Showing posts with label management. Show all posts
Showing posts with label management. Show all posts

Burmese Dictatorship-Part II


Invoke an External and Internal Threat
When Burmese Army took control over the absolute power in 1988, they have to come up with the reason to tell people that they are protecting from external and internal threats for a certain period of time. But after having the taste of being in power that approves they can do anything they want in the country, they just prolong the same reason for more than 20 years and still holding the power. It is the way of what Burmese military dictators make outsiders believe that they are protecting from external and internal threats.
It has been more than 20 years that they are in power and they are still saying that there are threats out there. What kind of threats are they talking about? After conflict between Buddhist monks and military junta during the peaceful marching of Burmese Buddhist monks in 2007, Singapore's foreign minister, George Yeo, warned that without the military, Burma could dissolve into civil war. Is he saying or defending the political power, as military fellowship, in which Singapore could also dissolve into chaos without military? I personally don’t believe that our Burmese people have the motives or capabilities to participate into civil war. Burma has about 50 millions populations and the event of 2007 peaceful marching of Burmese Buddhist monks at isolated region of Yangon couldn’t significantly triggered into civil war.

I was happened to speak with one of the Burmese diplomats in New York one year ago after Nagis cyclone wipe through out the delta region of Burma in 2008. I asked “Why don’t you corporate with international rescue team and let them enter into the country to save the lives of people as much as we can?” We both knew that U.S and French navy ships are stationing near to Burmese sea territory and ready to enter into the Burma to provide the rescue team. He said that military management is concerned about those Navy ships loaded with the technologies and weapons that can possible control the whole country within a few days. Ahh…. that is one of the external threats they are talking about. It was a threat to their military seats. His answer was stunned and upset me so much. We were talking about saving thousand of lives while the whole world is watching us.
By making the reason and invoking such external and internal threats, Burmese military dictators manipulate and convince the people mindsets that they have extraordinary powers to protect the country.

Establish Secret Prisons
I don’t have valid statistics for the total number of prisons in Burma, I wish I could, but what I do know is that, from the very beginning of military government comes into power, hundred of thousands of people have been imprisoned. My friends, their family members, opposition leaders, outspeak clergy, union leaders, well-known performers, publishers, and journalists whoever against to the military management has been imprisoned for a long time by any given irrational judgment. Some of them have already died in prison under the treatment of torture, prolonged shackling, lack of proper medical care, and insufficient food supply. A lot of university students from 1988 movement had vanished from the face of earth forever while they are in prison.

Every single Burmese citizen is learning the news, under the fear of torture, everyday that the sheer numbers of political prisoner are quickly increasing time to time and military government is keep on establishing more prisons through out the country in order to detain more political prisoners. Those are the secret prisons where the rule of law does not run and hide the prisoners from legal system.

Develop a Paramilitary Force
Burmese dictators might have done their homework properly from the lessons of Mussolini, Hitler and Chinese Communist Part to intimate and crack down the opposition parties by using street thugs.

In 2003 while the most outstanding prominent leader of National League for Democracy party, Aung San Suu Kyi, who is also a Nobel Prize winner, was on her trip to Depayin village with other party members, they are attacked by a group called Swan-Are-Shin with about 2000 people who have been given special training to commit such a murderous crime. Dictatorships always exercise using street thugs to do their dirty work.
Swan-Are-Shin, a special group is controlled by military government, consists of street thugs and social pariahs, but later it was transformed into special organization bringing more ordinary citizens by force or by giving special authorities to interfere social welfares. As the number of Swan-Are-Shin members are growing and spreading into every quarter of the residential area, they gain more controls to influence the citizens and become flexible enough to transform into political party anytime.

Surveil Ordinary Citizens
Government prohibits the freedom of travel inside the country, like in North Korea. Every family household has to report to the local registration office with certain amount of registration fees when they have overnight visitors. The number of family members for each household is recorded and watched by the members of Swan-Are-Shin.

I was visiting in Yangon five years ago and taking my refuge at my friend’s house for one night after travelling a long journey from my home tome. We were woken up in the middle of the night with the sound of continuous banging on the door which could possibly break the door. My friend opened the door to learn that there were a group of five people standing in front of the door. All of them were nothing educated but just some local street thugs and also members of Swan-Are-Shin. They threatened my friend that he had unreported overnight visitor and it was just enough to send both of us into jail by violation of the security concern for the government. We were just ordinary citizens who never committed any type of crimes before, but now they were telling us that having unreported visitor was a crime. That was the kind of freedom that we were loosing in Burma. Those street thugs do nothing in day time accept hanging around at the corner of the streets and watching people going in and out of the local territories. If you are a member of opposition political party, you will be watched more closely until they find you a reason enough to send you into jail.

Infiltrate Citizens' Groups
“Who knows who is what” was a question among our friends when we were in university class rooms, hostels and even Buddhist monasteries. It is also a kind of questions what make ordinary citizens to fear the most. It takes freedom away from their daily lives. They would not dare speaking out loud about politics in public. What if there are espionages in your school, your college, your university, your neighbors, and even among Buddhist monks to whom we always pay respect according to Buddhism teachings. People instantly become to believe that you and your family will get into trouble if you criticize military leaders. They are watching us from everywhere. Who knows when they will knock your door in the middle of the night and take you away from your family and then you will never see your family again.

Metta,
Ba Kaung

Burmese Dictatorship-Part I


This thought has been loaded onto my mind for a period of decade since I was a university student in Burma. It is like a recurring process going on and off, and sometime it is spinning my mind until I get stuck and exhausted into the questions that have been asked by many people. What kind of military dictatorship describes Burma and how are they ruling the country? How does Burmese culture blend together into the military mindsets and evolve into corruption? What is the future of Burma? So many questions have been answered and so many voices have been heard, but nothing vividly comes up with the solutions that could possible drive into the concrete construction of democratic road map. Perhaps, we haven’t paid attention enough to the ongoing phenomenon and practices of military framework. We are still living in the debate of ideology but occasional uprisings with sacrifices. In fact, we have a tendency that we are trying to win over one’s idea when it comes to political debate by different parties and then ended at into separations.

During 1996, I started exploring into the reality of puppet politic and social affairs behind the curtain of military show in Burma as an independence university student after having the first experience of 1988 uprising for demanding democracy in my hometown. It was also the time that I was building mature awareness upon government welfares and intellectual decline during the era of military ruling party in Burma. A lot of event happened while I was living in university hostel as a distance student and persuading my normal university education in Yangon. After 1996 student revolution when government can not compromise with the peaceful demands from university students, universities were shut down through out the whole country and all the students were forced out of hostels while we were hunger of knowledge and university education. Every university students understand that there are so much of corruptions in every level of Burmese education system and most of them must have gone through giving bribe to their school teachers in order to pass their exams. Hence, I have to be really careful choosing the right words to write in my blog because we, Burmese people, are quite sensitive when it gets to cultural perspectives. Some people may not like to tell the fact that school teachers are taking bribe because any form of teacher are considered one of the most respectful figures, according to Buddhism teachings, in Burmese culture. Some people still do not accept the matter that our society is declining in term of poverty, health, education, morale and morality while government slogans and statistics are trying to covering up the truth matters. It is a natural consciousness of human beings that we tend to defense for what we have grown up for so long.

Therefore, one has to understand deep level of culture perspectives to understand how we think and how we are striving to the present situation in Burma for a long time. Regardless of what political system is driving to the future path of Burma, the simplest question we are constantly asking ourselves is that “Is military supporting party is the best solution to rule the country while basic human rights are being suppressed?” When I was in Singapore, I was surprised to learn that the country is growing so quickly and competing with China and India economically. Singapore has military dictatorship which allows only one ruling party. Believe me- the election exercise in Singapore is truly unbalance and always favored and guaranteed to get winning votes only for the current ruling party which is tightly bound with military framework. Even freedom of speech and freedom of right in Singapore are strictly restricted, the principles of basic human needs are still provided.

When you learn closely all the dictators from the period of Mussolini's March on Rome or a dramatic massacre like Hitler's Night of the Long Knives and then to the recent era of Burmese military regime’s systematic cracked down over 1988 Protest and Chinese Communist Party’s cracked down over Tiananmen Square protest of 1989. There are ten steps, according to Naomi Wolf's The End of America, that all dictators take when imposing their control over freedom of basic human rights and influences from democratic ideology. How do Burmese military dictators exercise their military framework in order to secure their seats in power? Does the world truly understand the reason why Burmese military dictators are able to grip to the political power for a long time even though imposing of international sanctions has been made, United Nation has attempted dialogs with military junta several times for political reconciliation, and also people lives have been sacrificed sadly during the events of protest? But nothing seems to be working.

Naomi Wolf's The End of America pointed out the following 10 steps that all the dictators take in order to bring down an open society.
1. Invoke an External and Internal Threat
2. Establish Secret Prisons
3. Develop a Paramilitary Force
4. Surveil Ordinary Citizens
5. Infiltrate Citizens' Groups
6. Arbitrarily Detain and Release Citizens
7. Target Key Individuals
8. Restrict the Press
9. Cast Criticism as "Espionage" and Dissent as "Treason"
10. Subvert the Rule of Law
I am just filling the facts from an ordinary Burmese citizen point of view based on my experiences.

Metta,
Ba Kaung

တရုတ်ပြည် အား ဘယ်လိုအုပ်ချုပ်ထားသနည်း။ (၃)


ပါတီ အငြိမ်းစား လူကြီးများ

ပါတီ၏ အထက်ပိုင်းခေါင်းဆောင်များသည် အာဏာရှိသည့် ရာထူးရာခံ အလုပ်များမှ တရားဝင် အနားယူပြီးသွားခဲ့ကြသော်လည်း တစ်ခါတရံ ပါတီတွင်း၌ နေရာခန့်ထားမှုများ နှင့် အခြားဆုံးဖြတ်ချက်များအပေါ် ဆက်လက် ဝင်ရောက်စွတ်ဖက်နေကြကာ သြဇာလွမ်းမိုးကြသည်။

အကောင်းဆုံး ဥပမာသည် တိန့်ရှောင်ဖိန် ပင်ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် တရားဝင် ရာထူးအနေဖြင့် တရုတ်ပြည် တံတား အဖွဲ့အစည်း၏ ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် သာရှိတော့ပေသည့် ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ အရေးပါ အရာရောက်ဆုံး ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ဆက်လက် တည်ရှိနေသည်။

ပြောရမည် ဆိုလျှင် သြဇာ အာဏာ ဆက်လက် လွှမ်းမိုးနေသည်မှာ တိန့် နှင့် ရာထူးမှ အနားယူနေသော အခြား ထိပ်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် တိုင်းပြည်ကို တုန်လှုပ်စေမည့် အရေးကြီးဆုံးသော ဆုံဖြတ်ချက်များကို ချကြသည်။ ညမထွက်ရ ဥပဒေ နှင့် ၁၉၈၉-ခုနှစ် တိယန်မင်း ရင်ပြင် ဆန္ဒပြမှုကို ဖြိုခွင်ရန် စစ်တပ်ကို စေလွှတ်စေခဲ့သူများလည်း ဖြစ်သည်။ ထိုဆုံဖြတ်ချက်သည် တကယ်တော့ ပေါလစ်ဗြူရို ၏ အမြဲတမ်း အလုပ်အမှုဆောင်အဖွဲ့ မဟုတ်ချေ။ တိန့်အပါအဝင်၊ ရာထူးမှ အနားယူနေသော ထိပ်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်များ ဝင်ရောက်ကာ အမိန့်ပေး ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့ အကြောင်းအရာများသည် ယနေ့ထက်တိုင်အောင် အရေးကြီးလှလေသည်။ တရုတ်ပြည် သမ္မတ ဟူကျင်တောင်း သည် ယခင်သမ္မတဟောင်း ကျန်ဇီမင်း၏ သြဇာအာဏာ လွမ်းမိုးမှု နည်းပါးစေရန် ကြိုးစားနေသူဟု ထင်မြင်ယူဆရသည်။ တရုတ်ပြည်၏ အငြိမ်းစား ခေါင်းဆောင် လူကြီးများ လက်ဆက်၍ အာဏာကို တည်မြဲအောင် လုပ်ထားနိုင်ခြင်း၏ အကြောင်းအရင်းမှာ တရုတ်ပြည် နိုင်ငံရေးသည် အာဏာနှင့် စည်းစိမ်ကြွယ်ဝသူများက အဆင့်ဆင့် လက်ဆင့်ကမ်း တည်ဆောက်လာသည့် သဘောသဘာဝကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်ဇီမင်းနှင့် သူ၏ လက်ဆင့်ကမ်း အမွေဆက်ခံသည့် အခြား ပါတီ အဖွဲ့ဝင်များသည် နည်းပရိယာယ် အကွက်ဆင်ကာ ပေါလစ်ဗြူရိုနှင့် အစိုးရ ဗြူရိုကရေစီ အတွင်းသို့ သူတို့၏လူူများ ထည့်သွင်းခဲ့သည်။

