Wednesday, July 14, 2010

ကြ်န္ေတာ္႕ အမိ ၿမန္မာၿပည္ အတြက္


ကြ်န္ေတာ္ စာေရးသည္႕ အခါတြင္ ဟုိအေၾကာင္းေလးတို႕လိုက္၊ ဒီအေၾကာင္းေလး ဆိတ္လုိက္ႏွင္႕ စိတ္ပါလ်င္ ပါသလို စာေတြေရးၿဖစ္သည္။ စာမေရးခ်င္သည္႕ အခါမ်ားဆိုလ်င္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ စာမေရးပဲ ပစ္ထားသည္။ ပန္ခ်ီဆြဲသည္႕အခါမ်ားလိုပင္။ အနီေရာင္ေလး တို႕လိုက္၊ အၿပာႏုေလး တို႕လိုက္ႏွင္႕ ဘဝ၏ ကင္းဗတ္စ ေပၚတြင္ လူေတြအေၾကာင္း၊ ခံစားခ်က္ေတြ အေၾကာင္း၊ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး အေၾကာင္းတို႕ကို အလ်င္းသင္႕လွ်င္ သင္႕သလို ေရးဆြဲၾကည္႕သည္။ လူေတြ အထဲက လူတစ္ေယာက္ၿဖစ္သည္႕ အားေလ်ာ္စြာ လူ၏ ၿဖစ္တည္မႈႏွင္႕ ထိုက္တန္ေအာင္ ေရးဖြဲ႕ သီကံုး ခ်ယ္မႈန္းခ်င္သည္။

အခုေရးသည္႕ ႏိုင္ငံေရး ဝါဒမ်ား အေၾကာင္းသည္ ကြ်န္ေတာ္ သိသည္႕ အသိပညာ၊ အေတြ႕အၾကံဳ ရႈ႕ေထာင္႕မ်ားမွေရးသည္။ လက္ရွိ ကမၻာႏွင္႕ ၿမန္မာၿပည္ ႏိုင္ငံေရး ဇာတ္ခံုမွ အေၿခအေနတို႕ကို ခ်ိန္ထိုးၿပီး ေရးသည္။ စာေရးသူသည္ ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းကို အကိုးအကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႕ၿပီး စကားအမ်ားၾကီးေၿပာတတ္သူမဟုတ္။ ကိုယ္ေၿပာၿခင္းထက္ တစ္ပါးသူေၿပာသည္ကို နားေထာင္ကာ စိတ္ထဲမွ အကဲၿဖတ္ရသည္ကို အားသန္သူၿဖစ္သည္။ စာေရးသူသည္ စကားအမ်ားၾကီး ေၿပာၿခင္းထက္ စာအမ်ားၾကီး ေၿပာလိုသူၿဖစ္သည္။ ထို္႕ေၾကာင္႕ ကြ်န္ေတာ္ စာၿဖင္႕ စကားေၿပာသည္။

ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၿမန္မာႏိုင္ငံ ဒီမိုကေရစီ လမ္းေၾကာင္းသစ္ဆီကို ေရာက္ေအာင္ တက္လွမ္းၾကေတာ႕မယ္ အခါ ဘယ္လိုမ်ိဳး ဒီမိုကေရစီ စနစ္ဟာ ၿမန္မာၿပည္နဲ႕ ကိုက္ညီႏိုင္သလဲဆိုတာ ခ်ဥ္းကပ္ရမယ္။ တနည္းအားၿဖင္႕ ဆိုလို႕ရွိရင္ ၿမန္မာၿပည္ ယဥ္ေက်းမႈႏွင္႕ လက္ရွိၿမန္မာၿပည္ရဲ႕ အေၿခအေနေတြနဲ႕ ကိုက္ညီမယ္႕ ဒီမိုကေနစီ စနစ္ေပါ႕။ ဒီစကားဟာလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေၿပာခဲ႕ဖူးတဲ႕ အာေဘာ္ေတြပါဝင္တယ္။ ေဒၚစု စကားအရဆိုလို႕ ရွိရင္ ၿမန္မာၿပည္ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႕ ကိုက္ညီတဲ႕ ဒီမိုကေနစီ စနစ္ကို ေရြးခ်ယ္ ရမွာ ၿဖစ္တယ္လို႕ ဆိုခဲ႕ဖူးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ စင္ကာပူမွာ ႏွစ္ ႏွစ္တိတိ အလုပ္လုပ္၊ ေနထိုင္ စဥ္ ကာလ တံုးက စင္ကာပူ ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ ေဟာင္း (ဂိုေခ်ာက္ေထာင္-အမွားၿပင္ၿခင္း) လီကြမ္းယု ရဲ႕ ၿမန္မာၿပည္ ႏိုင္ငံေရးေပၚ ေဝဖန္ သံုးသပ္ခ်က္ကို ရုပ္ၿမင္သံၾကားကေန ၾကည္႕လိုက္ရတယ္။ ၿမန္မာၿပည္သူ၊ ၿမန္မာၿပည္သားေတြဟာ ဒီမိုကေရစီ စနစ္နဲ႕ မထိုက္တန္ေသးဖူးလို႕ သူက ဆိုတယ္။ အဲဒီတုန္းက စာေရးသူ စိတ္ဆိုး ေဒါသ ထြက္လိုက္တဲ႕ ၿဖစ္ၿခင္း။ အဲဒီ သံုးသပ္ခ်က္ ဟာ မသန္႕စင္တဲ႕ ႏိုင္ငံေရး သံုးသပ္ခ်က္ တစ္ခုသာ ၿဖစ္တယ္။ စင္ကာပူႏိုင္ငံရဲ႕ ၿမန္မာၿပည္ေပၚမွာ ထားရွိတဲ႕ ႏိုင္ငံၿခားေရး ဝါဒဟာ လက္ရွိ ၿမန္မာၿပည္ စစ္အစိုးရနဲ႕ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ဆန္႕က်င္ၿခင္း မရွိဘူး။ စင္ကာပူ ႏိုင္ငံ ရဲ႕ ပါလီမန္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာလည္း လြတ္လပ္စြာ ဆႏၵၿပခြင္႕ နဲ႕ ဒီမိုကေရစီ ဆန္တဲ႕ အေတြးအေခၚ၊ အဖြဲ႕အစည္းေတြကို ဖိႏွိပ္ ပိတ္ပင္ ထားတယ္။ စင္ကာပူ အစိုးရသည္ ၿမန္မာၿပည္ အေပၚ သူ႕ႏိုင္ငံေရးဝါဒ နဲ႕ သူ သံုးသပ္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ က ကြ်န္ေတာ္႕ တိုင္းၿပည္ ေကာင္းက်ိဳး အတြက္ သံုးသပ္ရရင္ ၿမန္မာၿပည္သူ ၿပည္သားေတြဟာ ဒီမိုကေနစီ စနစ္ရဲ႕ စစ္မွန္တဲ႕လမ္းေၾကာင္းမွန္ေပၚမွာ စတင္ ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႕ အခ်ိန္တန္ေနၿပီ။ ၿမန္မာၿပည္ လူထုကို ဒီမိုကေရစီ ဆိုတဲ႕ မူနဲ႕ အေသအခ်ာ လမ္းေၾကာင္းမွန္ေပၚ တြန္းတင္ ေပးရမယ္။ ဘာေၾကာင္႕လည္း ဆိုေတာ႕ ၿပီးခဲ႕တဲ႕ ဆိုရွယ္လစ္ စနစ္၊ လက္ရွိ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္တို႕ဟာ လူထုအတြက္ ဘာတစ္ခုမွ ၿဖစ္ၿဖစ္ေၿမာက္ေၿမာက္ အက်ိဳးရလဒ္ မရွိဘူးဆိုတာ သက္ေသၿပခဲ႕တာပဲ။

ဗိုလ္ေနဝင္း ရဲ႕ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္႕ေၿခာက္ႏွစ္ၾကာ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ႕တဲ႕ ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီ၊ လက္ရွိ စစ္အစိုးရရဲ႕ အာဏာရွင္ စနစ္ နဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ႕ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေတြေၾကာင္႕ တိုင္းၿပည္ဟာ တိုးတက္ မလာခဲ႕တဲ႕ အၿပင္ ဆုတ္ယုတ္လာတယ္။ တိုင္းၿပည္ တစ္ၿပည္ မွာ ႏွစ္ကာလာ အပိုင္းအၿခား တစ္ခု ေရာက္ရင္ အဲဒီ တိုင္းၿပည္ရဲ႕ ဘက္ေပါင္းစံု ဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္မႈဟာ ဘယ္လို ၿဖစ္ေနရမယ္ဆိုတာ အၾကမ္းဖ်င္းတြက္လို႕ရယ္။ ကြ်န္ေတာ္႕ အလုပ္မွာ ပေရာဂ်က္ေတြကို စီမံခန္႕ခြဲရသလို အခ်ိန္၊ လုပ္အားႏွင္႕ အရင္းအႏွီးေတြ နဲ႕ တိုင္းဆၾကည္႕ရတယ္။ တိုင္းၿပည္ တစ္ခု လံုးဟာ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ လက္ထဲမွာရွိၿပီး သံယဇာတ အရင္းအၿမစ္ေတြ အသံုးခ်ကာ အခ်ိန္အတိုင္းအတာ ႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ကာလမွာ တိုးတက္ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ကေတာ႕ မွားယြင္းေနၿပီ။ အလုပ္သေဘာအရဆိုရင္ေတာ႕ ပေရာဂ်က္ မေအာင္ၿမင္ဘူးေပါ႕။ အဲဒါဆိုရင္ ပေရာဂ်က္ မန္ေနဂ်ာ အဲဒီ ပေရာဂ်က္ကေန ထြက္ေပးရတယ္။ အခု လက္ရွိၿမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ အေၿခအေနကို တိုးတက္ေနတယ္ လို႕ ေၿပာရင္ အဲဒီ အယူအဆ အေတြးအေခၚဟာ လိပ္တစ္ေကာင္နဲ႕ အေတြးအေခၚမ်ိဳးပဲလို႕ ကြ်န္ေတာ္ ၿမင္တယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳး အေတြးအေခၚေတြနဲ႕ ကမၻာ႕အလယ္မွာ ၿမန္မာ ဝင္ မတိုးႏိုင္ဘူး။ ေႏွးၿပီး ေနာက္က် က်န္ေနတယ္။ တကယ္ေတာ႕ ေႏွးေန တယ္ဆိုတာ မမွန္ဘူး။ ေႏွး ေနတယ္ ဆိုတာ တိုးေတာ႕ တိုးတက္တယ္။ ေႏွးတယ္လို႕ သေဘာ ေရာက္ေနတယ္။ တကယ္ေတာ႕ အခ်ိဳ႕ အပိုင္း က႑ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ မတိုးတက္သည္႕အၿပင္ ဆုတ္ယုတ္သြားတယ္။

အဲဒီေတာ႕ ၿမန္မာၿပည္ နဲ႕ ေလ်ာ္ညီမယ္႕ ဒီမိုကေရစီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ်ိဳး ကို ေလ႕လာ သံုးသပ္ဖို႕။ အသံုးခ် က်င္႕သံုးဖို႕ လိုအပ္ေနၿပီ။ အဲဒီေတာ႕ ဘယ္လိုမ်ိဳး ဒီမိုကေရစီ ပံုစံမ်ိဳးလည္း လို႕သံုးသပ္ၾကည္႕တဲ႕အခါ ၿမန္မာၿပည္ ၿဖတ္သန္းခဲ႕တဲ႕ ဆိုရွယ္လစ္ စနစ္၊ ကြန္ၿမဴနစ္ ဝါဒေတြ၊ လက္ရွိ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ၾကည္႕တယ္။ ဒီမိုကေရစီ နဲ႕ နာမည္ၾကီးတဲ႕ အေမရိကန္ ဒီမိုကေရစီကို ၾကည္႕တယ္။ ဒီမိုကေရစီနဲ႕ တြဲကပ္ၿပီး လိုက္လာတဲ႕ လက္ရွိ ကမၻာရဲ႕ အရွင္းရွင္ ဝါဒကို ၿပန္ၾကည္႕ရၿပန္တယ္။ စနစ္ေတြ ဝါဒေတြရဲ႕ အဓိပၸာယ္ ဖြင္႕ဆိုခ်က္၊ ၿပဠာန္းခ်က္ေတြ ကိုေတာ႕ လူတိုင္း သိထား နာလည္ ထားတယ္။

ဆိုရွယ္လစ္ စနစ္ဆိုတာ ကြန္ၿမဴနစ္ စနစ္ မထြန္းကား ခင္ ကတည္း တည္ရွိလာခဲ႕တဲ႕ စနစ္ပဲ။ ကြန္ၿမဴနစ္ စနစ္ဆိုတာကလည္း ဆိုရွယ္လစ္ စနစ္ကို အေၿခခံၿပီးေတာ႕မွ တဆင္႕တက္ ေၿပာင္းလဲသြားၿပီး ပိုမိုၿပင္းထန္တဲ႕ စနစ္ ဝါဒ တစ္ခု အသြင္ ကူးေၿပာင္းသြားတာ။ ဆိုရွယ္လစ္ စနစ္နဲ႕ ကြန္ၿမဴနစ္ စနစ္ ႏွစ္ခုစလံုးက ဘံုဝါဒကို အေၿခခံၾကတာပဲ။ ႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရး၊ ထုတ္ကုန္ လုပ္ငန္းေတြကို အစိုးရက ထိန္းခ်ဳပ္လိုတယ္။ နံမည္ တပ္လိုက္ေတာ႕ အမ်ားပိုင္ေပါ႕။ လူတန္းစာ ၿခားနားၿခင္း မရွိေစပဲ အားလံုး တန္းတူရွိေစတယ္။ ပုဂၢလိကပိုင္ မွန္သမွ ဗဟိုအစိုးရက သိမ္းပိုက္ ခ်ဳပ္ကိုင္တယ္။ကြန္ၿမဴနစ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွာ ေတာ႕ ဗဟုိအစိုးရက လူအနည္းစုေလာက္ပဲ ပါဝင္တယ္။ ဒါေတြက အေပၚယံ သေဘာပါ။

