Friday, November 16, 2007

ဂ်ပန္ၿပည္မွ ဖိုေဂါင္းမ်ား


ဖိုေဂါင္းဆိုသည္႕ ေ၀ါဟာရ အသံုးအႏုန္း ၿမန္မာ စကားလံုးကို ကြ်ႏု္ပ္ ဂ်ပန္ၿပည္္ ဒုတိယအေခါက္ ေရာက္သည္႕ အခါတြင္မွ စတင္ၾကားဖူးပါသည္။ ကြ်ႏု္ပ္၏ မိတ္ေဆြ ညႊန္႕စံ ကေတာ႕ သူမ သိကြ်မ္းသည္႕ ၿမန္မာ၊ဂ်ပန္အစရွိသည္႕ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမ်ား ႏွင္႕မိတ္ဆက္ေပးသလို႕၊ ကြ်ႏ္ုပ္ေမးသမွ် ကေပါက္တိ ကေပါက္ခ်ာ ေပါက္တတ္ကရာ ဂ်ပန္စကားမ်ားကို အၿမဲတမ္း ရွင္းလင္းၿပေလ႕ရွိပါသည္။ သူမသည္ အလြန္တရာမွ စိတ္သေဘာထားၿဖဴစင္ေသာ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း တစ္ေယာက္ပါေလ။

ကြ်ႏု္ပ္ ဂ်ပန္ၿပည္ဒုတိယအေခါက္ေရာက္ေတာ႕ တိုက်ိဳၿမိဳ႕တြင္ၿဖစ္သည္။ ေရာက္ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႕တြင္ သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္သူ ႏွင္႕အေဖၚလိုက္သြားရင္း ကို၀င္းဆိုသည္႕ ဂ်ပန္ေရာက္ ၿမန္မာတစ္ေယာက္၏ အခန္းသို႕ ေရာက္သြားပါသည္။ ၿမန္မာေယာကၤ်ားသားမ်ား စုၿပံဳၿပီးေနၾကသည္႕ အခန္းၿဖစ္သည္႕ အားေလ်ာ္စြာ အလြန္တရာမွ ရႈပ္ပြေနလ်က္ ၿမန္မာဟင္းခ်က္သည္႕ ရနံသည္ အခန္းတြင္၌ သင္းၿပန္႕ၾကိဳင္သင္းလ်က္ရွိေနပါသည္။ ကြ်ႏ္ုပ္တို႕ ကို၀င္းအခန္းေရာက္သြားေတာ႕ ေန႕ခင္းစာအခ်ိန္လည္းၿဖစ္၊ ထုိေန႕က ဆိတ္သားဟင္းခ်က္သည္ထင္ပါရဲ႕၊ မဆာလနံ ေမႊးေမႊေလးက ပိုမိုဆာေလာင္ေစပါသည္။ ထိုေနာက္ ကို၀င္းက သူေသာက္လက္စ ကိုရီယားအရက္ၿဖဴႏွင္႕ တည္ခင္း ဧည္႕ခံပါသည္။ ထိုလူသည္ ဧည္႕၀တ္အလြန္ေက်သည္႕ လူတစ္ေယာက္ၿဖစ္ရုံမွ် မက ကြ်ႏု္ပ္ႏွင္႕ စကားေၿပာၾကသည္႕အခါ အေပါက္အလမ္း အလြန္တည္႕၍ ေလေပးေၿဖာင္႕လိုက္ၾကသည္မွာ ထိုကိုရီးယားအရက္ပုလင္းၾကီး ကုန္သြားသည္အထိပင္။ ထိုစဥ္က သူ႕တြင္ရွိေသာ ကက္ဆက္ရီေကာ႕ဒါေလးၿဖင္႕ ကြ်ႏု္ပ္တို႕ေၿပာသမွ်ကို သူသည္ မွတ္တမ္းတင္ထားသည္ဟု သတိရမိသည္။ ထိုကိုရီယားအရက္သည္ ကြ်ႏု္ပ္ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ စတင္ေသာက္ဖူးၿခင္း၊ အေဖၚေကာင္းႏွင္႕လည္း ေတြ႕ၿခင္းေၾကာင္႕ ေသာက္ရင္း ေသာက္ရင္း လြန္သြားမွန္း ညေနေစာင္းၿပန္ေတာ႕မွ ကြ်ႏု္ပ္သည္ အေတာ္မူးေနမွန္း သိလိုက္ပါသည္။ ထိုအခန္းမွ အထြက္ လမ္းတြင္ ကြ်ႏု္ပ္ ထိုးအံပါေတာ႕သည္။ ကြ်ႏု္ပ္သည္ ဂ်ပန္ေရာက္သည္႕ အေခါက္တိုင္း ေနာက္တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္အတြင္း အရက္မူးၿပီး အံေလ႕ရွိသည္။ ေနာင္ ရက္ေပါင္းေၿမာက္ၿမားစြာအတြက္ ကနဦး ဖြင္႕ပြဲလုပ္သည္ထင္႕။ ကြ်ႏ္ုပ္ ႏွင္႕ ကို၀င္း သိကြ်မ္းၿပီးသည္႕ေနာက္ ရက္အနည္းငယ္အတြင္း ထိုလူသည္ ဂ်ပန္ၿပည္တြင္ တရားမ၀င္ေနထိုင္သည္႕အတြက္ ရဲဖမ္းမိသြားက ၿမန္မာၿပည္ ၿပန္ေရာက္သြားပါသည္။ ကြ်ႏု္ပ္ တို႕ မိတ္ေဆြဇတ္လမ္းလည္း တစ္ခန္းရပ္သြားခဲ႕သည္။ ထိုကို၀င္းႏွင္႕ ပါတ္သက္၍ ကြ်ႏု္ပ္မိတ္ေဆြ ညႊန္႕စံႏွင္႕ သိကြ်မ္းခဲ႕ရပါသည္။