ဤနည်းဖြင့် သူတို့သည် နောက်တက်လာမည့် မျိုးဆက်သစ်များ အပေါ် သြဇာလွမ်းမိုးမှုအား ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ နောက်တက်လာသည့် ခေါင်းဆောင်တို့သည် ထိုကဲ့သို့ အဖြစ်အပျက်များ အပေါ် ပါးနပ်နားလည်ကာ အတွေ့အကြုံများရှိသော်လည်းပဲ သူတို့သည် ထို နည်းပရိယာယ်များကို ဆက်လက် အသုံးချကာ အာဏာကို ဆက်လက် အဓွန့်ရှည်စေခဲ့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အာဏာအတွက် အာဏာဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားကြရုံပင် မဟုတ်ကြချေ။ တရုတ်ပြည်တွင် အငြိမ်းစား ခေါင်းဆောင်များ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ကျားကန်ပေးထားသော ဥပဒေသည် တချိန်ချိန် ၌ ပြန်ပြောင်း လှည့်လည်သွားနိုင်ကြောင်း အငြိမ်းစား ခေါင်းဆောင်များ ကိုယ်တိုင် သိထားကြသည်။ ထို့ပြင် သူတို့သည် သူတို့၏ သားသမီး၊ မြေးမြစ် များကို ကြည့်ရှု့ စောင်မကြရသေးသည်။ အကယ်၍ သူတို့၏ သြဇာ အာဏာ သက်ရောက်မှုသည် မှေးမှိန်သွားပါက သူတို့၏ မျိုးဆက် သားသမီးများ၏ ဥစ္စာ ဓန ကြွယ်ဝ ချမ်းသာမှုတို့သည့် ထိခိုက် ပျက်ဆီးသွားနိုင်လေသည်။

နိုင်ငံအတွက် အလုပ်လုပ်ခဲ့သည့် အတွက် ပြန်လည် အခွင့်အရေးယူသည့် အနေဖြင့် အငြိမ်းစား ခေါင်းဆောင်တို့သည် အထူးအခွင့်အရေးများ နှင့် ပြည့်စုံကောင်းမွန်သော အငြိမ်းစားမှုများ ရှိကြလေသည်။ သူတို့သည် အကောင်းစား အစောင့်အကြပ်များ၊ အိမ်ကြီး ယာကြီးများ၊ ကိုယ်ပိုင် အတွင်းရေးမှုများ၊ ယာဉ်မောင်းများ ဖြင့် နေကြသည်။ ထို့ပြင် သူတို့သည် နိုင်ငံ၏ အရေးကြီးသော စာရွက်စာတမ်းများနှင့် သတင်းအချက်အလက်များကိုလည်း ကြည့်ရှု့ ဖတ်ယူနိုင်စွမ်းလည်း ရှိကြသေးသည်။

စစ်မှုရေးရာ အမှုဆောင် ကော်မရှင်

တရုတ်ပြည်၏ ပြည်သူ့လွတ်မြောက်ရေး တပ်ဦး(China People’s Liberation Army) သည် တိုင်းပြည်၏ နယ်မြေ ဒေသများကို ကာကွယ်ရသလို ပါတီကိုလည်း အမြဲတန်း ကျားကန် ကာကွယ် ထားရသည်။

ကွန်မြူနစ် တို့၏ အုပ်ချုပ်မှု ကနဦးစ နှစ်များ၊ ပြည်တွင်းစစ်များ ဖြစ်ကြသည်တွင် တိုင်းပြည်၏ ခေါင်းဆောင်များသည် တမ်မတော် အောင်မြင်ကျော်ကြားရေးအတွက် သူတို့ထိန်းချုပ်ထားသော ရာထူးများကို စစ်တပ်မှ လူများအားပေးအပ်ကြသည်။ ထို့နောက် နိုင်ငံခေါင်းဆောင်များနှင့် တရုတ်ပြည် ပြည်သူ့လွတ်မြောက်ရေးတပ်ဦးသည် ချိတ်ဆက်ပေါင်းစည်းကြလျက်၊ အနီးကပ် ဆက်လျက် တည်ရှိခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် အရင်တုန်းက မျိုးဆက်ဟောင်းများ ပြီးဆုံးသွားပြီး၊ တပ်မတော် အင်အားကို ပိုမို၍ ပညာတတ်များဖြင့် ဖြည့်တင်းလာကာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ လုပ်ဆောင်လာကြသည်တွင် နိုင်ငံခေါင်းဆောင်ဟောင်များနှင့် တပ်မတော်၏ ကူးလူးပေါင်းစည်းမှုသည် အလွန် သိသာထင်ရှားမှု မရှိတော့သည့် အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

တပ်မတော်၏ အထောက်အပံ့ မရှိပဲ ပါတီ၏ခေါင်းဆောင်များ မရပ်တည်နိုင်ကြောင်း ၎င်းတို့ ကိုယ်တိုင်လည်း သိကြသည်။ ၁၉၈၉-ခုနှစ် တီယန်မင်အရေးတော်ပုံ ဆန္ဒပြသည့် အဖြစ်အပျက်တွင် စစ်တပ်ဖြင့် ဖြိုခွင်ခဲ့ရကြောင်း သက်သေပြလျက် ရှိသည်။ တချိန်တည်းမှာပင် တပ်မတော်၏ ထိပ်ပိုင် ခေါင်းဆောင်များ ကိုယ်တိုင်လည်း သူတို့အား ပါတီ၏ ခေါင်းဆောင်များက ကျောထောက်နောက်ခံ ပေးထားမှု လိုအပ်ကြောင်း သုံးသပ်မိကြသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် ပါတီ၏ ခေါင်ဆောင်များကသာ တပ်မတော် အင်အားကို ခေတ်မီအောင် အပြောင်းအလဲ အစီအစဉ်များချမှတ်ကာ တပ်မတော်ခေါင်းဆောင်များ အား တာဝန်ပေးအပ်ကြရသည်။

တပ်မတော် အပေါ် ပါတီ၏ ထိန်းချုပ် ထားမှုနှင့် သူတို့၏ နယူကလီးယား အင်အားတည်ဆောက်မှုများကို ဗဟို စစ်မှုရေးရာ အမှုဆောင် ကော်မရှင်မှ စနစ်တစ်ကျ အဆင့်ဆင့် ချုပ်ကိုင်ထားသည်။ အဖွဲ့ဝင် တစ်ဆယ်တစ်ဦးဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကော်မရှင်သည် ပြည်သူလွတ်မြောက်ရေး တပ်ဦးနှင့် ပတ်သက်သည့် နောက်ဆုံးဘိတ် ဆုံးဖြတ်ချက်များ၊ စစ်တပ်၏ အထက်ပိုင် ခေါင်းဆောင်များ၊ တပ်မတော်ကို ရွှေ့ပြောင်းမှုများ၊ အင်အားတိုးချဲမှုများကို ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ ကော်မရှင်၏ အဖွဲဝင်များသည် ထိပ်ပိုင်မှ အရာရှိ စစ်ဗိုလ်ချုပ်များ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ပိုမို ၍ အရေးကြီးသည့် ရာထူးနေရာများကို ပါတီ၏ ပိုမို၍ ထိပ်ပိုင်းကျသော ခေါင်းဆောင်များကသာ ချုပ်ကိုင်ထားကြသည်။
အရေးကြီးသော အချိတ်အဆက်များ
ကော်မရှင်သည် ပြည်သူ့ ရဲတပ် လုံထိန်းတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ကိုလည်း ထိန်းချုပ်ထားသည်။ ထို ပြည်သူ့ ရဲ့တပ် လုံထိန်းတပ်ဖွဲ့များသည် အစိုးအရ၏ ဗဟို အဆောက်အဦးများ၊ ပီကင်းတွင် ရှိသော အဓိက ခေါင်ဆောင်များ၏ ဠာနချုပ် ဖြစ်သော ကျုံးနန်းဟိုင် ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရသည့် အတိန်းအစောင်းမခံသော တာဝန်ကို ယူထားရသည်။

ထုံးစံအရ ကော်မရှင်၏ ဥက္ကဌ ရာထူးကို အမျိုးသား ပြည်သူ့ လွှတ်တော်မှ ရွေးကောက် တင်မြောက်ရသည်။ သို့ရာတွင် တကယ့်လက်တွေ့၌ ထိုအလုပ်သည် ပါတီ၏ အာဏာ အရှိဆုံးသော အလုပ်ဖြစ်သွားသည်နှင့် အမျှ ထိုနေရာသည်ပင် ကာကွယ်ရေး ဦးစီးချုပ်(Commander-in-chief) ဖြစ်လာသည်။

ဥက္ကဌ ရာထူးကို မော်စီတုံးက ယူခဲ့ပြီးနောက် တိန့်ရှောင်ဖိန်က ဆက်လက် တာဝန်ယူခဲ့သည်။ တကယ့်တကယ်တွင် တိန့်သည် အခြားရာထူးများမှာ အနားယူခဲ့သော်လည်း ကော်မရှင်၏ ဥက္ကဌ ရာထူးတွင် ဆက်လက် တည်ရှိနေခဲ့သည်။ လေ့လာသူများ အဆိုအရ တရုတ်ပြည်၏ တကယ့် အာဏာသည် ထိုရာထူးတွင်သာ တည်ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။

၁၉၈၉-ခုနစ် တွင် ကျန်ဇီမင်း ဥက္ကဌ ဖြစ်လာသောအခါ သူ့တွင် စစ်တပ် ကျောထောက်နောက်ခံ နှင့် ထူးခြားသော အထောက်အပံ့ဟောင်းများ မရှိခဲ့ချေ။ သို့ရာတွင် ၎င်းကို ထောက်ခံသူများအား အသေအချာ ရွေးချယ်လျက် ရာထူးများတိုးပေးကာ၊ ဘဏ္ဍာရေးကိုလည်း တိုးမြင့်ပေးခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ကော်မရှင်အတွင်း နှင့် စစ်တပ်မှ ထောက်ခံသူများကို တိုးပွားစေခဲ့သည်။

၂၀၀၄ ခုနစ် ကျန်ဇီမင်း အနားယူသွား ပြီးနောက် ဥက္ကဌ ရာထူးကို စစ်တပ်နှင့် အချိတ် အဆက် ပိုမိုနည်းပါးသူ ဟူကျင်တောင်းကို လွဲအပ်ပေးခဲ့သည်။ ဟူကျင်တောင်း ကိုယ်တိုင်လည်း ဥက္ကဌရာထူးကို လက်ခံယူပြီးသည့်အခါမှ သူ၏အာဏာကို စစ်တပ်တွင် အခြေပြုလျက် တည်ဆောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ဆက်လက်ဖေါ်ပြရန်..