ဒုတိယ ကမၻာစစ္ ေနာက္ပိုင္း လြတ္လပ္စ ၿမန္မာႏိုင္ငံမွာ ႏိုင္ငံၿခားသားေတြ ပိုင္တဲ႕ ကုမၸဏီ အမ်ားၾကီးပဲ။ တရုတ္ပိုင္၊ ကုလားပိုင္တဲ႕ ကုမၸဏီၾကီးေတြ။ လူဆင္းရဲ နဲ႕ လူခ်မ္းသာ အဆင္႕ကြာၿခားမႈကလည္း သိပ္မ်ားၿပားတယ္။ အဲဒီ ေခတ္ အခါတုန္းက ဆိုရွယ္လစ္ နဲ႕ ကြန္ၿမဴနစ္ သေဘာတရားေရးရာေတြက သိပ္ေခတ္စားတယ္။ စာေပေတြကို ဖတ္ရ၊ ေလ႕လာၿခင္း အရ သိရတာပါ။ ဆင္းရဲၿခင္း နဲ႕ ခ်မ္းသာၿခင္း ကြာၿခားမႈကို အေၿခခံၿပီး ေရးသားတဲ႕ စာေပ၊ ဖြဲ႕ဆိုတဲ႕ ေတးဂီတ ေတြ အမ်ားၾကီး လႊတ္ထြန္းကားတဲ႕ အခ်ိန္ေပါ႕။ ဆင္းရဲတြင္း နက္သထက္နက္ၿပီး ေက်ာၿပာမြဲက် ဖြတ္တက္လာတဲ႕ ၿမန္မာၿပည္ လူထု အတြက္ ဆိုရွယ္လစ္ လူ႕ေဘာင္သစ္နဲ႕ ကြန္ၿမဴနစ္ က်င္႕စဥ္ေတြကသာ ထြက္ေပါက္တစ္ခုၿဖစ္လာတယ္။

၁၉၆၂-ခုနစ္ မွာ ဗိုလ္ေနဝင္း ဦးေဆာင္တဲ႕ အိမ္ေစာင္႕ အစိုးရ အာဏာ သိမ္းယူၿပီး ဆိုရွယ္လစ္ ၿမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ကို ထူေထာင္ တယ္။ ပုဂၢလိကပိုင္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကို အစိုးရပိုင္ သိမ္းယူတယ္။ ဆိုရွယ္လစ္ စနစ္ရဲ႕ ေအာက္မွာ ၿမန္မာၿပည္သူ ၿပည္သားေတြဟာ ၿပင္ပ ႏိုင္ငံၿခားနဲ႕ အဆက္အသြယ္ လုပ္လုိ႕ခက္ခဲၿပီး သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကလည္း အစိုးရခ်ဳပ္ကိုင္မႈေအာက္မွာပဲ ရွိေတာ႕ လူထုဟာ မ်က္စိပိတ္၊ နားပိတ္နဲ႕ “အ” သြားတယ္။ မွန္တာကို ေၿပာရဲ၊ ဆိုရဲ ယံုၾကည္မႈေတြ ရိုက္ခ်ိဳး ခံရတယ္။

ငယ္စဥ္က ဆိုရွယ္လစ္ စနစ္ ပညာေရးရဲ႕ ေအာက္မွာ သင္ၾကားခဲ႕ရတဲ႕ စာေရးသူ ကိုယ္တိုင္ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ ႏိုင္ငံၿခားမွာ အလုပ္လုပ္တဲ႕အခါ ယံုၾကည္မႈေတြ မရွိဘူး။ သူတစ္ပါး အခိုင္းခံရတဲ႕ ဘဝမွာပဲ သိမ္ငယ္စြာ အလုပ္ လုပ္ရတယ္။ ေခတ္မွီတိုးတက္ေနတဲ႕ ႏိုင္ငံၿခား တိုင္းၿပည္မွာ ကိုယ္က သိမ္ငယ္တဲ႕ ခံစားခ်က္ကို ခံစားရတယ္။ ေနာင္မွ ႏိုင္ငံၿခားတိုင္းၿပည္ေတြက ယဥ္ေက်းမႈကိုေလ႕လာ၊ ေအာက္က် ေနာက္က်ၿဖစ္ေနတဲ႕ စိတ္ကို ၿမွင္႕တင္ရတယ္။ ၿမန္မာ ဆန္တဲ႕ ႏိုင္ငံၾကီးသား ပီသေအာင္ ၿပဳၿပင္ ေၿပာင္းလဲယူရတယ္။ ေၿပာခ်င္တာက ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၿမန္မာလူငယ္ မ်ိဳးဆက္သစ္ရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ ရိုက္ခ်ိဳးခံရတယ္။ လူထုမွာ ကိုယ္ပိုင္ အရည္အခ်င္းေတြနဲ႕ လုပ္ကိုင္ႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ႕ဘူး။ သေဘာကေတာ႕ “တံုး” သြားတယ္ေပါ႕။ ဓားဆိုတာ ေသြးပါမ်ား က ထက္ေနတဲ႕ သေဘာရွိတယ္။ မေသြးပဲ မသံုးပဲ ပစ္ထားၾကည္႕။ ၾကာရင္ သံေခ်းကိုက္ ၿပီး ပ်က္ဆီးသြားတယ္။ အဲဒီ သေဘာပဲေပါ႕။ လူတစ္ဦး တစ္ေယာက္ၿခင္းစီရဲ႕ လုပ္ႏိုင္ခြင္႕ အရည္အခ်င္းေတြကို ဖြင္႕ေပးမွ လူဟာ တိုးတက္လာမွာ။ လူေတြ တိုးတက္လာမွ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းကလည္း တိုးတက္ေၿပာင္းလဲ လာမွာ။

၁၉၈၈ အေရးအခင္းၿဖစ္ၿပီး စစ္အစိုးရ အာဏာ ရယူၿပီးေနာက္ ၿမန္မာႏိုင္ငံဟာ အာဏာရွင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေအာက္ တရားဝင္ ေရာက္သြားတယ္။ စစ္အာဏာရွင္တို႕ ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ေအာက္ပါ အခ်က္ ၁၀-ခ်က္နဲ႕ တိုင္းသူၿပည္သားေတြကို လိမ္လည္ လွည္႕ဖ်ားရတယ္။

၁။ ၿပည္တြင္း ၿပည္ပ ေႏွာက္ယွက္ ဖ်က္ဆီးသူမ်ား ရွိတယ္လို႕ အေၾကာင္းၿပသည္။
၂။ လွ်ိဳ႕ဝွက္ အက်ဥ္းစခန္းမ်ား တည္ေဆာက္သည္။
၃။ စြမ္းအားရွင္အဖြဲ႕အစည္း ကဲ႕သို႕ေသာ အရပ္သားမ်ားႏွင္႕ ဖြဲ႕စည္းထားသည္႕ စစ္တပ္ အေၿခၿပဳ အဖြဲ႕အစည္မ်ား ထူေထာင္သည္။
၄။ သာမန္ ၿပည္သူ လူထု၊ အရပ္သူ အရပ္သားမ်ား အား လွ်ိဳ႕ဝွက္ ေထာက္လွမ္း ေစာင္႕ၾကည္႕သည္။
၅။ ၿပည္သူ လူထု အတြင္း လွ်ိဳ႕ဝွက္ ေထာက္လွမ္းေရး သမားမ်ား ထည္႕သြင္းထားသည္။
၆။ အေၾကာင္း ၿပခ်က္ ခိုင္လံုစြာ မရွိပဲ အလ်င္းသင္႕လ်င္ သင္႕သလို အရပ္သူ အရပ္သားမ်ားအား ထိန္းသိမ္း ခ်ဳပ္ေႏွာင္ၿခင္း၊ ၿပန္လြတ္ေပးၿခင္း မ်ား ၿပဳလုပ္သည္။
၇။ အေရးၾကီးသည္႕ လူပုဂၢိဳလ္၊ ၿပည္သူလူထုအေပၚ ၾသဇာလႊမ္းမိုး ႏိုင္သူတို႕ကို ဦးတည္ တိုက္ခိုက္သည္။
၈။ လြတ္လပ္စြာ ပံုႏွိတ္ ထုတ္ေဝခြင္႕။ ေရးသားခြင္႕ တို႕ကို ဖိႏွိတ္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္သည္။
၉။ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားအား ႏိုင္ငံေတာ္ အား ဖ်က္ဆီးေႏွာက္ယွက္သူဟု အမည္တပ္ကာ တိုင္းၿပည္ ဖ်က္ဆီးသူဟု လက္ညိဳးထိုး ယိုးစြတ္သည္။
၁၀။ ဥပေဒအား လုိအပ္သလို ၿပဳၿပင္ ေၿပာင္းလဲၿပင္ဆင္ကာ ၿပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္ေလ႕ရွိသည္။
(စကားခ်ပ္။ ဗမာၿပည္ အာဏာရွင္ အေၾကာင္းကို အဂၤလိပ္လို ေရးၾကည္႕ဖူးသည္။ ငယ္ငယ္ တုန္းက ခ်မ္းသာရဘုရား ဧေက်ာင္းမွာ သစ္စ အစ္စ ေအဘုတ္ခ (this is a book) နဲ႕ သင္လာခဲ႕တဲ႕ အဂၤလိပ္စာ ကို တိုးတက္ ေအာင္လို႕ အဂၤလိပ္လို ပို႕စ္ေတြ ၾကိဳးစားၿပီးေရးတာ။ ၿပန္ၾကည္႕တိုင္း အမွားေတြခ်ည္႕ပဲ။ Burmese Dictatorship မွာ ပိုၿပီး အက်ယ္ ေရးထားတာေပါ႕။

ၾကားဖူးတဲ႕ ဟာသကေလး တစ္ပုဒ္ရွိတယ္။ တစ္ခါက ရြာဘုန္းၾကီး စာသင္ေက်ာင္းကေလး တစ္ခုမွာ ၿမိဳ႕က ေက်ာင္းဆရာေလး တစ္ေယာက္ တာဝန္က်တယ္။ေက်ာင္း ဆရာေလး က စာအုပ္တစ္အုပ္ကို လက္က ကိုင္ထားၿပီး သစ္(စ္) အစ္(စ္) ေအ ဘြတ္(ခ္) (this is a book). ဒါဟာ စာအုပ္ တစ္အုပ္ ၿဖစ္တယ္လို႕ အဂၤလိပ္လို ပီပီသသ ရြတ္ၿပီး သင္တယ္။ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသား ကေလးေတြက နားမလည္ဘူး။ အားလံုးက ဘာလဲ ဘာလဲနဲ႕ ေက်ာင္းဆရာေလးကိုပဲ နေဝတိန္ေတာင္နဲ႕ ဝုိင္းၾကည္႕ၾကတယ္။ ေက်ာင္းဆရာလည္း ဘယ္လိုမွ သင္လို မရ၊ ေနာက္ဆံုး လက္ေလွ်ာ႕ၿပီး အရင္ စာသင္ေပးေနတဲ႕ ရြာဘုန္းၾကီးကို အကူအညီ ေတာင္းရသည္။ အဲဒီေတာ႕မွာ ဘုန္းၾကီးက ဝင္လာၿပီး စာအုပ္ကို ကိုင္က သစ္စ အစ္စ ေအဘုတ္ခ လို႕ ေၿပာလိုက္မွ ကေလးေတြ ေအာ္ ဆိုၿပီး နာလည္ေတာ႕တယ္။ စာေရးသူ ငယ္စဥ္တုန္းကလည္း အဲဒီ လိုမ်ိဳး ေက်ာင္းသားေလး တစ္ေယာက္ပါ။)

စစ္ အစိုးရ လက္ထက္မွာလည္း ၿပည္သူလူထုဟာ ဖြတ္သထက္ ညစ္လုိ႕ တိုင္းၿပည္က ထြက္ေၿပးရတဲ႕ ဒုကၡသည္ေတြ ေသာင္းနဲ႕ သိန္းနဲ႕ ခ်ီၿပီး ရွိေနတယ္။ ဒုကၡသည္ ဘဝဆိုတာကို ကိုယ္တိုင္ ဒုကၡနဲ႕ ၾကံဳေတြ႕ဖူးမွ ကိုယ္ခ်င္း စာနာတတ္တာ။ ရန္ကုန္ ၿမိဳ႕ၾကီး ၿပၾကီးေတြမွာ ေနၿပီး စည္းစိမ္ယစ္ေနတဲ႕ လူေတြကို နယ္စပ္က ဒုကၡေတြ ေၿပာၿပလို႕ကေတာ႕ ကြ်ဲပါး ေစာင္းတီး၊ ႏြားေရွ႕ ထြန္က်ဳး သလိုၿဖစ္ေနမွာပဲ။ စည္းစိမ္ယစ္ အာဏာယစ္ႏိုင္တဲ႕ လူေတြက ေလာက နိဗၺာန္ဆိုတာ ဒီကမၻာေၿမေပၚမွာ ရွိတာပါလားလို႕ ဆိုေနၾကတဲ႕ အခ်ိန္မွာ ၿပည္သူလူထု အတြက္က ေလာက ငရဲဆိုတာ ဒီႏိုင္ငံမွာ ရွိတာလို႕ ငိုးေၾကြးၿမည္တမ္းေနၾကလိမ္႕မယ္။

စာေရးသူ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ဘဝ သံုးတန္းႏွစ္ေရာက္ေတာ႕ တကၠသိုလ္ပညာေရးကို အယံုအၾကည္ မရွိေတာ႕ဘူး။ အရည္အခ်င္းထက္ အရည္အတြက္ကို ဦးစားေပးၿပီး သင္ၾကားရတဲ႕ ပညာေရးမွာ စာအလြတ္က်က္ၿပီး အေၿဖစာရြက္ေပၚမွာ ၿပန္ၿပီး ေရးခ်ၿပရတဲ႕ စနစ္ကို စိတ္မဝင္စားေတာ႕ဘူး။ ေက်ာင္းလည္း သိပ္မတက္ေတာ႕ပဲ စာပဲဖတ္တယ္။ ညပိုင္း အလုပ္လုပ္တယ္။ ဆူေလအဝိုင္း ေနလ ေကာ္ပီကူးဆိုင္က စာအုပ္ေတြက ကြ်န္ေတာ္႕ ေက်ာင္းပဲ။ ေက်ာင္းၿပီးလို႕ တတ္တဲ႕ ပညာကို အသံုးခ်ဖို႕အတြက္ ေနရာ မရွိဘူး။ ၾကီးၿမင္႕ေနတဲ႕ ကုန္ေစ်းႏႈန္း၊ ရန္ကုန္မွာ အိမ္ငွားေနရမယ္႕ မႏၱေလးသား တစ္ေယာက္အတြက္ လခစား သမားဘဝ မရပ္တည္ႏိုင္ခဲ႕ဘူး။ အခုအခါမွာဆိုရင္ စာေရးသူလို ႏိုင္ငံၿခား ထြက္ၾကတဲ႕ ပညာတတ္လူငယ္ေတြ ဒုနဲ႕ ေဒးနဲ႕။