ဂ်ပန္ၿပည္တြင္ ၿမန္မာၿပည္မွ ၀လံုးမ်ား အလြန္ေပါးပါသည္။ ၀လံုးဆိုသည္မွာ အို၊ သို႕မဟုတ္ အိုဗာစေတး ေနၾကသူမ်ားကို ေခၚသည္။ ကြ်ႏု္ပ္တို႕ၿမန္မာႏိုင္ငံရွိ ၿမန္မာမ်ားသည္ ေငြေၾကး အေၿမာက္အၿမား အကုန္အက်ခံကာ ဂ်ပန္သို႕သြားရန္အတြက္ ၾကိဳးစားၾကပါသည္။ သူတို႕ထင္သည္က ဂ်ပန္မွာ အလုပ္ လုပ္လွ်င္ ပိုက္ဆံအၿမားၾကီးရသည္။ ဂ်ပန္လာရန္ ကုန္က်ထားေသာ ပိုက္ဆံ ခဏအတြင္း ၿပန္ရသည္ေပါ႕။ ပိုက္ဆံေတာ႕ ရသည္မွန္ပါ၏။ သို႕ရာတြင္ ေပးဆပ္လိုက္ရေသာ ဘ၀၏အခ်ိန္မ်ား၊ ကိုယ္ႏွင္႕ယဥ္ေက်းမႈမတူညီသည္႕ ႏိုင္ငံတြင္ ေအာက္ေၿခသိမ္းလုပ္ငန္းမ်ားကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ား လုပ္ကိုင္လာၾကရေသာအခါ သူတို႕သည္ အေၿပာင္းအလဲကို လိုလားလာၾကသည္။ သို႕ရာတြင္ ေၿပာင္းလဲဖို႕ရာအတြက္ သူတို႕မွာ အေၿခအေနမ်ားက မေပးေတာ႕ပါ။ ဘ၀သည္ နစ္ၿပီးရင္း နစ္လ်က္သာရွိသည္။