အမေရိကန်တို့၏ ရွေးကောက်ပွဲနှင့် မြန်မာတို့ အခွင့်အရေးများ (၂)


အမေရိကန် နိုင်ငံသည် အင်အား ကြီးမားလှသည်။ အမေရိကန်နိုင်ငံသားတို့သည် ကောင်းပေ ညွှန့်ပေ၊ အကောင်းတကာ့ အကောင်းဆုံးတို့ကို မှီဝဲ သုံးကြသည်။ သူတို့သည် စားနိုင်၊ သောက်နိုင်ကြသည့် အပြင် အိမ်ယာများ၊ ပညာရေးနှင့် ကျန်းမားရေး စသည့် အခြေခံ လူနေမှု စနစ်ကို ပြည့်ပြည့်ဝဝ ရှိကြသည်။ပြည့်ဝသည်ထက် ပိုလျှံ၍ ပင်နေတော့သည်။ သက်တန်းအားဖြင့် နှစ် နှစ်ရာ ကျော်ကျော်သာ ရှိသေးသော အမေရိကန် နိုင်ငံသည် အဘယ်ကဲ့သို့ သော အကြောင်းကြောင်း ကြောင့် အကောင်းဆုံးများကို သုံးစွဲနေကြရပါသနည်။ အမေရိကန်တို့၏ ဖွဲ့စည်း အုပ်ချုပ်ပုံ အခြေခံ ဥပဒေသည် လူသားတိုင်းအတွက် တန်းတူ တူညီသော အခွင့် အရေးကို ဦးစာပေးထားသည်။ လူတိုင်းအတွက် ကိုယ်ပိုင် လွတ်လပ်ခွင့် ပေးထားသည်။ ထို့ အခြေခံ အကြောင်းအရာများကြောင့် အမေရိကန်တို့၏ အခြေခံ ဥပဒေသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ရေးဆွဲခဲ့ကြသော်လည်း ယနေ့ထက်တိုင် မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြလျက် ရှိသည်။

အမေရိကန်တို့၏ ဒီမိုကရက်တစ် ပါတီ နှင့် ရီပတ်ပလေကန် ပါတီတို့သည် လက်ရှိ နိုင်ငံရေး အခြေအနေနှင့် မိမိတို့၏ အာဘော်ကို လိုက်လျက် အခြေခံ ဥပဒေအပေါ် အနည်းငယ်မျှသော ဖြည့် စွက်ချက်များ ဖြင့် သီးခြား အခြေခံ ဥပဒေကို ပြဒါန်း တင်သွင်းကြသည်။

လက်ရှိ အမေရိကန် သမ္မတ ဂျော့ဘွတ်ရှ်၏ ရှစ်နှစ်တာ ကာလာ အုပ်ချုပ်မှု လက်ထက်တွင် စစ်သုံးစရိတ်သည် အလွန် ကြီးမြင့်လာသည်။ အခွန်အထုတ်သည် လည်း ကြီးမြင့်သည်။ စီပွားရေး လုပ်ငန်းရှင်များ၊ ကုမ္ပဏီများသည် ကြီးမြင့်သော အခွန်အထုတ်တို့ကြောင့် အခြားတိုင်းပြည်တို့တွင် ပြောင်းရွှေ့ဖွင့်လှစ်ကြသည်။ ထို့ အတွက် အမေရိကန်တွင် အလုပ်လက်မဲ့ ဦးရေတိုးပွားလာသည်။ အလုပ်မရှိသည့် အတွက် အကြွေးနှင့် ဝယ်ယူထားသော အိမ်များကို အရှုံးခံ ပြန်ပေးကြသည်။ နယ်များတွင် အိမ် ခြံ မြေဈေး တဟုန်ထိုး ကျဆင်းသွားသည်။ ဘဏ္ဍာရေး အင်းအားလည်း ချိနဲ့နေသည်။ ထိုသည်အတွက် နိုင်ငံခြားမှ ပညာရှင်များအား အလုပ် အကိုင်အတွက် ခေါ်ယူသည့် နှုန်းနည်းသွားခဲ့သည်။ ကျောင်းများတွင် ပညာသင်ကြားရန်အတွင် ထောက်ပံ့ကြေးများလည်း နည်းသွားသည်။ ထောက်ပံ့ကြေးဖြင့် ကျောင်းတက်ရန် လာမည့် နိုင်ငံခြားမှ ကျောင်းသူကျောင်းသားများအတွက် အခွင့်အလမ်များလည်း နည်းသွားသည်။ သမ္မတ ဂျော့ဘွတ်ရှ်၏ နောက်ဆုံး သက်တမ်း ကာလာများတွင် လူကြိုက်နည်း လာကြသည်။

ဒီမိုကရက် ခေါင်းဆောင် အိုဘာမားသည် အသက်အားဖြင့် ငယ်ရွယ်သေးသော်လည်း စူးရှထက်မြက်သော လူမည်း ခေါင်းဆောင် တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများကို အလိုရှိသည်။ လက်ရှိ သမ္မတ ဂျော့ဘွတ်ရှ်၏ မပြီးဆုံးသေးသော အီရတ်နှင့် အာဖကန်နစ်စတန် စစ်ပွဲများမှ အမေရိကန် စစ်တပ်ကို ဆွဲထုတ်လျက် အဆုံးသတ်လိုသည်။ အမေရိကန်တွင် အခြေချ နေထိုင်လျက်ရှိသော လူတန်းစားအားလုံးအတွင် ကျန်းမာရေး၊ ပညာရေး၊ အလုပ်အကိုင် တို့ကို ထောက်ပံပေးမည်ဟု လည်း ကတိပေးသည်။ တရိပ်ရိပ် ကျဆင်းနေသော အမေရိကန်တို့၏ စီပွားရေးနှင့် စစ်စရိတ်ကြောင့် ကုန်ခန်းနေသော အမေရိကန်တို့၏ ဘဏ္ဍာရေး အင်အား ပြန်လည် တောင့်တင်းလာစေရန် အလုပ် အကိုင် များ ဖန်တီးပေးမည်ဟု ဆိုသည်။ ဒီနေရာမှာ ဒီမိုကရက်တို့က လူတန်းစား အားလုံးဟုဆိုထားသည်။ ဒါကလည်း မှန်ပေသည်။ ဒီမိုကရက်တို့၏ အာဘော်သည် လူတိုင်း၊ အခြေခံ လူတန်းစားများ အပါအဝင် အားလုံးကို ကျန်းမားရေး၊ ပညာရေး၊ အလုပ်အကိုင် ထောက်ပံဖို့ ဖြစ်သည်။

ဤတွင် အထက်တန်းစား အမေရိကန်တို့သည် ဒီမိုကရက်တို့၏ အာဘော်ကို မကြိုက်ကြ။ အလုပ်လုပ်သော အမေရိကန်တို့၏ အခွန်အထုတ်မှ ရလာသော ငွေကြေးတို့ဖြင့် အလုပ် မလုပ်၊ ကလေးမွေးနေသော မိခင်များကို အလကား ထောက်ပံနေသည်ကို မလိုလားကြ။ အခြားတိုင်းပြည်မှ အခြေလာချသော၊ ခိုလှုံခွင့်ဖြင့် လာကြသော သူများကို ငွေကြေး များ ထောက်ပံ့နေကြသည်ကိုလည်း မကြိုက်ကြ။ အမေရိကန်တွင် အခြေချတာ ကြာမြင့်လျက် အမေရိကန် နိုင်ငံသား ဖြစ်သွားသော မြန်မာများကို တွေ့ဖူးပါသည်။ တစ်ချို့ ရီပတ်ပလစ်ကန်ဖက် ရိမ်းကြသည်။ သူတို့ အဆိုအရ သူတို့၏ အခွန် အထုပ်များဖြင့် အမေရိကန်ကို ဝင်ရောက် အခြေလာချသူများကို လုပ်ကြွေးနေကြရသည်ဟု ဆိုသည်။ သူရို့၏ တိုင်းပြည်သည် အမေရိကန်နိုင်ငံဖြစ်သွားကြသလေား။

ရီပတ်ပလစ်ကန်ခေါင်ဆောင် ဂျွန်မက်ကိန်းသည် နိုင်ငံခြားရေးရာတွင် ဝါရင့်ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်ဟု ကြွေးကြော်ထားသည်။ သူ၏ ပါတီသည် အမေရိကန်တို့၏ လုံခြုံမှုကို ဦးစားပေး လုပ်ဆောင်သွားမည် ဟု ဆိုသည်။ ပြိုင်ဖက် ဒီမိုကရက် ခေါင်ဆောင် အိုဘာမားကိုလည်း ဂျွန်မက်ကိန်းနှင့် စာလျင် ဝါနုသေးသည်ဟု ထောက်ပြကာ ပါတီအတွက် မဲဆွယ်နေလျက် ရှိသည်။ အီရတ်နှင့် အာဖကန်နစ်စတန် စစ်ပွဲများတွင် အမေရိကန်တို့ စစ်ရှုံးကာ ဆုတ်ခွာကြရမည်ကို မလိုလားချေ။ ရီပတ်ပလစ်ကန်တို့သည် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကို မလိုလားကြ။ ထို့အပြင် အသစ်ခန့်အပ်လိုက်သော ရီပတ်ပလစ်ကန်တို့၏ အမျိုးသမီး ဒုတိယ သမ္မတလောင်း ဆာရာပေးလင်း သည် ဒီမိုကရက်ဖက်မှ အမျိုးသမီး ဆီနိတ်တာ ကလင်တန်(သမ္မတ ဟောင်း ဘဲလ် ကလင်တန်၏ ဇနီး) ၏ မဲများကို သိမ်းကြုံးယူနိုင်ဖွယ်လည်း ရှိသည်။ ဆာရာပါလင်း သည် စကားပြာဆိုရာတွင် ထက်မြက်သလို့ အုပ်ချုပ်မှု အသစ်မှလာသော ဆီနိတ်တာလည်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အုပ်ချုပ်မှုအဟောင်းများနှင့် ပြုပြင် ပြောင်းလဲမှု မရှိသော ရီပတ်ပလစ်ကန်တို့၏ အာဘော်ကို ထောက်ပြရန် ဒီမိုကရက်တို့ အခက်အခဲ ကြုံနိုင်လေသည်။