ပညာတတ္ လူငယ္ေတြ ႏိုင္ငံၿခားေတြ ေရာက္တဲ႕ အခါ မ်က္စိပြင္႕ နားပြင္႕နဲ႕ ဒီမိုကေရစီရဲ႕ လြတ္လပ္တဲ႕ အရသာကို ခံစားၾကရတယ္။ လြတ္လပ္စြာ ခရီးသြားလာၾကရတယ္။ ကိုယ္ ယံုၾကည္ရာ အေတြးအေခၚ အယူအဆေတြကို လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖၚေရးသားၾကတဲ႕ ဘေလာ႕၊ စာေပ အေရးအသားေတြ ထြန္းကားလာတယ္။ ၿမန္မာ လူငယ္ လူေတာ္ေတြ အမ်ားၾကီး ရွိတဲ႕ တိုင္းၿပည္မွာ ဒီမိုကေရစီ ရလို႕ကေတာ႕ တိုင္းၿပည္ တိုးတက္ ထြန္းကားလာမွ ဧကန္မုခ် ပဲ။ စစ္မွန္တဲ႕ ဦးေဆာင္မႈနဲ႕ စစ္မွန္တဲ႕ စနစ္ မူ လမ္းေၾကာင္းေပၚ ေလွ်ာက္လွမ္းဖို႕ပဲ လိုေတာ႕တယ္။

အေမရိကန္၊ ဂ်ပန္နဲ႕ စင္ကာပူႏိုင္ငံေတြမွာ ႏွစ္ေပါင္း ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ အလုပ္လုပ္ခဲ႕ၿပီးေနာက္ စာေရးသူ ဘာေလ႕လာမိသလဲဆိုေတာ႕ အရင္ရွင္ စီးပြားေရးနဲ႕ ဒီမိုကေနစီ စနစ္ေအာက္က လူေနမႈ ပံုစံကို သိရွိ နားလည္လာရတယ္။ ယေန႕ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံမွာ ဒီ အရင္းရွင္စီးပြားေရး စနစ္ကို အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသားမ်ား ကိုယ္တိုင္ မ်က္လံုးၿပဴး မ်က္ဆန္ၿပဴးနဲ႕ ၿပန္လည္ ေဝဖန္ ဆန္းစစ္ေနရတဲ႕ အေနအထားမွာ ရွိတယ္။ ဒီမိုကေနစီ စနစ္ကို လက္ခံက်င္႕သံုးေနတဲ႕ အေမရိကန္ႏိုင္ငံမွာ အစိုးရက ဝင္ေရာက္ ခ်ဳပ္ကိုင္တဲ႕ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ မရွိသေလာက္ပဲ။ လံုးဝမရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ ဥပမာ စာပို႕ လုပ္ငန္းဆို အစိုးရက ဝင္ေရာက္ လုပ္ကိုင္တယ္။ ပုဂၢလိက ပိုင္ (FedEx, UPS) အစရွိတဲ႕ စာပို႕ လုပ္ငန္းေတြ လည္း ရွိသည္။ ယေန႕ အေမရိကန္ အစိုးရသည္ က်န္းမားေရးလုပ္ငန္းကို ဝင္ေရာက္ လုပ္ကိုင္သည္။ လူတိုင္း က်န္မာေရးႏွင္႕ ပတ္သက္သည္႕ ခံစားခြင္႕မ်ား ရရန္ ရည္ရြယ္သည္။ ထိုသို႕ ဝင္ေရာက္ စြတ္ဖက္သည္႕ အတြက္ လက္ရွိ အေမရိကန္ အစိုးရအား ဆိုရွယ္လစ္ စနစ္ကို က်င္႕သံုးေနသည္္ဟု စြတ္စြဲမႈမ်ား ၿဖစ္လာသည္။ သို႕ ေသာ္ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ ၾကီးထြား ခိုင္ခံလာသည္ႏွင္႕ အမွ် စီပြားေရးလုပ္ငန္း ကိုေအာ္ပေရးရွင္းမ်ား တစ္စတစ္စ ၾကီးထြားလာတယ္။ ထိပ္တန္းစီးပြားေရး ပညာရွင္မ်ား၊ ေငြးေၾကးပညာရွင္မ်ား၊ ဘဏ္လုပ္ငန္းမ်ား က အစိုးကို လက္တစ္လံုးၿခား လွည္႕ပတ္ လိမ္လည္ လွည္႕ၿဖားၾကသည္။ ထိုသည္ အတြက္ အစိုးရက ဝင္ေရာက္ စြတ္ဖက္ရကာ စည္းမ်င္း ဥပေဒေဘာင္မ်ား ခ်မွတ္လ်က္ ၿပည္သူေတြ အတြက္ အကာအကြယ္ လုပ္ေပးရၿပန္သည္။

ဘာေၾကာင္႕ အေမရိကန္ေတြ ဒီ အရင္းရွင္ စနစ္ကို ၿပန္လည္ သံုးသပ္ေနက်ရသလဲ။
ဒီမိုကေရစီ စနစ္က ခြင္႕ၿပဳထားေသာ လြတ္လပ္စြာ ရင္းႏွီးၿမဳတ္ႏွံ ေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကားခြင္႕ ေၾကာင္႕ အေမရိကန္တို႕၏ စီးပြားေရး ထိတ္တန္းတြင္ ရွိေနခဲ႕သည္။ ေပါင္းစည္းေသာ ကိုေအာ္ပေရးရွင္းလုပ္ငန္းမ်ား ၾကီးထြားလာသည္။ ထိုသို႕ ၾကီးထြားလာေသာေၾကာင္႕ အေမရိကန္တို႕၏ စီးပြားေရး သည္ ထိုကဲ႕သိုေသာ ကုမၸဏီၾကီးမ်ား၊ ဘဏ္လုပ္ငန္းမ်ား၏ ခ်ဳပ္ကိုင္ ေမာင္းႏွင္မႈေအာက္ ေရာက္လာသည္။ထိုကုမၸဏီၾကီးမ်ားသည္၊ ၿပည္သူတို႕ အေပၚ ေငြညစ္ယူၾကသည္။ ဂုတ္ေသြးစုတ္သည္။

အေမရိကန္တြင္ လူတန္းစား သံုရပ္ရွိသည္။ ကိုေအာ္ပေရးရွင္းမ်ားတြင္ ရင္းႏွီးၿမဳတ္ႏွံထားႏိုင္ေသာ သန္းၾကြယ္ သူေဠးမ်ား၊ ၄င္းတို႕သည္ လုပ္ငန္းကို အေၾကာင္းၿပ ၍ အသံုးစရိတ္မ်ားကို လုပ္ငန္းႏွင္႕ ေပါင္းစည္းကာ အခြန္နည္းေအာင္ လွည္႕ၿဖားၾကသည္။ တဖန္ ဝင္ေငြနည္း လူတန္းစားလည္း ရွိသည္။ ဝင္ေငြနည္း လူတန္းစားတို႕သည္လည္း ဝင္ေငြနည္းသည္႕အတြက္ အစိုးရထံမွ ႏွစ္စဥ္ အေထာက္အပံ႕ေၾကးမ်ား၊ စားစရာ အလကား ဝယ္ခြင္႕ ကပ္ၿပားမ်ား ရၾကသည္။ ကေလးေတြ ေမြးထားေသာ မိသားစု ဆိုလွ်င္ အစိုရထံမွ ႏွစ္စဥ္ ေဒၚလာ ေသာင္းခ်ီ ရၾကသည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ အခ်ိဳ႕ စီးပြားေရးသမားမ်ားသည္လည္း သူတို႕ ဝင္ေငြနည္းေၾကာင္းၿပကာ အစိုးရထံမွ လိမ္လည္ကာ အက်ိဳးခံစားၾကသည္။ ဆရာဝန္၊ အင္ဂ်င္နီယာ..အစရွိသည္႕ လခစားသမားမ်ားသည္ လူလတ္တန္းစားမ်ား ၿဖစ္ၾကသည္။ လခစား သမားၿဖစ္သည္႕ အားေလ်ာ္စြာ ဝင္ေငြနည္းေၾကာင္း လိမ္လို႕မရ။ အစိုးရက အခြန္ အခတို႕ကို လစာထဲမွ တစ္ခါတည္း ၿဖတ္ေတာက္သြားသည္။ တနည္းအားၿဖင္႕ လခစား သမားတို႕သည္ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံသား လစာနည္း လူတန္းစားတို႕အတြက္ လစဥ္အလႈ ရံပုံေငြ ထည္႕ဝင္ေပးေနရသည္ ဆိုလွ်င္လည္း မမွားေခ်။ ဥပမာ မက္ဆီကန္လူမ်ိဳးမ်ား အေမရိကန္နယ္စပ္က ခိုးဝင္လာကာ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံေရာက္သည္တြင္ ကေလးေတြ သံုးေလးေယာက္ အနည္းဆံုး ေမြးၾကသည္။ ထို႕ေနာက္ အေမရိကန္ အစိုးရထံမွ ေထာက္ပံ႕ေၾကးမ်ား ရယူသည္။ လခစား သမားမ်ားအတြက္ေတာ႕ ထည္႕ဝင္ရေသာ အလႈအတန္း အတြက္ ေကာင္းမႈကုသိုလ္မ်ား ရရွိၾကသည္။

အေမရိကန္တို႕၏ အရင္းရွင္ စီးပြားေရး မူဝါဒသည္ စားသံုးသူမ်ား မ်ားမ်ားသံုး၊ မ်ားမ်ားဝယ္၊ မ်ားမ်ားစား ဖို႕ ရည္ရြယ္သည္။ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရး ေစ်းကြက္သည္ အလြန္ၾကီးမားသည္႕ အတြက္ ထုတ္ကုန္မ်ားကို အေၿမာက္အၿမား ထုတ္လုပ္သည္။ အစိုးရကလည္း ရုိက္ထုတ္လုိက္ေသာ ေဒၚလာတန္ တစ္ရြက္ကို သိမ္းဆည္း မထားေစလိုပဲ ဟိုလက္မွ ဒီလက္သို႕ ကူးေၿပာင္းေနေစကာ ေငြေၾကးကို လွည္႕ပတ္ေစသည္။ သံုးစြဲ ေစသည္။ ၿပည္သူလူထုက မ်ားမ်ားသံုးေလ၊ သံုးသည္႕ အခါတိုင္း အစိုးက အခြန္ရေလၿဖစ္သည္။ ေငြမသံုးပဲ စုေဆာင္းသူလက္ထဲ ေရာက္သြားပါက ထိုေငြ ေသ သြားသည္။ စီးပြားပ်က္ကတ္ ၾကံဳေတြ႕ရသည္႕ ႏွစ္တြင္ အေမရိကန္တို႕သည္ သိပ္မသံုးစြဲၾကေတာ႕။ စုေဆာင္းၾကသည္။ စားေသာက္ဆိုင္တို႕တြင္ စားေသာက္ၿခင္းထက္ အိမ္တြင္ ခ်က္ၿပဳတ္စားေသာက္ၾကသည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ ယေန႕ အေမရိကန္အစိုးက စီးပြားေရး ၿပန္လည္ လည္ပတ္လာေစရန္ ၿပည္သူလူထုအား မ်ားမ်ား သံုးစြဲဖို႕ တိုက္တြန္းႏိုးေဆာ္သည္။

ဒီမိုကေရစီ ဟု ဆိုရာတြင္လည္း တိုင္းၿပည္ တစ္ၿပည္ႏွင္႕ တစ္ၿပည္ က်င္႕သံုးပံု၊ တည္ေဆာက္ပံုတို႕ ကြဲၿပားၿခားနား လိမ္႕မည္။ သို႕ေသာ္ အေၿခခံ ဥပေဒသည္ အေရးၾကီးဆံုးပင္။ အေၿခခံ ဥပေဒကသာ အေၿခခံ လူ႕အခြင္႕ အေရးတို႕ကို ကာကြယ္ေပးႏိုင္မည္။ အေမရိကန္တြင္ အခ်ိဳ႕ေသာ လြတ္လပ္မႈ ပံုစံတို႕ ၿမန္မာၿပည္အတြက္ အသံုးမတည္႕။ သူ႕ႏိုင္ငံ၊ သူ႕ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာ ရွိေသးသည္။ ယဥ္ေက်းမႈ မတူညီသည္ကို အတုယူ၊ အားက်ဖို႕ မလို။ ကိုယ္႕ ယဥ္ေက်းမႈ အတြက္ ကိုယ္ဂုဏ္ယူတတ္ဖို႕သာလိုသည္။ ႏိုင္ငံၿခားေရာက္၍ ေန႕ႏွင္႕ နံႏွင္႕ မိဘေပးခဲ႕ေသာ နာမည္အဆံုးခံကာ အဂၤလိပ္နာမည္ ေၿပာင္းၾကသည္မွာ အလြန္ နေၿမာဖို႕ ေကာင္းသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ၿမန္မာ နာမည္မ်ားသည္ နာမည္သိရုံႏွင္႕ မည္သည္႕ ေန႕တြင္ ေမြးသည္ကို အလြယ္တကူ တန္းေၿပာႏိုင္သည္မွာ ဂုဏ္ယူစရာပင္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕၏ ေမြးစာရင္းသည္လည္း လက္ၿဖင္႕ေရးရကာ အႏုပညာေၿမာက္ေသာ ဇာတာပင္ၿဖစ္သည္။

