Friday, June 5, 2009

Burmese Dictatorship-Part II

Invoke an External and Internal Threat
When Burmese Army took control over the absolute power in 1988, they have to come up with the reason to tell people that they are protecting from external and internal threats for a certain period of time. But after having the taste of being in power that approves they can do anything they want in the country, they just prolong the same reason for more than 20 years and still holding the power. It is the way of what Burmese military dictators make outsiders believe that they are protecting from external and internal threats.
It has been more than 20 years that they are in power and they are still saying that there are threats out there. What kind of threats are they talking about? After conflict between Buddhist monks and military junta during the peaceful marching of Burmese Buddhist monks in 2007, Singapore's foreign minister, George Yeo, warned that without the military, Burma could dissolve into civil war. Is he saying or defending the political power, as military fellowship, in which Singapore could also dissolve into chaos without military? I personally don’t believe that our Burmese people have the motives or capabilities to participate into civil war. Burma has about 50 millions populations and the event of 2007 peaceful marching of Burmese Buddhist monks at isolated region of Yangon couldn’t significantly triggered into civil war.

I was happened to speak with one of the Burmese diplomats in New York one year ago after Nagis cyclone wipe through out the delta region of Burma in 2008. I asked “Why don’t you corporate with international rescue team and let them enter into the country to save the lives of people as much as we can?” We both knew that U.S and French navy ships are stationing near to Burmese sea territory and ready to enter into the Burma to provide the rescue team. He said that military management is concerned about those Navy ships loaded with the technologies and weapons that can possible control the whole country within a few days. Ahh…. that is one of the external threats they are talking about. It was a threat to their military seats. His answer was stunned and upset me so much. We were talking about saving thousand of lives while the whole world is watching us.
By making the reason and invoking such external and internal threats, Burmese military dictators manipulate and convince the people mindsets that they have extraordinary powers to protect the country.

Establish Secret Prisons
I don’t have valid statistics for the total number of prisons in Burma, I wish I could, but what I do know is that, from the very beginning of military government comes into power, hundred of thousands of people have been imprisoned. My friends, their family members, opposition leaders, outspeak clergy, union leaders, well-known performers, publishers, and journalists whoever against to the military management has been imprisoned for a long time by any given irrational judgment. Some of them have already died in prison under the treatment of torture, prolonged shackling, lack of proper medical care, and insufficient food supply. A lot of university students from 1988 movement had vanished from the face of earth forever while they are in prison.

Every single Burmese citizen is learning the news, under the fear of torture, everyday that the sheer numbers of political prisoner are quickly increasing time to time and military government is keep on establishing more prisons through out the country in order to detain more political prisoners. Those are the secret prisons where the rule of law does not run and hide the prisoners from legal system.

Develop a Paramilitary Force
Burmese dictators might have done their homework properly from the lessons of Mussolini, Hitler and Chinese Communist Part to intimate and crack down the opposition parties by using street thugs.

In 2003 while the most outstanding prominent leader of National League for Democracy party, Aung San Suu Kyi, who is also a Nobel Prize winner, was on her trip to Depayin village with other party members, they are attacked by a group called Swan-Are-Shin with about 2000 people who have been given special training to commit such a murderous crime. Dictatorships always exercise using street thugs to do their dirty work.
Swan-Are-Shin, a special group is controlled by military government, consists of street thugs and social pariahs, but later it was transformed into special organization bringing more ordinary citizens by force or by giving special authorities to interfere social welfares. As the number of Swan-Are-Shin members are growing and spreading into every quarter of the residential area, they gain more controls to influence the citizens and become flexible enough to transform into political party anytime.

Surveil Ordinary Citizens
Government prohibits the freedom of travel inside the country, like in North Korea. Every family household has to report to the local registration office with certain amount of registration fees when they have overnight visitors. The number of family members for each household is recorded and watched by the members of Swan-Are-Shin.

I was visiting in Yangon five years ago and taking my refuge at my friend’s house for one night after travelling a long journey from my home tome. We were woken up in the middle of the night with the sound of continuous banging on the door which could possibly break the door. My friend opened the door to learn that there were a group of five people standing in front of the door. All of them were nothing educated but just some local street thugs and also members of Swan-Are-Shin. They threatened my friend that he had unreported overnight visitor and it was just enough to send both of us into jail by violation of the security concern for the government. We were just ordinary citizens who never committed any type of crimes before, but now they were telling us that having unreported visitor was a crime. That was the kind of freedom that we were loosing in Burma. Those street thugs do nothing in day time accept hanging around at the corner of the streets and watching people going in and out of the local territories. If you are a member of opposition political party, you will be watched more closely until they find you a reason enough to send you into jail.

Infiltrate Citizens' Groups
“Who knows who is what” was a question among our friends when we were in university class rooms, hostels and even Buddhist monasteries. It is also a kind of questions what make ordinary citizens to fear the most. It takes freedom away from their daily lives. They would not dare speaking out loud about politics in public. What if there are espionages in your school, your college, your university, your neighbors, and even among Buddhist monks to whom we always pay respect according to Buddhism teachings. People instantly become to believe that you and your family will get into trouble if you criticize military leaders. They are watching us from everywhere. Who knows when they will knock your door in the middle of the night and take you away from your family and then you will never see your family again.

Ba Kaung

Burmese Dictatorship-Part I

This thought has been loaded onto my mind for a period of decade since I was a university student in Burma. It is like a recurring process going on and off, and sometime it is spinning my mind until I get stuck and exhausted into the questions that have been asked by many people. What kind of military dictatorship describes Burma and how are they ruling the country? How does Burmese culture blend together into the military mindsets and evolve into corruption? What is the future of Burma? So many questions have been answered and so many voices have been heard, but nothing vividly comes up with the solutions that could possible drive into the concrete construction of democratic road map. Perhaps, we haven’t paid attention enough to the ongoing phenomenon and practices of military framework. We are still living in the debate of ideology but occasional uprisings with sacrifices. In fact, we have a tendency that we are trying to win over one’s idea when it comes to political debate by different parties and then ended at into separations.

During 1996, I started exploring into the reality of puppet politic and social affairs behind the curtain of military show in Burma as an independence university student after having the first experience of 1988 uprising for demanding democracy in my hometown. It was also the time that I was building mature awareness upon government welfares and intellectual decline during the era of military ruling party in Burma. A lot of event happened while I was living in university hostel as a distance student and persuading my normal university education in Yangon. After 1996 student revolution when government can not compromise with the peaceful demands from university students, universities were shut down through out the whole country and all the students were forced out of hostels while we were hunger of knowledge and university education. Every university students understand that there are so much of corruptions in every level of Burmese education system and most of them must have gone through giving bribe to their school teachers in order to pass their exams. Hence, I have to be really careful choosing the right words to write in my blog because we, Burmese people, are quite sensitive when it gets to cultural perspectives. Some people may not like to tell the fact that school teachers are taking bribe because any form of teacher are considered one of the most respectful figures, according to Buddhism teachings, in Burmese culture. Some people still do not accept the matter that our society is declining in term of poverty, health, education, morale and morality while government slogans and statistics are trying to covering up the truth matters. It is a natural consciousness of human beings that we tend to defense for what we have grown up for so long.

Therefore, one has to understand deep level of culture perspectives to understand how we think and how we are striving to the present situation in Burma for a long time. Regardless of what political system is driving to the future path of Burma, the simplest question we are constantly asking ourselves is that “Is military supporting party is the best solution to rule the country while basic human rights are being suppressed?” When I was in Singapore, I was surprised to learn that the country is growing so quickly and competing with China and India economically. Singapore has military dictatorship which allows only one ruling party. Believe me- the election exercise in Singapore is truly unbalance and always favored and guaranteed to get winning votes only for the current ruling party which is tightly bound with military framework. Even freedom of speech and freedom of right in Singapore are strictly restricted, the principles of basic human needs are still provided.

When you learn closely all the dictators from the period of Mussolini's March on Rome or a dramatic massacre like Hitler's Night of the Long Knives and then to the recent era of Burmese military regime’s systematic cracked down over 1988 Protest and Chinese Communist Party’s cracked down over Tiananmen Square protest of 1989. There are ten steps, according to Naomi Wolf's The End of America, that all dictators take when imposing their control over freedom of basic human rights and influences from democratic ideology. How do Burmese military dictators exercise their military framework in order to secure their seats in power? Does the world truly understand the reason why Burmese military dictators are able to grip to the political power for a long time even though imposing of international sanctions has been made, United Nation has attempted dialogs with military junta several times for political reconciliation, and also people lives have been sacrificed sadly during the events of protest? But nothing seems to be working.

Naomi Wolf's The End of America pointed out the following 10 steps that all the dictators take in order to bring down an open society.
1. Invoke an External and Internal Threat
2. Establish Secret Prisons
3. Develop a Paramilitary Force
4. Surveil Ordinary Citizens
5. Infiltrate Citizens' Groups
6. Arbitrarily Detain and Release Citizens
7. Target Key Individuals
8. Restrict the Press
9. Cast Criticism as "Espionage" and Dissent as "Treason"
10. Subvert the Rule of Law
I am just filling the facts from an ordinary Burmese citizen point of view based on my experiences.

Ba Kaung

Wednesday, May 20, 2009

စီးပြားေရး သီအိုရီထုတ္ၾကည္႕ၿခင္း

ဒီရက္ပိုင္းမွာ အလုပ္မ်ားပံုက ဘယ္ကေန ဘယ္လိုအခ်ိန္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးကုန္မွန္းမသိဘူး။ ကိုယ္ဖတ္ေနက် ဟိုဟိုဒီဒီ စာတိုေပစေတြနဲ႕ ဝတၳဳဖတ္တဲ႕ အခ်ိန္ကလည္း ေရခ်ိဳးခန္း ဝင္တဲ႕ အခ်ိန္ေလာက္ပဲ ရွိေတာ႕တယ္။ ေနာက္ၿပီး ညႊန္႕စံရဲ႕ အေနာက္တိုင္း စာေပယဥ္ေက်းမႈ ေဒါက္တာဘြဲ႕အတြက္ စာေတြ ကူဖတ္ေပးၿပီး စာတမ္းၿပဳစုဖို႕ကလည္း ရွိေသးတယ္။ သတ္မွတ္ထားတဲ႕ အခ်ိန္အတြင္းမွာ လုပ္ရမယ္႕ အလုပ္ဆိုေတာ႕လည္း အပ်င္းၾကီးေနလို႕ မၿဖစ္ေခ်ဘူး။ ကိုေအာင္မိုးဝင္းရဲ႕ အင္တာနက္သတင္း မီဒီယာ ဝက္ဆိုဒ္ကို ဖန္တီးေပးဖို႕ကလည္း လုပ္လက္စ။ အဲဒါကလည္း ရပ္ထားလို႕ မၿဖစ္ၿပန္ဘူး။ အဲဒီၾကားထဲမွာ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက လုပ္ခ်င္ေနခဲ႕တဲ႕၊ လုပ္ဖို႕လည္း ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ထားခဲ႕တဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ လုပ္ငန္းေတြေပါ႕။စြန္႕ဦး စီးပြားတည္ထြင္သူ ၿဖစ္ဖို႕အတြက္ အယူအဆအသစ္ေတြနဲ႕ ၾကံဆၿပီး အစပ်ိဳးေနရတံုး။ ဘဝရပ္တည္ေနေရးအတြက္ အလုပ္ကို တာဝန္ေက်ပြန္ေအာင္ လုပ္ရတဲ႕ အခ်ိန္၊ ခႏၶာကိုယ္က်န္းမာသန္စြမ္းေရးအတြက္ အားကစားလုပ္ရတဲ႕ အခ်ိန္၊ သာယာတဲ႕အိမ္ေထာင္ အတြက္ အတူတကြ ဖန္တီးရမယ္႕ အခ်ိန္၊ အဲဒါေတြကို ႏုတ္လိုက္ၿပီးေတာ႕မွ က်န္တဲ႕ အခ်ိန္ေလးထဲမွာ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ရေတာ႕မွာ။ ဒီေတာ႕ ဘေလာ႕မွာစာေရးဖို႕အခ်ိန္ တစ္နာရီေလာက္ ရဖို႕ အခ်ိန္ကို တစ္ခါၿပန္ၿပီး စီမံခန္႕ခြဲရတယ္။ အိပ္မက္ေတြထဲမွာေတာ႕ စာလံုးေတြ၊ စကားလံုးေတြက အေတာင္ပံေတြေပါက္လို႕ ဟိုဟိုဒီဒီ ဝဲပ်ံေနၾကတာ လိုက္ဖမ္းလို႕ကို မမိႏိုင္ဘူး။

အဲဒီေတာ႕ ဗဟုသုတရဖို႕ အလို႕ငွာ အစုရွယ္ယာ(stock)အေၾကာင္းေလး တီးမိေခါက္မိၾကရေအာင္ နည္းနည္းပါးပါးေလး ေရးလိုက္အံုးမယ္။ စာကလည္း မေရးတာ ၾကာၿပီဆိုေတာ႕ ေလာေလာဆယ္ ဖတ္စရာေလး တစ္ခုၿဖစ္သြားေအာင္လို႕ပါ။ ကိုယ္က ေဘာဂေဗဒကို အထူးၿပဳေလ႕လာလိုက္စားခဲ႕တဲ႕သူမဟုတ္ဘူး။ ေနာက္ၿပီး ကိုယ္ၾကီးၿပင္းခဲ႕တဲ႕ ဘဝကလည္း ႏိုင္ငံတကာ စီးပြားေရးကို ဝင္ဆံ႕ဖို႕ မဆိုထားနဲ႕ ၿမန္မာၿပည္ရဲ႕ စီးပြားေရး ေစ်းကြက္ကို ေတာင္ မကပ္ႏိုင္ဘူး။ ဘုရားပြဲေစ်းေတြမွာ ဆိုင္ခင္းၿပီး ေလးေဘးထည္ ေရာင္းခဲ႕ရတဲ႕ စီးပြားေရးေလာက္ပဲအကြ်မ္းတဝင္ရွိတယ္။ ဟဲ..ဟဲ..ပိုက္ဆံ ငါးက်ပ္ တစ္ဆယ္ ၿမတ္ဖို႕ အားေပါက္ေအာင္ ေရာင္းရတဲ႕ အေရာင္းေစ်းသည္မ်ိဳးေပါ႕။ လြန္ခဲ႕တဲ႕ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္တုန္းက ေမၿမိဳ႕ ညမ္ေတာေစ်းပြဲမွာ ေစ်းေရာင္းေနတဲ႕ ဘေကာင္းကို ေတြ႕ဖူးၾကလိမ္႕မယ္။ အဲဒီေတာ႕ အခုလို ႏိုင္ငံတကာ အစုရွယ္ယာ အေၾကာင္းေရးတဲ႕အခါ လက္ရွိ အေတြ႕အၾကံဳကိုပဲ အေၿခခံၿပီး ေရးရမွာဆိုေတာ႕ ပညာရွင္ေတြလို သီအိုေတြ လႈိင္ေနေအာင္ မသံုးပဲ၊ လက္ေတြၾကတဲ႕ ဘက္ကပဲ ခ်ဥ္းကပ္ၿပီးေရးမယ္။

လူငယ္ေတြ ႏိုင္ငံတကာကို ေခ်ဦးလွည္႕က်ေတာ႕မယ္ဆိုရင္ ရိုးရိုးက်င္႕ ၿမင္႕ၿမင္႕ၾကံဆိုတဲ႕ စိတ္ထားကို ထားဖို႕ အလြန္တရာ အေရးၾကီးတယ္။ ရိုးရိုးက်င္႕ဖို႕ အတြက္ စာရိတၱေကာင္းေတြရွိဖို႕ လိုတယ္။ ႏိုင္ငံၾကီးသား စိတ္ထားေတြ ထားတတ္ဖို႕လိုတယ္။ ႏိုင္ငံတကာက အဆင္႕အတန္းၿမင္႕မားေတြ စာေကာင္းေပေကာင္းေတြဖို႕ ရွာေဖြေလ႕လာၿပီး ႏိုင္ငံတကာယဥ္ေက်းမႈမွာ ကိုယ္႕ရဲ႕ ၿမန္မာယဥ္ေက်းမႈနဲ႕ ဝင္ေရာင္ ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကရမွာ ၿဖစ္တယ္။ ၿမင္႕ၿမင္႕ၾကံၾကၿပီေဟ႕လို႕ ဆိုလိုက္ရင္လည္း ႏိုင္ငံတကာမွာ ကိုယ္က အခိုင္းခံဖို႕ သြားတာထက္ ကိုယ္က သူမ်ားကို ခိုင္ဖို႕၊ ကိုယ္က သူမ်ားကို အုပ္စိုးဖို႕ဆိုတဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရည္မွန္းခ်က္နဲ႕ ၿပင္ဆင္ၾကရမယ္။ ကိုယ္႕အတြက္ လိုအပ္တဲ႕ လက္နက္ကိရိယာ ေတြကို တတ္ဆင္ရမွာေပါ႕။ ဘာသာစကားေတြ တစ္မ်ိဳးမက ေၿပာတတ္ဆိုတတ္ေအာင္ ေလ႕လာ၊ အထူးသၿဖင္႕ အဂၤလိပ္စာ၊စကားေပါ႕။ ၿပီးေတာ႕ ကိုယ္ကြ်မ္းက်င္တဲ႕ ပညာကို တဖက္ကမ္းခပ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမယ္။ကိုယ္တတ္ထားတဲ႕ ပညာရပ္ အေပၚမွ ေယာင္တိေယာင္ဝါးၿဖစ္ေနၿပီလို႕ ထင္ရင္ ထပ္ၿပီး ၾကိဳးစား။ ဘယ္ေလာက္အထိ ကြ်မ္းက်င္တတ္ေၿမာက္ဖို႕ လိုသလဲဆို တေရးႏိုး ထေမး…အေၿဖရွိတယ္ ဆိုတဲ႕ ယုံၾကည္ခ်က္မ်ိဳးေပါ႕။ ကိုယ္တတ္ထားတဲ႕ ပညာရပ္အေပၚမွာ ကြ်မ္းက်င္ၿပီေဟ႕လို႕ ယံုၾကည္မႈရွိလာရင္ ေခါင္ေဆာင္မႈပညာေတြ၊ စီမံခန္႕ခြဲ အုပ္ခ်ဳပ္မႈပညာေတြကို၊ စြန္႕ဦး စီးပြားတည္ထြင္မႈ ေတြအေၾကာင္း ေလ႕လာ။ ဒီလိုနဲ႕ ႏိုင္ငံတကာမွာ ၿမန္မာေတြ ေနရာယူလာၾကရင္ ေနာက္တက္လာမယ္႕ လူငယ္ေတြအတြက္ အခြင္႕အလမ္းေတြရမယ္။ တိုင္းၿပည္ ၿပန္လည္ ထူေထာင္ၾကတဲ႕အခါ အဲဒီလို လူေတြက မရွိမၿဖစ္ လိုလာၾကမွာေပါ႕။

