Wednesday, May 6, 2009

ကူလီ ေမာင္သန္းေအး(၁)

လူ႕ေလာကတြင္ အၿဖစ္အပ်က္ေပါင္းေၿမာက္ၿမားစြာတို႕ မ်က္ေတာင္တစ္မွိတ္၊ လွ်ပ္တပ်က္ တဒဂၤခဏ အခိုက္အတန္႕ကာလအတြင္း သိန္းေသာင္းခ်ီကာ ၿဖစ္ပ်က္ၾကသည္။အနႏၱႏွင္႕ ႏႈိင္းယွဥ္မွရေသာ ဤေလာကၾကီး၏ အၿဖစ္အပ်က္တို႕တြင္ ကြ်ႏု္ပ္တို႕သည္ အလြန္ေသးႏုပ္ေသာ ၿမႈမႈန္ကေလးမွ်သာၿဖစ္သည္။ ေလာကအခ်ိန္ကာလ ယႏၲတရားေပၚမွ ကြ်ႏု္ပ္တို႕ ၿဖတ္သန္းၾကသည္႕ အခါတြင္ ကြ်ႏု္ပ္တို႕၏ အၿဖစ္အပ်က္တုိ႕သည္ သူလိုငါလို႕ သာမန္မွ်သာၿဖစ္သည္။ အဘယ္ေၾကာင္႕ဆို႕ေသာ္ ကြ်ႏု္ပ္တို႕သည္ အခ်ိန္ယႏၱရား၏ လွည္႕စားရာသို႕ ပါဝင္စီးေမ်ာကာ မိမိတို႕၏ ၿဖစ္တည္ရာ ဘဝကို သူ႕အလိုလိုၿဖစ္ပ်က္ၾကသည္ဟု ယူဆေနၾကေသာေၾကာင္႕ၿဖစ္သည္။ ကံ၏ေစမံရာ၊ သို႕တည္မဟုတ္ ဘုရားသခင္၏ ဖန္တီးရာ အၿဖစ္သို႕ တာဝန္ေတြေပး ပံုအပ္ထားၾကရင္း ကိုယ္လြတ္ရုံးၾကရသည္။ မနက္မိုးလင္းလို႕ အိပ္ရာထက္မွာ မွိန္းေနစဥ္ ေန႕စဥ္ၾကားရေသာ က်ီးအာသံတို႕သည္ သာမန္မွ်သာ ၿဖစ္သည္ဟု လူတို႕၏ မသိစိတ္မွ အလိုလို လ်စ္လ်ဴရႈ တံု႕ၿပန္ၾကသည္။ ထိုမွတဖန္ မနက္အလုပ္ခြင္သို႕ အမွီ အေၿပးအလြားသြားစဥ္ လမ္းေဘးတြင္ ေတြ႕ရေသာ အဘြားအိုတစ္ေယာက္ႏွင္႕ေၿမကေလးအရြယ္ ကေလးမတို႕ ေၿမတြင္ဝတ္တြားခယ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနသည္ကို ေတြ႕ရေသာအခါ ထိုကဲ႕သို႕ အၿဖစ္အပ်က္မ်ိဳး ၿမင္ေတြ႕ရဖန္မ်ားေတာ႕ မထူးဆန္းေတာ႕ဟု ယူဆၾကၿပန္သည္။ ညလူေၿခတိတ္သည္႕အခါ မိန္းကေလးငယ္တုိ႕ အလွတို႕ပ်က္ၿပယ္ကာ တိတ္တခိုးမ်က္ရည္တို႕ၿဖင္႕ ပူၿပင္းေသာဘဝလမ္းကို နင္းေလွ်ာက္ၾကသည္ကို သိၾကလ်က္ႏွင္႕ ေၿမႏွိမ္႕ရာ လွံစိုက္ၾကသည္။ က်ပ္တည္းလားေသာ စာဝတ္ေနေရး ႏွင္႕ စီးပြားေရး၊ အာဏာႏွင္႕ ဥစၥာဓနတို႕၏ အုပ္စိုးမႈေအာက္တြင္ နလံမထူႏိုင္ေသာ ဥပေဒတို႕ေၾကာင္႕ ကြ်ႏ္ုပ္တို႕၏ လူ႕ဘဝသည္ မီးေလာင္ကြ်မ္းလ်က္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးလာၿခင္းတို႕၏ သားေကာင္တို႕ ေၿမသို႕ခ်နင္း ဖ်က္ဆီးခံၾကရသည္။