အသာစီးရှိလျက် ရှိသော ဒီမိုကရက်တို့သည် အသစ်ခန့်အပ်ထားသော ရီပတ်ပလစ်ကန်တို့၏ အမျိုးသမီး ဒုတိယ သမ္မတလောင်း ဆာရာပေးလင်း ကြောင့် အခြေအနေ တစ်မျိုး ပြောင်လဲသွားဖွယ် ရှိသည်။ ထို့ အတူ တကယ်တမ်း နင်လား ငါလား မဲပေးကြသည်တွင် ရီပတ်ပလစ်ကန်တို့ နိုင်သွားနိုင်ပေသေးသည်။ ပြီးခဲ့သည့်လေးနှစ် ရွေးကောက်ပွဲတွင် ထိုကဲ့သို့ အဖြစ်အပျက်က ဖြစ်ခဲ့ ဖူးပြီးပြီ။ ထိုစဉ်က ဒီမိုကရက်တို့ နိုင်မလိုလိုနှင့် နောက်ဆုံးတော့ ဂျော့ဘွတ်ရှ်၏ ရီပတ်ပလစ်ကန် ပါတီက နိုင်သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ထို ဒီမိုကရက်နှင့် ရီပတ်ပလစ်ကန် တို့ အာဘော်သည် မြန်မာ နိုင်ငံနှင့် ကျွန်တော်တို့ မြန်မာ နိုင်ငံသားတို့ အပေါ် ဘယ်လို့ အကျိုး သက်ရောက် နိုင်မလဲ ဆိုတာ ကြည့် ကြရအောင်။ ရီပတ်ပလစ်ကန်တို့သည် စစ်ကို နိုင်အောင် တိုက်သွားကြမည်ဟု ဆိုသည်။ ဘဏ္ဍာရေး အင်အား ချိနဲ့ နေသော အမေရိကန်သည် မြန်မာနိုင်ငံရေးအပေါ် အကျိုး အမြတ် မရှိပဲ ငွေးကြေးအရ အကူ အညီ ပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်ချေ။ ထို့ ကြောင့် အမေရိကန်တို့၏ ထောက်ပံစရိတ်ကို မှီခိုရန် ရည်ရွယ်နေကြသော မြန်မာ နိုင်ငံရေးသမားမျာနှင့် ခိုလှုံခွင့်ရရန် အခွင့် အလန်းရှာကြသော မြန်မာများ ခက်ခဲနိုင်သည်။ အလုပ်အကိုင်တို့ ကား ခက်ခဲလျက် စီးပွားရေးက ကျဆင်းနေဆဲ။ ထိုသည့် အတွက် ထူးချွန် ထက်မြက်သော မြန်မာများ H1-B ဟု ခေါ်သော အလုပ်သမား ပြည်ဝင်ခွင့်ဖြင့် အမေရိကန်နိုင်ငံ သို့ အလုပ်ရှာရန် လာဖို့ ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ အခုတောင် ကျွန်တော်၏ မိတ်တွေ သူငယ်ချင်း တော်တော်များ များ H1-b ပြည်ဝင်ခွင့် ဗီဇာယူထားပြီး အလုပ်ဖြင့် လာရန် ခက်ခဲနေကြရသည်။ တော်သေးသည်။ သူရို့သည် အိုင်တီ သမားများ ဖြစ်ကြသည်။ လိန်ဖယ် လိန်ဖယ်နှင့် ရသွား နိုင်ပါသေးသည်။

ကျွန်တော်သည် အမေရိကန် နိုင်ငံသား မဟုတ်။ မြန်မာလူမျိုး အမေရိကန်နိုင်ငံတွင် ကိုယ်တတ်သည့် ပညာဖြင့် အလုပ်လုပ်မည့် သူ ဖြစ်သဖြင့် လူတန်းစား မရွေး လူတိုင်းကို အခွင့်အရေး ပေးမည့် ဒီမိုကရက်တို့ ၏ အာဘော်ကို သဘောကျသည်။ နောင်တွင်လည်း မြန်မာပညာတတ်များ၊ သူငယ်ချင်းများ အလုပ်လာလုပ်နိုင်ရန် အလုပ်အကိုင် အခွင့် အလမ်းများကို ဖန်တီးပေးမည့် ဒီမိုကရက်ကို ထောက်ခံသည်။ အမေရိကန် နိုင်ငံသားတို့ ရီပတ်ပလစ်ကန်ကို ထောက်ခံကာ သူတို့ တိုင်ပြည် လုံခြုံရေးကို ရှေးရှု့သည်ကာ သဘာဝကျသည်။ သို့ရာတွင် အမေရိကန်နိုင်ငံသည် လူမျိုး ပေါင်းစုံနှင့် ဖွဲ့စည်းထားကာ ကျွန်တော်တို့လို နိုင်ငံခြားသားများလည်း ရှိသည်။ ထို့ပြင် ဝင်ငွေနည်းသော နိုင်ငံခြားသားများလည်း ကျန်းမားရေး ထောက်ပံမှုများ ရမည်ဆိုလျင် မကောင်းပါလော့။

အမေရိကန်တို့ မြန်မာနိုင်ငံရေး အပေါ် အကျိုး သက်ရောက်နိုင်မည်ကို ကျွန်တော် အယုံအကြည် မရှိ။ နိုင်ငံရေးကို အကြောင်းပြလျက် အကျိုး ခံစားနေကြသော နိုင်ငံရေး သမားများကို လည်း အထင်မကြီး။ မြန်မာနိုင်ငံ ရွေးကောက်ပွဲ ကျင်းပကြတော့မည်ဆိုလျင် အနီးကပ်မှ ထအော်ကြမည့် လူများလည်း ရှိပေလိမ့်မည်။ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံရေးသည် ပြည်သူလက်ထဲတွင် ရှိကာ ပြည်သူတွေ ဆုံးဖြတ်ရသည်။ ကျွန်တော့် အနေဖြင့် အခြားနိုင်ငံများမှ နိုင်ငံရေး ဇာတ်ခုံများနှင့် မြန်မာ နိုင်ငံရေး ဇာတ်ခုံတို့ မတူညီ သည်များကို ပြောပြရုံသာ ဖြစ်သည်။ တိုင်ပြည်အတွင်း ပိတ်ဆို့ခံရလျက် နိုင်ငံတကာ အမြင်နည်းနေသောမြန်မာများအတွက် နိုင်ငံတကာတွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသလဲ၊ မြန်မာပြည်နဲ့ ဘာတွေ ခြားနားသလဲ၊ ဘယ်လိုမျိုး အခွင့်အရေးတွေဆုံးရှုံးနေကာ၊ ဘယ်လို့မျိုး အခွင့်အရေးတွေ တောင်ဆိုသင့်သလဲလို့ ကိုယ်မြင်သည့် ရှု့ထောင့်မှ ပြောပြရုံပင် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဘယ်လိုမျိုး နိုင်ငံခေါင်းဆောင်ကို တင်မြောက်ကြမလဲပေါ့။

အနန္တမေတ္တာဖြင့်
ဘကောင်း

အမေရိကန်တို့၏ ရွေးကောက်ပွဲနှင့် မြန်မာတို့ အခွင့်အရေးများ (၁)


ထွေထွေထူးထူးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ နိုင်ငံတကာက နိုင်ငံရေးပြောင်းလဲမှုတွေ အလျင်းသင့်ရင် သင့်သလို့ စောင့်ကြည့် အကဲခတ်ကြည့်နေရင်းနဲ့ ဒီရက်တွေမှာ အရှိန်အဟုန် ပြင်းအားကောင်းလာတဲ့ အမေရိကန်တို့ရဲ့ သမ္မတရွေးကောက်ပွဲတွေ နဲ့ သူတို့ရဲ့ သဘောထားရေးရာ၊ စီးပွားရေး အခြေအနေတွေက အနာဂတ်ရဲ့ ကမ္ဘာနိုင်ငံရေး ဇာတ်ခုံမှာ ဘယ်လိုနည်းတွေနဲ့ ဝင်ရောက် ကပြအသုံးတော်ခံမလဲလို့ တွေးတေားကြည့်မိတာပါ။ ကျွန်တော် လွန်ခဲ့တဲ့ ရှစ်နှစ်ကျော် ကာလ ကစပြီး အမေရိကန်တွေရဲ့ ရွေးကောက်ပွဲ ကာလတွေမှာ အမေရိကန်နိုင်ငံကို အခြားသောအကျိုး အကြောင်းညီညွတ်ပြီး ရောက်နေလေ့ ရှိတယ်။ ရောက်တိုင်းလည်း ဂရုတစိုက် လေ့လာမိတယ်။ ဒါပါနဲ့ဆိုရင် သုံးကြိမ်မြောက်ပေါ့။

အမေရိကန်တို့ရဲ့ နိုင်ငံရေးတွေက ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံရေးတွေနဲ့ စာရင် ရှေ့ကို တော်တော်ပြေးနေပြီး အခြေကျ တည်ငြိမ်နေပြီ။ ရွေးကောက်ပွဲတွေဆိုရင်လည်း တစ်နယ်ပြီး တစ်နယ် စနစ်တစ်ကျနဲ့ လုပ်သွားလိုက်တာ ဟော.. အခုဆိုရင် ဒီမိုကရက် နဲ့ ရီပတ်ပလစ်ကန် ပါတီနှစ်ခုလုံးက သူတို့ရဲ့ အမျိုးသားညီလာခံကို ကိုယ်စီ တစ်သီးတစ်ခြားကျင်းပပြီးသွားခဲ့ပြီ။

သိကြတဲ့ အတိုင်း ပါတီနှစ်ရပ်လုံးကတော့ တစ်ဦးနဲ့ တစ်ဦး အပြန်အလှန် ထိုးနှက်ချက်တွေ၊ အမေရိကန် ပြည်သူပြည်သားတွေ အပေါ် ဘာလုပ်ပေးမယ်၊ ညာလုပ်ပေးမယ် အစရှိတဲ့ ကတိပေးချက်တွေနဲ့ စွဲဆောင်ကြတာကိုး။ တော်တော်လေးလည်း စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသလို့ အလွန်တရာ ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ နိုင်ငံခေါင်းဆောင်ကောင်းတွေ ဒုနဲ့ ဒယ်နဲ့ မြောက်မြောက်မြားမြား တွေ့ရတာပဲ။ ဒါတွေကြည့် ပြီး ကျွန်တော့်တို့ နိုင်ငံအတွက်လည်း ထူးချွန်ထက်မြက်ပြီး နည်းပရိယာယ်တွေ ကြွယ်ဝတဲ့ နိုင်ငံ ခေါင်းဆောင်ကောင်းတွေ ရာနဲ့ ထောင်နဲ့ ချီပြီး လိုအပ်နေသေးတယ်ဆိုတာ သတိရမိတယ်။

တကယ်တော့ တိုင်းပြည်တစ်ပြည်တို စီမံအုပ်ချုပ်တယ်ဆိုတာ သြဇာအာဏာနဲ့ လက်ညိုးထိုး ဟိုခိုင်း ဒီခိုင်း လုပ်ရတဲ့ အလုပ်မှ မဟုတ်ပဲ။ ခေါင်းဆောင်တွေဟာ ကိုယ်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်၊ ကိုယ်ခန္ဓာနှစ်မျိုး လုံးကို တိုင်းသူ ပြည်သားတွေရဲ့ကောင်းကျိုးအတွက်သာ ရှေးရှု့ပြီး ကိုယ်ကျိုးစွန့် တစ်စိုက်မတ်မတ်လုပ်ဆောင်ရတာကိုး။ သာမန်လောက်သာ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေဆိုရင်တော့ ကိုယ်ကျိုးစွန့်ဖို့ သွားပြောရင် ဘယ်လုပ်နိုင်ကြမလဲ။ ဒါမျိုးခေါင်းဆောင်တွေဆိုရင်လည်း အသိပညာရှင်၊ အတတ်ပညာရှင် ပြည်သူတွေကလည်း လက်မခံဘူး။ အထင်လည်း မကြီးဘူး။ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံကိုကြည့်။ ယုတ်စွအဆုံး ခေတ်မှီ တိုးတက်ပြောင်းလဲလာတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ နိုင်ငံတကာနဲ့ ကူလူးဆက်ဆံမှုလုပ်တဲ့ နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်တွေ၊ တိုင်ပြည်ခေါင်းဆောင်တွေကိုယ်၌က အနည်းဆုံး အင်္ဂလိပ်စကားကို လေးလုံးကွဲအောင်တောင် မပြောတတ်ကြရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ နိုင်ငံတကာ နိုင်ငံရေး မျက်နှာစာမှာ စကားတွေ ပြောကြရအောင်ဆိုရင် ခွေးအကြီး လှည်းနင်းသလို အထစ် အထစ်နဲ့။ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ အသိပညာရှင်၊ အတတ်ပညာရှင်တွေက တခွိခွိနဲ့ ရယ်ကြမှာပဲ။ ဘယ်..အထင်ကြီးကြမလဲ။