အေမရိကန္၏ လက္ရွိ အရွင္းရွင္ စီးပြားေရး။ ႏိုင္ငံေရးကို တီးေခါက္ ၾကည္႕ရံုေလာက္သာ ၿဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံၿခား တိုင္းၿပည္တြင္ ၾကံဳေတြ႕ခဲ႕ရေသာ အေတြ႕အၾကံဳမ်ား၊ အၿဖစ္အပ်က္မ်ားကို သိထားလွ်င္ ယုတ္စြအဆံုး ၿမန္မာၿပည္ ဒီမိုကေရစီ အတြက္ ေဆာင္ရန္ ေရွာင္ရန္မ်ား ရရွိႏိုင္သည္။ လာမည္႕ ၿမန္မာၿပည္ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ စစ္အစိုးဖက္မွ ပါတီသည္ မဲတစ္မဲ မွ မရပဲ အၾကီး အက်ယ္ ရႈံးႏွိမ္႕မည္ဟု ခန္႕မွန္းမိသည္။ အဘယ္ေၾကာင္႕ ဆိုေသာ္ ၿပည္သူတို႕သည္ စစ္တပ္ပါတီကို တံေတြးၿဖင္႕ ေထြး၊ ေအာ႕ ႏွလံုးနာလ်က္ ကဲ႕ရဲ႕ ရႈံ႕ခ် ေနၾကသည္။ ၿမန္မာၿပည္ ဒီမိုကေရစီ ရမည္။ စာေရးသူလည္း ထိုအခါ ၿမန္မာၿပည္ ၿပန္ကာ စာသင္မည္ဟု အားခဲထားသည္။

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း

Saturday, July 10, 2010

မႏၱေလးေတာင္ ဘိုးဘိုးၾကီးထံ ကားအပ္တုန္းက


မႏၱေလးသား စစ္စစ္ၾကီးပါဗ်ာ(တစ္ခန္းရပ္ၿပဇာတ္) ကို ၾကည္႕တံုး က စာေရးသူ သေဘာၾကလြန္းလို႕ တဟားဟားနဲ႕ ခြက္ထိုးခြက္လန္ ဟားတိုက္ၿပီးရီတာ။ ေနာက္ၿပီး ရီခ်င္တဲ႕ အခါတိုင္လည္း ထပ္ကာတလဲလဲ ၾကည္႕တယ္။ ၾကည္႕တိုင္းလည္း ရီရတယ္။ ၾကာေတာ႕ ဇနီးၿဖစ္တဲ႕သူက စိတ္ဝင္စားၿပီး ဘယ္လိုၿဖစ္ေနတာလည္းေပါ႕။ ေနာက္ေတာ႕ သူကေလးလည္း လိုက္ၾကည္႕တယ္။ ဒါေပမယ္႕ သူကေလးက ကြ်န္ေတာ္႕ေလာက္ လိုက္မရီႏိုင္ဘူး။ သူမက ေတာင္ၾကီး ဇာတိ။ ဆိုေတာ႕ အခ်ိဳ႕ပ်က္လံုးေတြ ကို လံုးလံုးလ်ားလ်ား နားမလည္ဘူး။ နားလည္ခဲ႕သည္႕တိုင္ မခံစားႏိုင္ဘူးေပါ႕။ တကယ္ပါ အဲဒီ တစ္ခန္းရပ္ၿပဇာတ္ကို အင္တာနက္ေပၚ တင္ေပးတဲ႕ သူ(ကိုခ်မ္းၿမစိုး)ကိုလည္း ေက်းဇူးသိပ္တင္တယ္။ ဒါမ်ိဳး သန္႕ရွင္းၿပီး ေၿပာင္ေၿမာက္တဲ႕ ဟာသေတြနဲ႕ မရီရတာ ႏွစ္ေတြကို ခ်ီေနၿပီ။

ငယ္ငယ္တံုးက အဘြားနဲ႕အတူ ရုပ္ေသးဇာတ္ေတြကို ၾကည္႕ခဲ႕ဖူးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္နဲ႕ ကပ္ေနတဲ႕ ရပ္ကြက္က ကိုးလံုးတကာ ဘုရားပြဲမွာ ၾကည္႕ရတာ။ ေနာက္ေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္က ငွားတဲ႕ ကိုသိန္းေဇာ္ ဇာတ္ေတြ ၾကည္႕ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အိမ္က ေပါက္ေပါက္တန္း ရပ္နဲ႕ ေက်ာက္ဆစ္တန္းၾကားမွာ။ မႏၱေလးသား စစ္စစ္ၾကီးပါဗ်ာ(တစ္ခန္းရပ္ၿပဇာတ္) ကို ထပ္ၿဖည္႕ေၿပာရရင္ေတာ႕ ေက်ာက္ဆစ္တန္းက ႏွစ္ခု ရွိတာ။ ေတာင္ၿပင္ ဘုရားၾကီးအနားက ေက်ာက္ဆစ္တန္း။ အဲဒီမွာ ယေန႕အထိ ဘုရားဆင္းတု ေက်ာင္ဆစ္လုပ္ငန္းေတြ ထြန္းကားတုန္းပဲ။ အေနာက္ၿပင္ ေက်ာက္ဆစ္တန္းက ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ အပိုင္း။ ခင္ပုဂံတိုက္၊ ေဂြးခ်ိဳတိုက္တို႕ အနားမွာ။ မႏၱေလးမွာ စာအံ၊ စာခ်ခဲ႕ဘူးတဲ႕ ရဟန္း သံဃာ ကိုယ္ေတာ္ေတြ သိၾကလိမ္႕မယ္။ စာေရးသူ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ႕ အေနာက္ ေက်ာက္ဆစ္တန္းမွာလည္း ေက်ာက္ဆစ္လုပ္ငန္းေတြ ရွိတုန္းပဲ။ ေနာက္ေတာ႕မွာ တိမ္ေကားသြားတာ။

ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္ကလည္း ပြဲရွိလို႕ ဇာတ္ငွားၾကရၿပီေဟ႕ဆိုရင္ ကိုသိန္းေဇာ္ ဇာတ္မွ။ ႏွစ္တိုင္း ကို္သိန္းေဇာ္ ဇာတ္ခ်ည္႕ပဲ။ ေနာက္ဆံုး ကိုသိန္းေဇာ္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ဇာတ္က နားသြားေတာ႕မွ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္လည္း သူ႕ဇာတ္နဲ႕ ေဝးသြားတာ။ သူတို႕က ဇာတ္စင္ေဆာက္ရင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အိမ္နဲ႕ ေခြးတစ္ေဟာင္စာ ေလာက္မွာ ေဆာက္တာ။ လမ္းဆံု ဆိုေတာ႕ လမ္းကို ပိတ္ၿပီး ဇာတ္စင္ ေဆာက္တာေပါ႕။ ဇာတ္ခင္းၿပီဆိုရင္လည္း သံုးညဆက္္တုိက္ ခင္းတာ။ ၿပီးေတာ႕ေအာ္လံၾကီးေတြနဲ႕ ရပ္ကြက္တစ္ခုလံုးၾကားေအာင္ ေလးဖက္ေလးတန္း ကိုလွည္႕ၿပီးဖြင္႕ထားေတာ႕ မၾကားခ်င္မွ အဆံုး ဆူညံေနတာပဲ။ ပြဲမၾကိဳက္တဲ႕ သူေတြကေတာ႕ စိတ္ညစ္ၾကသလို ပြဲၾကိဳက္တဲ႕ ကြ်န္ေတာ္က ၾကည္႕ခ်င္တယ္။ အဲဒီတုန္းက သူရုိ႕လူရႊင္ေတာ္ေတြဇာတ္ခင္းတဲ႕ အခ်ိန္က သန္းေခါင္ခ်ိန္နီးမွဆိုေတာ႕ မၾကည္႕ရဘူး။ အိမ္ထဲကေနပဲ နားေထာင္ၿပီး ရီရတာ။ အဘြားက ေနာက္ပိုင္း ဇာတ္ေတာ္ၾကီးေတြ ခင္းတဲ႕အခ်ိန္ သံုးနာရီေနာက္ပိုင္းမွ ထၾကည္႕ေတာ႕ အဘြားၾကည္႕တာေတြပဲ လိုက္ၾကည္႕ရတယ္။ ကိုသိန္းေဇာ္ ဆိုခဲ႕တဲ႕ သီခ်င္းေတြ “ဇာတ္မင္းသားေလး သိန္းေဇာ္ သိန္းေဇာ္ တိုင္းေရွ႕ကေက်ာ္……” ဆိုတဲ႕ သူရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ သီခ်င္း၊ ဆင္ၾကီး ဂဠဳန္ခ်ီ အစရွိတဲ႕ သီခ်င္းေတြ ငယ္ငယ္တုန္းက လိုက္ဆိုရင္းနဲ႕ ဆိုတတ္ေနၿပီ။

မႏၱေလးသား စစ္စစ္ၾကီးပါဗ်ာ(တစ္ခန္းရပ္ၿပဇာတ္) ထဲမွာ မႏၱေလးေတာင္ ဘိုးဘိုးၾကီးနဲ႕ ပ်က္လံုးထုတ္ထားတာ ၾကည္႕လိုက္ရေတာ႕ ငယ္ငယ္တုန္းက အေဖနဲ႕ အေဖ႕ သံုးဘီးကားကို သြားၿပီး သတိရတယ္။ စာေရးသူ ငယ္ငယ္တုန္းက အေဖႏွင္႕ အေမသည္ အလုပ္မ်ိဳးစံုကို လုပ္ကိုင္ခဲ႕သည္။ အေစာဆံုး မွတ္မိသေလာက္ ကေတာ႕ အေဖ ၿမင္းလွည္းေမာင္းသည္။ ထို႕ေနာက္ ပုလိပ္ ခ်ည္မွ်င္ႏွင္႕ အထည္စက္ရုံတြင္ အစိုးရ ဝန္ထမ္းလုပ္သည္။ ေနာက္ အစိုးရ ဝန္ထမ္း အလုပ္မွ ထြက္လိုက္ကာ သံုးဘီးကား ေမာင္းသည္။ အေမကေတာ႕ ေစ်းခ်ိဳ အေနာက္ဖက္ တြင္ သံႏွင္႕ ကုန္မာထည္မ်ား ေရာင္းသည္။ ထို႕ေနာက္ ေစ်းခ်ဳိ လမ္းေဘးတြင္ သရက္သီးေရာင္းသည္။ ႏွစ္ကာလ အပိုင္း အၿခားေတြကို ေတာ႕ မမွတ္မိ ေတာ႕ဘူး။ စာေရးသူရဲ႕ မိဘေတြက စြန္႕စားမႈနည္းတဲ႕ ရိုးရိုးသားသား စီးပြားေရး ေလာက္ပဲ လုပ္ကိုင္တတ္တယ္။ ေနာက္ေတာ႕ ေလေဘးေရာင္းတဲ႕ လုပ္ငန္းမွာ အဆံုးသတ္သြားၿပီး အဲဒီ အလုပ္နဲ႕ပဲ စာေရးသူတို႕ ေမာင္ႏွမ ေတြကို လူတစ္လံုး သူတစ္လံုးၿဖစ္ေအာင္ ေကြ်းေမြး ၿပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ႕တာ။

အေဖ သံုးဘီးကား ဝယ္လာခဲ႕တဲ႕ ေန႕တုန္းက တစ္အိမ္လံုး သံုးဘီးကား စက္သံ တဘုန္းဘုန္းနဲ႕ ဆူညံသြားတာပဲ။ ကားက ထြက္လိုက္တဲ႕ မီးခိုးေတြကလည္း ဒင္းၾကမ္းပဲ။ အသက္ကို ရႈလို႕ မရဘူး။ မြန္းၿပီး ေနတာ။ အဲဒီ ေခတ္အခါနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အိမ္စီးပြားေရးအရ ရုပ္ၿမင္သံၾကားစက္ကို ဘုရားစင္လို ထားၿပီး ၾကည္႕ရတဲ႕ အေနအထား။ အဲဒီလို မိသားစုမွာ ကားေလးတစ္စင္း ေရာက္လာၿပီ ဆိုေတာ႕ တစ္အိမ္လံုးက စိတ္လႈပ္ရွားၾကေတာေပါ႕။ ကားစက္သံက ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆူညံ ပေလ႕ေစ။ ကားမီးခိုးေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ထြက္ေနပေလ႕ေစ။ လက္ခံတယ္။ ဒါဟာ ကားသဘာဝ အတိုင္း လုိအပ္လို႕ ၿဖစ္တာဆိုၿပီး စိတ္က အလိုလို လက္ခံၿပီးၿဖစ္တယ္။ အဲဒီ သံုးဘီးကားကို ရတနာ ပစၥည္းတစ္ခုလို ဝိုင္းၾကည္႕ၾကရတာ။ အေဖက ဦးေဆာင္ၿပီး ဝယ္ခဲ႕တဲ႕ သူဆိုေတာ ကားစက္ေတြကို ဟုိႏိုက္ၾကည္႕ ဒီကိုင္ၾကည္႕နဲ႕ပဲေနသည္။ အေမကေတာ႕ ဆီေခ်းေပေနတဲ႕ စြတ္က်ယ္ အစုတ္ကေလးနဲ႕ ကားကို ဖုန္သုပ္ေပးသည္။ ကြ်န္ေတာ္က ကားေမာင္းတဲ႕ ေနရာမွာ ထိုင္ၾကည္႕ၿပီး ကားကို ကိုယ္တိုင္ ေမာင္းဖို႕ စိတ္ကူးေတြယဥ္လို႕။ အဲဒီတုန္းက ႏွမကေလးက ငယ္ေသးတယ္။ (အဲဒီအခ်ိန္က ယဥ္ခဲ႕တဲ႕ စိတ္ကူးနဲ႕ ကိုယ္႕ဒူးကိုယ္ခြ်န္ၿပီး ၾကိဳးစားလာလိုက္တာ အႏွစ္ သံုးဆယ္ေက်ာ္မွ ကိုယ္ပိုင္ ကားကို ေမာင္းႏိုင္တယ္။ ၾကြားဝါၿခင္းမဟုတ္ရပါ။ ႏိုင္ငံၿခားမွာ ကားေပါေတာ႕ အေဟာင္းေလး ဝယ္ႏိုင္တာပါ။ စိတ္ကူးရဲ႕ ေမာင္းႏွင္ခ်က္အတိုင္း ၿဖစ္ခ်င္တာကို ႏွစ္ေတြ အမ်ားၾကီး ၾကာမွ ၿဖစ္ရတဲ႕ အၿဖစ္ကို ေၿပာၿပတာပါ။ စကားခ်ပ္)