အကယ္ဤသာ အၾကင္သူတစ္ပါးသည္ လူ႕ေလာက ကမၻာမွလြန္ေၿမာက္ကာ ၿဒပ္မဲ႕ေသာၿဖစ္တည္ရာ အရပ္မွ ကြ်ႏု္ပ္တို႕ကို ေစာင္႕ၾကည္႕ပါက စိုးရိမ္ေၾကာင္႕ၾကၿခင္းႏွင္႕ အေၾကာက္တရားတို႕ အစဥ္ဖံုးလႊမ္းေနေသာ ဘဝၿဖစ္စဥ္တုိ႕သည္ လူတိုင္း လူတိုင္းဘဝတြင္ ေနစဥ္ထင္ဟပ္ေနလ်က္ရွိသည္ကို ေတြ႕ရေပလိမ္႕မည္။ ထိုကဲ႕သို႕ အပ်က္တရား ႏွင္႕ ယိုယြင္းပ်က္ဆီးၿခင္းကို ေဆာင္ေသာ နိမိတ္တို႕သည္ အခ်ိန္ကာလၾကာၿမင္႕လာသည္ႏွင္႕အမွ် အရိုးစြဲသလို႕ မထူးဆန္းေသာ အရာတစ္ခုလို ထင္မွတ္မွားမိၾကေပလိမ္႕မည္။သို႕ေသာ္ စိုးရိမ္ေၾကာင္႕ၾကၿခင္းတို႕သည္ ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲလိုၿခင္းဆိုေသာ ေၿမာ္လင္႕ခ်က္အသြင္ကူးေၿပာင္းလ်က္၊ အေၾကာက္တရားတို႕ နယ္နိမိတ္ကုန္ ရပ္တန္႕ကုန္ဆံုးကာ ပုန္ကန္ထၾကြရတတ္သည္။ စေတးလိုက္ရေသာ အသက္ေသြးမ်ား၊ မ်က္ရည္မ်ား၊ နာက်ည္းခ်က္မ်ား.စသည္တို႕သည္ ခ်ိန္ကိုက္ဗံုးသဖြယ္ လႈပ္တုတ္လႈပ္တုတ္ႏွင္႕ တစ္စတစ္စၾကီးထြားလာကာ စနက္တံသည္႕ မည္သည္႕အခ်ိန္တြင္ ေပါက္ကြဲမည္ကို ၾကည္႕ရႈေနရသလိုပင္။

ကြ်ႏု္ပ္တို႕သည္ ကာယ ခြန္အားဗလ အရာတြင္၄င္း၊ အတတ္ပညာ အသိပညာ ဥာဏဗလ အရာတြင္၄င္း အလြန္တရာထူးကဲေၿပာင္ေၿမာက္ေသာ လူသားမ်ားအၿဖစ္ေမြးဖြားလာၾကရသည္မဟုတ္။ သို႕တည္းမဟုတ္ လူေပၚလူေဇာ္ ၿဖစ္ဖို႕အတြက္ စနစ္တက် ၿပဳစုပ်ိဳးေထာင္ ေၿမေတာင္ေၿမာက္ေပးခံရသည္႕ အခြင္႕၊ ဆည္းပူးေလ႕လာသံုးသပ္ခြင္႕တို႕ မရရွိခဲ႕ၾကရသည္႕ အားေလ်ာ္စြာ လူ႕ဘိတ္ေခ်းမ်ား ၿဖစ္လာၾကရသည္။ ထိုလူ႕ဘိတ္ေခ်းမွ ေမြးဖြားသည္႕ သားသမီးမ်ားလည္း ထို႕အတိုင္း အခြင္႕အေရးေတြ ဆက္လက္ဆံုးရႈံးေနေသးသမွ် လူ႕ဘိတ္ေခ်းမ်ား ၿဖစ္ေနၾကရအံုးမည္။ လူ႕ဘိတ္ေခ်းဆိုသည္မွာ မိမိတို႕ႏွင္႕ ယွဥ္ၿပိဳင္ အကဲၿဖတ္ ခ်ိန္ထိုးၾကည္႕မည္႕ အရာမ်ား၊ အေၾကာင္းတရားမ်ား မရွိသ၍ ႏြားေခ်ရာခြက္ထဲမွ ဖားသူငယ္ပမာ မိမိတို႕သည္သာ အေကာင္းဆံုးပမာ ထင္မွတ္မွားၾကသည္။ ေဘာင္ခတ္ခံထားရေသာ ဘဝထဲတြင္ မိမိတို႕၏ ဘဝအၿဖစ္အပ်က္တို႕သည္ ၿဖစ္ရိုးၿဖစ္စဥ္တစ္ခုဟု ထင္မွတ္မွားလ်က္ အေၾကာင္းအားေလ်ာ္စြာ ႏြားေခ်ရာခြက္ထဲမွ ခုန္ထြက္ၾကည္႕သည္႕ အခိုက္တြင္မွ မ်က္လံုးၿပဴး မ်က္ဆံၿပဴးၿဖစ္ၾကလ်က္ မိမိတို႕ မသိလုိက္ မသိဘာသာ ၿဖတ္သန္းေနရေသာ ဘဝတို႕ကို ၿပန္လည္ ေဝဖန္ဆန္းစစ္ၾကသည္။ ငါတို႕ဘဝေတြဟာ ေလွာင္အိမ္ထဲက ငွက္ေတြလို အၿပင္ေလာကနဲ႕ အဆက္ၿဖတ္ ပိတ္ေလွာင္ခံထားရပါလားဆိုတာကို သိလာၾကရတယ္။ ေဝဖန္ဆန္းစစ္ႏိုင္စြမ္းေသာ အသိပညာ တို႕ကို အလ်က္အၿမန္ ၿဖည္႕တင္းၾကလ်က္ ကြ်ႏု္ပ္တို႕ ေနစဥ္ၿမင္ေတြ႕ေနၾကရေသာ စိုးရိမ္ေၾကာင္႕ၾကၿခင္းႏွင္႕ အေၾကာက္တရားတို႕ဖံုးလႊမ္းေနေသာ ဘဝ ကန္႕လာကာေနာက္ကြယ္မွ အေၾကာင္းတရားတို႕ကို ၿမင္ေအာင္ ၾကည္႕လာၾကသည္။ ေဝဖန္ဆန္းစစ္ၾကသည္။ အေၾကာင္းတရားကို သံုးသပ္သည္။ အရင္းအၿမင္ကို ေရဆံုးေၿမဆံုးလိုက္ၾကည္႕သည္။ လူအနည္းစုကြက္ကြက္ေလးကို ၿမင္ေတြ႕ ၾကားသိေနရသည္႕ဘဝမွ ေက်ာ္လြန္ကာ လူအမ်ားစု အတိုင္းအတာၿဖင္႕ ခ်ိန္ထိုးတြက္ဆလာၾကသည္။ ကြ်ႏု္ပ္တို႕ ဘဝေတြ ဘာအတြက္ေၾကာင္႕ ဆင္းရဲၾကရသလဲ၊ ဒါဟာ ပံုမွန္မွဟုတ္ရဲ႕လား၊ လူခ်င္းတူလ်က္နဲ႕ ငါတို႕လူမ်ိဳးေတြအတြက္ လိုအပ္ခ်က္ေတြၿဖည္႕တင္းႏိုင္ဖို႕ ဘာေတြဆံုးရႈံးေနၾကရသလဲ အစရွိတဲ႕ ေမးခြန္းမ်ားေမးလာကာ အေၿဖရွာၾကသည္။