စာေရးသူ ကိုယ္တိုင္က ငယ္ငယ္ကတည္းက အလုပ္အရမ္းလုပ္ခ်င္တာ။ ဘာအလုပ္ၿဖစ္ၿဖစ္ လုပ္ခ်င္တာပဲ။ အေဖသံုးဘီးကား ေမာင္းေတာ႕ ကားေနာက္လိုက္တဲ႕ စပယ္ယာ လုပ္တယ္။ အဲဒီတုန္းက အေဖ႕သံုးဘီးကားက ရုံေတာ္ၾကီးမွာ ဂိတ္ထိုးတာ။ ညေနကားသိမ္းၿပီဆိုရင္ ေစ်းခ်ိဳကေန ဘုရားၾကီးကို တစ္ေယာက္ႏွစ္က်ပ္နဲ႕ လူေခၚၿပီး ကားဆြဲတယ္။ ေနာက္ နည္းနည္းၾကီးလာေတာ႕ ေလေဘးထည္ ေရာင္းတယ္။ ေနာက္ ေစ်းခ်ိဳတိုက္တန္းက ဖိနပ္ဆိုင္မွာ ဖိနပ္ေရာင္းတယ္။(အားတဲ႕ အခါမ်ားၾကေတာ႕ အဲဒီ ေစ်းခ်ိဳတိုက္တန္းမွာ ဖိနပ္ေရာင္းခဲ႕တဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳေလး ေရးရမွာေပါ႕။) အဲဒီ ဖိနပ္ဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္တုန္းက ရတဲ႕ လခက တစ္ခ သံုးေထာင္။ အဲဒီ ပိုက္ဆံကို စုၿပီး ေရဒီယုိ ကက္ဆက္ ၿပဳၿပင္သင္တန္းတက္။ၿပီးေတာ႕ အိမ္မွာ “တန္” ဆိုတဲ႕ နာမည္နဲ႕ ေရဒီယုိ၊ ကက္ဆက္ၿပင္ဆိုင္ ဖြင္႕တယ္။ မေအာင္ၿမင္ဘူး။ နည္းနည္းပါးပါးေလးပဲ ၿပင္လိုက္ရတယ္။ “တန္” ဆိုတဲ႕ နာမည္က စာေရးသူ တရုတ္စာ၊ စကားကို ေလ႕လာတုန္းက ရလာတဲ႕ တရုတ္စာလံုးတစ္လံုးရဲ႕ အသံထြက္ပါ။ ေနာက္ တကၠသိုလ္တက္ရေတာ႕ အဲဒါေတြ ရပ္သြားတယ္။ တကၠသိုလ္ သံုးတန္ၿပီးေတာ႕ အလုပ္က လုပ္ခ်င္လာၿပန္ေရာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းၿပီးသြားတဲ႕ လူေတြက တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္အစုရွယ္ယာေတြ စပ္ၿပီး ကုမၸဏီေတြ ေထာင္ေတာ႕ အားက်တယ္။ ဒါေပမယ္႕ ကိုယ္႕ ပညာက မၿပည္႕စံုေသးဘူး။ ေငြးေၾကးက မရွိေသးဘူး။ ဒီေတာ႕ ရန္ကုန္မွာေနၿပီ အိမ္ေတြကိုလိုက္ ကြန္ပ်ဳတာၿပင္တယ္။ ဒီေတာ႕ လူေတြ အေၾကာင္းပိုသိလာရတာေပါ႕။ အဲဒီတုန္းက ကိုယ္က အစုရွယ္ယာေတြ ထည္႕ႏိုင္တဲ႕ အေနအထားမရွိေတာ႕ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို အားမရဘူး။ ကိုယ္႕ အရည္အခ်င္းေတြကို ၿပန္လည္ ဆန္းစစ္ရတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ဆူးကေလး တစ္ေခ်ာင္း ေပါက္လာၿပီး ေတးထားရေတာ႕တာေပါ႕။

ေနာက္ပိုင္းႏွစ္ေတြမွာ စာေရးသူ ႏိုင္ငံတကာကို ေၿခဆန္႕ေတာ႕ အစုရွယ္ယာ(stock)ေတြဆိုတာ အလြယ္တကူ ဝယ္လို႕ရတယ္ ေရာင္းလို႕ တယ္ဆိုတဲ႕ အၿမင္ေတြရွိလာတယ္။ ကုမၸဏီေတြ ဘယ္လို ထူေထာင္ရမယ္။ အေတြးအေခၚ အၾကံေကာင္း ဥာဏ္ေကာင္းေတြရွိမယ္ဆိုရင္ စြန္႕စားဦးေဆာင္ၿပီး လုပ္ငန္းေတြ လုပ္လို႕ရတယ္ ဆိုတဲ႕(entrepreneurship) လမ္းစ အၿမင္ေတြ ေတြ႕ရွိလာတယ္။ စြန္႕ဦး စီးပြားလုပ္ေဆာင္မည္႕သူ(entrepreneur) တစ္ေယာက္ဟာ ေစ်းကြက္မွာ မရွိေသးတဲ႕ အေတြးအေခၚ အၾကံဥာဏ္ရွိရင္ အဲဒီ အၾကံဥာဏ္ကို အေကာင္းအထည္ေဖၚဖို႕ ပညာရွင္နဲ႕ ေငြေၾကးအရင္းအႏွီး ေတြလိုလာတယ္။ အဲဒါေတြကို ရေအာင္ ခ်ဥ္းကပ္ စည္းရုံးရတာ သူ႕ရဲ႕ ပညာပဲ။ Microsoft ၊ Google ၊Youtube အစရွိတဲ႕ ေအာင္ၿမင္ေနတဲ႕ ကုမၸဏီေတြဟာ အၾကံဥာဏ္ အေတြးအေခၚေကာင္းက စခဲ႕ၾကတာပဲ။ သူတို႕ဟာ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ ေငြေၾကး အေထာက္အပံေပးမယ္႕ သူေတြကို ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး လုပ္ငန္းေတြကို စခဲ႕ၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ႕ ေငြေၾကး အရင္းအႏွီးကို ပိုၿပီး ၾကီးမား လာေအာင္လို႕ အမ်ားနဲ႕ သက္ဆိုင္တဲ႕ အစုရွယ္ယာ အၿဖစ္ ဖြင္႕ေပးလိုက္ေတာ႕ လူတိုင္းလူတိုင္း အစုရွယ္ယာေတြ ဝယ္လို႕ ရလာေတာေပါ႕။

ကုမၸဏီတစ္ခုက ပစၥည္းတစ္ခုကို တီထြင္ဖန္တီးလိုက္ၿပီး ေစ်းကြက္မွာ ဝင္တဲ႕ အခါ အဲဒီ ပစၥည္းအေပၚမွာ ယံုၾကည္မႈရွိတဲ႕ လူေတြက အစုရွယ္ယာေတြ ဝယ္ၿပီး ရင္းႏွီးၿမုတ္ႏွံၾကတယ္။ ဥပမာ ကုမၸဏီက အရင္းအႏွီး ၁၀၀၀-က်ပ္ေလာက္ လိုတယ္ ဆိုၾကပါစို႕။ ဒီေတာ႕ အစုရွယ္ယာ တစ္ခုကို ၁-က်ပ္နဲ႕ အခုတစ္ေထာင္ ေရာင္းမယ္။ ေနာက္ေတာ႕ ကုမၸဏီက ေအာင္ၿမင္မႈရွိလာၿပီး အၿမတ္ေတြရလာတဲ႕ အခါ အစုရွယ္ယာေတြရဲ႕ တန္ဖိုးလည္း တက္သြားမယ္။ အဲဒီေတာ႕ ႏိုင္ငံတကာမွာ အစုရွယ္ယာေတြကို ေရာင္းဖို႕၊ ဝယ္ဖို႕ ဘယ္လိုလုပ္ၾကသလဲလို႕ ေမးစရာရွိလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေစ်းဝယ္စရာရွိရင္ ေစ်းကို သြားၿပီး ေစ်းဝယ္ရတယ္။အဲဒီလိုပဲ အစုရွယ္ယာေတြကို ဝယ္ခ်င္ရင္ အစုရွယ္ယာေစ်းကြက္(stock market)မွာ ဝယ္ရတယ္။

ကမၻာေပၚမွာ စီပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ အေၿမာက္အၿမား ရွိေနတဲ႕အတြက္ အစုရွယ္ယာေစ်းကြက္မွာလည္း လူတကာ ဝယ္လို႕ ရေအာင္ အစုရွယ္ယာေတြ ဖြင္႕ၿပီးေရာင္းတဲ႕ ကုမၸဏီေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္။ အဲဒီ ကုမၸဏီေတြ ရဲ႕ တိုးတက္ေအာင္ၿမင္မႈ အေၿခအေနေတြကို ၾကည္႕ၿပီး အစုရွယ္ယာေတြကို ဝယ္ယူသူေတြလည္း ရွိတယ္။ ဝယ္ထားတဲ႕ အစုရွယ္ယာေတြကို ၿပန္လည္ ေရာင္းခ်လိုတဲ႕ သူေတြလည္း ရွိတယ္။ အဲဒီေတာ႕ အစုရွယ္ယာ ဝယ္လိုသူေတြ၊ ေရာင္လိုသူေတြနဲ႕ ေန႕စဥ္ အေရာင္းအဝယ္ၿဖစ္ေနတဲ႕ ေစ်းကြက္ကို အစုရွယ္ယာေစ်းကြက္လို႕ ေခၚရမွာေပါ႕။ ဝယ္လိုသူနဲ႕ ေရာင္းလိုသူတို႕ရဲ႕ အစုရွယ္ယာေတြ ခ်ိတ္ဆက္ေပးရတာကို stock exchange လို႕လည္း ေခၚတယ္။ Nasdaq, New York Stock Exchange (NYSE) တို႕ ဆိုတာေတြက အေမရိက အစုရွယ္ယာေစ်းကြက္ရဲ႕ exchange ေတြပဲ။ ဒါေပမယ္႕ ဒီအစုရွယ္ယာေစ်းကြက္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေက်ာက္ေၿမာင္းေစ်း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေစ်းေတြလို လူကိုယ္တိုင္သြားၿပီး ကြ်န္ေတာ္ ဒီကုမၸဏီရဲ႕ အစုရွယ္ယာ ဘယ္ေလာက္ဖိုး ဝယ္ခ်င္ပါတယ္လို႕ ေၿပာၿပီး ဝယ္လို႕ မရဘူး။ ၾကားထဲမွာ ေရာင္းခြင္႕ ဝယ္ခြင္႕ရွိထားတဲ႕ ပြဲစား(broker) ေတြပဲ ဒီ exchange ေတြမွာ အေရာင္းအဝယ္လုပ္ေပးၾကရတယ္။

ဝယ္လိုသူက ပြဲစား(broker) နဲ႕ ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး အဲဒီ ပြဲစားဆီမွာပဲ ကိုယ္ပိုင္ စာရင္း(account) တစ္ခု ဖြင္႕ရတယ္။ ၿပီးေတာ႕မွ ကိုယ္ဝယ္ယူလိုတဲ႕ ကုမၸဏီရဲ႕ အစုရွယ္ယာ အေရအတြက္ကို ပြဲစားကိုေၿပာလိုက္ေတာ႕မွ ပြဲစားကတဆင္႕ သူရဲ႕ အခ်ိတ္အဆက္နဲ႕ Nasdaq, NYSE တို႕မွာ ဝယ္ယူလိုတဲ႕ အစုရွယ္ယာအေရအတြက္ကို တင္ၿပေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီအခါ Nasdaq, NYSE အစရွိတဲ႕ stock exchange ေတြက ဝယ္လိုသူေတာင္းဆိုတဲ႕ ကုမၸဏီရဲ႕ အစုရွယ္ယာ ေရာင္းလိုအားကို ရွာရတယ္။ ေရာင္းလိုသူနဲ႕ ဝယ္လိုသူ ေတြ႕ရင္ အေရာင္းအဝယ္ၿဖစ္ၿပီ။ အစုရွယ္ယာေစ်းကြက္မွာေတာ႕ အစုရွယ္ယာေတြက ကုေဋ သန္း ခ်ီၿပီး ေန႕စဥ္ အေရာင္းအဝယ္ၿဖစ္ၾကတယ္။ ပံုမွန္အားၿဖင္႕ stock exchange ေတြကေန အစုရွယ္ယာေတြကို ဝယ္ေပးလိုက္တာက ပြဲစား။ ဒီေတာ႕ အဲဒီ အစုရွယ္ယာေတြက ၾကားပြဲစားရဲ႕ စာရင္းဇယားနဲ႕ပဲဲ နာမည္ေပါက္တယ္။ ၿပီးေတာ႕မွ ကိုယ္ရဲ႕ စာရင္းဇယားက ၾကားပြဲစားဆီမွာ နာမည္ေပါက္မယ္။ ကိုယ္က အစုရွယ္ယာ ပိုင္ဆိုင္ေၾကာင္း stock exchange ရဲ႕ စာရင္းဇယားေတြမွာ နာမည္ မေပါက္ဘူး။ နာမည္ေပါက္ လိုခ်င္ေၾကာင္း ေတာင္းဆိုလို႕ေတာ႕ ရတယ္။ဒါက အၾကမ္းအားၿဖင္႕ ေၿပာတာပါ။

ပြဲစား(broker) ေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိတယ္။ အေမရိက ေစ်းကြက္၊ ဥေရာပ ေစ်းကြက္၊ အာရွ ေစ်းကြက္ အတြက္ အစရွိသၿဖင္႕ေပါ႕။ ကိုယ္က ဘယ္ေစ်းကြက္မွာ စိတ္ဝင္စားသလဲ။ ဘယ္လိုမ်ိဳး စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရဲ႕ အစုရွယ္ယာေတြကို ဝယ္ၿပီး ရင္းႏွီးၿမဳတ္ႏွံခ်င္သလဲအေပၚ မူတည္မွာေပါ႕။ ေနာက္ၿပီး အစုရွယ္ယာ ဝယ္တယ္ ေရာင္းတယ္လုပ္တဲ႕အခါ ပြဲစားေတြကတဆင္႕ သြားရေတာ႕ ပြဲစားခ(brokerage)ေပးရတယ္။ ပြဲစားေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ပြဲစားခ ယူပံုၿခင္း မတူၾကဘူး။ အမ်ားအားၿဖင္႕ ပြဲစားေတြက အြန္လိုင္း၊ ဖုန္းေတြက ကဆင္႕ အေရာင္းအဝယ္ လုပ္ေပးၾကတယ္။,,,.. ဒါေတြဟာ အေမရိက ေစ်းကြက္အတြက္ ပြဲစားေတြပဲေပါ႕။

အစုရွယ္ယာေတြ ဝယ္ယူေတာ႕မယ္၊ ရင္းႏွီးၿမဳတ္ႏွံမယ္လို႕ ဆံုးၿဖတ္ရင္ ေစ်းကြက္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေလ႕လာ နားလည္ထားဖို႕ လိုအပ္တယ္။ စိတ္ေလာစရာမလိုဘူး။ ေစ်းကြက္မွာ အစုရွယ္ယာေတြက သန္းနဲ႕ခ်ီၿပီး ရွိတယ္။ အခ်ိန္မေရြးဝယ္လို႕ရတယ္။ stock, mutual funds, options..အစရွိသၿဖင္႕ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရင္းႏွီးၿမဳတ္ႏွံလို႕ ရတာေတြ ရွိေပမယ္႕..အခုေတာ႕ အစုရွယ္ယာ(stock) အေၾကာင္းပဲ ေၿပာမယ္။ စာေရးသူအၿမင္ကေတာ႕ အစုရွယ္ယာေတြကို ဝယ္ယူေရာင္းဝယ္ ၾကရတာ ေစ်းကြက္သီအိုရီ(ဒါက ကြ်န္ေတာ္ ဖန္တီးတဲ႕ စကားအေနနဲ႕ ေၿပာတာပါ) ထုတ္ရတာလို႕ ၿမင္တယ္။ ကိုယ္ထုတ္တဲ႕ သီအိုရီမွန္ရင္ အက်ိဳးအၿမတ္ရမယ္။ ကိုယ္႕ သီအိုရီမွားရင္ ရႈံးမယ္ေပါ႕။ ေနာက္ၿပီး အစုရွယ္ယာမ်ိဳးက ေစ်းကြက္မွာ အတက္အက် သိပ္ၿမန္ၿပီး အလြန္စြန္႕စားရတဲ႕ အလုပ္မ်ိဳး။ အစုရွယ္ယာေတြရဲ႕ Graph မ်ဥ္းေတြကို ၾကည္႕ရင္ လႈိင္းေတြပဲ။ တက္လိုက္၊ က်လိုက္နဲ႕။ ဂရပ္မ်ဥ္းေတြက တစ္ေၿဖာင္႕တည္း ၿဖည္းၿဖည္ၿခင္း တက္သြားတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။

စာေရးသူက ကံဆိုတာကို အယံုအၾကည္ရွိတဲ႕သူမဟုတ္ေတာ႕ ၿမတ္မွာပဲဆိုၿပီး ကံစမ္းတဲ႕ သေဘာမ်ိဳးနဲ႕ အစုရွယ္ယာေတြ ဝယ္ယူတာမ်ိဳး မလုပ္ဘူး။ လုပ္ဖို႕လည္း အားမေပးဘူး။ စားေရးသူ ကိုယ္တိုင္ ဘာလို႕ ဒါေတြ လုပ္ရသလဲဆိုေတာ႕ ေရွ႕ကေၿပာခဲ႕သလို႕ ငယ္ငယ္တုန္းက ေလေဘးေရာင္းခဲ႕တဲ႕သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ႏိုင္ငံတကာေစ်းကြက္အေၾကာင္း တီးမိေခါက္မိေအာင္၊ မသိေသးတာေတြ သိေအာင္၊ ေနာက္ၿပီး ေစ်းကြက္ သီအိုရီ ထုတ္ၾကည္႕ခ်င္လို႕။ ေစ်းကြက္သီအိုရီ ထုတ္တယ္ဆိုတာ ေထြေထြထူးထူးေတာ႕ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ လက္ရွိ ႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရး ေပၚလစီ၊ ေစ်းကြက္ လမ္းေၾကာင္း၊ အစရွိတဲ႕ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကို စုစည္းၿပီးေတာ႕ အဲဒါေတြက ကိုယ္ဝယ္ယူလိုတဲ႕ ကုမၸဏီရဲ႕ အစုရွယ္ယာ အတက္အက်ကို ဆံုးၿဖတ္ၾကည္႕ရတာေပါ႕။ ေနာက္ၿပီး ကုိယ္ဝယ္ယူလိုတဲ႕ ကုမၸဏီကလည္း ဘယ္လိုမ်ိဳး တီထြင္မႈအသစ္ေတြ ထုတ္လာႏိုင္မလဲ၊ တႏွစ္စာ ပထမပတ္ စာရင္းရွင္းတမ္းေတြမွာ အၿမတ္အစြန္းမွရွိရဲ႕လား၊ ဝန္ထမ္းေတြ ငွားေနလား၊ ေလွ်ာ႕ခ်ေနလား၊ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပါ႕။ ယုတ္စြအဆံုး အခုလို ပြင္႕လင္းရာသီ ေႏြဦးမွာ လူေတြ ခရီးထြက္တာ မ်ားရင္ ဘယ္လိုမ်ိဳး စီးပြားေရးေစ်းကြက္ေတြမွာ တိုးတက္ႏိုင္လဲ။ အဲဒီေလာက္ထိ တြက္ဆၾကည္႕ရမွာေပါ႕။ ဘက္ေပါင္းစံု၊ ရႈ႕ေထာင္ေပါင္းစံုကေနၾကည္႕ၿပီး ကိုယ္ရဲ႕ သီအိုရီ ကိုယ္ထုတ္၊ ကိုယ္ဝယ္ခ်င္တဲ႕ အစုရွယ္ယာကို ဝယ္၊ ေရာင္းခ်င္တဲ႕ အခ်ိန္မွာ ၿပန္ေရာင္း။ ကိုယ္႕ သီအိုရီမွန္ဖို႕ သတင္း အခ်က္အလက္ဆိုတာ အဓိက အေရးၾကီးဆံုးပဲ။

လက္ရွိ ကမၻာရဲ႕ စီးပြားေရး အေၿခအေနကို ၾကည္႕ၾကရေအာင္။ ႏိုင္ငံတကာမွာ စီးပြားေရးေတြက်၊ လူေတြ အလုပ္ေတြၿပဳတ္၊ အလုပ္ရွိတဲ႕ လူကလည္း တထိတ္ထတ္နဲ႕ ငါ ဘယ္ေတာ႕ အလုပ္ၿဖဳတ္ခံရမလဲလို႕ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႕။ ကမၻာ႕စီးပြားေရးက အဆိုးရြားဆံုး အေၿခအေန(great depression) ကိုေတာ႕ ၿဖတ္ေက်ာ္ၿပီးသြားၿပီလို႕ ဆိုရမယ္။ ဟိုး..ေအာက္ဆံုး အဆင္႕ကို ေရာက္သြားခဲ႕တဲ႕ အစုရွယ္ယာေတြရဲ႕ တန္ဖိုးေတြဟာလည္း လႈပ္လီလႈပ္လဲ႕နဲ႕ ၿပန္တက္လာၿပီ။ ဆိုေတာ႕ကား..ဒီအခ်ိန္ဟာ အစုရွယ္ယာေတြ ဝယ္ၿပီး ရင္းႏွီးၿမဳတ္ႏွံလို႕ အေကာင္းဆံုး အခ်ိန္ပဲလို႕ ေၿပာရမွာပဲ။ စာေရးသူလို ေခါင္းအရႈပ္ခံၿပီး တြက္ခ်က္ ေရာင္းဝယ္ မေနပဲ၊ ကိုယ္ယံုၾကည္တဲ႕ ကုမၸဏီရဲ႕ အစုရွယ္ယာေတြကို ဝယ္ထားလိုက္ရင္ အရွည္မွာ အေသအခ်ာ အၿမတ္အစြန္းရရွိႏိုင္တာေပါ႕။ ဗဟုသုတရဖို႕၊ အေတြအၾကံဳရဖို႕ အလို႕ငွာ စမ္းသပ္ၾကည္႕ခ်င္တယ္ ဆိုရင္လည္း ငါးရာဖိုးၿဖစ္ေစ၊ တစ္ေထာင္ဖိုးၿဖစ္ေစ စမ္းၾကည္ေပါ႕။