ကျွန်တော် အမြဲတမ်းလိုလို စိတ်ဝင်တစားနဲ့ မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်လေ့ရှိတာက အမေရိကန်၊ပြင်သစ်၊ ရုရှားတို့ရဲ့ သမတရွေးကောက်ပွဲ၊ အင်္ဂလန်၊ ဂျပန်၊ သြစတြေလျ၊တရုတ်၊ ထိုင်းနိုင်ငံတို့မှ ဝန်ကြီးချုပ်တွေရဲ့ အာဘော်နဲ့ သူတို့ကို ရွေးကောက်တင်မြောက်လိုက်ပုံပါပဲ။ အဲဒီ နိုင်ငံခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ အကြမ်းဖြင်း အာဘော်နဲ့ သူတို့ရဲ့ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းတွေက ယနေ့ ကျွန်တော်တို့ ကမ္ဘာရဲ့ လူမှုရေး၊ စီးပွားရေး အစရှိတဲ့ နယ်ပယ် ဒေသမျိုးစုံကို ရိုက်ခတ်နိုင်စွမ်းရှိကြတယ်။ ဒီနေရာမှာ အကြမ်းဖျင်း အာဘော်ဆိုတာ သူတို့ပြောဆိုသမျှ အားလုံးကို လုံးဝ ယုံကြည်စိတ်ချမှု မထားပဲ ဘက်စုံ ရှု့ထောင့် အမျိုးမျိုးကနေ ချိန်ထိုးပြီး အကြမ်းဖျင်း ယူဆတဲ့ သဘောပါ။

ခေတ်မီတိုးတက်နေတဲ့ နိုင်ငံ အသီးသီးမှာ လက်ခံကျင့်သုံးနေတဲ့ နိုင်ငံရေး စနစ်တွေ အမျိုးမျိုး ရှိကြတယ်။ အနောက်တိုင်း နိုင်ငံတွေမှာ အနောက်တိုင်း ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ကိုက်ညီ ဆုံဆည်းအခြေကျသွားတဲ့ ဒီမိုကရေစီ နိုင်ငံရေးစနစ်ရှိတယ်။ အရှေ့တိုင်း နိုင်ငံတွေမှာလည်း အရှေ့တိုင်း ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ချိန်ထိုးပြီး တဖြည်းဖြည်း ပြုပြင်ပြောင်းလဲသွားတဲ့ ဒီမိုကရေစီ နိုင်ငံရေး စနစ်တွေလည်း ရှိတယ်။ ဒီနေရာမှာ တိုင်းပြည်ခေါင်းဆောင်တွေက ခေါင်းဆောင်နိုင်စွမ်း အရည်အချင်းရှိဖို့လိုတယ်။

ကျွန်တော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံကို ထပ်ကြည့်ရအောင်။ လက်ရှိတိုင်းပြည်ခေါင်းဆောင်တွေက ပြည်သူပြည်သားတွေ အပေါ် အရာရာ မျက်စိပိတ် နားပိတ်လုပ်ပြီး၊ ထိန်းချုပ်ထားတာကိုး။ ဟိုး..တုန်းက ရဲစိတ်ရဲမာန် သတ္တိပြောင်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာတွေလည်း တိုင်းပြည်ထဲမှာ အနှစ်လေးဆယ်ကျော်လောက် လှောင်ပိတ် ခံခဲ့ရတယ်။ အဲဒီရလဒ်က ဘာလဲဆိုတော့ မြန်မာလူမျိုးတွေ နိုင်ငံတကာထွက်တဲ့ အခါမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ၊ မပြောရဲ မဆိုရဲတဲ့ စိတ်တွေ၊ သိမ်ငယ်မှုတွေဟာ မြန်မာတွေရဲ့ စိတ်မှာ လွမ်းမိုးနေခဲ့တဲ။ စိတ် ပိုလီယို ရောဂါ စွဲကပ်နေရတဲ့ သဘောပေါ့။ စိတ်ဓါတ် အင်းအားက ခနော်နီ ခနော်နှဲ့ နဲ့ အခြေမခိုင်တော့ပဲ ယိမ်းယိုင်နေတော့တာပေါ့။ ကိုယ့်ဒူး ကိုယ်ချွန်လာတဲ့ လူတွေကတော့ ပေါက်ရောက် အောင်မြင်သွားကြပေမယ့် လူဦးရေ သန်းငါးဆယ်ကျော်ရှိတဲ့ လူတွေအတွက်ကတော့ ခေါင်းဆောင်တွေမှာ တာဝန်ရှိပါတယ်။ ပြုပြင်ပေးပါ။ နည်းလမ်းတွေဖွင့်ပေးပါ။ ခေါင်း မမာပါနဲ့။

နိုင်ငံတကာမှာ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာတွေ ဂုဏ်သရေ မှေးမှိန်နေတာ ကြာလှပါပြီ။ မြန်မာ အများစုကလည်း နိုင်ငံခြားကို အထင်ကြီးစိတ် ဝင်သွားပြီ။ မျိုးချစ်စိတ်ဓါတ် ရှင်သန်ထက်မြက်ဖို့အတွက် ဆိုင်းဘုတ်ကြီးတွေတင်၊ ရုပ်မြင်သံကြားတွေ၊ သတင်းစာနယ်ဇင်းတွေကနေ လှုံ့ဆော်ပေမယ့် အရာမရောက်ပါဘူး။ ဘာလို့လဲ့ဆိုတော့ လူဆိုတဲ့ သတ္တဝါက လွတ်လပ်လို့တဲ့ သဘာဝကို စဉ်းစားပြီး ဝမ်းတခါး ဝဖို့ အတွက် အရင် ကြိုးစားအားထုတ်ကြလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီ အခွင့် အရေးတွေ မရှိရင် လူတော်တွေ မရပ်တည်နိုင်ဘူး။ သဘောကို ပြောပြတာပါ။ တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်ပုံ၊ ချဉ်းကပ်ပုံ ချဉ်းကပ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေ မှားနေတယ်ဆိုတာ။ မျိုးချစ်စိတ်ဓါတ် ရှင်သန်ထက်မြက်ဖို့ အတွက် လမ်းကြောင်းတွေ ဖွင့်ပေးပြီး လုပ်နိုင်စွမ်းတဲ့ အစွမ်းအစတွေ ပေးရမှာပေါ့။ သာတူညီမျှတဲ့ အခွင့်အရေးတွေသာ ရမယ်ဆိုရင် အသိပညာရှင်တွေ၊ အတတ်ပညာရှင်တွေက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ကိုယ့်လူ့မျိုး၊ ကိုယ့်တိုင့်ပြည်အတွက် လုပ်ကြပါလိမ့်မယ်။

ခေါင်းဆောင်တွေသာ တော်ကြမယ်၊ ထူးချွန်ထက်မြက်ကြမယ်ဆိုရင် မြန်မာဆိုတာ ကမ္ဘာမှာ မျက်နှာပွင့်ပြီပေါ့။ အရပ်စကားပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ ကိုယ့်တိုင်းပြည်က လူတွေ နိုင်ငံတကာမှာ မျက်နှာ မငယ်ရတော့ဘူး။ မြန်မာတွေ နိုင်ငံတကာရဲ့ ပြည်ဝင်ခွင့်ယူရင် စိုးရိမ်သောက စိတ်တွေ မရှိတော့ဘူး။ မြန်မာလူမျိုးတွေ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ကိုယ်စား စိတ်တွေ ရှိလာမယ်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည် ကိုးစားစိတ်ဆိုတာ ယေဘုံယျအားဖြင့် တစ်ခုခု မအောင်မြင်လို့ ဆုံးရှုံးသွားရင် နောက်ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတဲ့ အစီအစဉ်ရှိတဲ့ လူတွေက မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည် ကိုးစားလို့ ရတယ်လို့ ဆိုရမယ်။ တည်ငြိမ်တယ်ပေါ့။ နိုင်ငံ တကာမှာ ရှိတဲ့ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာတွေ အများစုအတွက်ကတော့ နိုင်ငံခြားမှာ အလုပ်ရဖို့ စိုးရိမ်ကြရတယ်။ အလုပ်ရရင်လည်း အလုပ်မြဲဖို့ စိုးရိမ်ကြရပြန်တယ်။ ကိုယ့်တိုင်ပြည်မှာက ကျောထောက် နောက်ကန် အလုပ်မှ မရှိတာ။ ဒီတော့ ပြည်ဝင်ခွင့်အတွက်၊ အလုပ်ရဖို့အတွက် စိုးရိမ်တတ်ကျတာ ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခုလို့ မထင်တော့ဘူး။

ကိုယ့် တိုင်းပြည်ကို ကိုယ် မစွန့် ခွာရပဲ တိုင်းပြည် အတွင်းမှာ မကြောင်းမကြ မတောင်းမတ လူတိုင်း အလုပ်အကိုင်တွေ ကိုယ်စီနဲ့လုပ်နိုင်ဖို့အတွက် တိုင်းပြည်တွေရဲ့ နိုင်ငံခေါင်းဆောင်တွေက ပြည်သူတွေရဲ့ အကျိုးကိုး ဦးစားပေးပြီး အလုပ်အကိုင်တွေ ဖန်တီးနိုင်စွမ်း အရည်အချင်းရှိကြရတယ်။ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို ဘယ်လို ရမလဲ။ ဘယ်လို ရှာကြမလဲ။ ရှင်းပါတယ်။ တိုင်းသူ ပြည်သားတွေက ရွေးကောက် တင်မြောက်တာပေါ့။

ဟိုတလောက ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ ရွေးကောက်ပွဲ အကြောင်းကို ရေးထားခဲ့ပြီးပြီ။ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာ နိုင်ငံမှာလည်း လာမည့် ရွေးကောက်ပွဲမှာ ဘယ်လိုနည်းတွေနဲ့ စခန်းသွားကြမလဲဆိုတာ ပညာရှင်တွေ အခုကတည်းက စနစ်တကျနဲ့ ပြင်ဆင်ချဉ်းကပ်ဖို့ လိုပြီ။ အခု အမေရိကန်နိုင်ငံမှာလည်း ပြည်သူတွေ နင်လား ငါလား အပြိုင်အဆိုင် နဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေ စကာတင် ရွေးချယ်လာ လိုက်တာ နောက်ဆုံး ဒီမိုကရက် ပါတီက အိုဘားမာ ဆိုတဲ့ လူမဲ ခေါင်းဆောင် တစ်ဦးနဲ့ ရီပတ်ပလစ်ကန် ပါတီက ဂျွန်မက်ကိန်းဆိုတဲ့ လူဖြူ ဝါရင့် နိုင်ငံရေး ခေါင်းဆောင် တစ်ဦး စီ ရလာတယ်။

အမေရိကန် အမ္မတ တစ်ဦးရဲ့ တခိုးအာဏာနဲ့ အစွမ်းအစက ကမ္ဘာမှာ အလွန်တရာ စွမ်းပကားကြီးမာ လှသည်။ ထို့အတူ နိုင်ငံခေါင်းဆောင်တို့သည်လည်း လူသန်းပေါင်းများစွာ တို့၏ အသက်ကို သေစေနိုင်သလို၊ ကယ်တင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ ငွေသန်းပေါင်းများစွာတို့ကို ထိန်းချုပ် ကိုင်တွယ် နိုင်စွမ်းလည်းရှိသည်။ ထိုကဲ့သို့ တခိုးအာဏာ တို့နှင့် နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ဖို့ အတွက် အဘယ်ကဲ့သို့သော လူမျိုးကို ပေးအပ်အုပ်ချုပ် စေမည်နည်း။ ကျွန်တော်တို့ မြန်မာ နိုင်ငံတွင် ထိုကဲ့သို့သော လွတ်လပ်စွာ မဲဆွယ်ခွင့်၊ လွတ်လပ်စွာ ရွေးကောက်တင်မြောက် ပိုင်ခွင့် စသည့် လွတ်လပ်သည့် အခွင်အရေးတွေ ဆုံးရှုံးနေသလောက် အမေရိကန်နိုင်ငံ အပါအဝင် အခြားသော ဒီမိုကရေစီ တိုင်းပြည်တို့တွင် ထိုအခွင့် အရေးတို့ရှိကြလေသည်။ ထိုအခွင့်အရေးသည်ကာ တိုင်းပြည်၏ အနာဂတ်ကို ပြောင်လဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