ေမာင္သန္းေအးဆိုသူသည္ အထက္က ေဖၚၿပလတၱံ႕ေသာ လူ႕ဘိတ္ေခ်းတစ္ေယာက္ၿဖစ္ကာ ထိုဘဝမွ တစ္ဆင္႕ၿပီးတစ္ဆင္႕ တိုးတက္ေၿပာင္းလဲသြားေသာ လူေဇာ္တစ္ေယာက္လည္းၿဖစ္ေလသည္။သူကို သိကြ်မ္းရစဥ္က လြန္ခဲ႕ေသာ ငါးႏွစ္ခန္႕က ၿဖစ္သည္။ ကြ်ႏု္ပ္ အထက္ၿမန္မာၿပည္ မႏၱေလးသို႕ အလုပ္ကိစၥတစ္ခုၿဖင္႕ ေရာက္သြားသည္႕ အခိုက္ ေစ်းခ်ိဳ ရုံေတာ္ၾကီးရွိ ကုန္သည္ပြဲစား သူငယ္ခ်င္း ကိုေက်ာ္ႏိုင္ ဆိုသူ၏ ေနအိမ္တြင္ တည္းခိုေနစဥ္ ထိုပြဲရုံအိမ္သို႕ ေန႕စဥ္ကုန္တင္ ကုန္ခ် ကူလီအလုပ္ လုပ္ေနေသာ ေမာင္သန္းေအးကို စတင္သိကြ်မ္းခဲ႕ရသည္။

မႏၱေလးသို႕ ဆိုက္ေရာက္သည္႕ အခ်ိန္၌ ညၿဖစ္သည္က တစ္ေၾကာင္း၊ ခရီးကလည္း ပန္းလာကာ အိပ္ခ်င္ေနသည္႕အၿပင္ ညအခ်ိန္္ သူငယ္ခ်င္း၏ ပဲြရုံအိမ္သည္ လုပ္ငန္းမ်ား ရပ္ဆိုင္ထားေသာေၾကာင္႕ မႏၱေလး ရုံေတာ္ၾကီး ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေသခ်ာ စံုငွေအာင္ သတိမထားမိခဲ႕ေခ်။ ေနာက္တေန႕ မိုးလင္၍ ကားဟြန္းသံမ်ား၊ ေမာ္ေတာ္ကား၊ ဆိုင္ကယ္ သံမ်ား ႏွင္႕အတူ ေစ်းသည္ ေစ်းဝယ္တို႕၏ အသံစံုမ်ားကို ၾကားရေတာ႕မွ အိပ္ရာထဲတြင္ ဆက္လက္ အိပ္စက္ၿခင္း လံုးဝမတတ္ႏိုင္ေတာ႕သည္႕ အခါ၊ ေလးတြဲေသာ မ်က္လံုးကို ဖြင္႕လ်က္ မႏၱေလးၿမိဳ႕ ေစ်းခ်ဳိရုံေတာ္ၾကီးကို စူးစမ္းေလ႕လာဖို႕ ႏိုးထခဲ႕ရသည္။