မိုက္ကရုိေဆာ႕လို ကုမၸဏီမ်ိဳးက ဟိုအရင္တုန္းက အစုရွယ္တစ္ခုကို ၃၀-ေဒၚလာ ေလာက္ရွိခဲ႕ေပမယ္႕ ၁၅-ေဒၚလာ အထိ က်ဆင္းသြားခဲ႕တယ္။ အခုခ်ိန္မွာ ၿပန္တက္လာတယ္ဆိုေတာ႕ အၾကမ္းဖ်င္း အစုရွယ္ယာ တစ္ခုတန္ဖိုး ၂၀-ေဒၚလာ ၿပန္ၿဖစ္လာၿပီ။ စီးတီဂရု(Citi Group Bank) ဆိုရင္ အစုရွယ္ယာ တစ္ခုတန္ဖိုး ၂၃-ေဒၚလာခြဲေလာက္ကေန ၉၇-ၿပား အထိ ထိုးဆင္းသြားခဲ႕တာ အခုဆိုရင္ အစုရွယ္ယာ တစ္ခုတန္ဖိုး ၄-ေဒၚလာေလာက္ ၿပန္ၿဖစ္လာၿပီ။ ရာဟူး(Yahoo) ဆိုရင္ ၂၈-ေဒၚလာကေန ၉-ေဒၚလာ ေလာက္အထိ က်ဆင္းသြားခဲ႕တယ္။ အခု ၁၄-ေဒၚလာ၊ ၁၅-ေဒၚလာ ဝန္းက်င္ ၿပန္ၿဖစ္လာၿပီ။ ဆိုလိုတာက စီးပြားေရး ၿပန္လည္ ဦးေမာ႕လာခဲ႕ရင္ ဒီအစုရွယ္ယာတန္ဖိုးေတြလည္း တရိတ္ရိတ္နဲ႕ ၿပန္လည္ တက္လာရမွာေပါ႕။

ဒီေန႕ေတာ႕ ဒါေလာက္ပဲ ေတာ္ေသးၿပီ။


Wednesday, May 6, 2009

ကူလီ ေမာင္သန္းေအး(၁)

လူ႕ေလာကတြင္ အၿဖစ္အပ်က္ေပါင္းေၿမာက္ၿမားစြာတို႕ မ်က္ေတာင္တစ္မွိတ္၊ လွ်ပ္တပ်က္ တဒဂၤခဏ အခိုက္အတန္႕ကာလအတြင္း သိန္းေသာင္းခ်ီကာ ၿဖစ္ပ်က္ၾကသည္။အနႏၱႏွင္႕ ႏႈိင္းယွဥ္မွရေသာ ဤေလာကၾကီး၏ အၿဖစ္အပ်က္တို႕တြင္ ကြ်ႏု္ပ္တို႕သည္ အလြန္ေသးႏုပ္ေသာ ၿမႈမႈန္ကေလးမွ်သာၿဖစ္သည္။ ေလာကအခ်ိန္ကာလ ယႏၲတရားေပၚမွ ကြ်ႏု္ပ္တို႕ ၿဖတ္သန္းၾကသည္႕ အခါတြင္ ကြ်ႏု္ပ္တို႕၏ အၿဖစ္အပ်က္တုိ႕သည္ သူလိုငါလို႕ သာမန္မွ်သာၿဖစ္သည္။ အဘယ္ေၾကာင္႕ဆို႕ေသာ္ ကြ်ႏု္ပ္တို႕သည္ အခ်ိန္ယႏၱရား၏ လွည္႕စားရာသို႕ ပါဝင္စီးေမ်ာကာ မိမိတို႕၏ ၿဖစ္တည္ရာ ဘဝကို သူ႕အလိုလိုၿဖစ္ပ်က္ၾကသည္ဟု ယူဆေနၾကေသာေၾကာင္႕ၿဖစ္သည္။ ကံ၏ေစမံရာ၊ သို႕တည္မဟုတ္ ဘုရားသခင္၏ ဖန္တီးရာ အၿဖစ္သို႕ တာဝန္ေတြေပး ပံုအပ္ထားၾကရင္း ကိုယ္လြတ္ရုံးၾကရသည္။ မနက္မိုးလင္းလို႕ အိပ္ရာထက္မွာ မွိန္းေနစဥ္ ေန႕စဥ္ၾကားရေသာ က်ီးအာသံတို႕သည္ သာမန္မွ်သာ ၿဖစ္သည္ဟု လူတို႕၏ မသိစိတ္မွ အလိုလို လ်စ္လ်ဴရႈ တံု႕ၿပန္ၾကသည္။ ထိုမွတဖန္ မနက္အလုပ္ခြင္သို႕ အမွီ အေၿပးအလြားသြားစဥ္ လမ္းေဘးတြင္ ေတြ႕ရေသာ အဘြားအိုတစ္ေယာက္ႏွင္႕ေၿမကေလးအရြယ္ ကေလးမတို႕ ေၿမတြင္ဝတ္တြားခယ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနသည္ကို ေတြ႕ရေသာအခါ ထိုကဲ႕သို႕ အၿဖစ္အပ်က္မ်ိဳး ၿမင္ေတြ႕ရဖန္မ်ားေတာ႕ မထူးဆန္းေတာ႕ဟု ယူဆၾကၿပန္သည္။ ညလူေၿခတိတ္သည္႕အခါ မိန္းကေလးငယ္တုိ႕ အလွတို႕ပ်က္ၿပယ္ကာ တိတ္တခိုးမ်က္ရည္တို႕ၿဖင္႕ ပူၿပင္းေသာဘဝလမ္းကို နင္းေလွ်ာက္ၾကသည္ကို သိၾကလ်က္ႏွင္႕ ေၿမႏွိမ္႕ရာ လွံစိုက္ၾကသည္။ က်ပ္တည္းလားေသာ စာဝတ္ေနေရး ႏွင္႕ စီးပြားေရး၊ အာဏာႏွင္႕ ဥစၥာဓနတို႕၏ အုပ္စိုးမႈေအာက္တြင္ နလံမထူႏိုင္ေသာ ဥပေဒတို႕ေၾကာင္႕ ကြ်ႏ္ုပ္တို႕၏ လူ႕ဘဝသည္ မီးေလာင္ကြ်မ္းလ်က္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးလာၿခင္းတို႕၏ သားေကာင္တို႕ ေၿမသို႕ခ်နင္း ဖ်က္ဆီးခံၾကရသည္။

အကယ္ဤသာ အၾကင္သူတစ္ပါးသည္ လူ႕ေလာက ကမၻာမွလြန္ေၿမာက္ကာ ၿဒပ္မဲ႕ေသာၿဖစ္တည္ရာ အရပ္မွ ကြ်ႏု္ပ္တို႕ကို ေစာင္႕ၾကည္႕ပါက စိုးရိမ္ေၾကာင္႕ၾကၿခင္းႏွင္႕ အေၾကာက္တရားတို႕ အစဥ္ဖံုးလႊမ္းေနေသာ ဘဝၿဖစ္စဥ္တုိ႕သည္ လူတိုင္း လူတိုင္းဘဝတြင္ ေနစဥ္ထင္ဟပ္ေနလ်က္ရွိသည္ကို ေတြ႕ရေပလိမ္႕မည္။ ထိုကဲ႕သို႕ အပ်က္တရား ႏွင္႕ ယိုယြင္းပ်က္ဆီးၿခင္းကို ေဆာင္ေသာ နိမိတ္တို႕သည္ အခ်ိန္ကာလၾကာၿမင္႕လာသည္ႏွင္႕အမွ် အရိုးစြဲသလို႕ မထူးဆန္းေသာ အရာတစ္ခုလို ထင္မွတ္မွားမိၾကေပလိမ္႕မည္။သို႕ေသာ္ စိုးရိမ္ေၾကာင္႕ၾကၿခင္းတို႕သည္ ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲလိုၿခင္းဆိုေသာ ေၿမာ္လင္႕ခ်က္အသြင္ကူးေၿပာင္းလ်က္၊ အေၾကာက္တရားတို႕ နယ္နိမိတ္ကုန္ ရပ္တန္႕ကုန္ဆံုးကာ ပုန္ကန္ထၾကြရတတ္သည္။ စေတးလိုက္ရေသာ အသက္ေသြးမ်ား၊ မ်က္ရည္မ်ား၊ နာက်ည္းခ်က္မ်ား.စသည္တို႕သည္ ခ်ိန္ကိုက္ဗံုးသဖြယ္ လႈပ္တုတ္လႈပ္တုတ္ႏွင္႕ တစ္စတစ္စၾကီးထြားလာကာ စနက္တံသည္႕ မည္သည္႕အခ်ိန္တြင္ ေပါက္ကြဲမည္ကို ၾကည္႕ရႈေနရသလိုပင္။

ကြ်ႏု္ပ္တို႕သည္ ကာယ ခြန္အားဗလ အရာတြင္၄င္း၊ အတတ္ပညာ အသိပညာ ဥာဏဗလ အရာတြင္၄င္း အလြန္တရာထူးကဲေၿပာင္ေၿမာက္ေသာ လူသားမ်ားအၿဖစ္ေမြးဖြားလာၾကရသည္မဟုတ္။ သို႕တည္းမဟုတ္ လူေပၚလူေဇာ္ ၿဖစ္ဖို႕အတြက္ စနစ္တက် ၿပဳစုပ်ိဳးေထာင္ ေၿမေတာင္ေၿမာက္ေပးခံရသည္႕ အခြင္႕၊ ဆည္းပူးေလ႕လာသံုးသပ္ခြင္႕တို႕ မရရွိခဲ႕ၾကရသည္႕ အားေလ်ာ္စြာ လူ႕ဘိတ္ေခ်းမ်ား ၿဖစ္လာၾကရသည္။ ထိုလူ႕ဘိတ္ေခ်းမွ ေမြးဖြားသည္႕ သားသမီးမ်ားလည္း ထို႕အတိုင္း အခြင္႕အေရးေတြ ဆက္လက္ဆံုးရႈံးေနေသးသမွ် လူ႕ဘိတ္ေခ်းမ်ား ၿဖစ္ေနၾကရအံုးမည္။ လူ႕ဘိတ္ေခ်းဆိုသည္မွာ မိမိတို႕ႏွင္႕ ယွဥ္ၿပိဳင္ အကဲၿဖတ္ ခ်ိန္ထိုးၾကည္႕မည္႕ အရာမ်ား၊ အေၾကာင္းတရားမ်ား မရွိသ၍ ႏြားေခ်ရာခြက္ထဲမွ ဖားသူငယ္ပမာ မိမိတို႕သည္သာ အေကာင္းဆံုးပမာ ထင္မွတ္မွားၾကသည္။ ေဘာင္ခတ္ခံထားရေသာ ဘဝထဲတြင္ မိမိတို႕၏ ဘဝအၿဖစ္အပ်က္တို႕သည္ ၿဖစ္ရိုးၿဖစ္စဥ္တစ္ခုဟု ထင္မွတ္မွားလ်က္ အေၾကာင္းအားေလ်ာ္စြာ ႏြားေခ်ရာခြက္ထဲမွ ခုန္ထြက္ၾကည္႕သည္႕ အခိုက္တြင္မွ မ်က္လံုးၿပဴး မ်က္ဆံၿပဴးၿဖစ္ၾကလ်က္ မိမိတို႕ မသိလုိက္ မသိဘာသာ ၿဖတ္သန္းေနရေသာ ဘဝတို႕ကို ၿပန္လည္ ေဝဖန္ဆန္းစစ္ၾကသည္။ ငါတို႕ဘဝေတြဟာ ေလွာင္အိမ္ထဲက ငွက္ေတြလို အၿပင္ေလာကနဲ႕ အဆက္ၿဖတ္ ပိတ္ေလွာင္ခံထားရပါလားဆိုတာကို သိလာၾကရတယ္။ ေဝဖန္ဆန္းစစ္ႏိုင္စြမ္းေသာ အသိပညာ တို႕ကို အလ်က္အၿမန္ ၿဖည္႕တင္းၾကလ်က္ ကြ်ႏု္ပ္တို႕ ေနစဥ္ၿမင္ေတြ႕ေနၾကရေသာ စိုးရိမ္ေၾကာင္႕ၾကၿခင္းႏွင္႕ အေၾကာက္တရားတို႕ဖံုးလႊမ္းေနေသာ ဘဝ ကန္႕လာကာေနာက္ကြယ္မွ အေၾကာင္းတရားတို႕ကို ၿမင္ေအာင္ ၾကည္႕လာၾကသည္။ ေဝဖန္ဆန္းစစ္ၾကသည္။ အေၾကာင္းတရားကို သံုးသပ္သည္။ အရင္းအၿမင္ကို ေရဆံုးေၿမဆံုးလိုက္ၾကည္႕သည္။ လူအနည္းစုကြက္ကြက္ေလးကို ၿမင္ေတြ႕ ၾကားသိေနရသည္႕ဘဝမွ ေက်ာ္လြန္ကာ လူအမ်ားစု အတိုင္းအတာၿဖင္႕ ခ်ိန္ထိုးတြက္ဆလာၾကသည္။ ကြ်ႏု္ပ္တို႕ ဘဝေတြ ဘာအတြက္ေၾကာင္႕ ဆင္းရဲၾကရသလဲ၊ ဒါဟာ ပံုမွန္မွဟုတ္ရဲ႕လား၊ လူခ်င္းတူလ်က္နဲ႕ ငါတို႕လူမ်ိဳးေတြအတြက္ လိုအပ္ခ်က္ေတြၿဖည္႕တင္းႏိုင္ဖို႕ ဘာေတြဆံုးရႈံးေနၾကရသလဲ အစရွိတဲ႕ ေမးခြန္းမ်ားေမးလာကာ အေၿဖရွာၾကသည္။

ေမာင္သန္းေအးဆိုသူသည္ အထက္က ေဖၚၿပလတၱံ႕ေသာ လူ႕ဘိတ္ေခ်းတစ္ေယာက္ၿဖစ္ကာ ထိုဘဝမွ တစ္ဆင္႕ၿပီးတစ္ဆင္႕ တိုးတက္ေၿပာင္းလဲသြားေသာ လူေဇာ္တစ္ေယာက္လည္းၿဖစ္ေလသည္။သူကို သိကြ်မ္းရစဥ္က လြန္ခဲ႕ေသာ ငါးႏွစ္ခန္႕က ၿဖစ္သည္။ ကြ်ႏု္ပ္ အထက္ၿမန္မာၿပည္ မႏၱေလးသို႕ အလုပ္ကိစၥတစ္ခုၿဖင္႕ ေရာက္သြားသည္႕ အခိုက္ ေစ်းခ်ိဳ ရုံေတာ္ၾကီးရွိ ကုန္သည္ပြဲစား သူငယ္ခ်င္း ကိုေက်ာ္ႏိုင္ ဆိုသူ၏ ေနအိမ္တြင္ တည္းခိုေနစဥ္ ထိုပြဲရုံအိမ္သို႕ ေန႕စဥ္ကုန္တင္ ကုန္ခ် ကူလီအလုပ္ လုပ္ေနေသာ ေမာင္သန္းေအးကို စတင္သိကြ်မ္းခဲ႕ရသည္။

မႏၱေလးသို႕ ဆိုက္ေရာက္သည္႕ အခ်ိန္၌ ညၿဖစ္သည္က တစ္ေၾကာင္း၊ ခရီးကလည္း ပန္းလာကာ အိပ္ခ်င္ေနသည္႕အၿပင္ ညအခ်ိန္္ သူငယ္ခ်င္း၏ ပဲြရုံအိမ္သည္ လုပ္ငန္းမ်ား ရပ္ဆိုင္ထားေသာေၾကာင္႕ မႏၱေလး ရုံေတာ္ၾကီး ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေသခ်ာ စံုငွေအာင္ သတိမထားမိခဲ႕ေခ်။ ေနာက္တေန႕ မိုးလင္၍ ကားဟြန္းသံမ်ား၊ ေမာ္ေတာ္ကား၊ ဆိုင္ကယ္ သံမ်ား ႏွင္႕အတူ ေစ်းသည္ ေစ်းဝယ္တို႕၏ အသံစံုမ်ားကို ၾကားရေတာ႕မွ အိပ္ရာထဲတြင္ ဆက္လက္ အိပ္စက္ၿခင္း လံုးဝမတတ္ႏိုင္ေတာ႕သည္႕ အခါ၊ ေလးတြဲေသာ မ်က္လံုးကို ဖြင္႕လ်က္ မႏၱေလးၿမိဳ႕ ေစ်းခ်ဳိရုံေတာ္ၾကီးကို စူးစမ္းေလ႕လာဖို႕ ႏိုးထခဲ႕ရသည္။

ကြ်ႏ္ုပ္ အိပ္ရာမွ ႏိုးႏွင္႕ ေနသည္ကို သိသည္ႏွင္႕ သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္သူ ေက်ာ္ႏိုင္က မနက္စာ စားဖို႕ လာေခၚသည္။
“ဘေကာင္းေရ….မနက္စာ စားဖို႕ သြားၾကရေအာင္ေဟ႕..”
“ဟ..မနက္စာ အိမ္မွာ မစားၾကဘူးလား”
“ငါတို႕လို စီးပြားေရးသမားေတြကေတာ႕ မနက္စာကို အၿပင္လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာပဲ စားၾကတယ္ကြ။ ဆိုင္မွာက လူစံုေတာ႕ မနက္စာလည္းစား အလုပ္ကိစၥလည္း ေၿပာရင္းဆိုရင္းေပါ႕ကြာ။”
“ေအးဟ..ငါလည္း မႏၱေလးက ခြဲသြားတာ ၾကာၿပီဆိုေတာ႕…မင္းတို႕ အထာေတြ ငါလည္း မသိေတာ႕ဘူး.. မင္းစီစဥ္တာပဲ လိုက္နာရေတာ႕မွာပဲ ”

ဤသုိ႕ၿဖင္႕ ကြ်ႏု္ပ္လည္း မႏၱေလးၿမိဳး၏ နံနက္ခင္း မနက္စာကို အၿပင္ထြက္ စားရန္ အဝတ္လဲၿပင္ဆင္ၿပီး ေက်ာ္ႏိုင္တို႕ ပြဲရုံအိမ္ေရွ႕သို႕ ထြက္လိုက္သည္တြင္ ပ်ားအံုတစ္အံုကို ပတ္ပတ္လည္ ၿခံရံလ်က္ ဝင္ခ်ည္ ထြက္ခ်ည္ၿဖင္႕ တစ္ဝွီဝွီေအာ္ၿမည္ေနၾကေသာ ပ်ားမ်ားကို ေတြ႕လိုက္ရသလို လူေပါင္းစံုတို႕ ဟိုတစ္ဆိုင္ဝင္၊ ဒီတစ္ဆိုင္ထြက္ၿဖင္႕ ေစ်းခ်ိဳရုံေတာ္ၾကီးဆိုေသာ ပ်ားအံုၾကီးကို အံုဖြဲ႕အမွီၿပဳေနၾကသည္ကို ေတြ႕ရေတာ႕သည္။
“အစ္ကိုက ရန္ကုန္က လာတာလား”
ရုတ္တရက္ ေမးခြန္းေမးသံႏွင္႕အတူ စြတ္က်ယ္လက္ၿပတ္ အၿမဲဝတ္ေသာေၾကာင္႕ ေနေလာင္ထားသည္႕ လကၡ ဏာရွိသည္႕ မြဲၿပာေရာင္ အသားအရည္ ႏွင္႕ ရည္ရည္မြန္မြန္ လူငယ္တစ္ေယာက္ကို္ ေတြ႕လိုက္ရသည္။
“ကြ်န္ေတာ္နာမည္က ေမာင္သန္းေအးပါ။ ကိုေက်ာ္ႏိုင္တို႕ဆီမွာ ကူလီလုပ္ပါတယ္”