အေဖ႕သံုးဘီးကားကို လိုက္ဝယ္ေပးတဲ႕ ကားပြဲစား သမားက အေဖ႕ကို ကားအင္ဂ်င္ေတြ အေၾကာင္း၊ ကားေစ်း အေၾကာင္း ေတြ ေၿပာၿပသည္။ ကားပြဲစား လုပ္တဲ႕ သူက ဒီကား ဝယ္လိုက္တာ တန္သည္၊ ဘာညာေပါ႕။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႕ နားမလည္။ ကား လက္ကိုင္ႏွစ္ခုကို ကိုင္ၿပီး ကားေမာင္းတာကိုပဲ စိတ္ကူးယဥ္တယ္။ သံုးဘီးကားက စက္ဘီး၊ဆိုင္ကယ္လိုပဲ လက္ကိုင္ ႏွစ္ခုနဲ႕။ အေဖသည္ သံုးဘီးကားေမာင္းစားဖုိ႕ ကားေလးတစ္စင္း ဝယ္သည္။ အေဖ႕ဘဝတြင္လည္း ၿမင္းလွည္းေမာင္း သမားဘဝမွ တဆင္႕တက္ကာ သံုးဘီးကား ေမာင္းသမား ၿဖစ္ခဲ႕သည္။

“ကိုသန္႕ ခင္ဗ်ားကားကို ဂိတ္မထိုးခင္ မႏၱေလးေတာင္ ဘိုးဘိုးၾကီးဆီမွာ အပ္လိုက္အံုး” လို႕ ကားပြဲစား သမားက အေဖ႕ကို အၾကံၿပဳသည္။ ကားေမာင္းသမား ေလာကထဲသို႕ စတင္ ဝင္လာေသာ အေဖ႕အတြက္ အရာရာသည္ ေလ႕လာ နာယူစရာေတြခ်ည္႕ပင္။ အေဖသည္ နတ္ကို ယံုၾကည္သူ မဟုတ္။ သို႕ေသာ္ သူသည္ မယံုၾကည္ေသာ္လည္း ရိုးရာကို ဆန္႕က်င္ေသာ လူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ေခ်။ အေဖ အၿမဲေၿပာသည္။ “ကိုယ္ မယံုၾကည္ေပမဲ႕လည္း သူတပါးလုပ္တာကို ဆန္႕က်င္ ရႈတ္ခ်တဲ႕ အလုပ္ မလုပ္ရဘူး” လို႕ အၿမဲေၿပာသည္။ အေဖသည္ အတန္းပညာကို ဆံုးခန္းတုိင္ေအာင္ မသင္ခဲ႕။ စိန္ပီတာ ေက်ာင္းကို တစ္ဝက္တစ္ပ်က္ႏွင္႕ ေက်ာင္းထြက္ခဲ႕သည္။ ပညာေရးကို မေအာင္ၿမင္ေသာ အေဖသည္ သားၿဖစ္သူ ကြ်န္ေတာ္အား ေအာင္ၿမင္ေစရန္ ဖိအားေပးသည္။ စည္းကမ္းမ်ား၊ ဆံုးမ စကားမ်ားၿဖင္႕ အစဥ္ေၿပာေဟာ ေနသူလည္း ၿဖစ္သည္။ သူေၿပာသည္႕ (practice what you preach) အတိုင္း ကိုယ္ေၿပာသည္႕ စကားအတိုင္း ကိုယ္တိုင္ လိုက္နာက်င္႕သံုးသူ လည္း ၿဖစ္သည္။ ထိုေန႕က အေဖသည္ သူ႕သံုးဘီးကားကို မႏၱေလးေတာင္ ဘိုးဘိုးၾကီးဆီမွာ ပူေဇာ္ပသဖို႕ သေဘာတူခဲ႕သည္။ အိမ္တြင္ နတ္အုန္းစဲြေလ႕ရွိေသာ အေမ႕သည္ ကားကို မႏၱေလးေတာင္ ဘိုးဘိုးၾကီးဆီမွာ ဆက္ကပ္ရမည္ဆိုေသာ အၾကံဳၿပဳခ်က္အား ဆိုင္းမဆြ လက္ခံသည္။

ထိုေန႕က အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အိမ္ကို ကြက္ၾကည္႕ကြက္ၾကည္႕ႏွင္႕။ စက္သံ တစ္ဘုန္းဘုန္း၊ မီးခိုေငြ႕ တစ္လူလူထြက္ေနေသာ လိမၼာေရာင္ သံုးဘီးကားသည္ တင္႕တယ္စြာ ရွိလွသည္။ ေနာင္ မၾကာလွေသာ အနာဂတ္္မ်ားတြင္ ထိုသံုးဘီးကားေပၚ၌ပင္
ရပ္ကြက္ထဲမွ ကိုယ္ဝန္သည္ မိခင္တစ္ဦး ေဆးရုံသို႕ အသြား လမ္းတြင္မီးဖြားေပးရမည္ကို ထိုစဥ္တုန္းက အေဖ မသိခဲ႕ေခ်။ မနက္ မိုးမလင္းခင္ ေန႕စဥ္ေန႕တိုင္ ကားစက္သံ ဆူညံစြာ၊ မီးခိုးလံုးတစ္လူလူနဲ႕ အေဖကားေမာင္းထြက္မည္ကို အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ားလည္း မခန္႕မွန္းမိေသး။ သို႕ေသာ္ အေဖ သံုးဘီးကား ဝယ္လာခဲ႕သည္႕ ေန႕က အေမ ၾကက္သားဟင္း ခ်က္သည္။ ထိုေန႕ညစာ အေၾကာ္နဲ႕ ထမင္းစားရတဲ႕ ဘဝမွ လြတ္ေၿမာက္ခဲ႕သလို အေမခ်က္သည္ ၾကက္သားဟင္းသည္ စားလို႕ အလြန္တရာ အရသာရွိလွသည္။ ေဝပံုၾက ၾကက္သားဟင္းတုံး ကုန္သြားမည္ စိုးေသာေၾကာင္႕ ၾကက္သားတံုးကို ကိုက္မစား။ ၾကက္သားတံုးကို လွ်ာၿဖင္႕ လွ်က္လ်က္ ထမင္းႏွင္႕ စားသည္။ ထမင္းကုန္ေတာ႕မွ ၾကက္သားဟင္တံုးကို အားရပါးရ ၿမိန္ေရရွက္ေရ စားသည္။ ထိုေန႕ညက အဘြား ဘုရားရွိခိုး ၊ ပုတီးစိတ္တာ ခါတိုင္းညေတြထက္ ပိုၿပီးၾကာသည္။

ေနာက္တစ္ေန႕ မိုးလင္းသည္ႏွင္႕အေဖေရာ၊ အေမပါ ေရခ်ိဳးၿပီး အဝတ္အစား သပ္သပ္ရပ္ရပ္ႏွင္႕ မႏၱေလးေတာင္သို႕ သြားဖို႕ အသင္႕ၿဖစ္ေနသည္။ အဘြားကေတာ႕ ထံုစံအတိုင္း ေစာစီးစြာ အိပ္ရာထလို႕ မနက္ ေနေရာင္ေအာက္တြင္ ပုတီး စိတ္ေနသည္။ အေမသည္ ဘုရားစင္ကို သန္႕ရွင္းေရးလုပ္သည္။ မနက္ ဆြမ္းေတာ္ကပ္သည္။ အိမ္သို႕ မနက္တိုင္း ဆြမ္ခံ ၾကြေလ႕ရွိသည္႕ ထိုင္ကိုယ္ေတာ္မ်ားကို ဆြမ္းေလာင္းသည္။ ပန္းသည္ တစ္ဦး အိမ္ေရွ႕က ၿဖတ္သြားသည္ႏွင္႕ ေခၚယူ ၍ သေၿပပန္းမ်ား ဝယ္သည္။ တစ္ဝက္ကို မႏၱေလးေတာင္ ဘိုးဘိုးၾကီး ကပ္ရန္ ခ်န္ ၍ က်န္တစ္ဝက္ကို အုန္းဆြဲထားသည္႕ နတ္ကို ကပ္သည္။ အေဖသည္ ညကဖုန္သုတ္ထားေသာ သံုးဘီးကားကို ထပ္မံ ဖုန္သုတ္သည္။ ကား စက္ႏိုးၾကည္႕သည္။ ထို႕ေနာက္ ကားစက္ပိတ္သည္။ တဖန္ စက္ၿပန္ႏိုးၾကည္႕သည္။ အေဖ ဘာလုပ္ေနသလဲ အေမ နားမလည္။ အေမသည္ အားလံုးအဆင္ေၿပေစရန္ ဆုေတာင္းေပးရုံပင္ ၿဖစ္သည္။ ထိုင္ကိုယ္ေတာ္မ်ားသည္လည္း အေဖ သံုးဘီးကားတစ္စင္း ဝယ္ထားသည္႕အတြက္ ေကာင္းခ်ီးေပးၾသဝါဒ ဆုေတာင္းေပးၾကသည္။

ကြ်န္ေတာ္ႏွင္႕ ကြ်န္ေတာ္႕ ႏွမကေလးသည္လည္း ကားစီးရေတာ႕မည္ အသိႏွင္႕ ကေသာကေၿပာ မ်က္ႏွာသစ္၊ အဝတ္အစားလဲၿပီး လုိက္ဖို႕ အဆင္သင္႕ ၿပင္ရသည္။ ထိုမနက္တြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အိမ္ေခါင္မိုးေပၚ၌ က်ီးတို႕ ပိုမို အာၾကသည္ဟု ထင္သည္။ အေဖ႕ သံုးဘီးကားသံကို သူရို႕ မနာလိုၾကဘူးလား မသိ။ မနက္ အာရုဏ္ေနသည္ လန္းဆန္းေနသည္။ သက္တန္႕ေရာင္ေတြေၾကာင္႕ ထိုမနက္ ေနကို အသစ္ဟုပင္ ထင္မိသည္။ ေနေရာင္ ေအာက္တြင္ ပုတီးစိတ္ေနေသာ အဘြား ဆံပင္ၿဖဴတို႕ က်က္သေရရွိစြာ ထံုးက်စ္လ်က္ရွိေနသည္။ ေၾကးစည္တီးၿပီး လာၾကေသာ ဘုန္းၾကီး ေက်ာင္းသားေလးမ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အိမ္ထဲတြင္ ေန႕ခ်င္းညခ်င္းေရာက္လာေသာ လိမၼာေရာင္ သံုးဘီးကားကို စူးစမ္းေသာ အၾကည္႕ၿဖင္႕ ၾကည္႕ၾကသည္။ ယေန႕ထိတိုင္္ စာေရးသူ၏ မိဘမ်ားသည္္ ေန႕စဥ္ေန႕တိုင္း ထိုင္ကိုယ္ေတာ္မ်ားအၿပင္ လမ္း၌ ဆြမ္းခံၾကြေသာ သံဃာမ်ားအား ဆြမ္းထြက္ေလာင္းသည္။ ထိုမနက္ အေမခ်က္ေသာ ဆြမ္းတို႕ မေလာက္ငွ။

ကြ်န္ေတာ္တို႕ မိသားစု အိမ္က ထြက္ေတာ႕ ကိုးနာရီ ထိုးလုၿပီ။ အေဖက ကားေမာင္းသည္။ အဖြား၊ အေမ ႏွင္႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေမာင္ႏွမ တစ္ေတြက ေနာက္ခန္းတြင္ ထိုင္သည္။ အေမက သေၿပပန္းစည္းကို ကိုင္လ်က္၊ အဘြားက စိတ္ပုတီးကို ဆုပ္ထားသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေမာင္ႏွမသည္ ကားမွ သံတန္းေတြကို ကိုင္ၾကည္႕သည္။ ကားမွ ဆီးေခ်းနံ႕၊ ထိုင္ခံုနံ႕တို႕ႏွင္႕ အကြ်မ္းတဝင္ရွိေအာင္ ရႈရႈိက္ၾကသည္။ ကားၾကမ္းခင္မွ ေဆးကြက္ရာမ်ားကို မွတ္မိေအာင္ ေရတြက္ၾကည္႕သည္။ လမ္းတြင္ အေဖသည္ ကားပြဲစားကို ဝင္ေခၚရသည္။ မႏၱေလးေတာင္ ဘိုးဘိုးၾကီးဆီမွာ ကားအပ္ဖို႕ ထိုပြဲစားသမားပဲ အၾကံေပးခဲ႕သည္။ အခု မႏၱေလးေတာင္ ဘိုးဘိုးၾကီးဆီသြားၾကေတာ႕ အခါေတာ္ေပး လမ္းညႊန္ရန္ သူပါဖို႕ လိုသည္။ သံုးဘီးကား ေနာက္ခန္းတြင္ လူၾကီးသံုးေယာက္၊ ကေလးႏွစ္ေယာက္ ၾကပ္တည္းစြာ ထိုင္ၾကရင္း မႏၱေလးေတာင္ သို႕ စိတ္လႈပ္ရွားစြာ ထြက္ခဲ႕ၾကသည္။

လမ္းတြင္ အၿခား သံုးဘီးကားမ်ားကို ေတြ႕ရလ်င္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေမာင္ႏွမ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ၾကည္႕ရႈ႕ ႏူတ္ဆက္ၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ္က အၿခား သံုးဘီးကားမ်ားႏွင္႕ အေဖ႕ သံုးဘီးကား ကို ခ်ိန္ထိုး ယွဥ္ၾကည္႕ကာ ဘာေတြ မတူညီၾကသလဲလို႕ လုိက္လံခဲြၿခားၾကည္႕သည္။ အေဖ႕ သံုးဘီးကား စက္သံသည္ တေယာသံကဲ႕သို႕ ရွိလွသည္ဟု ထင္ခဲ႕မိသည္ကို အထူးတလည္ ေၿပာၿပစရာ လိုမည္ မထင္အံ။

ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေပါက္ေပါက္တန္းရပ္မွ မႏၱေလးေတာင္ေၿခသို႕ သံုဘီးကားၿဖင္႕ နာရီဝက္ခန္႕ေမာင္းသြားရသည္။ ဟုိေရာက္ေတာ႕ ကိုးနာရီခြဲရွိၿပီ။ ေတာင္ေၿခတြင္ ေနေရာင္တို႕ ေနရာအႏွံအၿပားတြင္ ၾကြယ္ဝစြာ ေနရာယူၾကသည္။ သုဓၶာဇရပ္တို႕သည္ ပန္းႏြယ္ပင္တို႕ အၾကား မားမား မတ္မတ္ႏွင္႕ ရွိလွသည္။ ထံုးၿဖဴၿဖဴႏွင္႕ ၿခေသၤ႕ၾကီး သည္ ေနေရာင္ေအာင္တြင္ သားေကာင္ကို ခုန္အုပ္ေတာ႕မည္႕ ဟန္။ ကေလးအရြယ္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ႏွင္႕ စာလ်င္ ၄င္းတို႕သည္ အလြန္ၾကီးမား ခန္႕ညားေသာ အေကာင္ၾကီးမ်ား ၿဖစ္ၾကသည္။