ကြ်ႏ္ုပ္ အိပ္ရာမွ ႏိုးႏွင္႕ ေနသည္ကို သိသည္ႏွင္႕ သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္သူ ေက်ာ္ႏိုင္က မနက္စာ စားဖို႕ လာေခၚသည္။
“ဘေကာင္းေရ….မနက္စာ စားဖို႕ သြားၾကရေအာင္ေဟ႕..”
“ဟ..မနက္စာ အိမ္မွာ မစားၾကဘူးလား”
“ငါတို႕လို စီးပြားေရးသမားေတြကေတာ႕ မနက္စာကို အၿပင္လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာပဲ စားၾကတယ္ကြ။ ဆိုင္မွာက လူစံုေတာ႕ မနက္စာလည္းစား အလုပ္ကိစၥလည္း ေၿပာရင္းဆိုရင္းေပါ႕ကြာ။”
“ေအးဟ..ငါလည္း မႏၱေလးက ခြဲသြားတာ ၾကာၿပီဆိုေတာ႕…မင္းတို႕ အထာေတြ ငါလည္း မသိေတာ႕ဘူး.. မင္းစီစဥ္တာပဲ လိုက္နာရေတာ႕မွာပဲ ”

ဤသုိ႕ၿဖင္႕ ကြ်ႏု္ပ္လည္း မႏၱေလးၿမိဳး၏ နံနက္ခင္း မနက္စာကို အၿပင္ထြက္ စားရန္ အဝတ္လဲၿပင္ဆင္ၿပီး ေက်ာ္ႏိုင္တို႕ ပြဲရုံအိမ္ေရွ႕သို႕ ထြက္လိုက္သည္တြင္ ပ်ားအံုတစ္အံုကို ပတ္ပတ္လည္ ၿခံရံလ်က္ ဝင္ခ်ည္ ထြက္ခ်ည္ၿဖင္႕ တစ္ဝွီဝွီေအာ္ၿမည္ေနၾကေသာ ပ်ားမ်ားကို ေတြ႕လိုက္ရသလို လူေပါင္းစံုတို႕ ဟိုတစ္ဆိုင္ဝင္၊ ဒီတစ္ဆိုင္ထြက္ၿဖင္႕ ေစ်းခ်ိဳရုံေတာ္ၾကီးဆိုေသာ ပ်ားအံုၾကီးကို အံုဖြဲ႕အမွီၿပဳေနၾကသည္ကို ေတြ႕ရေတာ႕သည္။
“အစ္ကိုက ရန္ကုန္က လာတာလား”
ရုတ္တရက္ ေမးခြန္းေမးသံႏွင္႕အတူ စြတ္က်ယ္လက္ၿပတ္ အၿမဲဝတ္ေသာေၾကာင္႕ ေနေလာင္ထားသည္႕ လကၡ ဏာရွိသည္႕ မြဲၿပာေရာင္ အသားအရည္ ႏွင္႕ ရည္ရည္မြန္မြန္ လူငယ္တစ္ေယာက္ကို္ ေတြ႕လိုက္ရသည္။
“ကြ်န္ေတာ္နာမည္က ေမာင္သန္းေအးပါ။ ကိုေက်ာ္ႏိုင္တို႕ဆီမွာ ကူလီလုပ္ပါတယ္”

ပစၥည္းအတင္အခ် ကုန္ထမ္း ကူလီလုပ္တာကုိ ကူလီလုပ္ပါတယ္ဟု ပြင္႕ပြင္႕လင္းလင္းရိုးရုိးသားသားၿဖင္႕ ေၿပာဆိုကာ မိတ္ဆက္လာေသာ ေမာင္သန္းေအးဆိုသည္႕ အသက္ အစိတ္အရြယ္ လူရြယ္ကေလးကို ၾကည္႕ကာ ရိုးသားမည္႕ပံုပဲဟု စိတ္ထဲမွ ၾကိတ္ၿပီး ေကာက္ခ်က္ခ်မိသည္။ ေတာ္တန္ရုံ မိမိကုိယ္မိမိ ယံုၾကည္ခ်က္ အားနည္းသူတို႕သည္႕ တစ္ပါးသူ လူစိမ္းတို႕ႏွင္႕ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ ေတြ႕ဆံုမိတ္ဆက္ၾကသည္႕အခါ မိမိတို႕ ေတာ္ေၾကာင္း၊ တတ္ေၾကာင္း တို႕ကို သာသာထိုးထိုး အေလးေပးေၿပာလ်က္ တဖက္သားမွ အထင္ၾကီးေစရန္ အလို႕ငွာ ၾကိဳးစားဟန္ေဆာင္ အားထုတ္ၾကေလ႕ရွိသည္။ မိမိတို႕၏ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းသည္႕ လုပ္ငန္းသည္႕ ေသးႏုတ္ေနသည္႕ လုပ္ငန္းၿဖစ္သည္႕ တိုင္ေအာင္ အဆင္ေၿပေခ်ာေမြ႕ လွပေသာ စကားလံုးတို႕ သံုးလ်က္ ဆင္ေဝွ႕ရန္ေရွာင္ေသာနည္းၿဖင္႕ နားဝင္ခ်ိဳေအာင္ လွည္႕ပတ္ေၿပာဆိုတတ္ေလ႕ရွိသည္။ ေမာင္သန္းေအးသည္ကာ ကြ်ႏ္ုပ္ကို လာေရာက္ မိတ္ဆက္သည္႕ အခါတြင္ သူသည္ကူလီလုပ္ေၾကာင္း တဲ႕ထိုးၾကီး ေၿပာသည္႕အခ်က္အေပၚ ကြ်ႏု္ပ္ သေဘာက်မိသည္။ သူသည္ အတၱာဟိ အတၱေနာ နာေထာဆိုသည္႕ မိမိကိုယ္ကို ယံုၾကည္ကိုးစားသူ အမ်ိဳးအစားထဲမွ တစ္ေယာက္ပင္ၿဖစ္လိမ္႕မည္ဟု ခန္႕မွန္းမိသည္။