ပစၥည္းအတင္အခ် ကုန္ထမ္း ကူလီလုပ္တာကုိ ကူလီလုပ္ပါတယ္ဟု ပြင္႕ပြင္႕လင္းလင္းရိုးရုိးသားသားၿဖင္႕ ေၿပာဆိုကာ မိတ္ဆက္လာေသာ ေမာင္သန္းေအးဆိုသည္႕ အသက္ အစိတ္အရြယ္ လူရြယ္ကေလးကို ၾကည္႕ကာ ရိုးသားမည္႕ပံုပဲဟု စိတ္ထဲမွ ၾကိတ္ၿပီး ေကာက္ခ်က္ခ်မိသည္။ ေတာ္တန္ရုံ မိမိကုိယ္မိမိ ယံုၾကည္ခ်က္ အားနည္းသူတို႕သည္႕ တစ္ပါးသူ လူစိမ္းတို႕ႏွင္႕ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ ေတြ႕ဆံုမိတ္ဆက္ၾကသည္႕အခါ မိမိတို႕ ေတာ္ေၾကာင္း၊ တတ္ေၾကာင္း တို႕ကို သာသာထိုးထိုး အေလးေပးေၿပာလ်က္ တဖက္သားမွ အထင္ၾကီးေစရန္ အလို႕ငွာ ၾကိဳးစားဟန္ေဆာင္ အားထုတ္ၾကေလ႕ရွိသည္။ မိမိတို႕၏ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းသည္႕ လုပ္ငန္းသည္႕ ေသးႏုတ္ေနသည္႕ လုပ္ငန္းၿဖစ္သည္႕ တိုင္ေအာင္ အဆင္ေၿပေခ်ာေမြ႕ လွပေသာ စကားလံုးတို႕ သံုးလ်က္ ဆင္ေဝွ႕ရန္ေရွာင္ေသာနည္းၿဖင္႕ နားဝင္ခ်ိဳေအာင္ လွည္႕ပတ္ေၿပာဆိုတတ္ေလ႕ရွိသည္။ ေမာင္သန္းေအးသည္ကာ ကြ်ႏ္ုပ္ကို လာေရာက္ မိတ္ဆက္သည္႕ အခါတြင္ သူသည္ကူလီလုပ္ေၾကာင္း တဲ႕ထိုးၾကီး ေၿပာသည္႕အခ်က္အေပၚ ကြ်ႏု္ပ္ သေဘာက်မိသည္။ သူသည္ အတၱာဟိ အတၱေနာ နာေထာဆိုသည္႕ မိမိကိုယ္ကို ယံုၾကည္ကိုးစားသူ အမ်ိဳးအစားထဲမွ တစ္ေယာက္ပင္ၿဖစ္လိမ္႕မည္ဟု ခန္႕မွန္းမိသည္။

“ေအး..ရန္ကုန္က လာတာ ဆိုၾကပါစို႕..တကယ္ေတာ႕ အစ္ကိုလည္း မႏၱေလးမွာေမြး မႏၱေလးမွာၾကီးခဲ႕တဲ႕ သူ တစ္ေယာက္ပဲ”
“ဟုတ္လား..ေကာင္းတာေပါ႕ အစ္ကိုယ္ရ။ အရင္တုန္းက ကိုေက်ာ္ႏိုင္ဆီကို ရန္ကုန္က သူ႕ရဲ႕ စီးပြားဖက္ ဧည္႕သည္နဲ႕ သားတစ္ေယာက္ လာလည္ဖူးတယ္…အဲဒီ ဧည္သည္ရဲ႕ သား ရန္ကုန္သား ေၿပာတဲ႕ စကားေတြ ကြ်န္ေတာ္ နားကိုမလည္ဘူး။ ဘာတဲ႕..သူတစ္ခုခု နားမလည္ဘူးဆိုရင္…မင္းတို႕ဟာေတြက အစားၾကီးပဲ လို႕ ေၿပာတယ္. အဲဒါ ကြ်န္ေတာ္တို႕က လာလဲ အစားၾကီး ဆိုတာလို႕ ေမးေတာ႕..သူကဘာၿပန္ေၿပာသလဲဆိုေတာ႕..သူပိုၿပီး စားသြားၿပီတဲ႕…..ကြ်န္ေတာ္ေတာ႕ အဲဒီလိုမ်ိဳး ရန္ကုန္ကလူေတြေၿပာတဲ႕ ဘန္းစကားေတြ မၾကိဳက္ေပါင္ဗ်ာ”

ေတြ႕ေတြ႕ၿခင္း စိတ္လိုလက္ရ စိတ္အားထက္သန္စြာၿဖင္႕ မိမိအၾကိဳက္၊ ခံစားခ်က္တို႕ကို ဖြင္႕ဟ ထုတ္ေဖၚေၿပာၿပေသာ ေမာင္သန္းေအးစကားကို ကြ်ႏု္ပ္ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရီေမာမိသည္။
“ဟား…ဟား….ဟား…..ေမာင္သန္းေအးေၿပာတာ အစ္ကို နားလည္တယ္..တစ္ေက်ာင္း တစ္ဂါထာ၊ တစ္ရြာ တစ္ပုဒ္ဆန္း ဆိုသလိုေပါ႕ကြာ..ေနာက္ၿပီး ဘာသာစကားဆိုတာ ေၿပာင္းလဲေနတဲ႕ သေဘာတရားလဲရွိတယ္ကြ.”
“ဒါေတာ႕ ဒါေပါ႕ အစ္ကိုရာ. ဒါေပမယ္႕ အဓိပၸာယ္ ႏွစ္မ်ိဳး သံုးမ်ိဳးနဲ႕ ဝိဟာရ မကြဲတဲ႕ စကားလံုး အသံုးအႏႈံးေတြၾကေတာ႕ လူတိုင္းေစ႕ နားမလည္ႏိုင္ေတာ႕ ဘူးေပါ႕”

ေမာင္သန္းေအး စကားေၾကာင္႕ ရီေမာေနတဲ႕ ကြ်ႏု္ပ္ အေတြးထဲ လွ်ပ္စီးလက္သလို ၿဖတ္ကနဲ ရန္ကုန္ ေရာက္ခါစ ေတြ႕ၾကံဳခဲ႕ရတဲ႕ ေဒသသံုး စကားအေၿပာင္းအလဲေတြကို သတိရမိတယ္။ ၾကက္သြန္အခ်ဥ္ ႏွင္႕ မုန္႕တီၾကိဳက္တဲ႕ မႏၱေလးသား ကြ်ႏု္ပ္အတြက္ ရန္ကုန္မွာ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ နန္းၾကီးသုပ္ကို မွာစားေတာ႕ ၾကက္ဥၿပဳတ္မ်ား လွီးၿပီး သုပ္ေသာ နန္းၾကီးသုပ္ႏွင္႕ သခြါးသီးကို ၾကက္သြန္အစား အခ်ဥ္အၿဖစ္သံုးသည္ကို ထူးဆန္းစြာ ၿမင္ေတြ႕ဖူးခဲ႕သည္။တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ဘဝ အေဆာင္ေနစဥ္ လွည္းတန္းေစ်းမွာ ေစ်းဝယ္ေတာ႕လည္း ခါၾကက္ဥဆိုတာကို နားမလည္ၾက။ မုန္းလာဥအနီဟု ေၿပာမွ ေစ်းသည္မ်ား နားလည္ၾကသည္။ ၾကာေတာ႕လည္း နယ္ေပါင္းစံု၊ ေဒသေပါင္းစံုမွာ အသံုးအႏႈန္းမ်ား၊ ေလယူေလသိမ္းမ်ားကို က်က္မိသြားသည္။

သို႕ေပသည္႕ အခုလို ကုန္းထမ္းသမား ေမာင္သန္းေအးဆိုသူ လူငယ္တစ္ေယာက္ထံမွ ၿမန္မာစကားအေပၚ ထားရွိေသာ သူ၏ အယူအဆၾကားရေတာ႕ ကြ်ႏု္ပ္၏ စိတ္အာရုံကို ေခါင္းေလာင္းတီးသလို သူ႕အေၾကာင္း ပိုမိုသိခ်င္စိတ္ ၿပင္းၿပလာသည္။ သူသည္ စာေပ၊ ယဥ္ေက်းမႈ အေတြးအေခၚတို႕ႏွင္႕ အလွမ္းမေဝး မစိမ္းလွေသာ လူငယ္ၿဖစ္လိမ္႕မည္ဟု ခန္႕မွန္းမိသည္။ မြဲၿပာေရာင္ အသားအရည္ႏွင္႕ ကုန္ထမ္းရလြန္း၍ ကုန္းထေနေသာ ပုခံုးဂုတ္ပိုးသားတို႕ၿဖင္႕ ဤလူငယ္တစ္ေယာက္သည္ ႏုညံ႕ယဥ္ေက်းေသာ စာေပ အေတြးအေခၚတို႕ကို ထမ္းပိုးထားေလသည္။
“ေမာင္သန္းေအး..အစ္ကိုနဲ႕ ေက်ာ္ႏိုင္က မနက္စာ အၿပင္သြားၾကမလို….ေမာင္သန္းေအးပါ လိုက္ခဲ႕ေစခ်င္တယ္။ စကားစၿမည္လည္း ေၿပာၾကရတာေပါ႕”

ဝန္ထမ္း အလုပ္သမားအားလံုးကို သူငယ္ခ်င္းကဲ႕သို႕ ေၿပာဆိုဆက္ဆံေလ႕ရွိေသာ သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္သူ ေက်ာ္ႏိုင္သည္ သူ၏ ဂ်စ္ကား အစုတ္ကေလးၿဖင္႕ မနက္စာ အၿပင္သြားစားဖို႕ အဆင္သင္႕ ၿဖစ္ေလသည္။ ကိုယ္ပိုင္စီးပြာေရး လုပ္ငန္းတစ္ခုကို တစ္ေယာက္တည္း ဦးေဆာင္ဦးရြက္ၿပဳ၌ အလုပ္သမားမ်ားႏွင္႕ ရင္ႏွီးစြာ ဆက္ဆံတတ္ေသာ သူ၏စီမံခန္႕ခြဲတတ္မႈသည္ အက်ိဳးရွိေသာနည္းဗ်ဴဟာတစ္ခုပင္။ မည္သို႕ပင္ ၿဖစ္ေစကာ သူ၏ ဝန္ထမ္းအားလံုးသည္ လြတ္လပ္သည္႕ အသြင္သ႑ာန္ရွိၾကသည္။ ကြ်ႏု္ပ္၏ ဖိတ္ေခၚမႈကို ေက်ာ္ႏိုင္သည္ ကန္႕ကြက္ၿခင္း မရွိ လိုလိုလားလား ရွိသလို၊ ေမာင္သန္းေအးကိုယ္၌လည္း စိတ္ပါလက္ပါၿဖင္႕ လြယ္လင္႕တကူ ေခါင္းၿငိမ္႕သည္။

ေက်ာ္ႏိုင္ ေမာင္းေသာ ဂ်စ္ကားေဟာင္း အစုတ္ကေလးကို ကြ်ႏ္ုပ္က ေရွ႕တြင္ ထိုင္လ်က္၊ ေမာင္သန္းေအးက ေနာက္တြင္ ထိုင္ကာ မႏၱေလးၿမိဳ႕၏ မနက္စာကို စားၾကမည္ဟု အားခဲလ်က္ သံုးေယာက္သား ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ စကားေၿပာၾကရင္း ရုံေတာ္ၾကီး မွ ထြက္ခဲ႕ၾကသည္။ မနက္ခင္း လို႕သာ ဆိုေပသည္႕ ကြ်ႏု္ပ္တို႕ ထြက္လာခဲ႕သည္ အခ်ိန္ကို ၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ ကိုးနာရီခြဲၿပီးသြားလို႕ ဆယ္နာရီ ထိုးလုထိုခင္ ရွိလွၿပီ။ မႏၱေလးၿမိဳ႕၏ နံနက္ခင္း ဆယ္နာရီ ေနသည္ မြန္႕တည္႕ ေန တမွ် ပူစပ္ပူေလာင္ ရွိလွသည္။စက္ဘီးမ်ားလည္း လမ္းမၾကီးမ်ား အတိုင္း ဥဒဟို ၿဖတ္သန္းသြားလာၾကသည္။ စက္ဘီးစီးသူမ်ားသည္ တစ္ခါတစ္ရံ ေမာ္ေတာ္ကားသြားေနသည္႕ လမ္းမအလယ္သို္႕ ရိမ္းလာတတ္သည္႕အတြက္ ေမာ္ေတာ္ကား ဟြန္းသံကို အလ်င္းသင္႕လွ်င္ သင္႕လို တစ္တီတီၿမည္ေအာင္ တီးၾကရသည္။ သို႕ရာတြင္ မႏၱေလးၿမိဳ႕၏ လမ္းစည္းကမ္းသည္ သူ႕အထာႏွင္႕သူ။ စက္ဘီးမ်ား စက္ဘီးႏိုင္ အစုလိုက္ အၿပံဳလိုက္ လမ္းၿဖတ္ကူးၾကသည္။

စက္ဘီးမ်ား၊ ဆိုင္ကယ္မ်ား၊ ေမာ္ေတာ္ကားမ်ား လမ္းေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ ရပ္ထားၾကလ်က္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားၿဖင္႕ စည္းစည္းကားကားရွိလွေသာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရွ႕သို႕ ေက်ာ္ႏိုင္၏ ဂ်စ္ကားကို ရပ္လိုက္ေတာ႕မွ မင္းသီဟ ဆိုသည္႕ ဆိုင္းဘုတ္ကို စတင္ေတြ႕ရေတာ႕သည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္လို႕ ဆိုေပသည္႕ လက္ဖက္ရည္ ေကာ္ဖီသာ ေရာင္းသည္ မဟုတ္။ ပလာတာ၊ ထပ္တစ္ရာ၊ မုန္႕တီ၊ ေခါက္ဆဲြ၊ ၿမီးရွည္၊ စမူဆာ၊ ေပါက္ဆီ အစရွိသည္တို႕ အစံုရသည္။

ေက်ာ္ႏိုင္ ႏွင္႕ ေမာင္သန္းေအးတို႕က မုန္႕တီကို အမဲအေက်ာႏွင္႕ မွာစားသည္။ ကြ်ႏု္ပ္က ထပ္တစ္ရာ ကြ်ပ္ကြ်ပ္ကို ပဲႏွင္႕ စားလိုသည္႕ အာသီသ ရွိသည္ႏွင္႕ ပဲ ထပ္တစ္ရာကို မွာစားသည္။ ထို႕ ေနာက္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႕ ၏ မႏၱေလးၿမိဳ႕ နံနက္ခင္း စကားဝိုင္းကို စတင္ၾကသည္တြင္ ကြ်ႏု္ပ္ကပဲ ေမာင္သန္းေအး အေၾကာင္းကို အမ်ားဆံုးေမးၿဖစ္သည္။ သူသည္ မိဘမ်ား မရွိ။ ေဆြမ်ိဳးညာတိ ေမာင္ႏွမသားခ်င္းမ်ားလည္း မရွိ။ တစ္ကိုယ္ရည္ တစ္ကာယ ဘဝကို တစ္စတစ္စ တိုးတက္ေအာင္ ၿပဳၿပင္ ေၿပာင္လဲ ၾကိဳးစားေနေသာ လူငယ္တစ္ေယာက္လည္း ၿဖစ္သည္ကို ေလ႕လာရသည္။

ထိုစဥ္က ေၿပာၿပေသာ ေမာင္သန္းေအး၏ ဘဝဇာတ္စံုကုိ ဟုိတစ္စ၊ ဒီတစ္စ စကားေၿပာသလို ၿဖစ္မေနေစရန္ အလို႕ငွာ ကာယကံရွင္ေမာင္သန္းေအး၏ ေတာင္ဆိုခ်က္အတိုင္း ေအာက္ပါအတိုင္း ဝတၱဳဆန္ဆန္ ေရးသားၿပလိုက္ပါသည္။
မႏၱေလးမွ စစ္ကိုင္းကို အသြား အဝ(အင္းဝ)သို႕ ခြဲထြက္သြားသည္႕ လမ္းမဆံုတြင္ အင္းဝစစ္ကိုင္း ကားဂိတ္ရွိသည္။ ထိုကားဂိတ္တြင္ ခရီးသည္တင္ ဒတ္ဆန္းကားမ်ား၊ ဟိုင္းလတ္ကားမ်ား ခရီးတစ္ေထာက္ ရပ္နားကာ ကုန္တင္ ကုန္ခ်လုပ္ၾကသည္။ ထိုကဲ႕သို႕ ခရီးသည္မ်ား ေပါင္းစံုမိသည္႕ အခ်ိန္ကို ရႏိုင္သေလာက္ အလုအယက္ ေစ်းေရာင္းၾကေသာ ဒုတ္ထိုးအခ်ဥ္သည္မ်ား၊ ငံုးဥၿပဳတ္ေရာင္းၾကသူမ်ား၊ အစရွိသၿဖင္႕ ေယာက္ယက္ခတ္လ်က္ ရွိတတ္သည္။ လြန္ခဲ႕ေသာ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္႕ငါးႏွစ္ ဝန္က်င္ခန္႕က ထို အင္းဝစစ္ကိုင္း ကားဂိတ္တြင္ ဝါးပိုးဝါးအဆစ္ အလံုး ၾကီးၾကီး ႏွစ္လံုးကို လက္တစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ ကိုယ္စီကိုင္ကာ လူစည္ကားသည္္႕ အခိုက္အတန္႕ကို ေစာင္႕လ်က္ ေတာင္းရမ္းလ်က္ရွိသည္႕ သူဖုန္းစား သားအမိ ႏွစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ဖူး သတိၿပဳမိသူမ်ား ရွိေကာင္း ရွိၾကလိမ္႕မည္။

အစာ အဟာရ ခ်ိဳတဲ႕ကာ ေလာကဓံ အထုအေထာင္းကို ႏွစ္ရွည္လမ်ား ခံစားေနရေသာ ေၾကာင္႕ မြဲပိန္ေၿခာက္ေသြ႕ေနေသာ အသားအရည္ ခႏၶာကိုယ္ရွိသည္႕ မိခင္ၿဖစ္သူ၏ ပံုပန္းသ႑ာန္သည္ လိုအပ္သည္ထက္ ပိုမို ရင္႕ေရာ္ အိုမင္းေနသည္႕ အသြင္အၿပင္ရွိသည္။ အသားအရည္ မည္းမည္း ေၿခာက္ေၿခာက္ မ်က္ႏွာတြင္ ေခ်းအလိတ္လိတ္ ကပ္ကာ ေဘာင္းဘီတို ညစ္ညစ္ႏြမ္းႏြမ္းကိုသာ ဝတ္ထားသည္႕ ခုနစ္ႏွစ္အရြယ္ ေကာင္ေလးသည္ မိခင္ၿဖစ္သူ၏ နံေဘးတြင္ ေဆာင္႕ေၾကာင္႕ ထိုင္လ်က္ ေတြ႕သမွ် လူအားလံုးကို စူးစမ္းေလ႕လာေနဆဲ။ သူ၏ အသြင္သ႑ာန္သည္ အၿမဲဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနမွန္း သိသာလွသည္။ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ရသည္႕ ဘဝၿဖစ္သည္႕အားေလ်ာ္စြာ မိခင္ၿဖစ္သူ၏ ဦးေခါင္းသည္ အရာရာကို အၿမဲ ဦးညြတ္ ေနေလ႕ရွိသည္။ ဂရုတစိုက္ႏွင္႕ သတိထားၾကည္႕မိလ်င္ တစ္ခါတစ္ရံမွသာ ေမာ္႕ၾကည္႕ေသာ သူမ၏ မ်က္လံုးတို႕သည္ ခံစားခ်က္ ဗလာနတၳိ၊ မႈန္မိႈင္းအားနည္းေနေသာ မ်က္ဝန္းအိမ္တို႕သည္ အလြယ္တကူက်ိဳးလြယ္ ပဲ႕လြယ္ေသာ ဖန္သားလြာ ပါးပါးလွ်ပ္လွ်ပ္ တစ္ခုကဲ႕သို႕ ပ်က္ဆီးဆံုးရႈံးမႈကို ေစာင္႕စားေနရသလိုရွိလွသည္။