ဂ်ပန္တြင္ ၿမန္မာအမ်ားစုသည္ စားေသာက္ဆိုင္တြင္ အလုပ္လုပ္ၾကပါသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ ၉-ႏွစ္ ၁၀-ႏွစ္ လုပ္သက္ရင္႕သူမ်ားသည္ စားေသာက္ဆိုင္၏ အေနာက္ပိုင္း ခ်က္ၿပဳတ္မႈတာ၀န္ခံ ဖိုေဂါင္းမ်ားၿဖစ္ၾကသည္။ လုပ္သက္နည္းသူ၊ ဂ်ပန္စကား လည္၀ယ္ေအာင္မေၿပာတတ္သူမ်ားကေတာ႕ ပုဂံေဆးေပါ႕။ စကားေၿပာႏိုင္သူမ်ားကေတာ႕ အေရွ႕တန္းထြက္ စာပြဲထိုးလုပ္ၾကရသည္။ စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုတြင္ ဖိုေဂါင္းသည္ အခရာၿဖစ္သည္။ သူသည္ စားေသာက္ဆိုင္တြင္ လူလိုလွ်င္ လူသစ္ခန္႕ႏိုင္သလို႕၊ ရွိၿပီးလူကို မၾကိဳက္လွ်င္ လည္း ၿဖဳတ္ပစ္ႏိုင္စြမ္းရွိသည္။ ဤေနရာတြင္ အလုပ္အမားအခြင္႕အေရးမ်ား ဂ်ပန္တြင္ မရွိဘူးလား ေမးဖြယ္ရာရွိပါသည္။ ရွိပါသည္။ သို႕ရာတြင္ တရားမ၀င္ အလုပ္ခိုးလုပ္ေနသူမ်ား၊ ေက်ာင္တက္ဟန္ၿပၿပီး ေက်ာင္းမတက္ပဲ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္မ်ားကို ခိုးလုပ္ေနသူမ်ားအတြက္ ကာကြယ္ေပးေသာ ဥပေဒမရွိပါ။

ဂ်ပန္စားေသာက္ဆိုင္မ်ားတြင္ အခ်ိန္ပိုင္း အလုပ္လုပ္လွ်င္ တစ္နာရီ အနိမ္႕ဆံုး ယန္း၇၀၀ မွ ယန္း၁၂၀၀ အထိရၾကပါသည္။ ထိုတစ္နာရီ ယန္း၇၀၀၊ ၈၀၀ ကိုမက္ ၍ ဂ်ပန္ၿပည္မွ မၿပန္ေတာ႕ေသာ(ဂ်ပန္ေရာက္ ၿမန္မာ ေရႊမ်ားစကားအရ ၀ိုက္ လိုက္သည္ေပါ႕) ဆရာ၀န္မ်ား၊ အစိုးရပညာေတာ္သင္ႏွင္႕ လာၿပီး မၿပန္ေတာ႕ေသာ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသား ဆရာ ဆရာမမ်ား၊ ဂ်ပန္တြင္ အလည္အၿဖစ္ႏွင္႕ လာၿပီး ၀ိုက္ လိုက္ၾကေသာ ၿမန္မာမ်ား ဒုနဲ႕ ေဒးနဲ႕ ရွိပါသည္။ဂ်ပန္ေရာက္ ၿမန္မာမ်ားသည္ ၿမန္မာဆိုလွ်င္ ေရႊ၊ ဂ်ပန္ဆိုလွ်င္ ေခြးဟု ေခၚၾကသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕သည္ ထို အခ်ိန္ပိုင္း အလုပ္ကို (သူတို႕ စကားႏွင္႕ ဆိုရလွ်င္) ႏွစ္ပိုင္း ဆြဲၾကသည္။ ဆိုလိုသည္မွာ ဤစားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုတြင္ ညေန ၄-နာရီမွ ည၁၁-နာရီအထိ လုပ္ရလွ်င္ ေနာက္ စားေသာက္ဆိုင္ တစ္ခုတြင္ ည၁၂-နာရီမွာ ေနာက္တစ္ေန႕ မနက္ ၄-နာရီအထိ ကူးေၿပာင္းလုပ္ၾကပါသည္။ အခ်ိန္ပိုင္း အလုပ္ႏွစ္ခု လုပ္သည္ေပါ႕။ အမ်ားစုသည္ ထိုကဲ႕သို႕ အခ်ိန္ပိုင္း အလုပ္မ်ားကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လုပ္လာၾကရေသာအခါ လူသည္ထံုသြားသည္။ တံုးသြားသည္ေပါ႕။ စားေသာက္ဆိုင္သံုး ႏွင္႕ သာမန္ အေၿခခံ ရိုးရိုး အဆင္႕ သာရွိ ေသာ ဂ်ပန္စကားေတာ႕ ေၿပာတတ္လာၾကသည္။ သူတို႕သည္ ထိုဘ၀မ်ိဳးမွ လြတ္ေၿမာက္လို ၾကသည္။ အဂၤလိပ္စာ၊ စကားမ်ား ေလ႕လာလိုၾကသည္။ ကြန္ပ်ဳတာ ဆိုတာကိုလည္း တတ္ေၿမာက္လိုသည္။ ၿပီးလွ်င္ အၿခား ႏိုင္ငံမ်ားတြင္လည္း သြားေရာက္ အေၿခခ်လိုၾကသည္။ သို႕ရာတြင္ သူတို႕သည္ အခ်ိန္မေပးႏိုင္။ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ မရွိေသာ အလုပ္ခ်ိန္မ်ားတြင္ အဆင္ေၿပေအာင္ ေၿပာင္းလဲလုပ္ကိုင္ေနၾကရသည္။