“ေအး..ရန္ကုန္က လာတာ ဆိုၾကပါစို႕..တကယ္ေတာ႕ အစ္ကိုလည္း မႏၱေလးမွာေမြး မႏၱေလးမွာၾကီးခဲ႕တဲ႕ သူ တစ္ေယာက္ပဲ”
“ဟုတ္လား..ေကာင္းတာေပါ႕ အစ္ကိုယ္ရ။ အရင္တုန္းက ကိုေက်ာ္ႏိုင္ဆီကို ရန္ကုန္က သူ႕ရဲ႕ စီးပြားဖက္ ဧည္႕သည္နဲ႕ သားတစ္ေယာက္ လာလည္ဖူးတယ္…အဲဒီ ဧည္သည္ရဲ႕ သား ရန္ကုန္သား ေၿပာတဲ႕ စကားေတြ ကြ်န္ေတာ္ နားကိုမလည္ဘူး။ ဘာတဲ႕..သူတစ္ခုခု နားမလည္ဘူးဆိုရင္…မင္းတို႕ဟာေတြက အစားၾကီးပဲ လို႕ ေၿပာတယ္. အဲဒါ ကြ်န္ေတာ္တို႕က လာလဲ အစားၾကီး ဆိုတာလို႕ ေမးေတာ႕..သူကဘာၿပန္ေၿပာသလဲဆိုေတာ႕..သူပိုၿပီး စားသြားၿပီတဲ႕…..ကြ်န္ေတာ္ေတာ႕ အဲဒီလိုမ်ိဳး ရန္ကုန္ကလူေတြေၿပာတဲ႕ ဘန္းစကားေတြ မၾကိဳက္ေပါင္ဗ်ာ”

ေတြ႕ေတြ႕ၿခင္း စိတ္လိုလက္ရ စိတ္အားထက္သန္စြာၿဖင္႕ မိမိအၾကိဳက္၊ ခံစားခ်က္တို႕ကို ဖြင္႕ဟ ထုတ္ေဖၚေၿပာၿပေသာ ေမာင္သန္းေအးစကားကို ကြ်ႏု္ပ္ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရီေမာမိသည္။
“ဟား…ဟား….ဟား…..ေမာင္သန္းေအးေၿပာတာ အစ္ကို နားလည္တယ္..တစ္ေက်ာင္း တစ္ဂါထာ၊ တစ္ရြာ တစ္ပုဒ္ဆန္း ဆိုသလိုေပါ႕ကြာ..ေနာက္ၿပီး ဘာသာစကားဆိုတာ ေၿပာင္းလဲေနတဲ႕ သေဘာတရားလဲရွိတယ္ကြ.”
“ဒါေတာ႕ ဒါေပါ႕ အစ္ကိုရာ. ဒါေပမယ္႕ အဓိပၸာယ္ ႏွစ္မ်ိဳး သံုးမ်ိဳးနဲ႕ ဝိဟာရ မကြဲတဲ႕ စကားလံုး အသံုးအႏႈံးေတြၾကေတာ႕ လူတိုင္းေစ႕ နားမလည္ႏိုင္ေတာ႕ ဘူးေပါ႕”

ေမာင္သန္းေအး စကားေၾကာင္႕ ရီေမာေနတဲ႕ ကြ်ႏု္ပ္ အေတြးထဲ လွ်ပ္စီးလက္သလို ၿဖတ္ကနဲ ရန္ကုန္ ေရာက္ခါစ ေတြ႕ၾကံဳခဲ႕ရတဲ႕ ေဒသသံုး စကားအေၿပာင္းအလဲေတြကို သတိရမိတယ္။ ၾကက္သြန္အခ်ဥ္ ႏွင္႕ မုန္႕တီၾကိဳက္တဲ႕ မႏၱေလးသား ကြ်ႏု္ပ္အတြက္ ရန္ကုန္မွာ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ နန္းၾကီးသုပ္ကို မွာစားေတာ႕ ၾကက္ဥၿပဳတ္မ်ား လွီးၿပီး သုပ္ေသာ နန္းၾကီးသုပ္ႏွင္႕ သခြါးသီးကို ၾကက္သြန္အစား အခ်ဥ္အၿဖစ္သံုးသည္ကို ထူးဆန္းစြာ ၿမင္ေတြ႕ဖူးခဲ႕သည္။တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ဘဝ အေဆာင္ေနစဥ္ လွည္းတန္းေစ်းမွာ ေစ်းဝယ္ေတာ႕လည္း ခါၾကက္ဥဆိုတာကို နားမလည္ၾက။ မုန္းလာဥအနီဟု ေၿပာမွ ေစ်းသည္မ်ား နားလည္ၾကသည္။ ၾကာေတာ႕လည္း နယ္ေပါင္းစံု၊ ေဒသေပါင္းစံုမွာ အသံုးအႏႈန္းမ်ား၊ ေလယူေလသိမ္းမ်ားကို က်က္မိသြားသည္။