ကတၱရာလမ္းေဘးတြင္ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေဆာင္႕ေၾကာင္႕ထိုက္လ်က္ တြန္႕လိန္ ပိန္ရႈံ႕ေနေသာ ဒန္ခြက္ကေလးကို သူဖုန္းစားခြက္အၿဖစ္ ေရွ႕တြင္ခ်ကာ ေၿမၿပင္တြင္ ဝါလံုးၾကီးမ်ားကို စည္းခ်က္က်က် ေဒါင္လိုက္ ေဆာင္႕ကာေဆာင္႕ကာၿဖင္႕ ဝါးလံုးလိႈင္သံထြက္ေအာင္ တီးက်သည္။ အေမၿဖစ္သူသည္ ပိုမိုၾကီးေသာ ဝါးဆစ္ကုိ သံုးလ်က္ သားၿဖစ္သူ ကေလးငယ္သည္ အေတာ္အတန္ ေသးငယ္ေသာ ဝါးဆစ္ၿဖင္႕ မိခင္ၿဖစ္သူႏွင္႕အညီ စီးဝါးကိုက္ အဝင္အထြက္မွန္ေအာင္ တီးသည္။ ထို႕ေနာက္ ထိုေကာင္ေလးကပင္ ဆြဲဆြဲငင္ငင္ရွိလွေသာ အသံၿဖင္႕ ထိုအခ်ိန္အခါက ေခတ္စားေသာ ေပၚပင္ သီခ်င္းတို႕ကို သီဆိုလ်က္ ကားဂိတ္တြင္ ခရီးတစ္ေထာက္နားသူတို႕ကို ၾကိဳးစား ဆြဲေဆာင္ေလ႕ရွိသည္။ ထိုေကာင္ေလးသည္ ေနာင္အခါ ကြ်ႏု္ပ္၏ သူငယ္ခ်င္း ေက်ာ္ႏိုင္၏ ပြဲရုံတြင္ ကူလီလုပ္လ်က္ ၿမန္မာစကားကို ဠာန္ ဌာန္ကရုိဏ္းက်က် ေၿပာဆို ဆက္ဆံတတ္ေသာ ေမာင္သန္းေအးပင္ ၿဖစ္သည္။


Friday, February 20, 2009

ထံုးကုံးသူကို ေၿပာေပးပါ (၃)

ေအးေအးမာကေတာ႕ ေရွ႕မွာ ထိုင္လ်က္ ဘေကာင္းဘက္လွည္႕ၿပီး ခဲတံ သို႕မဟုတ္ ေပတံ ငွားသလိုလိုႏွင္႕ ဘေကာင္းတြက္ၿပီးသမွ် အေၿဖမ်ားကို လွည္႕ကာ လွည္႕ကာ ၾကည္ေလ႕ရွိသည္။ ၿပီးေတာ႕ ငွားထားသည္႕ ခဲတံ၊ ေပတံတို႕ကို ၿပန္ေပးဖို႕ သတိမရေတာ႕။ သူမ အက်င္႕က အဲဒီလို။

အခုလည္း ဘေကာင္းသခ်ၤာတြက္ၿပီးေတာ ပံုဆြဲဖို႕ ခဲတံလိုက္ရွာေတာ႕ ဘယ္မွ ရွာလို႕ မရ။ ခံုေအာက္ ငံု႕ၾကည္႕သည္။ မေတြ႕။
ငေတာ္ ကို လွည္႕ကာ ေမးၾကည္႕ရသည္။
“ငေတာ္..ငါ႕ခဲတံ ယူထားလား”
“ငါ မယူထားဘူး”
ငေတာ္ကေတာ႕ ညာမေၿပာတတ္။ ဘေကာင္း တစ္ေလာကလံုးကို တရားခံစစ္ စစ္သလို လုိက္ေမးရေတာ႕မည္။ ခံုေအာက္မွာ မရွိတာလည္း အေသအခ်ာ။ နံေဘးက ခံုေအာက္ေတြပါ အကုန္ ရွာၾကည္႕ ၿပီးၿပီ။ ဘေကာင္း စိတ္ နည္းနည္း တိုလာသည္။ ဘယ္နဲ႕ ဒီခဲတံက ဘယ္ကို ေရာက္သြားရၿပန္တာတံုး။
“လိႈင္ဘြား မင္း ငါ႕ခဲတံ ယူထားေသးလား”
လိႈင္ဘြားသည္ ေခါင္းသာ ရမ္းၿပႏိုင္ေတာ႕သည္။ သူ႕တြင္ အခုထိတိုင္း သခ်ၤာပုစၦာေတြက တြက္လို႕ မၿပီးႏိုင္ေသး။ ဘေကာင္းတို႕သူငယ္ခ်င္း အုပ္စုတြင္ လိႈင္ဘြားသည္ ဉာဏ္ထိုင္းအထိုင္းဆံုး။ ေခါင္းသာ ရမ္းၿပႏိုင္ေသာ လိႈင္ဘြားက ေရွ႕တြင္ ထိုင္ေနေသာ ေအးေအးမာ ေနာက္ေက်ာကို တခ်က္လွမ္းၾကည္႕လ်က္ ေမးတခ်က္ေငါ႕ၿပသည္။ သေဘာကေတာ႕ ေအးေအးမာ ယူထားႏိုင္သည္ေပါ႕။

ေရွ႕တြင္ ထိုင္ေနေသာ ေအးေအးမာကို လွမ္းၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ ေတြ႕ပါၿပီ။ အလဲ႕ သူမက ဘေကာင္း ခဲတံႏွင္႕ပင္ သခ်ၤာေတြ အေသအခ်ာ တြက္ေနသည္။ ဘေကာင္း စိတ္က နဂိုကတည္းက ၿမန္ပါဘိနဲ႕။ သူ႕ခဲတံကို ေအးေအးမာယူၿပီး သံုးေနတာ မၾကိဳက္။ စိတ္တိုသြားသည္။
“ေအးေအးမာ..ငါ႕ခဲတံ ၿပန္ေပး..အဲဒါ ငါ႕ခဲတံ…နင္ငါ႕ခဲတံ ခိုးထားတယ္”
ေနာက္ကေန ဘေကာင္းက လွမ္းေၿပာေတာ႕ ေအးေအးမာ ရုတ္တရက္ ေၾကာင္အမ္းအမ္းၿဖစ္သြားသည္။ ၿပီးေတာ႕ သူ႕ကို လည္း ခဲတံ ခိုးထားတယ္တဲ႕။ အဆံုးအစမရွိ ၿဗဳန္းကနဲ လွမ္းေၿပာၿပီး စြတ္စြတ္စြဲစြဲ။ ေအးေအးမာကို ဒါမ်ိဳး လာေၿပာလို႕ကေတာ႕ အၿခားလူဆိုဘယ္ရမလဲ။ ေအးေအးမာ ႏူတ္က တစ္ခါတည္း ၿပန္ပက္ထဲ႕လိုက္မွာ။ ဒါေပမယ္႕ ဘေကာင္းကိုေတာ႕ ေအးေအးမာ ရွိန္သည္။ ရွိန္တာထက္ ပိုၿပီးေတာ႕ ခင္တြယ္မႈကပိုမ်ားသည္။
“ေရာ႕..နင္႕ခဲတံဆို ၿပန္ယူ. ငါ႕ ခံုေအာက္က ေကာက္ေတြ႕တာ။ နင္႕ခဲတံမွန္း မသိလို႕”
ေအးေအးမာ ေနာက္လွည္႕ၿပီး ဘေကာင္းကို ခဲတံၿပန္ေပးသည္။ သုိ႕ေသာ္ ဒီလို အလြယ္တကူႏွင္႕ ဘေကာင္း မေက်နပ္ႏိုင္။
“နင္ ခိုးထားတာပါ…သူခိုး..နင္ သူခိုး”
“ငါ မခိုးဘူး…ငါေကာက္ရတာ”
က်ဴရွင္ မလာခင္ ကတည္းက မေက်မနပ္ၿဖစ္ေနေသာ ဘေကာင္း။ အခု အကြက္ေတြ႕သည္ႏွင္႕ ေအးေအးမာကို ၿပန္ၿပီး ကလဲစား ေခ်ေတာ႕သည္။
ေအးေအးမာ ဘာမွ ဆက္မေၿပာေတာ႕။ ေရွ႕ၿပန္လွည္႕သြားၿပီး ေခါင္းငံု႕ကာ အၿခားခံတံ တစ္ေခ်ာင္းၿဖင္႕ သခ်ၤာဆက္တြက္ေနသည္။ ဒါေပသည္႕ ဘေကာင္း၏ စကားသံက ရပ္မသြား။
ေနာက္တြင္ ထိုင္လ်က္ တိုးတိုး တိုးတိုးႏွင္႕ ကဗ်ာရြတ္သလို႕ မၿပတ္တမ္း ရြတ္ေနေတာ႕သည္။
“သူခိုး.. ဓါးၿမ..သူခိုး.. ဓါးၿမ…သူခိုး…ဓါးၿမ….”
ေအးေအးမာကို သူခိုးဟု စြတ္စြဲရတာ အားမရေတာ ဓါးၿပဟုပါ ထည္႕ၿပီး စြတ္စြဲေတာ႕သည္။

ငေတာ္သည္ ၿပႆနာထဲ ဝင္မပါရဲ။ ေဘးတြင္ အသာအယာကုတ္လ်က္ ဘေကာင္း၏ သီးခ်င္းညည္းသလို ယိုးစြတ္သံကို နားေထာင္ေနသည္။ လႈိင္ဘြားကေတာ႕ တခ်က္ ေခါင္းေထာင္ၾကည္႕သည္။ ၿပီးေတာ႕ ေခါင္းတစ္ခ်က္ ကုတ္ကာ သခ်ၤာဆက္တြက္ေနသည္။ သူကပဲ ဘေကာင္းရဲ႕ ခဲတံကို ေအးေအးမားထံလွမ္းၾကည္႕ဖုိ႕ ေမးေငါ႕ၿပခဲ႕တာ မဟုတ္ေလာ။ အခု ခဲတံၿပန္ေတြ႕ေတာ႕ သူ႕တာဝန္ ၿပီးၿပီ။ က်န္တာ သူနဲ႕ မဆိုင္ေတာ႕။သခ်ၤာၿပီးေအာင္ တြက္ဖို႕ အေရးၾကီးသည္။

ေအးေအးမာ ငိုေလၿပီ။ ရွည္ရွည္ သြယ္သြယ္ သူမပခံုးၿပင္ကေလးသည္ တသိမ္႕သိမ္႕ လႈပ္ကာလႈက္ကာ တုန္ခါေနေတာ႕မွ ေအးေအးမာတစ္ေယာက္ ငိုေနမွန္း ဘေကာင္း သိေတာ႕သည္။ အိ ကနဲ ရႈိက္သံက တိုးတိတ္ ညင္သာစြာ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ထြက္လာသည္။ မ်က္ရည္ေပါက္ေသးေသးသြယ္သြယ္တို႕က ၿဖဴၿဖဴေဖြးေဖြးစာရြက္တို႕ အေပၚ အသာအယာ စီးဆင္းက်ေနသည္။ ေအးေအးမာက ငိုတာေတာင္ အသံက်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ႏွင္႕ ၿဗဲကနဲ မငို။ မိန္းကေလး ပီသစြာ အသာအယာငိုသည္။ လက္ဖမိုး ညိဳညိဳၿဖင္႕ မ်က္ရည္စတို႕ကို သုတ္သည္။

ေအးေအးမာရဲ႕ငိုသံၾကားေတာ႕မွ ဘေကာင္းအသံတိတ္သြားသည္။ သို႕ေသာ္ စူစူပုတ္ပုတ္ႏွင္႕ မေက်မနပ္ၿဖစ္ေနေသာ ဘေကာင္းမ်က္ႏွာကေတာ႕ ေၿပာ႕ေၿပာင္းမသြားေသး။ ေအးေအးမာ ငိုေတာ႕ ထုိ ခဲတံဇာတ္လမ္းက ထိုမွာတင္ အဆံုးမသတ္သြား။
“ေအးေအးမာ..ဘာလို႕ ငိုေနတာလဲ”
ၾကီးၾကီးရဲ႕ အသံက ဘေကာင္းတို႕ ထိုင္ေနသည္႕ ခံုေနာက္မွ စူးစူးရွရွ ထြက္ေပၚလာသည္။ ၾကီးၾကီးရဲ႕ ေမးခြန္းေၾကာင္႕ က်ဴရွင္ခန္းထဲတြင္ ထိုင္ေနသာ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား အားလံုး ၏ မ်က္လံုးက ေအးေအးမာဆီ စုၿပံဳေရာက္သြားၾကသည္။ တစ္ခန္းလံုး တိတ္ဆိတ္သြားလ်က္ ၾကီးၾကီးကုိ လွမ္းၾကည္႕လိုက္ၿပီး အလုိက္တသိ ကိုယ္စီ ေခါင္းကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ပုဝင္ထားၾကသည္။ မေၾကာက္ၾကပဲ ေနမလား။ ၾကီးၾကီးလက္ ထဲမွာ ရုိက္ဖို႕ ၾကိမ္လံုးက အဆင္သင္႕ ကိုင္ထားတာကိုး။ ၿပီးေတာ႕ ၾကီးၾကီးပံုစံက ေအးေအးမာ ငိုေနသည္႕ ကိစၥကို အေသအခ်ာေၿဖရွင္းေတာ႕မည္႕ပံု။
“ေအးေအးမာ..ဘာလို႕ ငိုေနတာလဲ..ၾကီးၾကီးေမးတာ ေၿဖေလ”
ၾကီးၾကီးထံမွ ဒုတိယအၾကိမ္ ေမးခြန္းထြက္လာေတာ႕ ရႈိက္ငိုေနေသာ ေအးေအးမာ အသံတိတ္သြားသည္။ မ်က္ရည္စတို႕ၿဖင္႕ ဝင္းလက္ စိုစြတ္ေနေသာ မ်က္လံုးဝိုင္းဝိုင္စက္စက္တို႕သည္ ၾကီးၾကီးကို အားကိုးတၾကီးၾကည္႕လိုက္သည္။
“ဘေကာင္းက သမီးကို သူခိုးလို႕ ေခၚလို႕”
မ်က္ရည္တို႕ စိုရႊဲေနေသာ သူမ၏ ႏူတ္ခမ္းတို႕သည္ ငိုရႈိက္သံတို႕ၿဖင္႕ မဲ႕ကာရြဲ႕ကာ တြန္႕လိမ္လ်က္ ၾကီးၾကီးကို တိုင္းတန္းေတာ႕သည္။
သည္ေတာ႕မွ ၾကီးၾကီးမ်က္လံုးက ဘေကာင္းဆီေရာက္သြားသည္။ ေခါင္းငံု႕ကာ သခ်ၤာစာအုပ္ကို ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိ ဟုိလွန္ဒီလွန္ၿဖင္႕ ကိုယ္႕အၿပစ္ကို ကိုယ္သိေသာ ဘေကာင္းက ၾကီးၾကီး မ်က္ႏွာကို မၾကည္႕ရဲ။ ဤသည္ကိုက ဘေကာင္း သူ႕အၿပစ္ကို ဝန္ခံၿပီးၿဖစ္သည္။
ေလသံနည္းနည္းမာလာေသာ ၾကီးၾကီး ေခၚသံေၾကာင္႕ ဘေကာင္း ေခါင္းေမာ႕လာသည္။ မ်က္လံုး ေပကလပ္ ေပကလပ္ မ်က္ႏွာ ငယ္ငယ္ၿဖင္႕ ဘေကာင္းမ်က္ႏွာက အသနားခံသည္႕ပံု။ သို႕မဟုတ္ အယူခံဝင္မည္႕ပံု။
သုိ႕ေသာ္ ၾကီးၾကီး၏ မ်က္ႏွာထားက တင္းတင္းႏွင္႕ စီရင္ခ်က္ ခ်မည္႕ တရားသူၾကီး၏ အသြင္။
“ဘေကာင္း….ေအးေအးမာကို ဘာလို႕ သူခိုးလို႕ ေခၚတာတံုး”
“သူက ကြ်န္ေတာ္႕ ခဲတံကို ခိုးထားလို႕”
“သမီး မခိုးထားဘူး ၾကီးၾကီး. ခံုေအာက္က ေကာက္ေတြ႕ထားတာ..အဲဒါ…သူက သမီးကို သူခိုး ဓါးၿမ လို႕ ေခၚေနတာ”
ၾကီးၾကီးေရွ႕မွာ ေအးေအးမာက မခံ။ ၾကီးၾကီးေရွ႕တြင္ ဒီလို ယိုးစြတ္တာကိုေတာ႕ ေခါင္းငံု႕မခံေတာ႕။

စၿမိတ္ခံု ရြာသူတို႕သည္ ငရုတ္သီးေၾကာ္ေတြ စားၿပီး ႏုတ္သီးေကာင္း လွ်ာေကာင္း ကက္ကက္လန္ေတြခ်ည္လား မသိ။ ဘေကာင္းတစ္ေယာက္ ထိုကဲ႕သို႕ စၿမိတ္ခံု ရြာသူႏွင္႕ အၿပိဳင္ ၾကီးၾကီးေရွ႕တြင္ ေၿဖရွင္းခ်က္ေတြ ထုတ္မေနခ်င္။ နဂိုကတည္းကမွ ဘေကာင္း၏ ဆႏၵက ေအးေအးမာအေပၚ အႏိုင္ရဖို႕ပင္။ ေအးေအးမာငိုခဲ႕သည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ ဘေကာင္း ေအးေအးမာ ေပၚ အႏိုင္ရခဲ႕ၿပီဟု ထင္သည္။ သို႕ေသာ္ ၾကီးၾကီးတစ္ေယာက္ စာသင္ခန္းထဲတြင္ ရွိေနသည္ကို ဘေကာင္း သတိမရ။
“သူက မခိုးထားတာကို နင္က ဘာလို႕ သူမ်ားကို သူခိုး ဓါးၿမလို႕ ေခၚၿပီး ရိုင္းၿပရတာတံုး..လက္ဖဝါးၿဖန္႕စမ္း”
ၾကီးၾကီး၏ ၾကိမ္ေတာ္က ဘေကာင္း၏ လက္ဖဝါးေပၚ တၿဖန္းၿဖန္းႏွင္႕ က်လာသည္။ ထိုၾကိမ္သံႏွင္႕ အတူ ဘေကာင္း၏ မ်က္ႏွာမွ မ်က္ရည္ မ်က္ေပါက္တို႕ ၿပိဳးၿပိဳးၿပိဳက္ၿပိဳက္ အၿပိဳင္ က်ဆင္းလာသည္။ ထို႕အၿပင္ တစ္ခန္းလံုး ၾကားေလာက္ေအာင္ တစ္ၿဗဲၿဗဲ ႏွင္႕ ဘေကာင္း၏ ငိုသံကလည္း ေအးေအးမာ၏ ငိုသံကို တိတ္ေစသည္။ ဗံုလံုးတစ္လွည္႕ ငါးပ်ံတစ္လွည္႕ ပင္။ ဘေကာင္း ေအးေအးမာကို ငိုေအာင္ လုပ္ခဲ႕သည္။ အခုေတာ႕ ဘေကာင္းအလွည္႕ေပါ႕။ ေအးေအးမာ ငိုတုန္းက တိုးတိုးတိတ္တိတ္ႏွင္႕ ညင္ညင္သာသာ ရွိသေလာက္ ဘေကာင္းငိုေတာ႕ တစ္ခန္းလံုးၾကားေစလ်က္ အုန္းဆံေနေအာင္ ငိုသည္။

ဘေကာင္း ငိုေတာ႕ ေအးေအးမာ လည္း စိတ္မေကာင္း။ ညိဳးငယ္ေသာ မ်က္ႏွာကေလးၿဖင္႕သာ ဘေကာင္းကို လွည္႕ၾကည္႕ ႏိုင္သည္။ တစ္ခန္းလံုးကလည္း တိတ္ဆိတ္စြာပင္ ဘေကာင္းကို အသာအယာ ဝိုင္းၾကည္႕ၾကသည္။ ငေတာ္ႏွင္႕ လႈိင္ဘြားတိုလည္း ၿငိမ္ကုတ္ေနၾကသည္။ စကားတစ္ခြန္းမွ် ဟဟ မဆိုရဲ။ ဘေကာင္း၏ ေဘးတစ္ခ်က္တြင္ ေခါင္းငံု႕ကာ သခ်ၤာစာအုပ္ထဲတြင္ အာရုံစိုက္လ်က္ သခ်ၤာတြက္ေနသေယာက္ ဟန္ကိုယ္႕ဖို႕ၾကသည္။

