပန္သည္႕အခါ ရံဖန္ရံခါဆိုလွ်င္ အေမသည္ မိညိဳစားဖို႕ ေၿပာင္းဖူးမ်ား ထည္႕ေပးတတ္ေလ႕ ရွိသည္။ မိညိဳ အေပၚ ခင္မင္ရင္းစြဲရွိေနၿပီၿဖစ္ေသာ အေမသည္ မိညိဳအတြက္ အၿမဲ စိတ္ပူတတ္ေလ႕ရွိသည္။ မိညိဳ ေနမေကာင္းဘူးဟု ဆိုလွ်င္ မိညိဳအား ဆရာဝန္ၿပရန္ ေဆးဖိုးမ်ား ဦလွေမာင္အား ေပးေလ႕ရွိသည္။

မိညိဳသည္ ခံစားလြယ္၊ ငိုလြယ္ ရယ္လြယ္ အမ်ိဳးအစားမ်ိဳးၿဖစ္သည္။ သူမေနမေကာင္းလွ်င္ မ်က္ႏွာကေလး ညိဳးညိဳးငယ္ငယ္ႏွင္႕ မ်က္ရည္မ်ား က်ကာ ငိုေနတတ္သည္။ အၿမဲတမ္းလိုလို တစ္ေယာက္ေယာက္က သူမအား ေခ်ာ႕ေခ်ာ႕ေမာ႕ေမာ႕ ၾကင္ၾကင္နာနာ အေဖၚလုပ္ကာ အားေပးေနမွ စိတ္ေက်နပ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေလ႕ရွိသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ သူမအနားတြင္ ရွိေနတတ္သည္က ဦးလွေမာင္ သို႕မဟုတ္ ေဒၚသိန္းတန္ သာ ၿဖစ္သည္။ “ဟဲ႕ ငါ႕ သမီး ေလး..မငိုပါနဲ႕” ဆိုၿပီး မိညိဳကို ဂရုတစိုက္နဲ႕ အားေပးေနတဲ႕ ဒိုဘီသည္လင္မယားအား သူရို႕အိမ္သြားသည္႕ အခါႏွင္႕ ၾကံဳလွ်င္ ေတြ႕ရတတ္သည္။ ဦးလွေမာင္တို႕ လင္မယားက မိညိဳအေပၚ ၾကင္နာစြာ ဆက္ဆံတတ္သေလာက္ ေဒၚသိန္းတန္၏ ေထာင္ထြက္ အစ္ကိုၾကီး ဦးေဇာ္ထြန္းက စိတ္မထင္လွ်င္ မထင္သလို႕ မိညိဳမ်ား ရုိက္တတ္ေသးသည္။ မိညိဳေလးသည္ ဦးေဇာ္ထြန္းအား ေၾကာက္ရရွာသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕သည္ သေဘာေကာင္း စိတ္ထားႏူညံ႕ေသာ မိညိဳကို ခင္မင္ရင္းႏွီးၾကသေလာက္ ရက္စက္ၾကမ္းတမ္းေသာ ဦးေဇာ္ထြန္းကိုေတာ႕ ရြံရွာမုန္းတီးၾကသည္။

ဦးလွေမာင္တို႕ လင္မယားႏွစ္ေယာက္၏ ဒိုဘီလုပ္ငန္းမွ ဝင္ေငြတစ္ခုတည္းၿဖင္႕ ရပ္တည္ေနၾကရေသာ မိသားစုသည္ ၾကပ္တည္းလြန္းလွသည္။ ဦးလွေမာင္တို႕ လင္မယား၊ ဦးေဇာ္ထြန္း၊ မိညိဳ၊ လိႈင္ဘြား၊ ဒူမွတ္ၾကီး၊ ထို ပါးစပ္ေပါက္ ေၿခာက္ေပါက္ရွိေသာ မိသားစုသည္ တၿဖည္ၿဖည္းႏွင္႕ ၾကပ္တည္းလြန္းမက ၾကပ္တည္းလာသည္။ ဦးေဇာ္ထြန္းသည္ အလုပ္အကိုင္ဟူ၍ ဘာမွ မယ္မယ္ရရ မလုပ္။ သူသည္ လူ႕ေပါက္ပင္မွ်။ လိႈင္ဘြားႏွင္႕ ဒူမွတ္ၾကီးတို႕က အတန္းပညာမ်ား ေအာင္ၿမင္ဖို႕ ၾကိဳးစားေနၾကသည္။ ထိုဆင္ရဲသား မိသားစုထဲမွာပင္ မိညိဳသည္ တၿဖည္းၿဖည္းႏွင္႕ မိခင္ေလာင္းတို႕ အရြယ္ပင္ ေရာက္လာခဲ႕သည္။