ကားပြဲစားဆရာသည္ ကားကို ဘိုးဘိုးၾကီး နတ္နန္းနားအထိ ေမာင္းသြားဖို႕ အေဖ႕ကို ေၿပာသည္။ နတ္နန္း ေရွ႕တြင္ ကားကို ရပ္သည္ႏွင္႕ အားလံုးဆင္းၾကသည္။ အေမက သေၿပပန္းကို ဘိုးဘိုးၾကီးနတ္အား ဆက္ကပ္သည္။ အေဖကေတာ႕ ကားစက္သံကို နားေထာင္ ဖို႕ပဲ အာရုံစိုက္သည္။ တဘုန္းဘုန္းနဲ႕ ကားအင္ဂ်င္သံကို အားရေအာင္ နားေထာင္ၿပီးမွ ကားစက္ပိတ္ေတာ႕သည္။ အေဖ႕ကားသံေၾကာင္႕ နတ္နန္းအထက္တြင္ နားခိုေနေသာ ငွက္တစ္အုပ္ လန္႕ပ်ံထြက္သြားသည္။ ေလအေပြ႕တြင္ ကားမီးခိုးတို႕ နတ္နန္းထဲသို႕ အလိပ္လိုက္တိုးဝင္ကုန္သည္။ ဘိုးဘိုးၾကီး ရုပ္ထုသာ အသက္ရွိလ်င္ သူလည္း အသက္ရႈမြန္းလို႕ အၿပင္ေၿပးထြက္လာရလိမ္႕မည္။ အဘြားကေတာ႕ နတ္ကို အယံုအၾကည္ရွိသူ မဟုတ္ သၿဖင္႕ ခံုတန္းတစ္ခုတြင္ အသာအယာ ထိုင္ၾကည္႕ေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေမာင္ႏွမသည္ မၿမင္ဘူးေသာ ဘိုးဘိုးၾကီး ရုပ္ထုကို စူးစမ္း စိတ္ၿဖင္႕ ၾကည္႕ရႈၾကသည္။

အေမသည္ သေၿပပန္းကို ဆက္ကပ္ၿပီးသည္ႏွင္႕ ၄င္းသေၿပပန္းႏွင္႕ အေဖ႕သံုးဘီးကားကို တၿဖန္းၿဖန္းရိုက္ကာ ေဘးအႏၱာရယ္ ကင္ရွင္းေစေၾကာင္း ဆုေတာင္း ရြတ္ဆိုသည္။ ကားပြဲစား ဆရာက အေဖ႕ကားကို နတ္နန္းကို ဦးတည္ေစကာ သံုးၾကိမ္တိတိ ေရွ႕တိုး ေနာက္ငွင္ အသာအယာ ဦးတိုက္ ေမာင္းႏွင္ ေစသည္။ အကယ္၍ မ်ား အေဖ ကား ဘရိတ္ မထိန္းႏိုင္လို႕ ဦးတိုက္တာ လြန္သြားရင္ေတာ႕ ဘိုးဘိုးၾကီး နတ္နန္းေတာ႕ အကြဲအၿပဲ ၿဖစ္မွာပဲလို႕ အဲဒီတုန္းက ကေလးအေတြး ေတြးခဲ႕မိေသးတယ္။ သံုးဘီးကားနဲ႕ ေရွ႕တို႕ ေနာက္ငွင္ သံုးၾကိမ္ လုပ္ရတယ္ ဆိုတာလည္း မလြယ္လွဘူးလို႕ ကေလးဘဝကတည္းက ကိုယ္တိုင္ ၿမင္ေတြ႕ခဲ႕ရသည္။ ဦးတိုက္တာ သံုးၾကိမ္လည္းၿပည္႕ေရာ ဘိုးဘိုးၾကီးနတ္နန္းတစ္ခုလံုး မီးေလာင္သလား ထင္ရေအာင္ ကားမီးခိုေတြက အၿပည္႕။ ေလက အဲဒီ နတ္နန္းဖက္ ဦးတည္ တိုက္ေနတာကိုး။ ဦးတိုက္တာ မဟုတ္ပဲ မီးတိုက္တာၿဖစ္ေတာ႕မွာပဲလို႕ ကားပြဲစားသမားရဲ႕ မွတ္ခ်က္ခ် ရီသံကို ၾကားလိုက္ရေသးတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႕ နတ္နန္းကို အဆင္ေၿပေခ်ာေမြ႕စြာ ဦးတိုက္ၿခင္း ၿပီးစီးခဲ႕သည္။ အေမသည္ သေၿပစည္းကို ႏွစ္ၿခမ္း ခြဲလိုက္သည္။ တၿခမ္းကို ကားမွန္ ညာဖက္တြင္ ထိုးလ်က္၊ က်န္တၿခမ္းကို ဘယ္ဖက္တြင္ ထိုးလိုက္သည္တြင္ အေဖ႕ သံုးဘီးကား မႏၱေလးေတာင္ ဘိုးဘိုးၾကီးထံ အပ္ၿခင္း ၿပီးဆံုးခဲ႕သည္။

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း

Thursday, July 8, 2010

နယူးေယာက္ရြာရဲ႕ ရခုိင္ သၾကၤန္


ကိုဘေကာင္း သၾကၤန္ေၾကာ္ၿငာေတြပဲ လုပ္ေနပါလား ေၿပာရင္လည္း ခံရမွာပဲ။ ကိုယ္႕ ဗမာပြဲကိုး။ နယူးေယာက္ရြာကို လယ္စိုက္ဖို႕ အလုပ္ေၿပာင္းလာရေတာ႕ မိတ္ေဆြေတြလည္း ထပ္ရ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဇနီးေမာင္ႏွံလုပ္တဲ႕ ရွမ္းေခါက္ဆြဲနဲ႕ မုန္ညင္းခ်ဥ္က လူၾကိဳက္မ်ားေတာ႕ ေရာင္းမယ္ေပါ႕။ အေပ်ာ္ပါ။ မိတ္ေတြလည္း ရေအာင္၊ ကိုယ္လုပ္တဲ႕ အစာ ေကာင္းတယ္၊ ၾကိဳက္တယ္ဆိုေတာ႕ ဝမ္းသာရတာေပါ႕။
ဒီ ေအာက္က စာကေတာ႕ သူရုိ႕ ရခုိင္ သၾကၤန္ အဖြဲ႕အစည္းက စာေရးသူဆီကို ပို႕လိုက္တာ။ အသိ မိတ္ေဆြ ေတြကလည္း ကိုဘေကာင္းတို႕ လင္မယား ရွမ္းေခါက္ဆြဲ ေရာင္းမယ္ဆိုိလို႕တဲ႕။ အင္း......ေကာင္းပါ၏။

ၾကည္႕ပါ။ ၾကည္႕ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ေရာင္းမယ္႕ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ ဒီမွာ အစမ္းၿမည္း ၾကည္႕လို႕ ရပါတယ္။
http://www.burmesevillage.com/Pages/Catalogue.aspx?82E611CED9BDF883A2B17C5AE25E75B734AF0890D4B355C13B00D14ED337FC9BE119E61056334D7EBFFCF0AC816B4FD1

ေပ်ာ္ရႊင္ေစၿခင္း ၿဖင္႕
ေမာင္ဘေကာင္း

Rakhaing Thingyan – Burmese New Year Water Festival

NEW LOCATION!!!
100 West 84th Street, PS9 Playground
between Columbus Avenue and Amsterdam Avenue
Manhattan

SAVE THE DATE – SUNDAY, JULY 18, 2010
From 11am to 4pm

Admission is FREE
Great for KIDS

VIA SUBWAY:
1 Train to 86th Street
C Train to 81st Street or 86th Street

BUSES along Central Park West, Amsterdam Avenue, Columbus Avenue and Broadway are also options

VISIT
http://www.thingyan.org

The Rakhaing Thingyan – Burmese New Year Water Festival will be held on Sunday, July 18th, 2010. Please come and join us to celebrate the 16th Annual Rakhaing Thingyan Burmese New Year Water Festival.

We also invite you to buy RAFFLE TICKETS ($10.00 each)

The Raffle Prizes are:

1. 18" Large PEARL NECKLACE
2. AMERICAN AIRLINES - One R/T Domestic ticket
3. 2 BROADWAY SHOW Tickets… AND MORE…

Send us an email and we'll get you your Raffle Tickets!

FORWARD this invitation to others in your email list -- the event is open to ALL!

We look forward to seeing you.

Yours,

Planning Committee
Rakhaing Thingyan - Burmese New Year Water Festival
This message was sent by: ThinGyan Association, PO Box 484, Planetarium Station, New York, NY 10024

Manage your subscription:
http://app.icontact.com/icp/mmail-mprofile.pl?r=49992047&l=21709&s=V8KQ&m=405783&c=516394

Forward to a friend:
http://app.icontact.com/icp/core/message/forward?m=405783&s=49992047&c=V8KQ&cid=516394

Comment on this message in the iContact Community:
http://community.icontact.com/p/thingyan/newsletters/water_festival_2009/posts/rakhaing-thingyan-new-location-for-burmese-new-year-water-festival#commentform

Receive our messages as an RSS feed:
http://community.icontact.com/p/thingyan/newsletters/water_festival_2009/rss.xml?r=49992047&l=21709&s=V8KQ&m=405783&c=516394

Monday, July 5, 2010

ကပ္ပါးေကာင္မ်ားႏွင္႕ လူ

ဆယ္တန္းေက်ာင္းသား ဘဝ သတၱေဗဒဆရာမက ကပ္ပါးေကာင္(parasite) မ်ား အေၾကာင္းသင္ခဲ႕ဘူးသည္။ ကပ္ပါးေကာင္ဆိုကာ လက္ခံေကာင္ တစ္ခုအေပၚမွာ အမွီသဟဲ ၿပဳၿပီး ၾကီးထြား ရွင္သန္ၾကရတဲ႕ သေဘာမွာ ရွိတယ္လို႕ ဆိုတယ္။ လက္ခံေကာင္ မရွိရင္ သို႕မဟုတ္ လက္ခံေကာင္က လက္မခံရင္ ကပ္ပါးေကာင္ဆိုတာ တကယ္ေတာ႕ ဘယ္ၿဖစ္တည္ႏိုင္မလဲ။ ဒါဆိုရင္ လက္ခံေကာင္က အဓိကမဟုတ္ေပဘူးလား။ ကိုယ္႕ကို ေကာင္းက်ိဳးေပးမည္႕ ကပ္ပါးေကာင္လား၊ ဆိုးက်ိဳးေပးမည္႕ ကပ္ပါးေကာင္လား ဆိုတာ ခြဲၿခားသံုးသပ္ဖို႕ စြမ္းရည္တစ္မ်ိဳးေတာ႕ လိုမွာေပါ႕။

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
စိတ္အာရုံကို ၿဖတ္ကနဲ လႈပ္ႏိႈးလိုက္သလို ခံစားလိုက္ရၿပီး ဒီကေန႕ အလုပ္သြားရအံုးမွာပဲလို႕ အသိက အာရုံထဲမွာ ေရာက္လာတယ္။ ေလးလံေနတဲ႕ မ်က္လံုး အစံုကို အသာအယာ ဖြင္႕လိုက္တယ္။ ဒီေန႕က ေသာၾကာေန႕ ပါလားဆိုတဲ႕ အေတြးက ခ်က္ခ်င္း ဝင္လာလို႕ ရုတ္တရက္ စိတ္ထဲမွာ ေပါ႕သြားတယ္။ ေသာၾကာေန႕ဆိုတာ အလုပ္နားရက္ေတြ မတိုင္ခင္ ရက္ေကာင္းတစ္ရက္ မဟုတ္ ေပဘူးလား။ အိပ္ရာထဲကေန အသာအယာ ထလိုက္တယ္။ မီးဖိုခန္းထဲမွာေတာ႕ ဇနီး ၿဖစ္တဲ႕ သူရဲ႕ မနက္စာ ၿပင္ဆင္ေနတဲ႕ အသံ၊ မနက္တိုင္း စားတဲ႕ ရွမ္းေခါက္ဆြဲအနံ႕က မရိုး မအီ ႏိုင္ေအာင္ သင္းၿပန္႕ေနေလရဲ႕။ ေသာၾကာေန႕ ဆိုေပမယ္႕လည္း ေန႕တစ္ဝက္ေတာ႕ အလုပ္ လုပ္ရအံုးမွာပဲ။ အခုလို ပြင္႕လန္းတဲ႕ ေႏြရာသီ ေရာက္လာၿပီ ဆိုရင္ ေတာ႕ အလုပ္ခ်ိန္ေတြ သက္သာေလ႕ ရွိတယ္။