ဘေကာင္းတစ္ေယာက္ တစ္ကယ္တန္း ငိုရႈိက္ရၿပီးဆိုေတာ႕ ပါးစပ္ကေလး ဟလ်က္ အသက္ဝေအာင္ ရႈရသည္။ မ်က္ရည္ မ်က္ေပါက္တို႕ကို လက္ဖမိုးၿဖင္႕ သိမ္းႏိုင္သေလာက္သိမ္းကာ လက္ေခ်ာင္းေတြ အၾကားမွ ဘယ္သူေတြ သူ႕ကို ဝိုင္းၾကည္႕ ေနသလဲဟု အကဲခတ္ရေသးသည္။ အလိုေလး.. တစ္ခန္းလံုး ဝိုင္းၾကည္႕ ေနၾကပါလား.။ အတန္းသူ အတန္းသားေတြ ေရွ႕တြင္ ငိုရေတာ႕ အလြန္ ရွက္သည္။ သို႕ေသာ္ ၾကီးၾကီး ရိုက္ေတာ႕လည္း ဝမ္းနည္းစိတ္ၿဖင္႕ ငိုရသည္။ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို အၿပစ္သား ပမာ အားလံုးေရွ႕တြင္ ရွက္ရြံမိသည္။ စာပြဲေပၚတြင္ တင္ထားေသာ ခဲတံကလည္း ဘေကာင္းကို ေလွာင္ေၿပာင္ ေနသလို႕ပင္။ ယုတ္စြအဆံုး ထို အသက္မဲ႕သည္ ခဲတံကေလး တစ္ေခ်ာင္းကိုပင္ ဘေကာင္း မၾကည္႕ရဲ။ ၿဖစ္ႏိုင္လွ်င္ တစ္ကိုယ္လံုး ေၿမလွ်ိဳးၿပီး ေနလိုက္ခ်င္သည္။ ထိုခဲတံ ပင္ မကေတာ႕ ဘေကာင္း၏ ပံုဆြဲစာအုပ္ထဲမွ ဓါးကိုင္ သူရဲေကာင္းတို႕ကပင္ ဘေကာင္းကို ရႈတ္ခ်ေနသည္ဟု ထင္သည္။ အရာရာသည္ မလွပေတာ႕။ မငိုေအာင္ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို ၾကီးစားၿပီး ထိန္းသည္။ သို႕ေသာ္ ဝမ္းနည္းသည္႕ စိတ္အာရုံကို ေက်ာ္လြန္ အႏိုင္ရေအာင္ မလုပ္ႏိုင္။ ရႈိက္သံတို႕သည္သာ အဆက္မၿပတ္ထြက္ေနသည္။ ငိုရႈိက္ရသၿဖင္႕ အသက္ရႈမဝၿဖစ္ကာ ပါးစပ္ဟလ်က္ ၾကိဳးစားၿပီး အသက္မွန္ေအာင္ ရႈသည္။ ဘေကာင္း၏ ငယ္ရြယ္ ႏုနယ္သည္႕ ႏွလံုးသားတြင္ ဆူးေတာင္ေလး တစ္ေခ်ာင္း မသိလိုက္ မသိဘာသာ စိုက္ဝင္သြားသည္။ ငိုရႈိက္သံတို႕ၿဖင္႕ အသက္ၿပင္းၿပင္း တစ္ခ်က္ရႈသြင္းလိုက္တိုင္း ဆူးေတာင္ေလးသည္ ႏွလံုးသားထဲတြင္ ပိုမိုနစ္ဝင္သြားေတာ႕သည္။
ၾကီးၾကီးသည္ အၿပစ္ရွိသည္႕ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားတို႕၏ လက္ဖဝါးကို ၾကိမ္ၿဖင္႕ ရိုက္ကာ ဆံုးမသည္။ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္အေပၚ ရင္႕သီး ရိုင္းၿပေသာ စကားလံုးတို႕ၿဖင္႕ ရိုင္းစိုင္းခဲ႕ေသာ ဘေကာင္း၏ ငယ္စဥ္တုန္းက အၿပစ္တို႕အား ၾကီးၾကီးက ရိုက္ႏွက္ကာ ၿပစ္ဒဏ္ေပးခဲ႕သည္။ သို႕ရာတြင္ ထိုစဥ္တုန္းက ဆူးေတာင္ကေလးတစ္ေခ်ာင္း ဘေကာင္း၏ ႏွလံုးသားထဲတြင္ ထိုးထြင္း ေပါက္ေရာက္ခဲ႕သည္ကို ၾကီးၾကီးမသိခဲ႕ေခ်။ ေအးေအးမာလည္း မသိ။ ငေတာ္ ႏွင္႕ လိႈက္ဘြားတို႕လည္း မသိခဲ႕ၾကေခ်။

အသိတရား၊ ဉာဏ္ပညာ၊ ေဝဖန္သံုးသပ္ႏိုင္မႈ၊ တာဝန္ယူႏိုင္စြမ္းေသာ သတၲိခြန္အားတို႕သည္ အခ်ိန္အခါ တို႕ ေၿပာင္းလဲလာသည္ႏွင္႕ အမွ် ရင္႕သန္ ခိုင္ၿမဲလာေသာ သေဘာတရားရွိၾကသည္။ ၿပီးခဲ႕သည္႕ အေၾကာင္းအရာတို႕ကို လက္ရွိပစၥဳပၸန္ ေဝဖန္သံုးသပ္ႏိုင္စြမ္းတို႕ၿဖင္႕ ၿပန္ေၿပာင္း ေလ႕လာသံုးသပ္မိလ်ွင္ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္၊ ဟာကြက္၊ အမွားေပါင္း ေၿမာက္ၿမားစြာတို႕ကို ေတြ႕ရတတ္ေလ႕ရွိသည္။ ဤသည္ကား လူတို႕ ၿဖစ္တည္မႈ ၏ တစ္စိတ္ တစ္ေဒသပင္။ ၄င္းတို႕ကို မသိလိုက္ မသိဘာသာ အလိုက္သင္႕ စီးေမွ်ာ သြားေစလ်က္ ဘဝ စက္ယႏၱရား ကို ပံုမွန္ ေမာင္းႏွင္ သြားတတ္ၾကသူမ်ား ရွိသည္။ သို႕ေသာ္ ညဥ္႕နက္သန္းေခါင္ အိပ္မက္မွ ေရာင္ရမ္း ႏိုးထကာ လေရာင္ကို ေမွ်ာ္ၾကည္႕သူ တစ္ေယာက္အတြက္ ငယ္စဥ္တုန္းက ေၿပာခဲ႔မိေသာ ရိုင္းၿပသည္႕ စကားတစ္ခြန္းအေပၚ မွီတြယ္ စြဲလန္းေနဆဲပင္။ ေၿပာခဲ႕မိေသာ စကားတို႕အေပၚ ရွက္ရြံေနဆဲ။

ထို ထံုးကံုးသူမ အခု ဘယ္မ်ား ေရာက္ေနသည္ မသိေခ်။ အိမ္ေထာင္ေတြက်ကာ သားသမီးေတြ တစ္စုႏွင္႕ မိန္းမၾကီး ပံုစံမ်ား ၿဖစ္ေနလိမ္႕မလား။ သို႕တည္းမဟုတ္ ပညာတတ္ သူမၾကီးၿဖစ္ကာ ႏိုင္ငံတစ္ကာတြင္ အမ်ားသူငွာႏွင္႕ ရင္ေဘာင္တန္းကာ ေမာ္ေမာ္ေက်ာ႕ေက်ာ႕ ၿဖစ္ေနမလား။ မည္သုိ႕ပင္ ၿဖစ္ေစကာ သူ႕တြင္ သူမအား ေၿပာၿပစရာ စကားရွိခဲ႕သည္။

အကယ္၍သာ ဤညဥ္႕နက္သန္းေခါင္ ေလဆိုင္တို႕ ခရီးတစ္ေခါက္ ၾကံဳဆံုလို႕ ခ်မ္းသာရ ဘုရား ေတာင္ဖက္မုတ္ လွည္းဘီးၾကီးႏွင္႕ အိမ္ေရွ႕သို႕ ေရာက္ခဲ႕လွ်င္ သူမကို ေၿပာၿပေပးပါ။ သူ၏ ေတာင္းပန္စကားအား တိုးတိုးညင္သာ ေလဆိုင္တို႕ႏွင္႕ စကားပါးလိုက္ေၾကာင္းေပါ႕။

ညသည္ တိတ္ဆိတ္ေနဆဲ။ သူ အိပ္ရာေပၚသို႕ ၿပန္လွဲခ်လိုက္သည္။ ညကလည္း ေအးခ်မ္းလိုက္တာကြယ္။ ဘာသံမွ မၾကားရေတာ႕ဘူး။ မ်က္ခြံကို အသာအယာ ညင္သာစြာ ပိတ္လုိက္သည္။ တၿဖည္းၿဖည္းႏွင္႕ အိပ္စက္ၿခင္းက လႊမ္းၿခံဳလို႕လာသည္။ သူ႕ႏွလံုးသားလည္း အေတာ္အတန္ ေပါ႕ပါးသြားသည္။


Tuesday, February 10, 2009

ထံုးကုံးသူကို ေၿပာေပးပါ (၂)

ညေန သံုးနာရီ ထိုးလွ်င္ ေဒၚမမၾကီး၏ က်ဴရွင္တက္ရအံုးမည္။ စည္းကမ္းၾကီးေသာ ဆရာမၾကီး၏ က်ဴရွင္ကိုေတာ႕ မတက္ပဲ မေနရဲ။ အေၿခခံပညာ သံုးတန္း တက္ေနေသာ ဘေကာင္း၊လိႈင္ဘြားႏွင္႕ ငေတာ္တို႕ သံုးေယာက္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္အတြင္း အၿငိမ္းစားေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီး ေဒၚမမၾကီးထံ ၌ ဂဏန္းသခၤ်ာကို ေလ႕လာရသည္။ ငေတာ္ အခုခ်ိန္ထိ ေပၚမလာရင္ေတာ႕ ဘေကာင္းတို႕ ပုရစ္လိုက္ႏိုက္ဖို႕ အခ်ိန္မရွိေတာ႕။ က်ဴရွင္ပဲ သြားတက္ရေတာ႕မည္။

ထိုေန႕က ခ်မ္းသာရ ဘုရားထဲ လွည္႕လည္ကာ ပုရစ္ႏိုက္ၾကရန္ၿဖစ္သည္။ ႏိုက္လို႕ရသည္႕ ပုရစ္မ်ားသည္ ဘေကာင္းတို႕အတြက္ ေအာင္ပြဲရ ဆုလဒ္မ်ား ၿဖစ္သည္။ တြင္းေအာင္း သတၲဝါအမ်ားအၿပားရွိသည္႕အထဲက ပုရစ္တြင္းကို ခဲြၿခားရွာၾကသည္။ ေၿမပံု စုစုမို႕မို႕ေလးမ်ားကို မ်က္စိလ်င္လ်င္ ၿဖင္႕ ရွာရသည္။ ေၿမေခြးတြင္း ႏွင္႕ ပုရစ္တြင္းသည္ ခပ္ဆင္ဆင္ေလးရွိသည္။ ေၿမစာပံု၏ ပံုသ႑န္၊ အရြယ္အစား၊ ေၿမစာ အက်စ္အပြကို ၾကည္႕လ်က္ ပုရစ္တြင္းကို ခြဲၿခားသိသည္။ ရလာသည္႕ ပုရစ္မ်ားကို ပုရစ္တိုက္ၾကသည္။ ပလတ္စတစ္အိပ္ထဲတြင္ ထည္႕ကာ ပုရစ္ဆိုသည္႕ သတၲဝါကို သတၲေဗဒပညာရွင္တစ္ေယာက္အလား ဖင္ၿပန္ ေခါင္းၿပန္ အေခါက္ေခါက္ အခါခါ ၾကည္႕ၾကသည္။

ထို ခ်မ္းသာရဘုရား အေနာက္ဖက္ေစာင္းတန္းသည္ ဘေကာင္းတို႕ သူငယ္ခ်င္းအုပ္စု အခ်ိန္းအခ်က္ၿပဳသည္႕ စုရပ္လည္းၿဖစ္သည္။ အေနာက္ဖက္ ေစာင္းတန္းမွ ဆင္းလိုက္လွ်င္ အဆံုး၌ သဂၤါဇာေခ်ာင္းက ေဗဒါေတြ အၿပည္႕ ေဖြးေဖြးလႈပ္မွ်ရွိသည္။ ခရမ္းေရာင္ ေဗဒါပန္းပြင္႕တို႕သည္ အခ်ိန္အခါ မေရြး ဟိုတစ္ဆုပ္၊ ဒီတစ္ဆုပ္ ပြင္႕အာၾကသည္။ ေရဘုတ္ငွက္တို႕သည္လည္း ေဗဒါေတြ အၾကား ခိုေအာင္းလ်က္ရွိၾကသည္။ ေဗဒါပင္တို႕ ေသဆံုးေသာအခါ ရႊံညႊန္ၿဖစ္သြားၾကၿပီး ေခ်ာင္းေၿမအၿဖစ္က်န္ရစ္ခဲ႕သည္။ ထိုေဗဒါေခ်ာင္း၌ပင္ အိမ္ဝက္တို႕ ရႊံလူးၾကသလို ေခ်ာင္းနံေဘးတစ္ေလွ်ာက္ရွိ လူေနအိမ္တို႕မွလည္း ရွိသမွ် အညစ္အၾကးကို ေဗဒါေခ်ာင္းထဲသို႕ စြန္႕ပစ္ၾကသည္။

ပုရစ္ႏိႈက္ဖို႕ အခ်ိန္မရွိေတာ႕လွ်င္ သဂၤါဇာေခ်ာင္းေပၚ ေလတံခြန္(စြန္)လိုက္ရေအာင္လည္း စြန္လႊတ္သူမ်ားလည္း မရွိေသးေခ်။ ထိုေဗဒါေခ်ာင္းသည္ ေဗဒါေတြ ထူထူထည္ထည္ ရွိလို႕ပင္ ဘေကာင္းတို႕ စြန္လိုက္သည္႕ အခါ ေခ်ာင္းအေပၚ ေဗဒါေတြဖိကာဖိကာ ဟုိဖက္ကမ္း ဒီဖက္ကမ္း ၿဖတ္ကူးၾကသည္။ သဂၤါဇာေခ်ာင္း တံတားေပၚတြင္ စြန္လႊတ္၊ စြန္ၿဖတ္သူမ်ား ရွိသည္႕ အခါ ဘေကာင္းတို႕ က စြန္လိုက္ၾကသည္ပင္။ ထို ေခ်ာင္း၏ ေဗဒါေတြအေပၚ စြန္႕စြန္႕စားစား နင္းၿဖတ္ကာ လိုက္လို႕ရသည္႕ စြန္တို႕သည္လည္း ေအာင္ပြဲရ အထိမ္းအမွတ္ တစ္ခုပင္။ စြန္လိုက္သည္႕ အခ်ိန္မ်ားဆိုလ်င္ အၿခားသူမ်ား စြန္ၿဖတ္ေနသည္ကို ေမာ႕ေတာ႕ ေမာ႕ေတာ႕ႏွင္႕ ဘေကာင္းတို႕ သူငယ္ခ်င္း တစ္သိုက္ ထိုသဂၤါဇာေခ်ာင္း တံတားေပၚ ေၿခခ်င္းလိမ္ေအာင္ ေရာက္ရက္ခတ္ရွိၾကသည္။ စြန္လိုက္သည္႕ အခ်ိန္ တံတားေပၚမွာ ဗိုက္နာလို႕ကေတာ႕ အိမ္ၿပန္ၿပီး ေနာက္ေဖးသြားသည္႕ ထံုစံမရွိ။ တံတားတိုင္ဖက္လ်က္ ကိစၥကို ေၿဖရွင္းၾကသည္။ ေခ်ာင္းထဲက ငါးေတြ စားေပေရာ႕ဟယ္။ တံတားေပၚမွာေတာ႕ လူေတြက ၿဖတ္သြား ၿဖတ္လာ။ စြန္ၿဖတ္တာ ၾကည္႕ဖို႕ကေတာ႕ အလြတ္ခံလို႕ မၿဖစ္။ အဲဒီေလာက္ အထိ ဘေကာင္းတို႕ ကစားမက္တာ။

ပုရစ္ႏိုက္ ထြက္ရန္ ဘေကာင္းတို႕ သူငယ္ခ်င္း အုပ္စု ဘုရား အေနာက္ဖက္ ေစာင္းတန္းတြင္ ေတြ႕ရန္ အေသအခ်ာ ေၿပာထားရက္သားႏွင္႕ ငေတာ္ ေရာက္မလာေသးေခ်။
လိႈင္ဘြားသည္ စိတ္မရွည္ေတာ႕။
“သြားၾကမယ္ကြာ… ဒီေကာင္ သူ႕ဘာသာသူ လိုက္လာလိမ္႕မယ္”
ဘေကာင္းကေတာ႕ ငေတာ္တို႕ အိမ္အထိလိုက္သြားၿပီး ငေတာ္ကို ေခၚလိုသည္။ အေဖၚမ်ားေလ ပိုေကာင္ေလ။ ၿပီးေတာ႕ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္တည္းသြားလ်င္ ဘုရားထဲ၌ နတ္ဖြက္ခံရမွာ ေၾကာက္သည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ ေဒၚမမၾကီး၏ က်ဳရွင္ကိုလည္း သြားရအံုးမည္ဟု စိတ္ကခ်ီတံုခ်တံု ၿဖစ္ေနသည္။
“ငါတို႕ ဘုရားထဲမွာ လူစုခြဲၿပီး သြားရင္ နတ္ဖြက္ခံရလိမ္႕မယ္..ဒီေကာင္႕အိမ္ သြားေခၚရေအာင္ကြာ..ၿပီးေတာ႕ က်ဳရွင္လည္း တက္ရအံုးမယ္”
ဘုရားထဲတြင္ နတ္ဖြက္ခံရမည္ဆိုေသာ ဘေကာင္းစကားေၾကာင္႕ လိႈင္ဘြား ေၾကာစိမ္႕သြားသည္။ ဟုတ္ေတာ႕လည္း ဟုတ္သည္။ ဒီရက္ပိုင္း ခ်မ္းသာရ ထံုးကုံး ရပ္ကြက္ဘုရားပြဲက နီးလာၿပီဆိုေတာ႕ ဘုရားထဲက နတ္ေတြ အေပ်ာ္က်ဴးၿပီး ကေလးေတြကို ဖြက္တန္း ကစားတတ္ေလ႕ရွိသည္။ ၿပီးခဲ႕တဲ႕ႏွစ္ ဘုရားပြဲတုန္းကလည္း အၿခားရပ္ကြက္က ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ေတာက္ ဘုရားထဲမွာ နတ္ဖြက္ခံရသည္ဟု ေက်ာင္းတြင္ ေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္း တစ္ေယာက္စကား တစ္ေယာက္နားၿဖင္႕ တီးတိုး ေၿပာေနၾကသည္။

ခ်မ္းသာရဘုရားပြဲ အေၾကာင္းကို လႈိင္ဘြားစဥ္းစားမိေတာ႕မွ ငေတာ္တို႕ အိမ္တြင္လည္း ဘုရားပြဲအတြင္း လူစည္ေနၿပီလား မသိေခ်။ ငေတာ္ အေဖက အရက္သမား။ အိမ္တြင္ အရက္လည္းေရာင္းသည္။ အခုလို ဘုရားပြဲရက္ေတြဆို သူရုိ႕အိမ္တြင္ အရက္ပိုၿပီး ေရာင္းေကာင္းသည္။ ငေတာ္က အရက္ကူေရာင္းရသည္။ ငေတာ္ အေမက ခဝါလည္း လုပ္သည္။ငေတာ္ အေမက ငေတာ္ကို ပညာတတ္ ၿဖစ္ေစခ်င္သည္။ သို႕ေသာ္ သူရုိ႕၏ ဘဝအေၿခအေနက အၿခားသူမ်ားထက္ ပိုမိုၿပီး ရုန္းကန္လႈပ္ရွားရသည္။ စိတ္ကူး ရည္မွန္ခ်က္တို႕အတြက္ စဥ္းစာရမည္႕ အခ်ိန္ သူရို႕တြင္ မ်ားမ်ားစားစား မရွိ။