သို႕ေပသည္႕ အခုလို ကုန္းထမ္းသမား ေမာင္သန္းေအးဆိုသူ လူငယ္တစ္ေယာက္ထံမွ ၿမန္မာစကားအေပၚ ထားရွိေသာ သူ၏ အယူအဆၾကားရေတာ႕ ကြ်ႏု္ပ္၏ စိတ္အာရုံကို ေခါင္းေလာင္းတီးသလို သူ႕အေၾကာင္း ပိုမိုသိခ်င္စိတ္ ၿပင္းၿပလာသည္။ သူသည္ စာေပ၊ ယဥ္ေက်းမႈ အေတြးအေခၚတို႕ႏွင္႕ အလွမ္းမေဝး မစိမ္းလွေသာ လူငယ္ၿဖစ္လိမ္႕မည္ဟု ခန္႕မွန္းမိသည္။ မြဲၿပာေရာင္ အသားအရည္ႏွင္႕ ကုန္ထမ္းရလြန္း၍ ကုန္းထေနေသာ ပုခံုးဂုတ္ပိုးသားတို႕ၿဖင္႕ ဤလူငယ္တစ္ေယာက္သည္ ႏုညံ႕ယဥ္ေက်းေသာ စာေပ အေတြးအေခၚတို႕ကို ထမ္းပိုးထားေလသည္။
“ေမာင္သန္းေအး..အစ္ကိုနဲ႕ ေက်ာ္ႏိုင္က မနက္စာ အၿပင္သြားၾကမလို….ေမာင္သန္းေအးပါ လိုက္ခဲ႕ေစခ်င္တယ္။ စကားစၿမည္လည္း ေၿပာၾကရတာေပါ႕”

ဝန္ထမ္း အလုပ္သမားအားလံုးကို သူငယ္ခ်င္းကဲ႕သို႕ ေၿပာဆိုဆက္ဆံေလ႕ရွိေသာ သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္သူ ေက်ာ္ႏိုင္သည္ သူ၏ ဂ်စ္ကား အစုတ္ကေလးၿဖင္႕ မနက္စာ အၿပင္သြားစားဖို႕ အဆင္သင္႕ ၿဖစ္ေလသည္။ ကိုယ္ပိုင္စီးပြာေရး လုပ္ငန္းတစ္ခုကို တစ္ေယာက္တည္း ဦးေဆာင္ဦးရြက္ၿပဳ၌ အလုပ္သမားမ်ားႏွင္႕ ရင္ႏွီးစြာ ဆက္ဆံတတ္ေသာ သူ၏စီမံခန္႕ခြဲတတ္မႈသည္ အက်ိဳးရွိေသာနည္းဗ်ဴဟာတစ္ခုပင္။ မည္သို႕ပင္ ၿဖစ္ေစကာ သူ၏ ဝန္ထမ္းအားလံုးသည္ လြတ္လပ္သည္႕ အသြင္သ႑ာန္ရွိၾကသည္။ ကြ်ႏု္ပ္၏ ဖိတ္ေခၚမႈကို ေက်ာ္ႏိုင္သည္ ကန္႕ကြက္ၿခင္း မရွိ လိုလိုလားလား ရွိသလို၊ ေမာင္သန္းေအးကိုယ္၌လည္း စိတ္ပါလက္ပါၿဖင္႕ လြယ္လင္႕တကူ ေခါင္းၿငိမ္႕သည္။

ေက်ာ္ႏိုင္ ေမာင္းေသာ ဂ်စ္ကားေဟာင္း အစုတ္ကေလးကို ကြ်ႏ္ုပ္က ေရွ႕တြင္ ထိုင္လ်က္၊ ေမာင္သန္းေအးက ေနာက္တြင္ ထိုင္ကာ မႏၱေလးၿမိဳ႕၏ မနက္စာကို စားၾကမည္ဟု အားခဲလ်က္ သံုးေယာက္သား ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ စကားေၿပာၾကရင္း ရုံေတာ္ၾကီး မွ ထြက္ခဲ႕ၾကသည္။ မနက္ခင္း လို႕သာ ဆိုေပသည္႕ ကြ်ႏု္ပ္တို႕ ထြက္လာခဲ႕သည္ အခ်ိန္ကို ၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ ကိုးနာရီခြဲၿပီးသြားလို႕ ဆယ္နာရီ ထိုးလုထိုခင္ ရွိလွၿပီ။ မႏၱေလးၿမိဳ႕၏ နံနက္ခင္း ဆယ္နာရီ ေနသည္ မြန္႕တည္႕ ေန တမွ် ပူစပ္ပူေလာင္ ရွိလွသည္။စက္ဘီးမ်ားလည္း လမ္းမၾကီးမ်ား အတိုင္း ဥဒဟို ၿဖတ္သန္းသြားလာၾကသည္။ စက္ဘီးစီးသူမ်ားသည္ တစ္ခါတစ္ရံ ေမာ္ေတာ္ကားသြားေနသည္႕ လမ္းမအလယ္သို္႕ ရိမ္းလာတတ္သည္႕အတြက္ ေမာ္ေတာ္ကား ဟြန္းသံကို အလ်င္းသင္႕လွ်င္ သင္႕လို တစ္တီတီၿမည္ေအာင္ တီးၾကရသည္။ သို႕ရာတြင္ မႏၱေလးၿမိဳ႕၏ လမ္းစည္းကမ္းသည္ သူ႕အထာႏွင္႕သူ။ စက္ဘီးမ်ား စက္ဘီးႏိုင္ အစုလိုက္ အၿပံဳလိုက္ လမ္းၿဖတ္ကူးၾကသည္။