အလုပ္သြားမယ္လို႕ အကုန္ၿပင္ဆင္ၿပီးမွ အိမ္ကထြက္လို႕ မရၿဖစ္သြားသည္။ သူ႕ စိတ္ထဲမွာ တခုခု လိုေနတယ္လို႕ ရုတ္တရက္ ခံစားလိုက္ရတယ္။ ေနာက္မွ သူသိလိုက္သည္။ ႏွစ္ရွည္လမ်ား စြဲကပ္ေနေသာ သူ၏ေရာဂါ ပိုးေကာင္မ်ားေၾကာင္႕ ၿဖစ္သည္။ သူ႕တြင္ အမည္းေရာင္ သားရည္ၿဖင္႕ ဖြဲ႕စည္းထားေသာ ကပ္ပါးေကာင္ တစ္ေကာင္ရွိသည္။ ထိုအေကာင္ မပါပဲ သူ အိပ္က ထြက္လို႕ မရ။ ထိုကပ္ပါးေကာင္ သည္ သူ၏ ေဘာင္းဘီ အိပ္ကပ္၊ အက်ၤီအိပ္ကပ္တို႕ တြင္ တြယ္ကပ္ေန႕ေလရွိသည္။ ကပ္ပါးေကာင္ ဆိုသည္႕ အတိုင္း သူ႕ ခႏၶၶာကိုယ္တြင္ တြယ္ကပ္မွီခိုေနသည္႕ အပို တစ္ခုၿဖစ္ေလသည္။ သို႕ရာတြင္ အႏွီးကပ္ပါးေကာင္းသည္ သူ၏ ပိုက္ဆံမ်ား၊ အေၾကြးဝယ္ခြင္႕ ကပ္ၿပားမ်ားႏွင္႕ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စဥ္ ကပ္ၿပားကိုေတာ႕ ထိန္းသိမ္း ထားေပးသည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ပင္ သူသည္ ယေန႕ထိတိုင္ ထိုကပ္ပါးေကာင္ကို မစြန္႕ပစ္ႏိုင္ေသးေခ်။ သူသည္ ထိုကပ္ပါးေကာင္ကို ယူလိုက္သည္။ ထို႕ ေနာက္ ေဘာင္းဘီအိပ္ကပ္ အထဲသို႕ ထိုးထဲ႕လိုက္ၿပီးေနာက္ ခႏၶၶာကိုယ္တြင္ အေလးခ်ိန္တစ္ခု ထပ္တိုးလာသည္ဟု ခံစားလိုက္ရသည္။ ထို႕ေနာက္ ကားေသာ႕ကို ေကာက္ကိုင္လိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ ဇနီးသည္ အဆင္သင္႕ၿပင္ထားေပးေသာ ထမင္းဘူးကို ေကာက္ယူလိုက္သည္တြင္ သူ႕၌ ေတာ္ေတာ္ၾကီး ေလးလံလာသည္ဟု ခံစားရသည္။ ထို အရာတို႕သည္ သူ႕ဆီသို႕ ေန႕စဥ္ မနက္တိုင္း တြယ္ကပ္ေလ႕ရွိသည္႕ ကပ္ပါးေကာင္းမ်ားပင္။ သူ႕တြင္ အေရးတၾကီး ဆက္သြယ္ေရးကိရိယာ ဖုန္းေသးေသးေလးတစ္ခုလည္း ရွိသည္။ ထိုဖုန္းသည္ သူဆီ တြယ္ကပ္ေနေလ႕ ရွိသၿဖင္႕ ေနာက္ဆံုးတြင္ ၄င္းကို လက္မခံေတာ႕ေခ်။

ဘယ္နယ္႕ကြယ္ လူၿဖစ္ရတဲ႕ ဒီဘဝမွာ တြယ္ကပ္ေနသည္႕ ကပ္ပါးေကာင္မ်ား တေလွၾကီးၿဖင္႕ သူ႕စိတ္ကို ရႈတ္ေထြး ေပြလီေစသည္။ အာရုံေထြးၿပားေစသည္။ အရာရာကို ရွင္းလင္း သန္႕စင္စြာ ေနလိုသည္႕ သူ႕စိတ္အာရုံကို ထိုကဲ႕သို႕ေသာ ကပ္ပါးေကာင္မ်ားေၾကာင္႕ ေနာက္က်ိမေနေစလို။ သူသည္ အေႏွာင္အဖြဲ႕မွ ကင္းလြတ္လိုသူ ၿဖစ္သည္။ သူ၏ စိတ္အစဥ္တို႕ကို ဝါဂြမ္းစ တစ္စလို႕ ႏုညံ႕ၿဖဴစင္ ေစလ်က္ ဘဝေလေပြ သယ္ေဆာင္ရာသို႕ ေဝ႕ကာ လြင္႕ကာၿဖင္႕ ေပါ႕ပါးသြက္လက္စြာ အသာအယာ စီးေမ်ာသည္။

သူ႕ဘဝတြင္ ကပ္ပါးေကာင္တို႕သည္ ငယ္စဥ္ကေလးဘဝကတည္း မွီတြယ္ၿငိၾကသည္။ ငယ္စဥ္တုန္းကေတာ႕ ထိုကပ္ပါးေကာင္းတို႕ကို သိပ္ၿပီး အေလးမထား။ အာရုံ မၿပဳမိေခ်။ သုိ႕ရာတြင္ သူ႕ဘဝသည္ ေရွးရိုးဆန္ၿခင္းႏွင္႕ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ မလြတ္လပ္ၿခင္းတို႕ ေအာက္တြင္ ၾကီးၿပင္းလာရသည္႕အခါ လြတ္လပ္ၿခင္းကို အသိလိုက္ မသိဘာသာ ေတာင္းတသည္။ ထို႕ေနာက္ လြတ္လတ္ၿခင္းကို ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ ရယူသည္။ အရာရာကို ရုန္းထြက္ ေဖာက္ထြင္းကာ ပုန္ကန္လိုသည္႕ စိတ္တို႕ အၿမဲရွိသည္။ ငွတ္တစ္ေကာင္လို ေဝဟင္တြင္ ေလအဟုန္ စီးကာ လြတ္လပ္သည္႕ အရသာကို ခံစားသည္။

သူေမြးလာၿပီး တစ္ႏွစ္ေလာက္ ေနေတာ႕ အေမက ၿခဴတြဲေလာင္း ကေလးနဲ႕ ေၿခက်င္းေလး တစ္ခု ဘယ္ဘက္ ေၿခေထာက္မွာ တပ္ေပးထားတယ္။ ဘဝမွာ ကနဦးဆံုး ကိုယ္႕ ခႏၶၶာကိုယ္မွာ တြယ္ကပ္လာတဲ႕ ကပ္ပါးေကာင္ တစ္ေကာင္ ေပါ႕။ သူကိုယ္တိုင္က အၿငိမ္မေန ဟုိလႈပ္၊ ဒီလႈပ္နဲ႕ ဆိုေတာ႕ အဲဒီၿခဴကပ္ပါးေကာင္က တခြ်င္ခြ်င္နဲ႕ အသံၿမည္ေတာ႕တာေပါ႕။ ကိုယ္႕ စိတ္အလို မပါပဲ မိဖေတြ၊ အဘိုးအဘြားေတြ၊ လူေတြကို ၿခဴေလး တြဲေလာင္းကေလးနဲ႕ ကေလးငယ္ဘဝကတည္းက ေဖ်ာ္ေၿဖ ခဲ႕ရတာပါ။ ခ်စ္စရာ ကေလးငယ္ နဲ႕ တခြ်င္ခြ်င္ ၿခဴသံကို လူေတြက သေဘာက် ၾကတယ္။ “ဟယ္..ၿခဴကေလးနဲ႕ ခ်စ္စရာေလး” လို႕ ေၿပာဆို မွတ္ခ်က္ခ်ၾကတဲ႕ အသံရွင္ေတြဟာ သူရုိ႕အတြက္ေတာ႕ ကိုယ္ပိုင္ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ေပပဲေပါ႕။ သူကေတာ႕ မသိ နားမလည္စြာနဲ႕ ပဲ တအင္းအင္း တအဲအဲနဲ႕ ေၿခေထာက္တုတ္တုတ္ကေလးေတြကို ဆတ္ကာ ဆတ္ကာနဲ႕ တခြ်င္ခြ်င္ အသံေတြၿပဳလို႕။ သူ႕မ်က္လံုး ဝိုင္းဝိုင္းေတြမွာ ေလာကၾကီး အေၾကာင္းကို နားမလည္ၿခင္း မ်ားစြာနဲ႕။ သူ႕ကို အမွီၿပဳလို႕ လူေတြ စိတ္ခ်မ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ရယူၾကသည္။ သူကေတာ႕ ဒီၿခဴ ကေလးေၾကာင္႕ ဉာဏ္ပညာေတြ ပိုမိုလို႕ တိုးတက္ မလားခဲ႕ဘူး။ ဒီၿခဴ ကေလးေၾကာင္႕ က်န္းမာ သန္စြမ္း အနာေရာဂါ ကင္းတဲ႕ ကေလး တစ္ေယာက္လည္း မၿဖစ္ခဲ႕ဘူး။ သူ႕မွာသာ ၿခဴေၿခက်င္းကပ္ပါးေကာင္ တစ္ေကာင္ ရလာခဲ႕တယ္။ ဒါက သူ႕ ရဲ႕ မသိနားမလည္ေသးတဲ႕ မွတ္ဉာဏ္ထဲမွာ ပထမဦးဆံုး ပံုရိပ္ထင္လာတဲ႕ ကားခ်ပ္တစ္ခုပါ။

ကံေကာင္းေထာက္မစြာပဲ သူ႕အသက္ ငါးႏွစ္ေက်ာ္ ေၿခာက္ႏွစ္ေလာက္ ေရာက္ေတာ႕ အဲဒီ ၿခဴေကာင္ မရွိေတာ႕ဘူး။ လူေတြအတြက္ေတာ႕ သူဟာ ၿခဴနဲ႕ မလုိက္ မဖက္၊ ခ်စ္စရာ မေကာင္းေတာ႕ဘူး ထင္ပါရဲ႕။ ဒါေပမယ္႕ မူၾကိဳတန္း၊ မူလတန္း သြားရေတာ႕ သူ႕ ပုခံုးေပၚမွာ အိပ္ကေလး တစ္လံုးက အၿမဲတမ္း ကပ္ၿပီး ပါလာရတယ္။ အိပ္ထဲမွာေတာ႕ ေက်ာက္သင္ပုန္း နဲ႕ ေက်ာက္တန္၊ ဖတ္စာအုပ္ တစ္အုပ္ ပါတယ္။ အဲဒီအိပ္ဟာ ၿခဴကပ္ပါေကာင္ကေန တဆင္႕တက္လို႕ အသြင္ေၿပာင္းသြားတဲ႕ အိပ္ကပ္ပါးေကာင္းတစ္ေကာင္လို႕ သူထင္ေနတယ္။ သူဟာ အဲဒီ အိပ္ကပ္ပါးေကာင္ၾကီးနဲ႕ပဲ အထက္တန္း ေက်ာင္းသားၾကီး ၿဖစ္တဲ႕ အထိ ပုခံုးေပၚမွာ အၿမဲလြယ္ၿပီး ေက်ာင္းတက္ခဲ႕ရတယ္။

သူအထက္တန္း ေက်ာင္းတက္ေတာ႕ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္နီးပါ တြယ္ကပ္ေနမည္႕ ကပ္ပါးေကာင္ တစ္ေထြးၾကီး သူ႕ကို ၿငိတြယ္ပါေလေတာ႕သည္။ သူ႕၏ ဘယ္ဘက္ေကာက္ဝတ္တြင္ အခ်ိန္ၾကည္႕ရသည္႕ကပ္ပါးေကာင္ တစ္ေကာင္ စတင္တြယ္ၿငိလာသည္။ ထုိအေကာင္သည္ သူ႕လက္တြင္ ေန႕စဥ္လိုလို တြယ္ကပ္ေနေလ႕ရွိသည္။ ရံဖန္ရံခါ ေရခ်ိဳးခ်ိန္ ညအိပ္ခ်ိန္ အထိ တြယ္ကပ္ေနတတ္သည္။ တစ္စ တစ္စႏွင္႕ ထိုအေကာင္သည္ အခ်ိန္အေပၚ ထားရွိသည္႕ သူ၏ ယံုၾကည္ခ်က္တို႕ ကို ခ်ဳိးဖဲ႕ ယူငွင္စားသံုးသြားသည္။ ထိုအေကာင္ေၾကာင္႕ ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ရွိေနေသာ အခ်ိန္ေဗဒ နမိတ္ပံုတို႕ကို သူလွစ္လ်ဴ ရႈလိုက္ေတာ႕သည္။ လင္းအာရံုတက္ခ်ိန္ ေက်းငွက္သံတို႕၊ အံုးေမာင္းေခါက္သံ လင္းၾကက္တြန္သံတို႕ ၿဖင္႕ ႏိုးထရၿခင္းထက္ ႏိုးစက္နာရီေပး ၍ ႏိုးထၿခင္းအလုပ္ကို သူေလ႕က်င္႕ လုပ္ေဆာင္ခဲ႕သည္။ မြန္းတည္႕ေန ရာသီစက္ကြင္းတုိ႕ၿဖင္႕ သြားလာ လႈပ္ရွားရသည္ထက္ သူ၏နာရီကပ္ပါးေကာင္၏ ေစခိုင္းရာ အခ်ိန္စက္ဝန္းကို ရို႕က်ိဳးစြာ လိုက္နာခဲ႕ရသည္။

သူငယ္စဥ္တုန္းက သူရို႕ မိသားစု သည္ အလင္းေရာင္တုိ႕ အေနာက္ဝင္ရိုးစြန္းကို ေက်ာ္လြန္၍ ေက်းငွက္တို႕ အိပ္တန္းဝင္သည္႕ အခ်ိန္ထိ အိပ္စက္ နားခြင္႕ မရေသးေခ်။ သူရို႕ တစ္အိမ္လံုးကို တြယ္ကပ္ေနသည္႕ ရုပ္ၿမင္သံၾကား ကပ္ပါးတစ္ေကာင္သည္ သူရုိ႕၏ စိတ္အာရုံ တစ္လံုးကို ခ်ဳပ္ကိုင္ လႊမ္းမိုးထားသည္။ ၾသကာသ ေလာကတစ္ခြင္လံုး အိပ္စက္အနားၾကရန္ အလင္းေရာင္တို႕ ဆုတ္ခြာ ရုတ္သိမ္းေပးခဲ႕သည္႕ တိုင္ေအာင္ သူရို႕ မိသားစုသည္ ရုပ္ၿမင္သံၾကား ကပ္ပါးေကာင္၏ ညိႈ႕စက္ကြင္းေအာက္တြင္ စပါးၾကီးေၿမြ အညႈိ႕ခံထားရသည္႕ သားေကာင္မ်ား ပမာ မိန္းေမာ ေနၾကသည္။ ခက္တာက သူေမြးဖြားလာသည္႕ လူအဖြဲ႕အစည္းတြင္ လူတို႕သည္ ထိုကဲ႕သို႕ေသာကပ္ပါးေကာင္ကိုမွ တပ္မက္တြယ္တာၾကသည္။ သူ႕၏ ပတ္ဝန္က်င္ရွိ မိသားစုတိုင္းတြင္လည္း ထိုကဲ႕သို႕ ကပ္ပါးေကာင္(household parasite) မ်ား အနည္း ႏွင္႕ အမ်ားဆိုသလို မွီတြယ္ ကပ္ၿငိ ေနတတ္ၾကသည္။