လႈိင္ဘြားႏွင္႕ ဘေကာင္းတို႕ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ႕ လူၾကီးေတြမသိေအာင္ ကိုယ္စီအိမ္က မရမကခိုးထြက္ခဲ႕ၾကသည္။
“ဘေကာင္း…မင္းတို႕အိမ္က ဘုရားပြဲ ဘာေကြ်းမွာတုန္း”
ငေတာ္ကိုေစာင္႕ရန္ စိတ္မရွည္ၿဖစ္ေနေသာ လိႈင္ဘြား၏ အာရုံက အစားအစာ အေၾကာင္းေရာက္သြားသည္။ ခ်မ္းသာရဘုရားပြဲရက္မ်ား စတင္ၿပီဆိုလွ်င္ ထံုကံုးရပ္ကြက္ထဲရွိ အိမ္တိုင္းမွ စားစရာမ်ား ေကြ်းၾကေလ႕ ရွိသည္။
“ဒီႏွစ္လည္း ငပိေၾကာ္နဲ႕ ဇီးပူသီးပဲေလ..”
“ေအးကြ..ငတို႕ အိမ္လည္း ငပိေၾကာ္နဲ႕ ဇီးပူသီးပဲ ေကြ်းမွာတဲ႕”
ဇီးၿဖဴသီးကို ဇီးပူသီးဟု ပဲေခၚေလ႕ရွိသည္က ထံုးကံုးသားတို႕ ထံုးစံေလလာ၊ ကေလးဘဝက အသံထြက္ မမွန္လို႕ပဲလား မသိေခ်။
ထံုးကံုးရပ္ကြက္ရွိ အိမ္တိုင္း အိမ္တိုင္းကေတာ႕ ဘုရားပြဲရက္အတြင္း အိမ္အလည္လာသည္႕ ဧည္႕သည္တိုင္းအား ငပိေၾကာ္ ႏွင္႕ ဇီးၿဖဴသီး ေကြ်းေလ႕ရွိသည္။ ပိုက္ဆံ တတ္ႏိုင္သည္႕ အိမ္ကေတာ႕ ဆႏြင္းမကင္း၊ ၾကာဇံဟင္း မ်ားၿဖင္႕ တည္ခင္းဧည္႕ခံၾကသည္ေပါ႕။

ဘေကာင္းစကား အဆံုးတြင္ အေဝးဆီမွ လာေနေသာ ငေတာ္ကို လွမ္းေတြ႕လိုက္သည္။
အသားညိဳညိဳညစ္ညစ္ႏွင္႕ ငေတာ္သည္ ေခါင္းတြင္ အုန္းဆီစိုရႊဲေအာင္လိမ္းထားသည္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ၿဖစ္ေပသည္႕ ေက်ာင္းစိမ္းေဘာင္းဘီအတိုကို ဝတ္ထားတံုး။ ဗ်င္ၾကမ္း အကၤ်ီက လက္တိုႏွင္႕။ ငေတာ္ႏွင္႕ စာလ်င္ ဘေကာင္ႏွင္႕ လိႈိင္ဘြားတို႕ႏွစ္ေယာက္က ႏိုင္ငံၿခားၿဖစ္ ေလေဘး အကၤ်ီ၊ဂ်င္ေဘာင္းဘီတို ကိုယ္စီႏွင္႕ ခပ္မိုက္မိုက္။ ငေတာ္ကို ၿမင္လိုက္ရေတာ႕မွ ဘေကာင္းႏွင္႕ လိႈင္ဘြားတို႕ စိတ္အားတက္ၾကြသြားသည္။ အေဖၚစံုလွ်င္ ကမၻာကိုေတာင္ တစ္ပါတ္ ပါတ္လုိက္ၾကအံုးမည္။ သို႕ေသာ္ စိတ္အားတက္ၾကြသည္က ၾကာရွည္မခံ။ ငေတာ္သည္ တစ္ေယာက္တည္းလာတာမဟုတ္။ သူ႕ေနာက္တြင္ ေကာင္းမေလး တစ္ေယာက္ လြယ္အိပ္ကေလးလြယ္ၿပီး လိုက္လာသည္။ အၿခားသူမဟုတ္ ေအးေအးမာ။ ပံုစံက ခပ္စြစြာႏွင္႕ ႏႈတ္ခမ္းပဲ႕၊ ပါးပဲ႕ေအာင္ ကက္ကက္လန္ ရန္ေတြ႕တတ္႕မည္္ပံု။

မေန႕က ပဲ ေအးေအးမာ အေမကိုယ္တိုင္ ဘေကာင္းတို႕ က်ဴရွင္တက္ေနေသာ ေဒၚမမၾကီးထံ ေအးေအးမာကို လာအပ္သြားသည္။ ဘေကာင္း အေမႏွင္႕ ေအးေအးမာတို႕ အေမ ခင္မင္ရင္းစြဲရွိၾကသည္႕ အတိုင္း စကားစပ္ၾကရင္း ဘေကာင္းတက္ေနသည္႕ ေဒၚမမၾကီး၏ က်ဴရွင္ကို ေအးေအးမာအား ထားၿဖစ္သြားၾကသည္။

ေအးေအးမာတို႕ အိမ္က ခ်မ္းသာရဘုရား ေတာင္ဘက္မုတ္တြင္ ရွိသည္။ သူမတို႕ အိမ္ေရွ႕တြင္ ၿမင္းလွည္းဘီးလံုးၾကီးကို အၿမဲတန္း ေထာင္းထားလ်က္ရွိေသာေၾကာင္႕ လွည္းဘီးၾကီးႏွင္႕ အိမ္ဟု အလြယ္တကူေခၚၾကသည္။ ၿမင္းလွည္းဘီးလံုးၾကီးက ရွိမွာေပါ႕။ ေအးေအးမာတို႕ အေဖက ၿမင္းလွည္းေမာင္းတာကိုး။ ဘေကာင္းတို႕ အိမ္က သူမတို႕ အိမ္ႏွင္႕ မ်က္ေစာင္းထိုး ဓါးလြယ္ခုတ္တြင္ ရွိေသာေၾကာင္႕ ဘေကာင္း အေမႏွင္႕ ေအးေအးမားတို႕အေမ ဟုိအိမ္ ဒီအိမ္ ကူးသန္းကူးလာ ရွိၾကသည္။ ဘေကာင္းအေမက ေက်ာက္ဆယ္ ကုန္းရြာ အဆက္။ ေအးေအးမာတို႕ အေမက စၿမိတ္ခုံရြာ အဆက္။ သို႕ေသာ္ ထိုရြာသူႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ႏွင္႕ တစ္ေယာက္ အလြမ္းသင္႕သည္။ ဘေကာင္းအေမခ်က္သည္႕ ေက်ာက္ဆယ္ကုန္းရြာ ႏြားႏို႕ခဲ ငပိခ်က္ ႏွင္႕ ေအးေအးမာ အေမေၾကာ္သည္႕ စၿမိတ္ခံု ငရုတ္သီးေၾကာ္တို႕ အလဲအလွယ္ စားၾကသည္။ ေနာက္တြင္ သူရို႕ သားသမီးေတြကိုပါ အလွဲအလွယ္ လုပ္ၾကအံုးမည္လား မသိ။ အဲဒီေလာက္ အထိ ခင္ၾကတာ။

ေအးေအးမာက လူကသာ မူလတန္း သံုးတန္းေက်ာင္းသူ။ ဆံပင္ရွည္ရွည္ႏွင္႕ အပ်ိဳၾကီး စတိုင္ ပံုစံဖမ္းထားသည္။ စကားေၿပာလ်င္လည္း သူမေနာက္က က်ားလိုက္ေနသည္႕အလား ဖလြတ္ ဖလြတ္ႏွင္႕ အၿမန္ေၿပာသည္။ အသားအေရက ညိဳညိဳညက္ညက္။ အညာသူမွန္း သိသာေစလွသည္။ သံုးတန္းသာ ဆိုေပသည္႕ ဘေကာင္းတို႕ ထက္ အရပ္ပိုရွည္မည္႕ ဟန္။ ရံဖန္ရံခါ ထမီဝတ္လ်က္ သူမကိုယ္သူမ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူထင္ေနလားမသိ။ တကယ္ေတာ႕ ေအးေအးမာသည္ အသက္အရြယ္ႏွင္႕ မလိုက္ေအာင္ တည္ၿငိမ္ ရင္႕က်က္ေနသည္႕ အသြင္။ ေဆာ႕ကစားဖို႕သာ မက္ေသာ ဘေကာင္းအတြက္ ေအးေအးမာကို ၾကည္႕လို႕ မရ။ ဘယ္ႏွယ္႕ ကစားရမယ္႕ အရြယ္ မကစားပဲ ဟန္နဲ႕ စတယ္နဲ႕ လုပ္ေနတယ္။ ထို႕ေၾကာင္႕ ေအးေအးမာကို ဘေကာင္းတို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင္႕ စပ္ဟပ္လို႕ မရေခ်။

“ငေတာ္..ငတို႕ မင္းကို ေစာင္႕ေနရတာ ၾကာလွၿပီ”
ငေတာ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း လိႈင္ဘြားက မေက်နပ္သည္႕ ေလသံႏွင္႕ ဆီးေၿပာကာ ေအးေအးမာကို ေမးေငါ႕ၿပလ်က္ ဘာေၾကာင္႕ ပါလာရသလဲဟု ငေတာ္ကို မ်က္ႏွာရိတ္ မ်က္ႏွာကဲၿဖင္႕ ၾကည္႕လိုက္သည္။
ဘေကာင္းကေတာ႕ ေဗဒါေခ်ာင္းဆီသို႕ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည္႕ကာ စြန္လႊတ္ေနသူမ်ားကို ေတြ႕လိုေတြ႕ၿငား ရွာၾကည္႕ေနသည္။
“ဒီေန႕ၾကမွ စြန္လႊတ္တဲ႕သူေတြကလည္း တစ္ေယာက္မွ မရွိၾကဘူး..”
ဘေကာင္းက ငေတာ္ႏွင္႕ လႈိင္ဘြားကို လွမ္းေၿပာသလိုလို၊ သူတစ္ေယာက္တည္း မေက်မနပ္ ေရရြတ္ေနသည္။ ဘေကာင္းစိတ္ထဲတြင္ ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုး အရာရာ အခ်ိဳးအစား မက်ၿဖစ္ေနသည္ဟု ထင္သည္။ ပုရစ္ေအာ္သံတို႕ တိတ္ဆိပ္ေနလ်က္၊ ေကာင္းကင္ၿပင္သည္ စြန္(ေလတံခြန္) တို႕ႏွင္႕ ၿပည္႕ႏွက္ ေနရမည္႕ အစား မိုးသား တိမ္လိပ္တုိ႕ အံု႕အံု႕ဆိုင္းဆိုင္း ရွိလွသည္။ ေခ်ာင္း ေဗဒါတို႕အေပၚကို နင္းၿဖတ္ကာ စြန္လိုက္မည္႕ မဟာသူရဲေကာင္းမ်ားလည္း မရွိသၿဖင္႕ ေရဘုတ္ငွတ္တို႕ အုပ္အုပ္ၾကက္ၾကက္ ၿမဴးေပ်ာ္ေနၾကသည္။

ေအးေအးမာ က ခပ္တည္တည္ႏွင္႕ ဘေကာင္းတို႕ သံုးေယာက္လံုးက သူမကို ခရီးဦးၾကိဳၿပဳစု ေဖ်ာ္ေၿဖရမည္႕ အသြင္။ သုိ႕ေသာ္ သူမသည္ စာေတာ္ေသာ ဘေကာင္းကိုေတာ႕ အားကိုးတၾကီးရွိသည္။ ငေတာ္၊ လႈိင္ဘြားႏွင္႕ ဘေကာင္းတို႕ သံုးေယာက္ထဲတြင္ ဘေကာင္းကို ပိုၿပီး ခင္တြယ္လိုသည္။ ေအးေအးမာသည္ ဘေကာင္းတက္ေနေသာ က်ဴရွင္ကို လိုက္တက္သည္။ ဘေကာင္းႏွင္႕ လိုက္လ်က္ က်ဴရွင္ အတူတူသြားလိုလွသည္။ သို႕ေသာ္ ဘေကာင္း အေပၚ အေလးေပးေသာ ေအးေအးမာ၏ ခင္တြယ္ဟန္တို႕သည္ ကစားမက္ေသာ ဘေကာင္း၏ အာရံုတံခါးေရွ႕ေမွာက္တြင္ အဖိုးမတန္ ေက်ပ်က္ လြင္႕ပ်ယ္ ေပ်ာက္ဆံုးကုန္ရသည္။

ငေတာ္ကေတာ႕ ေအးေအးမာကို ေၾကာက္သည္။ ေအးေအးမာႏွင္႕ စာလ်င္ ငေတာ္၏ ခႏၶာကိုယ္က နည္းနည္း ညွက္သည္။ ၿပီးေတာ္ ငေတာ္က သူ၏ ဘဝ အေၿခအေနအရ အားငယ္တတ္ေလ႕ရွိသည္။ သူသည္ အရာရာကို အရႈံးေပးကာ၊ သူငယ္ခ်င္းတို႕၏ အလိုကို လိုက္ေလ်ာေလ႕ရွိသည္။

အခုလည္း ေနာက္က်ေနသည္႕ ငေတာ္တစ္ေယာက္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေရွ႕တြင္ အၿပစ္ရွိသူပမာ အသာအယာရပ္လ်က္ ေအးေအးမာကို တခ်က္လွမ္းၾကည္႕လိုက္သည္။
“ငတို႕အိမ္မွာ လူေတြမ်ားေနလို႕ကြ..အေမကို အရက္ ကူေရာင္းေပးေနတာ..ငါ လာေတာ႕ လမ္းမွာ ေအးေအးမာနဲ႕ ေတြ႕တာ..က်ဴရွင္သြားဖို႕ နီးၿပီး မင္းတို႕ကိုပါ သြားေခၚရေအာင္ ဆိုလို႕ မင္းတို႕ကို လာေခၚတာ”
“က်ဴရွင္က ေစာေသးတယ္ဟ..နင္က ဘာလို႕ အေစာၾကီး သြားခ်င္ရတာတံုး”
လႈိင္ဘြား၏ မေက်နပ္သံက ေအးေအးမာဖက္ လွည္႕သြားသည္။
“နင္တို႕ နာရီလည္း မၾကည္႕ဘူး..အခု ႏွစ္ခ်က္ ခြဲေနၿပီ..က်ဴရွင္က သံုးခ်က္တီးရင္ တက္ရမွာ”
ၾကည္႕…အဲဒါေတြေၾကာင္႕ ဘေကာင္း. ေအးေအးမာနဲ႕ မတည္႕တာ။ ေစာနကမွ နာရီစဥ္က ႏွစ္ခ်က္ ထိုးသြားတာ။ ဒါကို သူက ႏွစ္ခ်က္ ခြဲေနၿပီတဲ႕။ ဒါသက္သက္မဲ႕ က်ဴရွင္သြားခ်င္လို႕ ပိုေၿပာတာ။ ဘေကာင္း မေက်နပ္ေတာ႕။
“နင္ဘာသာ နင္ က်ဴရွင္သြားပါလား…ဘာလို႕ ငတို႕ကို လာေခၚရတာတံုး”
“နင္တို႕ မလိုက္ရင္ ငါ ၾကီးၾကီးနဲ႕ တိုင္ေၿပာမယ္”
က်ဴရွင္ ဆရာမၾကီးကို သူရုိ႕က ၾကီးၾကီးဟုပဲ ေခၚၾကသည္။ ၾကီးၾကီးကိုေတာ႕ ဘေကာင္းေၾကာက္သည္။ က်ဴရွင္မလာေသးပဲ ဘုရားေစာင္းတန္းထဲတြင္ ပုရစ္ႏႈိက္ေနသည္ဟု ေအးေအးမာက တိုင္ေၿပာလိုက္ပါက အရုိက္ခံရမွာ အေသအခ်ာပင္။ ေအးေအးမာက သူရုိ႕ႏွင္႕ က်ဴရွင္ အတူတူ သြားလိုသည္။
“လာပါကြာ က်ဴရွင္ သြားၾကရေအာင္”
ငေတာ္က ေၿပရာေၿပေၾကာင္း အလိုက္သင္႕ဝင္ေၿပာသည္။
လႈိင္ဘြားကလည္း ဘေကာင္းကို ဘာဆက္လုပ္မလဲဟု လွမ္းၾကည္႕သည္။
ပုရစ္ႏႈိက္သြားဖုိ႕ေတာ႕ မၿဖစ္ႏိုင္ေတာ႕။ ဒီေန႕ ဘေကာင္း ေအးေအးမာကို လံုးဝ မေက်နပ္။ က်ဴရွင္ကိုသြားသာ သြားရမည္ စိတ္ကေတာ႕ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ မရွိေခ်။ ဘေကာင္းမ်က္ႏွာ တစ္ခုလံုး စူပုပ္လ်က္ သူရုိ႕အေပၚ အႏိုင္က်င္႕ေသာ ေအးေအးမာကို မေက် မခ်မ္းရွိေနသည္။
ၾကီးၾကီး၏က်ဴရွင္တြင္ ေအးေအးမာက ဘေကာင္း ထိုင္သည္႕ခံု၏ အေရွ႕ခံုတြင္ ထိုင္ရသည္။ ဉာဏ္ေကာင္းေသာ ဘေကာင္းက ငေတာ္၊ လႈိင္ဘြားႏွင္႕ ေအးေအးမာတို႕ထက္ အရင္ သခ်ၤာ ပုစၦာမ်ားကို အလ်င္အၿမန္ တြက္ႏိုင္စြမ္းရွိသည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ပင္လ်င္ ငေတာ္ႏွင္႕ လိႈင္ဘြားတို႕က ဘေကာင္း ေဘး တစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ ထိုင္လ်က္ ဘေကာင္းတြက္ၿပီးသမွ် အေၿဖမ်ားကို ကူးယူမွီၿငမ္းၾကသည္။ ဘေကာင္းကေတာ႕ ဉာဏ္ေကာင္းသေလာက္ပင္ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို ယံုၾကည္အားကိုးကာ အရာရာကိုေပါ႕ပ်က္ပ်က္ လုပ္ေလ႕ရွိသည္။ ပုစၦာမ်ားကို အလ်င္အၿမန္ တြက္လို႕ၿပီးပါ ကစားဖို႕ပင္။ သူ႕အတြက္ ကစားဖို႕က ပထမ။ က်ဴရွင္ဆရာမၾကီး ခိုင္းသည္႕ ပုစၦာမ်ားကို တြက္လို႕ ၿပီးလွ်င္ ငေတာ္ႏွင္႕ လိႈင္ဘြားကို ကစားဖို႕ အေဖၚညိွရသည္။ အၿမဲတမ္းလိုလို ငေတာ္ႏွင္႕ လႈိင္ဘြားက သခ်ၤာပုစၦာမ်ားၿဖင္႕ နပမ္းလံုးရကာ ဘေကာင္းႏွင္႕ မကစားႏိုင္။ ပုစၦာမ်ား တြက္လို႕ မၿပီးပါက ဆရာမၾကီး၏ ၾကိမ္းလံုးက လက္ဖဝါးေပၚ သံုးခ်က္စီ အရုိက္ခံရမည္႕ဒ ဏ္ကို ေၾကာက္ၾကသည္။