စီမံခန့်ခွဲခြင်း နှင့် အုပ်ချုပ်မှု (၃)


မောင်ဘကောင်း စာရေးရင် အကြောင်းအရာတွေက တစ်ခုနှင့် တစ်ခု အချိန်အတော်ကြာမှ ဆက်စပ်ယူရတယ်လို့ ပြောကြမှာပဲ။ပြောစရာ အရေးကလည်း ရှိနေပြီကိုး။ နဂိုအခံကလည်း ခေါင်းချရာ အိမ်ဖြစ်တဲ့ လူမျိုးဆိုတော့ အာရုံကလည်း လူနဲ့အတူ လွင့်လွင့်နဲ့ပါပဲ။

ဒီဟာကတော့ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ် အောက်တိုဘာလတုန်းက ရေးခဲ့တာကို ဆက်ရေးလိုက်တာပါ။
-----------------------------------------------------------------------------------
Project Charter တွင် ပရောဂျက် အကြောင်းအရာ ကို အတိုချုပ် ဖော်ပြထားပြီး၊ ပရောဂျက်၏ ရည်ရွယ်ချက်၊ မည်သူက ပရောဂျက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ငွေကြေးအင်အားဖြင့် ကျောထောက်နောက်ခံပေးထားသနည်း။ တနည်အားဖြင့် ပရောဂျက် စပွန်စာ(Sponsor) ကဖြင့် ဘယ်သူ ဘယ်ဝါလို့ ဖေါ်ပြထားပါတယ်။

ထို့အပြင် ပရောဂျက် သည် မည်သည့်နေ့တွင် စပြီး၊ မည်သည့်နေတွင် အဆုံးသတ်ရမည်၊ ပရောဂျက်တွင် မည်သူတွေ ပါဝင်ပတ်သက်ကြမည်ကို ဖေါ်ပြထားရသည်။ ပရောဂျက်၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် တိုးတောင်းရှင်းလင်းဖို့ လိုအပ်သည်။ ဝိဟာရကွဲ အဓိပ္ပာယ်နှစ်ခွထွက်နေသော ဖွင့်ဆိုချက်များ ရှောင်ရှားရပါသည်။

တချို့သော ပရောဂျက်များမအောင်မြင်ရသည်မှာ ရည်မှန်းချက်(Objective) ရှင်းလင်းမှုမရှိပဲ ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ပရောဂျက်တစ်ခုတွင် ပရောဂျက်မန်နေဂျာ ပါဝင်စွတ်ဖက်၍မရနိုင်သော ကိစ္စများ၊ ဘတ်ဂျက် အခက်အခဲပေါ်လာသည့် အခါ၊ ပရောဂျက်မန်နေဂျာကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချ၍ မရနိုင်တော့သည့် အခါတွင် PMO ကို အကြောင်းကြား တင်ပြရသည်။ PMO မှတဆင့် ပရောဂျက် စပွန်စာ ဆီသို့ တင်ပြရကာ၊ အကယ်၍ ပရောဂျက် စပွန်စာက ငွေကြေးထောက်ပံ့ပေးမှုရပ်ဆိုင်းပါက ပရောဂျက်တစ်ခုလုံး ရပ်ဆိုင်းသည်ပင်။

ပရောဂျက်တွင် မည်သူတွေက ပါဝင်ပတ်သက်မည်ကို ခြုံငုံစွာ သိထားဖို့လိုအပ်သည်။ မည်သူကဖြင့် ပရောဂျက်ကို ဘယ်လောက် အတိုင်းအတာထိ လွှမ်းမိုးမည်နည်း။ ထိုလွှမ်းမိုးနိုင်မည့်သူများအား ပရောဂျက် စတင်ချိန်၊ အစီအစဉ်ရေးဆွဲချိန်တွင် ပါဝင် နားလည်ထားဖို့လိုအပ်သည်။

ထိုကဲ့သို့ အစပိုင်း အချိန်များတွင် ပရောဂျက်အပေါ် လွမ်းမိုးသည့် ပမာဏ များမည်။ ပြုပြင်တာတွေ၊ ပြောင်းလဲတာတွေများ မည်။ သို့ရာတွင် ပရောဂျက်သည် အချိန်နှင့် တကွ တိုးတက် လာသည်နှင့်အမျှ ထိုလွမ်းမိုးမှု ပမာဏ နည်းသွားဖို့ လိုအပ်သည်။ ပရောဂျက် ပြီးဆုံးခါအနီးထိ ပြင်ဆင်တာတွေ၊ ပြောင်းလဲတာတွေ လွှမ်းမိုးမှု ရှိနေသေးလျှင် ရေးဆွဲထားသည့် ပရောဂျက် အစီအစဉ် ကို ထိခိုက်ပေလိမ့်မည်။

Preliminary Project Scope Statement ကို ရေးသားပြင်ဆင်သည်တွင် ပရောဂျက်တွင် မည်သည်တို့ကို ပြီးမြောက်အောင်လုပ်ရမည်၊ မည်သည့် အတိုင်းအတာထိအောင် သိုတည်းမဟုတ် မည်သည့်အတိုင်းအတာထိသာ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည်၊ မည်သည့် နည်းလမ်း ဆုံးဖြတ်ချက်က ပရောဂျက်အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်မည် တို့ကို အကြမ်းဖျင်း ထည့်သွင်းရေးသားရပါသည်။

ပရောဂျက်တစ်ခုကို ဘယ်လိုနည်းလမ်း နိဿယျများဖြင့် ချဉ်းကပ်ကာ အဘယ်ကဲ့သို့ ပြုမူလုပ်ဆောင်မည်နည်းဟု ရှင်းလင်းပြတ်သားသော သတ်မှတ်ချက်ရှိရပါသည်။ စာရေးသူလုပ်ခဲ့သော ပရောဂျက်တစ်ခု၏ လုပ်ဆောင်ပုံနည်းလမ်း သတ်မှတ်ချက်ကို ဥပမာပေးရလျင်

၂။ အစီအစဉ် များ ပြုလုပ်ခြင်း၊ ရေးဆွဲခြင်း (Planning)

ပရောဂျက် အစပျိုးခြင်း စတင်ပြီးသည်နှင့် အစီအစဉ်များပြုလုပ်ရေးဆွဲခြင်း Planning အဆင့်သို့ ကူပြောင်း ရောက်ရှိပါသည်။ ထိုအဆင့်တွင် လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာသည် ပရောဂျက် စီမံခန့်ခွဲခြင်း အစီအစဉ် ရေးဆွဲခြင်း(Develop Project Management Plan) ဖြစ်သည်။
အစီအစဉ်များ ပြုလုပ် ရေဆွဲခြင်းသည် ပရောဂျက်တစ်ခုလုံးအတွက် အခရာဖြစ်သလို့၊ အစီအစဉ်များ ပြုလုပ်ရေးဆွဲချိန်သည် အခြားသောလုပ်ဆောင်ချက်များထက် ပိုမိုပြီး အချိန်ယူရပါသည်။ ထိုသို့ အစီအစဉ်များ ရေးဆွဲနိုင်ရန် အတွက် အစပျိုးခြင်းအဆင့်တွင် ရရှိခဲ့သော Project Charter, Preliminary Project Scope Statement, Methodology များကို အသုံးပြုရပါသည်။

မည်သည်များကို အစီအစဉ်ပြု ရေးှဆွဲ ရပါမည်နည်း။
၁။ ပရောဂျက် အတိုင်းအဆပမာဏအား စီမံခန့်ခွဲရန် (Scope Planning)
၂။ ပရောဂျက် အချိန်ဇယားရေးှဆွဲရန် (Schedule Development)
၃။ ကုန်ကျမည့် စရိတ် ငွေကြေး ပမာဏအား စီမံခန့်ခွဲ တွက်ချက်ရန် (Cost Estimating and Budgeting)
၄။ အရည်အသွေးကောင်းမွန်သော အောင်မြင်မှုရရှိစေရန် (Quality Planning)
၅။ လူများကို စီမံခန့်ခွဲခြင်း (Human Resource Planning)
၆။ ဆက်သွယ်ရေး လမ်းကြောင်းများကို စီမံခန့်ခွဲခြင်း (Communication Planning)
၇။ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသော၊ နောင်ဖြစ်လာနိုင်သော အနှောက် အယှက်၊ အဖျက်အဆီး များအား တင်ကြိုခန့်မှန်း စီမံခန့်ခွဲမှု (Risk Management Planning)
၈။ ပြင်ပမှ လိုအပ်သော သဘောတူညီချက်များ၊ အကူအညီများ၊ စီပွားရေးဆိုင်ရာ အဆက်အသွယ် များကို စီမံခန့်ခွဲမှု (Plan Purchases and Acquisition)
များကို ပြုလုပ်ရပါမည်။
အထက်ပါ ပြုလုပ်ရမည့် အချက်အလက်များကို သုံးသတ်ခြင်းအားဖြင့် အစီအစဉ် များ ပြုလုပ်ခြင်း၊ ရေးဆွဲခြင်း အဆင့် ပရောဂျက်နည်းဗျုဟာများကို အားလုံး ပါဝင် အသုံးချရန် လိုအပ်သည်ကို တွေ့ရှိရပါသည်။

Project Management Plan သည် Project တစ်ခုလုံး မပြီးမချင်း လုပ်ဆောင်နေသည့် ကာလအတွင်း အမြဲတမ်း အသုံးချနေရမည့် အစီအစဉ်များ ဖြစ်ပါသည်။

လုပ်ဆောင်ရမည့် အစီအစဉ်ကောင်းမှသာလျင် လုပ်ဆောင်ရမည့် အရာများ အံဝင်ခွင်ကျ သူ့နေရာ၊ သူ့အချိန်ကိုက်နှင့် ကွင်းဆက်များကဲ့သို့ အစီအစဉ်အတိုင်း အလိုက်သင့် လုပ်ဆောင်သွားရုံပင် ဖြစ်သည်။ အစီအစဉ်ညံ့လျင် နောက်ပိုင်မနိုင်သော ပြဇတ်တစ်ပုဒ် ကရလို့ လမ်းခုလပ်အလည်၌ တောင်မင်းမကယ်နိုင်၊ မြောက်မင်းမကယ်နိုင် ဖြစ်ချေလိမ့်မည်။

ပရောဂျက်၏ အတိုင်းအဆ ပမာဏကို သေးငယ်သော အတိုင်းအဆ လုပ်ငန်းငယ်လေးများ အဖြစ်သို့ ခွဲခြမ်း စိပ်ဖြာပစ်လိုက်ပါ။ဤသည်ကို Break down structure ဟု ခေါ်ပါသည်။ ဥပမာ ဟင်းတပွဲချက်မည် ဆိုပါက လိုက်အပ်သည့် ကြက်သွန်ခွာရမည့် အလုပ်၊ ခရမ်းချဉ်သီး လှီးရမည့် အလုပ်၊ ဆား၊ အချိုမှုန့် လိုအပ်သည်များကို အပိုင်းလိုက် ခွဲခြမ်းပစ်ကာ အလုပ်များကို ခွဲဝေ လုပ်ဆောင်ရပါမည်။ ကြက်သွန်ဖြူ ခွာသည့် အလုပ်နှင့် ဆီအပူပေးသည့် အလုပ် အဆင်သင့်ဖြစ်ပါက ကြက်သွန်ဖြူ ဆီသပ်သည့် အလုပ်ကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ ထိုမှတဆင် ဆနွင်းမှုန့် ထည့်လျင် ဆီဝါ ရကာ၊ အရောင်တင်မှုန့်ထည့်လျင် ဆီနီရပါသည်။