ႏိုင္ငံရပ္ၿခား ေဒသမ်ားတြင္ ၿမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားကို ဒုကၡေရာက္ေအာင္ လုပ္သူမ်ားသည္ အၿခား ၿမန္မာမ်ားသာၿဖစ္ၾကသည္။ ဂ်ပန္တြင္ အခ်ိဳ႕ ၿမန္မာဖိုေဂါင္းမ်ားသည္ အလုပ္ခြင္၀င္လာေသာ အၿခားၿမန္မာလူသစ္မ်ားထံမွ ရသည္႕လခကို ၿဖတ္ယူေလ႕ရွိသည္။ အကယ္၍ မေပးလွ်င္ ထိုလူသစ္သည္ ထိုအလုပ္မွ ထြက္ရသည္မွလြဲ ၍ အၿခားနည္းလမ္းမရွိပါ။

ကြ်ႏု္ပ္ေနာက္ဆံံုး အေခါက္ ဂ်ပန္မွ ၿပန္လာသည္႕ ႏွစ္တြင္ လက္ရွိတုိက်ိဳၿမိဳ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္၏ ႏွိမ္နင္းမႈေၾကာင္႕ ၿမန္မာ အိုမ်ား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၿမန္မာၿပည္သို႕ ၿပန္အပို႕ခံၾကရသည္။ သူတို႕ အဆိုအရ ေခတ္မေကာင္းေတာ႕ ဘူးေပါ႕။ ဂ်ပန္ေရာက္ ၿမန္မာ အိုမ်ား၏ ဘ၀သည္ အလြန္သနားစရာ ေကာင္းသလို၊ သူတို႕ ဒုကၡသည္လည္း မေသးလွပါ။ တစ္ေနရာမွ တစ္ေနရာ သြားလွ်င္ ရဲကို က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ အၿမဲလိုက္ၾကည္႕ေနရသည္။ ထိိုု႕အၿပင္ အၿခား ေနထိုင္ခြင္႕ ရွိေသာ ၿမန္မာမ်ားက ေစာ္ကား အႏိုင္က်င္႕လွ်င္ ေခါင္းငံုခံေပအံုး။ ရဲတိုင္မည္ဟု ၿခိမ္းေၿခာက္လွ်င္ ကိုယ္ကၿပန္ေတာင္ပန္ရသည္႕ ဘ၀။ ေက်ာတခင္းစာ အိပ္စရာ ေနရာေလးကို အခ်ိန္ပိုင္း လွည္႕ ၍အိပ္ၾကရသည္။ ထိုကဲ႕သို႕ ၿမန္မာကို ၿမန္မာအခ်င္းခ်င္း ဒုကၡေပးမႈမ်ား ေၾကာင္႕ အခ်ိဳ႕ ၿမန္မာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ ၿမန္မာဆိုလွ်င္ မေတြ႕ႏိုင္ေအာင္ ေ၀းရာမွာ ေရွာင္ၾကသည္။ ဟိုကလည္းေရွာင္၊ ဒီကလည္း အားက်မခံၿပန္ေရွာင္ ၾကရင္း ၿမန္မာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ ႏိုင္ငံရပ္ၿခားတြင္ ရင္းႏွီးမႈ၊ ေႏြးေထြးမႈမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္ကုန္၏။ စိတ္မေကာင္းစရာပါ။