ငေတာ္ႏွင္႕ လႈိင္ဘြားတို႕ မကစားႏိုင္ဘူးဆိုလွ်င္ေတာ႕ ဘေကာင္းသည္ ပံုဆြဲစာအုပ္တစ္အုပ္ၿဖင္႕ ပံုမ်ား ဆြဲေနေလ႕ရွိသည္။ အမ်ားအားၿဖင္႕ သူဆြဲေသာ ပံုမ်ားသည္ ဓါးမ်ား၊ ေခါင္းေပါင္းပတ္ထားေသာ လူေခါင္းပံုမ်ား၊ ဓါးကိုင္ထားသည္႕ သူရဲေကာင္းပံုမ်ား ၿဖစ္ၾကသည္။ ရံဖန္ရံခါ ဒီလံုး၊ ကိုပူစီတို႕ ပံုမ်ားလည္း ပါသည္။ မတရားမႈကို တြန္းလွန္ တိုက္ခိုက္ေသာ ကာတြန္းဇာတ္ေကာင္ ဒီလံုး ႏွင္႕ကိုပူစီတို႕သည္ ဘေကာင္း၏ အသည္းစြဲပင္။ ထိုကာတြန္းတို႕သည္ ကေလးဘဝ၏ စိတ္ေနစိတ္ထားကို မ်ိဳးေစ႕ခ်ေပးေလ႕ရွိသည္။ ထိုမ်ိဳးေစ႕တို႕သည္ အခ်ိန္ႏွင္႕ အမွ် မသိမသာ မွီတြယ္ၿပီး ၾကီးထြားလာေသာ သေဘာရွိၾကေလသည္။


ထံုးကုံးသူကို ေၿပာေပးပါ (၁)

သူ၏ ရင္ဘတ္ၾကီးတစ္ခုလံုး တင္းက်ပ္ေနသည္။ ႏွာေခါင္းဝမွ တမွ်င္ၿခင္း ရႈသြင္းေနရေသာ ေအာက္ဆီဂ်င္တို႕သည္ ရႈသြင္းလိုက္တိုင္း ရင္ဘတ္ထဲသုိ႕ ဝင္လာသည္မရွိ။ လည္ေခ်ာင္ဝတြင္ တစ္ခုခုပိတ္ဆို႕ေနသည္ဟု ခံစားရသည္။ တၿဖည္းၿဖည္း အသက္ရႈရ က်ပ္လာသည္။ ႏွာေခါင္းၿဖင္႕ အသက္ရႈရတာ အားမရေတာ႕ ပါးစပ္ပါ ဟၿပီး ဖုတ္လုိက္ဖုတ္လိုက္ အသက္ရႈရသည္။ ဒီေတာ႕မွ အရင္တုန္းက မသိလိုက္ မသိဘာသာ အလိုလို ရႈသြင္ေနရေသာ ေလတို႕သည္ သူ၏ခႏၶာကိုယ္အတြက္ အဘယ္မွ် အဖိုးတန္ေၾကာင္း သိလာရသည္။ ဤေလကိုမွ မရႈရႈိက္ရလွ်င္ သူေသရေတာ႕သည္။ ထိုေဇာၿဖင္႕ ႏွာေခါင္းေရာ၊ ပါးစပ္ပါ သံုးလ်က္ အငမ္းမရ ရႈသြင္းရသည္။ ထိုေဇာအဟုန္ေၾကာင္႕လား မသိ ေခြ်းသီးေခြ်းေပါက္တို႕ တစိမ္႕စိမ္႕ ထြက္လာကာ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးလည္း စိုစြတ္လာသည္။ ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး တစ္စတစ္စ ဖိသိပ္က်ပ္တည္းလာရာမွာ ေၿခေတြ၊လက္ေတြပါ တုတ္ေႏွာင္ခံထားရသလို ခံစားလာရသည္။ ပိုၿပီး ေသခ်ာသြားေစရာ လက္ကို ေၿမွာက္ၾကည္႕သည္။ မရ။ တဖန္ ဘယ္ေၿခေရာ၊ ညာေၿခေရာ တလွည္႕စီ လႈပ္ၾကည္႕ၿပန္သည္။ ထူးဆန္စြာပင္ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး လႈပ္လို႕ မရေတာ႕။ ဒီလို ကိုယ္႕ခႏၶာကိုယ္မွ ေၿခေတြ လက္ေတြ လႈပ္လို႕ မရေတာ႕ဘူးဆိုတာ တစ္ခါမွ မၾကံဳဖူးေခ်။ အခုလို ၾကံဳလိုက္ေတာ႕ ေၾကာက္ရြံ႕သြားသည္။ အသိစိတ္က လႈပ္ရွားရန္ ၾကိဳးစားပါလ်က္နဲ႕ လႈပ္ရွားလို႕ မရေတာ႕ေသာ အၿဖစ္ကို မေနတတ္ေခ်။ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေတာ႕ သူၿမင္ေနရသည္။ ရာသီဥတုကလည္း ေၿခာက္ေသြ႕လြန္းလွသည္ဟု ခံစားရသည္။ သို႕မဟုတ္ သူ႕၏ စိတ္ေဇာၿဖင္႕ ခႏၶာကိုယ္က အပူခ်ိန္ေတြ တက္ေနသလား မသိ။ အလင္းေရာင္တို႕ၿဖင္႕ ေတာက္ပေနေသာ ပတ္ဝန္က်င္တြင္ သူ ရပ္ေနသလား၊ ထိုင္ေနသလား၊ လွဲေနသလား ကိုယ္႕ အၿဖစ္ကို ကိုယ္မသိေခ်။ သူ၏ သ႑ာန္ရုပ္ ၿဖစ္တည္ ေနမႈကို သာ အာရုံကသိထားသည္။ ပတ္ဝန္က်င္ကို ေဝဖန္သံုးသပ္ဖို႕ထက္ အသက္ဝဝလင္လင္ ရႈရႈိက္ရဖို႕အတြက္ ၾကိဳးစားၿပီး အသက္ရႈသြင္းေနရသည္။ သူ႕တြင္ ခႏၶာ ႏွင္႕ စိတ္အာရုံ ႏွစ္မ်ိဳး ဒြန္တြဲလ်က္ ရွိေနတာကိုေတာ႕ သိေနသည္။ ဒါေပမယ္႕ သူ႕၏ ခႏၶာကိုယ္ လႈပ္ရွားလို႕ မရေတာ႕ေသာအခါ စိတ္တြင္အေႏွာက္ အယွက္ၿဖစ္ရသည္။ တဖန္ ဖိသိပ္ တင္းက်ပ္လာသည္႕ ေဝဒနာကလည္း တစ္စတစ္စ ထုထည္ၾကီးမား လာသည္။ အလြန္တစ္ရာ ေလးလံေသာ အရာတစ္ခု သူ၏ ရင္ထဲအေပၚမွ ဖိသိပ္ေနသည္ဟု ခံစားရသည္။ ခႏၶာကိုယ္သည္ အတုပ္အေႏွာင္ၿဖင္႕ မြန္းၾကပ္ၿခင္း ၿဖစ္လာေတာ႕ အတုပ္အေႏွာက္ မခံရသည္႕ အသံၿဖင္႕ ဟစ္ေအာ္ရန္ ၾကိဳးစားသည္။ သူ၏ အသံတို႕ လည္ေခ်ာင္းဝတြင္ ေပ်ာက္ကြယ္ ကုန္ၾကသည္။ သူ အရမ္းတုန္လႈပ္သြားသည္။ ထပ္မံၿပီး ပိုမို က်ယ္ေလာင္ေသာ အသံၿဖင္႕ ေအာ္ၾကည္႕ၿပန္သည္။ ဘာအသံမွ ထြက္မလာေတာ႕။ သူ႕တြင္လြယ္လပ္သည္႕ အရာ ဘာတစ္ခုမွ် မရွိေတာ႕ေၾကာင္း သိလာရသည္။ ဒီေတာ႕မွာ ပတ္ဝန္းက်င္ကို လွည္႕ၾကည္႕လိုက္သည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ရွိ လြတ္လပ္စြာ ေဝွ႕ရမ္းေနသည္႕ ေလၿပည္ေတြက သူ႕ကို ေလွာင္ေၿပာင္ ေနသလိုပင္။ ဘယ္နယ္႕ေၾကာင္႕ သူဒီလို အၿဖစ္မ်ိဳး ၾကံဳဆံုရသည္ကို မသိေတာ႕ေခ်။ အရာရာကို ေဝဖန္သံုးသပ္ႏိုင္စြမ္း ေလာေလာဆယ္ သူတြင္ မရွိေသးေခ်။ သူ၏ လက္ရွိပစၥဳပၸန္ အေၿခအေန ၿဖစ္တည္မႈကိုသာ အာရုံစူးစိုက္ေနရသည္။

ရုတ္တရက္ ..”သူခိုး…သူခိုး…” ဆိုသည္႕ အသံမ်ား လြင္႕ပ်ံ ထြက္ေပၚလာသည္။ ထိုအသံတို႕ ဘယ္ကလာတာလဲ။ သူ၏ ေသာတအာရုံတြင္ အသံမ်ားက ပဲ႕တင္ရိုက္ခတ္ ေနသလိုပင္။ ထို႕ေနာက္ ထိုဟစ္ေအာ္သံတို႕သည္ တစ္ၿဖည္းၿဖည္းႏွင္႕ နီးကပ္လာသည္။ သူသည္ စိတ္လႈပ္ရွားစြာၿဖင္႕ အသံလာရာသို႕ လွမ္းၾကည္႕လိုက္သည္။ လူအုပ္စု တစ္စု သူ႕ဆီသို႕ တစ္ဟုန္ထိုး ေၿပးလာေနၾကသည္။ သူ႕စိတ္အာရုံက လံႈေဆာ္ခ်က္ေၾကာင္႕ ထိုလူအုပ္စုက “သူခိုး…သူခိုး..”ဟု ေအာ္ေနၾကသည္မွာ သူ႕ကို ေအာ္ေနမွန္း သိလိုက္ရသည္။ စုစုစည္းစည္း ညီညီညာညာၿဖင္႕ စုရုံး ဟစ္ေအာ္ကာ အရွိန္ၿဖင္႕ ၿပိဳဆင္းက်လာေသာ လူအုပ္ၾကီးကို သူဘယ္လို တာဆီးရမလဲ။ ခက္တာက ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးက လႈပ္ရွားလို႕မရ။ ေၿခေရာ၊ လက္ပါ ကန္ေက်ာက္လ်က္ ေၿပးရန္ ၾကိဳးစားၾကည္႕သည္။ အခ်ည္း အႏွီးပင္။ အသံၿဖစ္ ေအာ္ကာ တားဆီးရန္ ၾကိဳးစားၾကည္႕ၿပန္သည္။ သူ႕၏ အသံတို႕ ေပ်ာက္ကြယ္ ကုန္သည္။

ဤသုိ႕ၿဖင္႕ ထိုလူအုပ္ၾကီး သူ႕ အေပၚ အုပ္မိုး က်ဆင္းလာေတာ႕မွ သူ႕၏ခႏၶာကိုယ္ တစ္ခုလံုး ၿဖတ္ကနဲ လွ်ပ္စစ္ၿဖင္႕ တို႕ထိလိုက္သလို အေၾကာ အခ်င္မ်ား ဆြဲဆန္႕တက္လာသည္။ လည္ေခ်ာင္းဝတြင္ ပိတ္ဆို႕ေနသည္႕ အဆိုင္အခဲတို႕ တမုတ္ၿခင္း လြင္႕ပ်ယ္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားသည္။ ဒီေတာ႕မွ အသက္ကို ဝဝလင္လင္ ရႈရႈိက္လို႕ ရလာသည္။ အဆုပ္ထဲသို႕ အစုလိုက္ အၿပံဳလိုက္ တိုးဝင္လာေသာ ေလတို႕ကို တစ္ဝၾကီး ရႈသြင္းလိုက္ လ်က္ ေဘးဘီ ဝဲယာကို ၾကည္႕လိုက္သည္။ သူသည္ အိပ္မက္ တစ္ခုမွ ႏိုးထလြန္ေၿမာက္လာေၾကာင္း သိလာရသည္။ ဖ်ာၾကမ္းခင္းထားေသာ အိပ္ရာထက္တြင္ အသာအယာ ထိုင္လ်က္ အိပ္မက္ကို ၿပန္လည္ အသက္သြင္းၾကည္႕မိသည္။ အိပ္မက္ထဲတြင္ ပတ္ဝန္းက်င္သည္ အလင္ေရာင္ၿဖင္႕ လင္းထင္းေနသေလာက္ အၿပင္ေလာကတြင္ အရာရာသည္ အေမွာက္ထုဖံုးလႊမ္း၍ ေနသည္။ ၿပဴတင္းေပါက္တံခါး ကို ကာထားေသာ အၿဖဴေရာင္ပိတ္စ အခန္းစီးစ သည္ လႊင္႕ပ်ံေနတာ ေတြ႕ေတာ႕မွ ညဥ္႕ေလစိုင္တို႕ ရွိေနမွန္ သိေတာ႕သည္။ သို႕ရာတြင္ ေႏြရာသီ ညဥ္႕နက္သန္းေခါင္၏ ေလစုိင္သည္ ပူစပ္ပူေလာင္ႏွင္႕ ေၿခာက္ေၿခာက္ေသြ႕ေသြ႕ရွိလြန္းလွသည္။ ၿပဴတင္းေပါက္မွ သာသာညင္းညင္္း တိုးဝင္ေနေသာ ထိုေလစိုင္တို႕သည္ သူ၏ အိပ္ခန္းကို ပိုမိုေၿခာက္ေသြ႕ေစသည္ဟု ခံစားရသည္။ ၿပဴတင္းေပါက္မွ ေကာင္းကင္ကို ေမာ႕ၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ လမင္းသည္ လင္းလက္ဆဲ။ သူသည္ ညဥ္႕နက္ သန္းေခါင္ အိပ္မက္ တစ္ခုကို ၿဖတ္သန္းခဲ႕ရမွန္း ရုတ္တရက္ သံုးသပ္မိသည္။ လမင္းကို ေမွ်ာ္ၾကည္႕လိုက္ရင္း အိပ္မက္ထဲမွ သူခိုး ဆိုသည္ ေဝါဟာရ အသံုးအႏႈန္းကို ႏူတ္မွ ခပ္တိုးတိုး ေရရြတ္ၾကည္႕မိသည္။ ခပ္တိုးတိုးေလး ေရရြတ္လိုက္ေပသည္႕ တိတ္ဆိပ္ေနေသာ ညဥ္႕နက္သန္းေခါင္းတြင္ ေလလိႈင္းတို႕သည္ လ်င္ၿမန္စြာ တုန္ခါလ်က္ အေမွာင္ထု အစိုင္အခဲကို ရုိက္ခတ္ကာ သူ၏ နားထဲသို႕ တန္ၿပန္ ပဲ႕တင္ရုိက္ခတ္လာသည္။ လူေပါင္းေၿမာက္ၿမားစြာက သူ၏ နားစည္ အနီးသို႕ ကပ္ကာ က်ယ္ေလာင္စြာ ဟစ္ေအာ္လိုက္သည္ဟု ထင္လိုက္သည္။ သူသည္ အိပ္ရာထက္မွ သတိလက္လြတ္ တုန္လႈပ္စြာ ထရပ္လိုက္သည္။ အိပ္ရာ နံေဘးတြင္ ေထာင္လ်က္ရွိေနေသာ ပုလင္းတစ္လံုး ကို ေၿခၿဖင္႕ ခတ္မိကာ လဲက်သြားသည္႕ အသံၿဖင္႕ စူရွေသာ အရက္နံတို႕ ေထာင္းကနဲ ထြက္လာသည္။ သို႕ေသာ္ သူ႕အတြက္ အေရးမၾကီး။ ၿဖတ္ကနဲ အေတြး အာရုံထဲသို႕ အတင္းတိုးဝင္လာေသာ အတိတ္က ပံုရိပ္လိႈင္းအခ်ိဳ႕ကို အရႈးအမူးၿဖင္႕ အမိအရ ဖတ္ဆုတ္ဖို႕ ၾကိဳးစားမိသည္။ ႏွစ္ေပါင္း ေၿမာက္ၿမားစြာ ၾကာခဲ႕ၿပီး ၿဖစ္ေသာ္လည္း သူ၏ ရင္ဘတ္ထဲတြင္ စူးဝင္ေနေသာ ထိုဆူးတစ္ေခ်ာင္းကို ႏုတ္ပစ္လိုလွသည္။ ဆူးေပါင္းေၿမာက္ၿမားစြာ နစ္ဝင္ေနသာ သူ၏စိတ္ဒဏ္ရာမွ ယုတ္စြအဆံုး ထိုဆူးတစ္ေခ်ာင္း ႏုတ္ပစ္ႏိုင္ခဲ႕လ်င္ သူၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အိပ္စက္ အနားယူလို႕ ရၿပီးေပါ႕။ အခုဆိုရင္ သူတို႕ ဘယ္မ်ား ေရာက္ၿပီး ဘာေတြလုပ္ေနၾကပါလိမ္႕။ အေတြးလႈိင္းတို႕ လြင္႕ေမ်ာရာကို အလိုက္သင္႕ကေလး ၿငိမ္႕ၿငိမ္႕ေၿငာင္းေၿငာင္း လိုက္ပါသြားမိသည္။ ညကလည္း တိတ္ဆိတ္လြန္းလိုက္တာကြယ္။
တစ္ခါလာလည္း ပဲၿပဳတ္
တစ္ခါလာလည္း ပဲၿပဳတ္
ပဲၿပဳတ္ကို ဆီဆမ္း..ေဇာ္ဝမ္း
ေဇာ္ဝမ္းကို ေလွေပၚတင္ ေဇာ္ခင္
ေဇာ္ခင္က ကြ်င္းတူး ဝင္းဦး
ဝင္းဦးကို တုတ္နဲ႕ ရုိက္ ေဆြဇင္ထိုက္
ေဆြဇင္ထိုက္ကကေလးေမြး ေအာင္ထြန္းေလး
ေအာင္ထြန္းေလးက ဓါးနဲ႕ပစ္ ဦးဘခ်စ္
ဦးဘခ်စ္ကို ေသနက္ေပး..ဒိုင္း ဒိုင္း အားလံုးထဲက ငါ႕ခ်စ္ခ်စ္။
ဘေကာင္းႏွင္႕ လႈိင္ဘြားတို႕ ဘုရားေစာင္းတန္းထဲတြင္ ထိုင္လ်က္ သူရို႕ေက်ာင္းတြင္ ေခတ္စားေနေသာ ကဗ်ာကို အၿပန္အလွန္ ရြတ္ဆိုေနၾကသည္။ ေက်ာင္းတြင္ ထို ကဗ်ာကို ဘယ္သူက ယူလာသည္ မသိ။ သို႕ေသာ္ အရွည္ၾကီးရြတ္ဆိုႏိုင္ေလ ပိုေကာင္းၿဖစ္ကာ၊ အရွည္ၾကီးရြတ္ဆိုႏိုင္ရန္ သူငယ္ခ်င္းေတြ အခ်င္းခ်င္း ေပါင္းစည္း ဖန္တီးၾကသည္။

အခုလည္း ဘေကာင္းႏွင္႕ လိႈင္ဘြားတို႕ ႏွစ္ေယာက္ ခ်မ္းသာရ ဘုရား၏ အေနာက္ဖက္ ေစာင္းတန္း ေလွကားထစ္တြင္ ထိုင္လ်က္ ပုရစ္ႏိုက္ထြက္ရန္ ငေတာ္ကို ေစာင္႕ရင္ ထိုကဗ်ာကို အသံေန အသံထားၿဖင္႕ ရြတ္ဆိုေနၾကသည္။ ငေတာ္ ေတာ္ေတာ္ႏွင္႕ ေပၚမလာ။ ထမင္းစားၿပီး နာၿပန္တစ္ခ်က္ထိုးအမွီ ထြက္လာခဲ႕ရန္ ေၿပာထားရက္သားႏွင္႕ အခု ခ်မ္းသာရဘုရားထဲမွ နာရီစဥ္က ႏွစ္ခ်က္ ထိုးၿပီးသြားၿပီ။ အခုခ်ိန္ထိ ေပၚ မလာေသး။ ဒီလိုဆိုရင္ေတာ႕ ပုရစ္ႏိုက္ဖို႕ အခ်ိန္သိပ္မက်န္ေတာ႕။


Monday, February 2, 2009


အလုပ္ေတြၾကိဳးစားၿပီး လုပ္ေနတုန္း စာေတြ မေရးႏိုင္ေသးတာနဲ႕ ဓါတ္ပံုေလးေတြပဲ တင္ေပးလိုက္တယ္။ နင္လားဟဲ႕ ေလာကဓံဆိုၿပီး ဖေနာင္႕နဲ႕ေပါက္ အမႈန္႕ေၿခပစ္ဖို႕ ၾကိဳးစားေနတံုးေပါ႕။