မွတ္မွတ္ရရ သူ၏ အိမ္နံေဘးသုိ႕ မိသားစု အသစ္ လင္မယားတစ္စံုေၿပာင္းလာသည္။ မိန္းမၿဖစ္သူက ေယာက်ာၤးၿဖစ္သူ အား “ေမာင္ေရ အိမ္ဆိုေတာ႕ ဆိုဖာေလး ႏွင္႕ အမွီ ေခါင္းအံုးေလး ရွိမွ ၿဖစ္မယ္”. လို႕ ဆိုတယ္။ ေယာက်ာၤးၿဖစ္သူက “ေအးပါကြ..ေမာင္႕အတြက္လည္း ရုပ္ၿမင္သံၾကား(တီဗြီ) နဲ႕ ေအာက္စက္ ေလးပါ ဝယ္လိုက္မယ္”. အင္း တစ္ကယ္ေတာ႕လည္း ဆိုဖာတို႕ တီဗြီတို႕ဆိုတာ သူတို႕ကို တြယ္ကပ္ေနမယ္႕ ကပ္ပါးေကာင္ေတြက အဆင္သင္႕ ရွိေနၾကတာ။ ဒါကို သူက ဆိုဖာကပ္ပါးေကာင္(sofa parasite)မ်ား ႏွင္႕ တီဗြီကပ္ပါးေကာင္(TV parasite) မ်ားလို႕ ၿမင္တယ္။ ေအာက္စက္လို႕ ေခၚၾကတဲ႕ ဒီဗြီဒီ ပေလရာ (DVD player), စီဒီ ပေလရာ (CD player) ဒါေတြဟာ ကပ္ပါးေကာင္ေတြပဲေပါ႕။

သူ၏ လူ႕ အဖြဲ႕အစည္းတြင္ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ မ်ားၿပားေသာ ကပ္ပါးေကာင္မ်ား နားခို ေပါက္ဖြား ၾကသည္။ ၄င္းတို႕သည္ သူ၏ စိတ္ခြန္အားကို စမ္းသပ္ၾကသည္။ ယူပါ ယူပါ တစ္စာစာႏွင္႕ သူထံသို႕ တြယ္ကပ္ႏိုင္ေအာင္ ဘက္ေပါင္းစံုမွ နည္းမ်ိဳးစံုၿဖင္႕ စြဲေဆာင္ ညိႈ႕ယူ ခ်ဥ္းကပ္ၾကသည္။ သူသည္ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း ေရစီးေၾကာင္း အတိုင္း စီးေမ်ာကာ ကိုယ္ပိုင္ဖန္တီးႏိုင္စြမ္း ယံုၾကည္ခ်က္တို႕ကို ကပ္ပါးေကာင္မ်ား ႏွင္႕ လွဲလွယ္ ခဲ႕သည္။ တနည္းအားၿဖင္႕ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္း၏ သယ္ေဆာင္ရာ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္လိုက္ရင္းၿဖင္႕ သူ၏ ကုိယ္ပိုင္လမ္းေၾကာင္းတို႕အား ခ်ဲ႕ထြင္ ေဖာက္လုပ္ဖို႕ ေမ႕ေလ်ာ႕ခဲ႕သည္။ ဤသို႕ၿဖင္႕ အႏွီးကပ္ပါးေကာင္းတုိ႕အား သူ၏ ဘဝလုပ္ငန္းေဆာင္တာ မ်ားကို ထိန္းကြတ္ ခ်ဳပ္ကိုင္ႏိုင္ခြင္႕ ေပးအပ္ခဲ႕သည္။

သူ၏ဘဝ ဆယ္သက္ေက်ာ္သက္ အရြယ္ အားကစားတို႕ လိုက္စား၍ ကိုယ္ခႏၶၶာက်န္းမာ သန္စြမ္းေအာင္ လုပ္ရမယ္႕ အခ်ိန္တြင္ သူသည္ ရုပ္ၿမင္သံၾကား၊ ရုပ္ရွင္ ကပ္ပါးေကာင္ တို႕၏ တြယ္ကပ္မႈၿဖင္႕ ဘဝ၏ ႏုပ်ိဳသည္႕အခ်ိန္မ်ားစြာကို သာယာကိုခဲ႕သည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ သူ၏ ဆံပင္ကို ရွည္လ်ား လာေစေသာ ကပ္ပါးေရာပါပိုး တစ္မ်ိဳးလည္း တြယ္ကပ္လာသည္။ ထို ကပ္ပါးေရာဂါပိုးႏွင္႕ အတူ ဆန္းၿပားေသာ ေခါင္းလိမ္းဆီမ်ိဳးစံု၊ မွန္တစ္ခ်ပ္၊ ဘီးေကာင္းေကာင္း တစ္လက္တို႕ၿဖင္႕ အမ်ိဳးႏြယ္ေသာ ကပ္ပါးပိုးမ်ားပါ တြယ္ကပ္လာေတာ႕သည္။ သူ၏ လက္ေကာင္ဝတ္တြင္လည္း နာရီကပ္ပါးေကာင္ သည္ တြယ္ကပ္လ်က္ပင္။ အမ်ားသူငွာ၏ အေလးေပးမႈ ႏွင္႕ ဆန္႕က်င္ဘက္ လိင္ မိန္းကေလးမ်ား၏ အာရုံစိုက္မႈကို ရယူလိုသည္႕ စိတ္တို႕ ရွင္သန္လာသည္ႏွင္႕အမွ် သူ၏မ်က္လံုးတြင္ အမည္းေရာင္မွန္ခ်ပ္ၾကီးမ်ားႏွင္႕တူေသာ ကပ္ပါးေကာင္တစ္ေကာင္လည္း တိုးလာသည္။ သူသည္ သြားေလရာရာတြင္ သူ၏မ်က္လံုးကို ထိုအမည္းေရာင္မွန္ခ်ပ္ ကပ္ပါးေကာင္ၾကီးၿဖင္႕ အုပ္ၿပီး သြားသၿဖင္႕ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို လွသည္ဟု အထင္ေရာက္ေလ႕ရွိသည္။

ထိုအရြယ္သည္ သူအတြက္ ကပ္ပါးေကာင္မ်ိဳးစံု ဝင္ေရာက္ တြယ္ၿငိခဲ႕ေသာ အရြယ္ကာလ အပိုင္း အၿခားလည္း ၿဖစ္သည္။ သူ၏ စိတ္ခြန္အားတို႕သည္ ဆူလြယ္၊ နပ္လြယ္၊ က်ိဳးလြယ္၊ ပဲ႕လြယ္ကာ ေလအေပြ႕တြင္ အလြယ္တကူ ေၾကြဆင္းက်ရေသာ သစ္ရြက္ေၿခာက္တို႕ပမာ ရွိလွသည္။ ေလေၿပတို႕ သယ္ေဆာင္ရာ ဟုိရိမ္း ဒီယိုင္ ေဝ႕ကာ ဝိုက္ကာ ဘယ္ညာ ရိမ္းတတ္ေသာ သစ္ရြယ္ငယ္တို႕ ပမာ စိတ္အစဥ္တို႕ ရိမ္းထိုး ေၿပာင္းလဲေနတတ္သည္။ ထို ကဲ႕သို႕ မတည္ၿငိမ္ၿခင္း စိတ္အလ်င္ကို အခြင္႕ေကာင္း ယူလ်က္ ထိုးေဖာက္ တြယ္ၿငိလာေသာ ကပ္ပါးေကာင္တို႕ကား မနည္းလွေခ်။ လက္ခံေကာင္ကို အက်ိဳးၿပဳမည္႕ ကပ္ပါးေကာင္းေလာ၊ ဆိုးက်ိဳးေပးမည္႕ ကပ္ပါးေကာင္းေလာဆိုတဲ႕ ေဝဖန္ပိုင္ၿခားႏိုင္စြမ္း သူမရွိခဲ႕ေခ်။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ႏွစ္ကာလ သံုးဆယ္ေက်ာ္ ၿဖတ္သန္းခဲ႕ၿပီးေနာက္ သူတြင္ ဘဝက ေပးအပ္သည္႕ လုပ္စရာ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ား တစ္နင္႕ တစ္ပိုး ရွိလွသည္။ သူ႕ ဘဝ ၿဖတ္သန္းခဲ႕သည္ ခရီးတစ္ေလွ်ာက္တြင္ လုပ္ခ်င္တာေတြ၊ လုပ္ရမွာေတြ၊ လုပ္သင္႕တာေတြ ကို ခြဲၿခမ္း စိပ္ၿဖာ စီမံခန္႕ခြဲရသည္။ သူ႕တြင္ ေကာင္းၿခင္း ဆိုးၿခင္းကို ေဝဖန္ပိုင္းၿခား ႏိုင္စြမ္း အသိပညာတို႕ၿဖင္႕ ခိုင္မာ ရင္႕က်က္လာခဲ႕သည္။ သူ႕အတြက္ လုိအပ္ေသာ ကပ္ပါးေကာင္မ်ားကို ေမြးၿမဴသည္။ မလိုအပ္ေသာ ကပ္ပါးေကာင္မ်ားကို ရွင္းလင္း သုတ္သင္သည္။ တကယ္ေတာ႕ လက္ခံေကာင္ သည္ အခရာ ပင္ မဟုတ္ပါေလာ။

လြန္ခဲ႕ေသာ ငါးႏွစ္ခန္႕က စ၍ သူ၏ ဆံပင္ကို ရွည္လ်ားေစေသာ ကပ္ပါးေကာင္ တစ္မ်ိဳးကို သုတ္သင္ပစ္ႏိုင္သည္႕ အၿခားကပ္ပါးေကာင္ တစ္ေကာင္ကို ဝယ္ယူခဲ႕သည္။ ထိုကပ္ပါးေကာင္ ရွိသည္႕ေနမွစ၍ သူ၏ ဆံပင္တို႕သည္ အၿမဲ တိုတိုပဲရွိခဲ႕သည္။ ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္ဘက္ကို ေၿခဦး မလွည္႕သည္မွာ ခုနစ္ ႏွစ္ခန္႕ ရွိေရာ႕မယ္။ သူလို လူမ်ိဴး မ်ားမ်ား ရွိလ်င္ အမ်ိဳးသား ဆံပင္ ညွပ္ဆရာတို႕ စီပြားပ်က္ကိန္း ရွိအံ႕။ ေခါင္းလိမ္းဆီ၊ မွန္၊ ဘီး ကဲ႕သို႕ေသာ ကပ္ပါးေကာင္တို႕ သူ႕ဘဝတြင္ ေသဆံုးသြားခဲ႕သည္။

ထို႕ အၿပင္ တီတီ တီတီ အသံေပးကာ ေရခ်ိဳးခန္းဝင္ လည္း စိတ္မေၿဖာင္႕ရ၊ အိမ္သာတက္လည္း စိတ္မေၿဖာင္႕ ေစတတ္ေသာ၊ တယ္လီဖုန္းကပ္ပါးေကာင္ကို အၿမစ္မွ သုတ္သင္ ရွင္းလင္း ပစ္ႏိုင္ခဲ႕သည္။ လူ႕ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ၾကီးထြား ရွင္သန္ ေပါက္ဖြားေနေသာ ဖုန္ကပ္ပါးေကာင္သည္ ဟုိသြားလည္း ဒင္းကိုသယ္ သြားရ။ ဒီသြားလည္း ဒင္းကိုသယ္သြားရ ဆိုေတာ႕၊ သူ႕အတြက္ အပို အလုပ္ေတြ ၿဖစ္လာသည္။ သူ သည္ စိတ္အာရုံကို ရွင္းလင္းလိုသူၿဖစ္သည္။ ဘယ္ ႏွင္႕ ညာ ခြဲၿခားဖို႕ သံုးစကၠန္႕ေလာက္ အခ်ိန္ယူ စဥ္းစားရသည္႕ သူ၏ စိတ္အာရုံ အားနည္းခ်က္အတြက္ ဖုန္းကပ္ပါးေကာင္ တစ္ေကာင္ေၾကာင္႕ အပို အာရုံမမ်ားလို။ သို႕ၿဖင္႕ ၄င္းဖုန္း ကပ္ပါးေကာင္းကိုလည္း ဖယ္ရွားပစ္ခဲ႕သည္။

သူ သြားလာ လႈပ္ရွား ေနရေသာ ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ အခ်ိန္ နာရီတို႕သည္ ေပါမ်ား လွေပသည္။ လူတိုင္းလိုလို၏ လက္ေကာင္ဝတ္တြင္ နာရီကပ္ပါးေကာင္တို႕ တြယ္ၿငိေနတတ္သည္။ သို႕တည္းမဟုတ္ တစ္ေနရာရာ၊ နံရံတစ္ခုခုတြင္ ၄င္းကပ္ပါးေကာင္တို႕ ကပ္ေနတတ္ေသးသည္။ စားေသာက္ဆိုင္၊ ေမာ္ေတာ္ကား၊ ဘူတာရုံတို႕၏ ေနရာ၊ တိုင္၊ ထုတ္တန္းတို႕တြင္ သူရို႕ မွိခိုေနတတ္သည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ သူ႕လက္ေကာင္ဝတ္တြင္ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ခန္႕ တြယ္ၿငိေနခဲ႕ေသာ နာရီကပ္ပါးေကာင္ကို ဖယ္ရွားပစ္ခဲ႕သည္။ အၿပင္ထြက္သည္႕ အခါတိုင္း၊ အလုပ္သြားသည္႕ အခါတိုင္းတြင္ သူ၏ လက္တို႕ ေပါ႕ပါး သြက္လက္လာသည္။

သူ႕အိမ္တြင္ စာပြဲတစ္လံုးႏွင္႕ ထိုင္ခံု ႏွစ္လံုး ရွိသည္။ သူ႕ႏွင္႕ သူဇနီး ထိုင္ဖို႕ၿဖစ္သည္။ ဧည္႕လာလွ်င္ အားလံုး ၾကမ္းၿပင္ ၌ လြတ္လပ္စြာ ထုိင္ၾကသည္။ အလင္းေရာင္တို႕ အတား အဆီး မရွိ အတင္း တလေဟာ သူရုိ႕ေနသည္႕ အခန္းမ်ားသို႕ လိွမ္႕ကာ လွိမ္႕လာ တိုးဝင္ၾကသည္။ သူရို႕သည္ အိမ္ေထာင္ ပရိေဘာက ကပ္ပါးေကာင္မ်ားကို ေၾကာက္ၾကသူလည္းၿဖစ္ၾကသည္။ တကယ္ေတာ႕ သူသည္ ကပ္ပါးေကာင္ ေၾကာက္သူ ၿဖစ္သည္။

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း