စက္ဘီးမ်ား၊ ဆိုင္ကယ္မ်ား၊ ေမာ္ေတာ္ကားမ်ား လမ္းေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ ရပ္ထားၾကလ်က္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားၿဖင္႕ စည္းစည္းကားကားရွိလွေသာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရွ႕သို႕ ေက်ာ္ႏိုင္၏ ဂ်စ္ကားကို ရပ္လိုက္ေတာ႕မွ မင္းသီဟ ဆိုသည္႕ ဆိုင္းဘုတ္ကို စတင္ေတြ႕ရေတာ႕သည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္လို႕ ဆိုေပသည္႕ လက္ဖက္ရည္ ေကာ္ဖီသာ ေရာင္းသည္ မဟုတ္။ ပလာတာ၊ ထပ္တစ္ရာ၊ မုန္႕တီ၊ ေခါက္ဆဲြ၊ ၿမီးရွည္၊ စမူဆာ၊ ေပါက္ဆီ အစရွိသည္တို႕ အစံုရသည္။

ေက်ာ္ႏိုင္ ႏွင္႕ ေမာင္သန္းေအးတို႕က မုန္႕တီကို အမဲအေက်ာႏွင္႕ မွာစားသည္။ ကြ်ႏု္ပ္က ထပ္တစ္ရာ ကြ်ပ္ကြ်ပ္ကို ပဲႏွင္႕ စားလိုသည္႕ အာသီသ ရွိသည္ႏွင္႕ ပဲ ထပ္တစ္ရာကို မွာစားသည္။ ထို႕ ေနာက္ ကြ်ႏ္ုပ္တို႕ ၏ မႏၱေလးၿမိဳ႕ နံနက္ခင္း စကားဝိုင္းကို စတင္ၾကသည္တြင္ ကြ်ႏု္ပ္ကပဲ ေမာင္သန္းေအး အေၾကာင္းကို အမ်ားဆံုးေမးၿဖစ္သည္။ သူသည္ မိဘမ်ား မရွိ။ ေဆြမ်ိဳးညာတိ ေမာင္ႏွမသားခ်င္းမ်ားလည္း မရွိ။ တစ္ကိုယ္ရည္ တစ္ကာယ ဘဝကို တစ္စတစ္စ တိုးတက္ေအာင္ ၿပဳၿပင္ ေၿပာင္လဲ ၾကိဳးစားေနေသာ လူငယ္တစ္ေယာက္လည္း ၿဖစ္သည္ကို ေလ႕လာရသည္။

ထိုစဥ္က ေၿပာၿပေသာ ေမာင္သန္းေအး၏ ဘဝဇာတ္စံုကုိ ဟုိတစ္စ၊ ဒီတစ္စ စကားေၿပာသလို ၿဖစ္မေနေစရန္ အလို႕ငွာ ကာယကံရွင္ေမာင္သန္းေအး၏ ေတာင္ဆိုခ်က္အတိုင္း ေအာက္ပါအတိုင္း ဝတၱဳဆန္ဆန္ ေရးသားၿပလိုက္ပါသည္။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
မႏၱေလးမွ စစ္ကိုင္းကို အသြား အဝ(အင္းဝ)သို႕ ခြဲထြက္သြားသည္႕ လမ္းမဆံုတြင္ အင္းဝစစ္ကိုင္း ကားဂိတ္ရွိသည္။ ထိုကားဂိတ္တြင္ ခရီးသည္တင္ ဒတ္ဆန္းကားမ်ား၊ ဟိုင္းလတ္ကားမ်ား ခရီးတစ္ေထာက္ ရပ္နားကာ ကုန္တင္ ကုန္ခ်လုပ္ၾကသည္။ ထိုကဲ႕သို႕ ခရီးသည္မ်ား ေပါင္းစံုမိသည္႕ အခ်ိန္ကို ရႏိုင္သေလာက္ အလုအယက္ ေစ်းေရာင္းၾကေသာ ဒုတ္ထိုးအခ်ဥ္သည္မ်ား၊ ငံုးဥၿပဳတ္ေရာင္းၾကသူမ်ား၊ အစရွိသၿဖင္႕ ေယာက္ယက္ခတ္လ်က္ ရွိတတ္သည္။ လြန္ခဲ႕ေသာ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္႕ငါးႏွစ္ ဝန္က်င္ခန္႕က ထို အင္းဝစစ္ကိုင္း ကားဂိတ္တြင္ ဝါးပိုးဝါးအဆစ္ အလံုး ၾကီးၾကီး ႏွစ္လံုးကို လက္တစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ ကိုယ္စီကိုင္ကာ လူစည္ကားသည္္႕ အခိုက္အတန္႕ကို ေစာင္႕လ်က္ ေတာင္းရမ္းလ်က္ရွိသည္႕ သူဖုန္းစား သားအမိ ႏွစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ဖူး သတိၿပဳမိသူမ်ား ရွိေကာင္း ရွိၾကလိမ္႕မည္။