လိုအပ်သည်ကိုသာ လုပ်ပါ။ မလိုအပ်သည်ကို လုပ်ပါက အချိန်ကုန်၊ ငွေကုန်၊ လူပင်ပန်းပါသည်။ ပရော့ဂျက်တိုင်းတွင် အချိန်၊ ငွေ နှင့် လုပ်အား တို့သည် လိုက်လျောညီထွေ ချိန်ဆ အကျိုးသက်ရောက်နေလေ့ရှိသည်။

အချိန်တိုတိုနှင့် အလုပ်ပြီးမြောက်လိုလျင် လုပ်အားများများ ထည့်ရမည်။ ထိုအခါ ငွေအင်အား ပိုသုံးရပြီး လုပ်အားများများကို ငှားရမ် အသုံးချရတော့မည်။ ထို့ကြောင့် အချိန်၊ ငွေ၊ လုပ်အား တစ်ခုခု အပြောင်းအလဲဖြစ်ပါက ကျန်သည့် အရာနှစ်ခုကို လိုက်လျောညီထွေစွာ ချိန်ဆ အကျိုးသက်ရောက်ပေးရပါမည်။

သေးငယ်သော လုပ်ငန်း အစိတ်အပိုင်းလေးများ အဖြစ်သို့ ခွဲခြမ်းပြီးသည်နှင့် ထိုလုပ်ငန်းအသီးသီးအား ပြီးမြောက် အောင်မြင်အောင် အချိန်မည်မျှ ပေးရပါမည်နည်း။ဤအတွက် လိုအပ်သည့် အချိန်ပမာဏကို မည်သူက ဆုံးဖြတ် သတ်မှတ်ပေးရသနည်း။

ယခင် မူလက လုပ်ဆောင်ခဲ့ဘူးသော ဆင်တူရိုးမှား ပရောဂျက် နမူနာများ ရှိပါက ထိုစဉ်က လုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးသော မှတ်တမ်း မှတ်ရာများသည် အသုံးဝင်ပါလိမ့်မည်။ သို့ရာတွင် အသုံးချဖွယ် မှတ်တမ်း မှတ်ရာများ မရှိသောအခါ ပရောဂျက် မန်နေဂျာက တင်းကျပ်သော အချိန်အနည်းငယ်မျှဖြင့် အဖွဲ့ဝင်များကို အလုပ်ခိုင်းပါက လက်အောက်ငယ်သားများ မကျေမနပ်ဖြစ်ကျလိမ့်မည်။ မတရားသော အုပ်ချုပ်မှု ချဉ်းကပ်ပုံဖြစ်သည်။ ထို့အတူ လက်အောက်ငယ်သားများက ပြောသမျှ အလုပ်အချိန်အတိုင်း ခေါင်းငြိမ့်ကာ အစီအစဉ်ရေးစွဲပါလျှင်လည်း ပရောဂျက် မန်နေဂျာသည် အချိန်ကို မခန့်ခွဲတတ်။ ပရောဂျက်တွင် မလိုအပ်ပဲ အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားနိုင်သည်။ အချိန်များ ပိုကုန်ခြင်းသည် ပရောဂျက်အတွက် ပိုက်ဆံများ ပိုကုန်ခြင်း မည်လေသည်။

အချိန်ကို စီမံခန့်ခွဲရန် ချဉ်းကပ်ရမည့် ဖေါ်မျူလာများ၊ နည်းများ ရှိပါသည်။ အရိုးရှင်းဆုံးကို ပြောရလျှင် သင့် နေအိမ်မှ လေဆိပ်သို့ အမှီ သွားရန် ဘယ်နှစ်နာရီကြာမည်ကို တွက်ချက်ကြည့်ပါ။ တက်စီငှားမည်၊ ကံကောင်းလျှင် ချက်ချင်းရမည်။ လမ်းတွင် ကားမကြပ်၊ မီးပွိုင့်မမိပဲ တောက်ရှောက် အဆင်ပြေ ချောမွေ့စွာ ရောက်သည် ဆိုကြပါစို့။ ဥပမာ နာရီဝက်ကြာမည် ပေါ့။

အကယ်၍ ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်မလာပဲ လမ်းတွင် ကားကြပ်မည်၊ မီးပွိုင်မိမည် (ဤ နေရာတွင် Risk factors များကို ခဏ ဘေးချိတ်) ဆိုပါက အလွန်ဆုံး တစ်နာရီ ကြာမည်ပေါ့။ ပရောဂျက် မန်နေဂျာ တစ်ယောက်အနေဖြင့် အကြမ်းဖျင်း ယေဘူယျ အနိမ့်ဆုံး နှင့် အမြင့်ဆုံး ကြာချိန်ကို ပေါင်းကာ ၂-ဖြင့် စားခြင်းဖြင့် ပမာဏ အချိန်တန်ဖိုးကို သတ်မှတ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အိမ်မှ ၄၅-မိနစ် စောထွက်လျင် လေဆိပ်သို့ အမှီရောက်အောင် သွားနိုင်သည်ဟု ယူဆနိုင်ပေသည်။

၃။ပြုမူ လုပ်ဆောင်ခြင်း (Executing)

ပရောဂျက်တစ်ခုအတွက် အစီအစဉ်များ ရေးဆွဲပြီးသည်နှင့် ထိုအစီအစဉ်အတိုင် ပြုမူ လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်ပါသည်။ တနည်းအားဖြင့် အလုပ်သမားများ စတင် အလုပ်လုပ်ကြရသည်။ စက်ပစ္စည်းများလည်း စတင်လည်ပတ် မောင်းနှင်သည်။ ထိုသို့ ပြုမူလုပ်ဆောင်နေစဉ် ကာလအတောအတွင်း အသုံးချရမည့် နည်းဗျုဟာများသည် အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်ပါသည်။
၁။ Project Charter မှ သတ်မှတ်ပေးထားသော Methodology အား အသုံးချခြင်း
၂။ ပြုမူလုပ်ဆောင်နေစဉ် ရရှိလာမည့် အရည်အသွေးအား စမ်းသပ် စစ်ဆေးခြင်း (Quality Planning)
၃။ ပြုမူလုပ်ဆောင်မူ အဆင့်တွင် လုပ်ဆောင်ရမည့် လူများအား စီမံခန့်ခွဲခြင်း (Human Resource Planning)
၄။ ဆက်သွယ်ရေး လမ်းကြောင်းများအား စီမံခန့်ခွဲခြင်း (Communication Planning)
၅။ ပြင်ပမှ လိုအပ်သော သဘောတူညီချက်များ၊ အကူအညီများ၊ စီပွားရေးဆိုင်ရာ အဆက်အသွယ် များကို စီမံခန့်ခွဲမှု (Procurement Management)
ဤ အဆင့်တွင် အသုံးချရမည့် နည်းဗျုဟာ ၅-ခု မျှ ရှိပါသည်။

ဤ အပိုင်းတွင် ပရောဂျက် မန်နေဂျာ တစ်ယောက်အတွက် နည်းနည်းပါးပါး အသက်ရှု အနားရချိန်လည်း ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် စဉ်ဆက်မပြတ် ပရောဂျက်အတွင်း ပါဝင်သူများနှင့် ဆက်သွယ်နေရကာ လူအများအား စီမံခွဲနေရပေလိမ့်မည်။

အလုပ်မလုပ်ချင်သူကို လုပ်ချင်လာအောင်၊ မတတ်သူများကို တတ်ကျွမ်းလာအောင်၊ အလုပ်လုပ်နေသူများကို ရှေ့အနာဂတ် အတွက် မျှော်လင့်ချက်များ ထားရှိလာနိုင်ရန် အမြဲတမ်း တွန်းပို့ ပံ့ပိုးပေးနေရလိမ့်မည်။

ထို့နောက် သူတို့ လုပ်ငန်းခွင်မှ ထွက်လာသော အလုပ်ရလဒ်များအား လိုအပ်သော အရည်အသွေးကောင်းမွန်မှု ရရှိစေရန် သင့်တော်သော အရည်အသွေး စစ်ဆေးသည် များကို လုပ်ဆောင်ပေးရပါသည်။

၄။စောင့်ကြည့်နေခြင်း နှင့် လမ်းကြောင်းမှန်သို့ တည့်မတ်ပေးနေခြင်း (Monitoring and Controlling)

ဤ အဆင့် တွင် အားလုံးသော စီမံခန့်ခွဲ့မှုနည်းဗျုဟာများကို အသုံးချရပါသည်။ ပြုမူလုပ်ဆောင်ခြင်းမှ ရရှိလာသော အကျိုးရလဒ်များကို အရည်းအသွေး စံချိန်ပြည့်မှီ စေရန် စမ်းသပ် ကြည့်ရှု့ခြင်း၊ မိမိလိုအပ်သော အကျိုးရလဒ်ကို ရရှိစေရန် သေချာစွာ စစ်ဆေးခြင်း၊ ပိုမိုကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းများကို တီထွင်ကြံဆခြင်း၊ အစရှိသည့် စောင့်ကြည့်ခြင်း လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို လုပ်ဆောင်ရပါသည်။

အရည်အသွေးညံ့သည့် ရလဒ်ရှိပါက ပြန်လည် ကောင်းမွန်အောင်လုပ်ကာ သင့်တော်သော မှတ်တမ်း မှတ်ရာများ ရေးမှတ် ထားရပါသည်။ သို့မှသာ နောင်တချိန် အမှားများကို လေ့လာ သင်ခန်းစာ ယူနိုင်ပေမည်။

ထို့နောက် ပရိုဂျက်ကြီး တခုလုံးအတွက် ပြီးမြောက်သွားသော အရာ ရလဒ်များကို အတည်ပြုပေးရသည်။

၅။ပြီးဆုံးခြင်း(Closing)

ပရောဂျက် တစ်ခု အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးနိုင်ရန် လိုအပ်သော အတည်ပြုခြင်းများကို အဆင့်ဆင့် ဖြတ်သန်းရပါသည်။ သဘောတူညီထားသည့်အတိုင်း ပြီးမြောက်သည်များကို Customer မှ အတည်ပြု လက်မှတ်ထိုးပေးပြီးမှ သက်ပြင်း ဟင်း…. ချနိုင်သည်။

သို့ရာတွင် ပြီးဆုံးပြီး ဆိုပြီး စိတ်ဒုံးဒုံးချကာ စိတ်လိုလက်ရ အပန်းဖြေ ခရီးထွက်၊ အနာယူလို့ မရသေးပါ။ ငှားရမ်းထားသည့် စက်ကိရိယာများ၊ အလုပ်သမားများ၊ ဘဏ် စာရင်းရှင်းတမ်း ပိတ်ခြင်းများ ပြီးဆုံးသည် အထိ ဆက်လက် လုပ်ဆောင် သွားရပါသည်။ သို့မဟုတ် လျှင် မလိုအပ်သော ကုန်ကျစရိတ်များ က မှန်းထားသော ပရော့ဂျက်၏ ဘတ်ဂျက်ကို ထိခိုက်နိုင်ပါသေးသည်။

ဤသည် မှာ စီမံခန့်ခွဲခြင်း နည်းပညာ Project Management ၏ အကြမ်းဖျင်း သဘောပင် ဖြစ်သည်။ ဤအရာများ၊ ထိုအရာများ ရှိသည်ဟု ပြောပြရုံပင်ဖြစ်သည်။ ကျယ်ပြန့်သော ပညာရပ် တစ်ခု ဖြစ်သည့် အားလျော်စွာ သေသေချာချာ စနစ်တကျနှင့် ချဉ်းကပ်လေ့လာစေချင်ပါသည်။ ပညာရပ်တစ်ခု ကို ချဉ်းကပ် လေ့လာတော့မည် ဆိုလျင်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် လေ့လာ တည်ဆောက်ယူရသည်။