ကံအားေလ်ာ္စြာ ကြ်ႏု္ပ္တြင္ မိတ္ေဆြေကာင္းမ်ား ရွိၿခင္းေၾကာင္႕ ကြ်ႏု္ပ္သည္ ဂ်ပန္ရွိ ၿမန္မာမ်ား အေၾကာင္း ပိုမို၍ ထဲထဲ၀င္၀င္ ေလ႕လာမိပါသည္။ ကြ်ႏု္ပ္ မိတ္ေဆြမ်ားကလည္း သူတို႕၏ စားေသာက္ဆိုင္တြင္ ဖိတ္သည္႕ အခါဖိတ္၊ သူတို႕ အိမ္တြင္ ေကြ်းသည္ အခါေကြ်းႏွင္႕ သူ႕တို႕၏ ခင္မင္မႈသည္ ကြ်ႏု္ပ္အတြက္ အေလးအၿမတ္ထားရာတစ္ခုပါ။ ကြ်ႏု္ပ္ ကလည္း ငယ္ငယ္က အစာေရစာ ငတ္ငတ္ၿပတ္ၿပတ္ စားခဲ႕ရသည္ထင္႕။ ၾကီးလာေတာ႕ အစားအစံု စားပါေေတာ႕သည္။ ဒါေတာင္ ဗက္ဂ်ီေတရီယန္ဘ၀ ၆-လ ပဲ ခံခဲ႕သည္။ ၿမန္မာၿပည္ ၿပန္ေရာက္ေတာ႕ အသားၿပန္စားသည္။ ေၿပာခ်င္တာက ဂ်ပန္ၿပည္မွာ ရွိတဲ႕ အစားအစာ အေၾကာင္းပါ။ ဂ်ပန္အစားအစာသည္ အလြန္တရာမွ ေကာင္း၊ အလြန္တရာမွ က်န္းမာေရးႏွင္႕ ညီညႊတ္လွပါသည္။ ကြ်ႏု္ပ္တုိ႕ ၿမန္မာ အစားအစာမ်ား ကမၻာတြင္ မတိုးႏိုင္ေသးသည္မွာ ဖန္တီးမႈစြမ္းအား နည္းၿခင္း၊ အဆီမ်ား အလြန္အကြ်ံ သံုစြဲၿခင္းမ်ား ေၾကာင္႕ ၿဖစ္ပါလိမ္႕မည္ ထင္ပါသည္။ ဂ်ပန္တြင္ ေနခဲ႕စဥ္ ကြ်ႏု္ပ္ တမ္းတမိသည္႕ အရာမ်ားသည္ ကြ်ႏ္ုပ္မိတ္ေတြ ကိုေအာင္ေက်ာ္ဦးတို႕ လင္မယားက လုပ္ေကြ်းေသာ အိမ္တြင္းၿဖစ္ ယာခိနိခူ၊ ႏွင္႕ ညႊန္႕စံ တို႕ စားေသာက္ဆိုင္ တြင္ ကြ်ႏု္ပ္စားေသာက္ေလ႕ရွိေသာ ဂ်ပန္အရက္ ပူပူကို ေသာက္ရၿခင္းပါ။ ကိုေအာင္ေက်ာ္ဦးသည္ ဖိုထဲတြင္ အခ်ိန္ပိုင္း အလုပ္ကို လုပ္သည္႕ အားေလ်ာ္စြာ အသားငါးမ်ားကို ေကာင္းမြန္စြာ ေရြးခ်ယ္တတ္ရုံမွ်မက၊ အသားငါးလွီးၿဖတ္သည္႕ ေနရာတြင္ အလြန္တရာမွ ကြ်မ္းက်င္ ပိုင္ႏိုင္လွပါသည္။