အစာ အဟာရ ခ်ိဳတဲ႕ကာ ေလာကဓံ အထုအေထာင္းကို ႏွစ္ရွည္လမ်ား ခံစားေနရေသာ ေၾကာင္႕ မြဲပိန္ေၿခာက္ေသြ႕ေနေသာ အသားအရည္ ခႏၶာကိုယ္ရွိသည္႕ မိခင္ၿဖစ္သူ၏ ပံုပန္းသ႑ာန္သည္ လိုအပ္သည္ထက္ ပိုမို ရင္႕ေရာ္ အိုမင္းေနသည္႕ အသြင္အၿပင္ရွိသည္။ အသားအရည္ မည္းမည္း ေၿခာက္ေၿခာက္ မ်က္ႏွာတြင္ ေခ်းအလိတ္လိတ္ ကပ္ကာ ေဘာင္းဘီတို ညစ္ညစ္ႏြမ္းႏြမ္းကိုသာ ဝတ္ထားသည္႕ ခုနစ္ႏွစ္အရြယ္ ေကာင္ေလးသည္ မိခင္ၿဖစ္သူ၏ နံေဘးတြင္ ေဆာင္႕ေၾကာင္႕ ထိုင္လ်က္ ေတြ႕သမွ် လူအားလံုးကို စူးစမ္းေလ႕လာေနဆဲ။ သူ၏ အသြင္သ႑ာန္သည္ အၿမဲဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနမွန္း သိသာလွသည္။ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ရသည္႕ ဘဝၿဖစ္သည္႕အားေလ်ာ္စြာ မိခင္ၿဖစ္သူ၏ ဦးေခါင္းသည္ အရာရာကို အၿမဲ ဦးညြတ္ ေနေလ႕ရွိသည္။ ဂရုတစိုက္ႏွင္႕ သတိထားၾကည္႕မိလ်င္ တစ္ခါတစ္ရံမွသာ ေမာ္႕ၾကည္႕ေသာ သူမ၏ မ်က္လံုးတို႕သည္ ခံစားခ်က္ ဗလာနတၳိ၊ မႈန္မိႈင္းအားနည္းေနေသာ မ်က္ဝန္းအိမ္တို႕သည္ အလြယ္တကူက်ိဳးလြယ္ ပဲ႕လြယ္ေသာ ဖန္သားလြာ ပါးပါးလွ်ပ္လွ်ပ္ တစ္ခုကဲ႕သို႕ ပ်က္ဆီးဆံုးရႈံးမႈကို ေစာင္႕စားေနရသလိုရွိလွသည္။

ကတၱရာလမ္းေဘးတြင္ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေဆာင္႕ေၾကာင္႕ထိုက္လ်က္ တြန္႕လိန္ ပိန္ရႈံ႕ေနေသာ ဒန္ခြက္ကေလးကို သူဖုန္းစားခြက္အၿဖစ္ ေရွ႕တြင္ခ်ကာ ေၿမၿပင္တြင္ ဝါလံုးၾကီးမ်ားကို စည္းခ်က္က်က် ေဒါင္လိုက္ ေဆာင္႕ကာေဆာင္႕ကာၿဖင္႕ ဝါးလံုးလိႈင္သံထြက္ေအာင္ တီးက်သည္။ အေမၿဖစ္သူသည္ ပိုမိုၾကီးေသာ ဝါးဆစ္ကုိ သံုးလ်က္ သားၿဖစ္သူ ကေလးငယ္သည္ အေတာ္အတန္ ေသးငယ္ေသာ ဝါးဆစ္ၿဖင္႕ မိခင္ၿဖစ္သူႏွင္႕အညီ စီးဝါးကိုက္ အဝင္အထြက္မွန္ေအာင္ တီးသည္။ ထို႕ေနာက္ ထိုေကာင္ေလးကပင္ ဆြဲဆြဲငင္ငင္ရွိလွေသာ အသံၿဖင္႕ ထိုအခ်ိန္အခါက ေခတ္စားေသာ ေပၚပင္ သီခ်င္းတို႕ကို သီဆိုလ်က္ ကားဂိတ္တြင္ ခရီးတစ္ေထာက္နားသူတို႕ကို ၾကိဳးစား ဆြဲေဆာင္ေလ႕ရွိသည္။ ထိုေကာင္ေလးသည္ ေနာင္အခါ ကြ်ႏု္ပ္၏ သူငယ္ခ်င္း ေက်ာ္ႏိုင္၏ ပြဲရုံတြင္ ကူလီလုပ္လ်က္ ၿမန္မာစကားကို ဠာန္ ဌာန္ကရုိဏ္းက်က် ေၿပာဆို ဆက္ဆံတတ္ေသာ ေမာင္သန္းေအးပင္ ၿဖစ္သည္။

(ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္။)