စားေသာက္ဆိုင္တြင္ လုပ္ၾကရေသာ ၿမန္မာတို႕ ဘ၀သည္ ပင္ပန္းလွပါသည္။ သူတို႕သည္ အလုပ္လုပ္သည္႕အခ်ိန္ ထိုင္ခ်ိန္မရပါ။ ဖိုထဲ၌ ခ်က္ရၿပဳတ္ရေသာ သူက မီးအပူရွိန္ၿပင္းၿပင္း ႏွင္႕ ခ်က္ၿပဳတ္ေနခ်ိန္တြင္ ပန္ကန္းေဆးသည္႕ လူသည္ လႈိင္းလံုးမ်ား သဖြယ္ ၀င္လာမစဲ တသဲသဲရွိေသာ စားကြ်င္း စားက်န္မ်ားႏွင္႕ ပန္ကန္မ်ားကို အလ်င္မွီေအာင္ ေဆးေၾကာရပါသည္။ အေရွ႕တန္းထြက္၍ စားပြဲထိုးရသူကလည္း လာအမွ် ဧည္႕သည္မ်ားကို ဂ်ပန္ထံုးစံအတိုင္း ခါးက်ိဳးမတတ္၊ အာေပါက္မတတ္ ႏုတ္ဆက္ရသည္႕ အၿပင္၊ ဧည္႕သည္ စိတ္တိုင္းက် အစြမ္းကုန္ၿဖည္႕ဆည္းေပးရပါသည္။

ဂ်ပန္တြင္ ၿမန္မာ စားေသာက္ဆိုင္မ်ားသည္ ကာရာအိုေကမ်ား စီစဥ္ေပးထားပါသည္။ သို႕ရာတြင္ သူတို႕ ကာရာအိုေကမ်ား သည္ အသံလုံခန္းလည္းမရွိ၊ မိမိထိုင္သည္႕ စားပြဲကေန ဆိုၾကရသည္႕ အတြက္ အၿခား အစား စားေနသည္႕ လူမ်ားကို အလြန္တရာ အေႏွာက္အယွက္ ၿဖစ္ေစပါသည္။ တခါတရံတြင္ ကာရာအိုေက ဆိုသည္႕မိုက္ ကို လု၍ ခိုက္ရန္ၿဖစ္ပြားေလ႕ရွိသည္။ ဤသည္ ကိုက ႏိုင္ငံၿခားတြင္ ရွိေသာ ၿမန္မာတို႕ စရုိက္ၿဖစ္သည္။

ၿမန္မာေရႊမ်ားသည္ ႏိုင္ငံၿခားတိုင္းၿပည္မ်ား သို႕ တဖြဲဖြဲႏွင္႕ အလုပ္အကိုင္ အဆင္ေၿပလို ေၿပၿငား လာေနၾကဆဲ။ အဆင္ေၿပသူမ်ား ရွိၾကသလို၊ အဆင္မေၿပသူမ်ားလည္း ရွိၾကသည္။ အဆင္ေၿပသူမ်ားလည္း ၾကိဳးစားၾကရင္း ပိုမို အဆင္ေၿပၾကေစရန္၊ အဆင္မေၿပသူမ်ားလည္း တခ်က္တည္းႏွင္႕ ပိုမိုအဆင္ေၿပသြားၾကေစရန္ ဆုေတာင္းပါသည္။

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း