ဝါးပင်တို့သည့် နုနယ်စဉ်က မျှစ်စို့ကလေးများ ဖြစ်ကာ ပျော့ပျော့ ဖတ်ဖတ် ကလေးများ ဖြစ်ကြသည်။ အလွယ်တကူ ချိုးဖဲ့၍ ကျေလွယ် ပျက်လွယ်သည်။ သို့ရာတွင် အချိန်ကာလ ကြာမြင့် လာသည်နှင့် အမျှ ကျစ်လစ် မာကျောသော ဝါးသဖွယ် အသွင်ပြောင်သွားကြသည်။

ထို့အတူ သိန်း စွန်ရဲတို့ မည်သည် ငှက်အပေါင်း၏ အမြင့်တွင်သာ ပျံဝဲကြသည်။ ငယ်စဉ် အခါက အခြားငှတ်များ လှောင်ပြောင် ရယ်မောကာ ကဲရဲ့ကြချိန်တွင် အသိုက်အိမ်၌ အားမွေး အရှိန်ယူကြသည်။ ဟော… အချိန်တန်ကာ ပျံမည့်ပျံတော့ ဟော..ဟို အမြင့်ဆုံးမှာ။

ကျွန်တော် တို့ မြန်မာပြည်မှ လူငယ်များ အောင်မြင် ကြီးပွား တိုးတက်ကြပါစေ။ တုတ်ခိုင်သော ပညာ ဝါးစိမ်းတုတ်များနှင့် ဘဝစက်ဝန်းကို ကျားကန် နိုင်ကြသလို့ သိန်း စွန်ရဲများကဲ့သို့ အများတကာတို့ အထက်၌ ဝဲပျံနိုင်ကြပါစေ။

အနန္တမေတ္တာဖြင့်
ဘကောင်း

ထိုင်းနိုင်ငံ ၂၀၀၇-ခုနှစ်၊ ပါတီစုံ အထွေထွေရွေးကောက်ပုံ


ထိုင်း သို့မဟုတ် ယိုးဒယား သည် မြန်မာတို့နှင့် နီးစပ်နေသော နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ဖြစ်သလို့ ယဉ်ကျေးမှုလည်း အများကြီး နီးစပ် တူညီလှသည်။ မြန်မာတို့သည် ထိုင်းကို သိသလို့ ထိုင်းတို့သည်လည်း မြန်မာနှင့် မစိမ်းလှချေ။

ဘုရင့်နောင်၊ အနော်ရထာတို့ လက်ထက်လောက်တွင် မြန်မာများ ထိုင်းတို့ အပေါ် လွမ်းမိုး အုပ်စိုးခဲ့သည်တွင် ယနေ့အချိန်အထိ ထိုင်းတို့၏ သမိုင်းစာမျက်နာများတွင် မြန်မာတို့သည် နယ်ချဲ့ ကျုးကျော်သူများ ဖြစ်ခဲ့သည်။ တနည်းအားဖြင့် မြန်မာတို့ ဘုန်းမီးနေလ ထွန်းတောက်ခဲ့သည်။ အိမ်းနီးချင်း နိုင်ငံတို့အပေါ် စစ်ရေးအရ၊ လူမျိုးရေးအရ လွမ်းမိုးနိုင်ခဲ့ကြသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကျော် ကာလအတွင်းလောက် က ထိုင်နိုင်ငံ ဘန်ကောက်မြို့နှင့် အယုဒယမြို့ သို့ ရောက်သွားချိန် ထိုင်းနိုင်ငံ၏ ယဉ်ကျေးမှု၊ အခြေခံလူတန်းစားတို့၏ နေထိုင်ပုံ၊ ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားတို့သည် ကျွန်တော်တို့ မြန်မာ နိုင်ငံနှင့် တော်တော်များတူညီသည်ကို တွေခဲ့ရသည်။

ဘန်ကောက်မြို့ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တိုက်တာ အဆောက်အဦများ၊ လမ်းအနေအထား ယဉ်ကြောများ၊ သစ်လွင်နေသော တက်စီကားများ နှင့် လက်ကိုင်ဖုန်းများ ကိုင်တွယ် အသုံးပြုသော တက်စီမောင်းသမားများကို မြင်တွေ့ရသည်။ တိုင်ပြည် တစ်ပြည်၏ တိုးတက်လု ပြယုဒ်ကို ခံစားမိသည်။ ခေတ်မှီဖွံဖြိုးတိုးတက်စေမည့် အခြေခံ အုတ်မြစ်များကိုမြင်ရသည်။ နိုင်ငံတိုးတက်စေသည့် အခွင့်အရေးများကို အလွယ်တကူ လက်ခံပြောင်းပြစ် နိုင်စွမ်းလည်း ရှိသည်။

သင်္ကြန်ရက်အတွင်း အယုဒယရောက်တော့ အယုဒယ၏ သင်္ကြန်နေသည် ပူပြင်းလှသည်။ လူငယ်များ ဆိုင်ကယ်ခပ်ကြမ်းကြမ်းစီးလျက် ရေပက်ခံထွက်နေကြသည်မှာ ကျွန်တော်တို့ မန္တလေးနှင့် ဘာများ ကွာသေးသနည်း။ ထိုင်းလူငယ်တစ်ယောက်၏ဆိုင်ကယ်ကို ငှားကာ အနောက်တွင် ဦထုပ်မပါ၊ ထိုင်စီးလျက် ရေပက်ခံလူအုပ်ကြားထဲဖြတ် ကာဂိတ်သို့ အမှီသွားရသည့် အဖြစ်အပျက်သည် မန္တလေးမှ သူငယ်ချင်းများကို အမှတ်ရစေသည်။

ကျွန်တော်နေသည့် ဘန်ကောက်မြို့အလယ်မှ သူငယ်ချင်း၏ တိုက်ခန်း ဝရမ်တာတွင် စက္ကူပန်းပင်ကြီးရှိသည်။ ခြောက်ခြောက်သွေ့သွေ့နှင့် ဟိုတစ်စ၊ သည်တစ်စ အဆုပ်လိုက် အဆုပ်လိုက် ပွင့် နေသော စက္ကူပန်းများကို တွေ့တော့ မန္တလေးအိမ်က စက္ကူပန်းရုံကြီးကို သတိရမိသည်။ (ဝရမ်တာ အင်္ဂတေပတ်ကြားအက်များ အကြားမှပုရွက်ဆိတ်ကလေးများ အစီအရီ တန်းစီလျက် တရွေ့ရွေ့သွားနေသည် တစ်နာရီခန့် မညောင်းတမ်း ထိုင်ကြည့်မိခဲ့သေးသည်။)

အိမ်အပြင်မှ ထွက်လိုက်တော့ မုန့်ရောင်းသည့် အိမ်ဆိုင်ကလေးရှိသည်။ အိမ်တံခါးသည် ရန်ကုန်ရှိ မြေညီထပ် တိုက်ခန်းများတွင် အများဆုံး အသုံးပြုကြသည့် သံဘာဂျာတံခါး။ အထဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကုတင်တစ်လုံးနှင့် ဆာလာအိမ်အထုပ်များကို တွေ့ရသည်။

အိမ်ရှင်မိန်းမက အိမ်ရှေ့တွင် ပုဂံဆေးနေသည်။ မုန့်ဆိုင် နံဘေးတွင် အသုပ်စုံရောင်းသည့် ဆိုင်ရှိသည်။ အသုပ်စုံဆိုင် ဆိုသည့် သဘောကို ပိုမို အသက်ဝင် ပီပြင်စေသည်မှာ အမျိုးသမီး သုံးယောက် ထိုင်ပြီး အစာကို မြိန်ရည်ရှက်ရည် စားနေကြသည်။ နံနံပင်၊ ငရုပ်သီးအမှုန့်၊ အချဉ်ရည် များလည်း တွေ့ရသည်။ ဆိုင်အနောက်တွင် မိန်းမတစ်ယောက် က ဂဏန်းကို ငရုတ်ဆုံထဲတွင် ထည့်ထောင်းကာ အစာစားနေသည့် မိန်းမသုံးယောက်နှင့် စကားလှမ်းပြောနေသည်။

ထားပါလေ။ ဒါက အကြမ်းဖျင်း ဝါစာကမာ လူနေမှုပုံစံ ပုံဖေါ်ရုံသက်သက်ပါ။ ပြောချင်တာက အဲဒါမဟုတ်ဘူး။ ထိုင်းနိုင်ငံ ဘယ်လို တည်ဆောက်ထားသလဲ။ အခုလို မြန်မာနိုင်ငံနှင့် ဆင်တူလှတဲ့ ထိုင်နိုင်ငံမှာ သူတို့ရဲ့ တိုင်းပြည်ခေါင်းဆောင်တွေက ဘယ်လို့ အုပ်ချုပ်နေသလဲ။ ပြည်သူတွေမှာ ဘယ်လို အခွင့်အရေးတွေ ရှိပြီး၊ ဘယ်လို နည်းစနစ်တွေက တိုင်းပြည်ကို ပဲ့ကိုင် ပေးထားသလဲ။

ကိုယ်ရောက်ခဲ့သည့် နိုင်ငံတိုင်းတွင် မြန်မာပြည်နှင့် ချိန်ထိုးကြည့်လျက် ရှု့ထောင့်မျိုးစုံမှ ဆန်းစစ်ကြည့်လေ့ရှိသည့် အတိုင်း ထိုင်းနိုင်ငံကို မြန်မာပြည်နှင့် နှိုင်းယဉ်ကြည့်မိသည်။ အလွန်ခေတ်မှီတိုးတက်နေသော အနောက်တိုင်းနိုင်ငံများ၊ ဂျပန်၊ စင်ကာပူ အစရှိသည့် နိုင်ငံတို့နှင့် စာလျက် ထိုင်းနိုင်ငံသည် ပထမ အဆင့်အနေဖြင့် နိုင်ငံရေးအရ ရော၊ လူနေမှု ယဉ်ကျေးမှု ရှု့ထောင့် ကပါ မြန်မာနိုင်ငံနှင့် နှိုင်းယဉ်ကြည့်သင့်သည့် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံလည်း ဖြစ်သည်။

ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ အောက်လွှတ်တော် အတွက် ပါတီစုံ အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲကို ၂၀၀၇-ခုနစ် ဒီဇင်ဘာလ ၂၃-ရက်နေ့မှာ ကျင်းပ ပြီးစီးခဲ့တယ်။ ဒါကလည်း ၂၀၀၇-ခုနှစ် သြဂတ်(စ်)လ ၁၉-ရက်တုံးက အသစ်ပြုပြင်ခဲ့တဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံ အခြေခံဥပဒေအရ ပြုလုပ်တဲ့ ရွေးကောက်ပွဲလည်း ဖြစ်တယ်။
၂၀၀၇-ခုနှစ် ဖွဲ့စည်းပုံ အခြေခံဥပဒေဟာ ၁၉၉၇-ခုနှစ် အခြေခံ ဥပဒေကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။ အဲဒီတုန်းက ထောက်ခံမဲ(Yes) ၅၆.၆၉ ရာခိုင်နှုန်း၊ ကန့်ကွက်မဲ(No) ၄၁.၃၇ ရာခိုင်နှုန်းနဲ့ အခြေခံဥပဒေကို အတည်ပြုခဲ့တယ်။ (ထောက်ခံမဲ ပေးတာ မမှန်တဲ့ မဲအရေအတွက် ၁.၉၄ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ရှိတယ်။)

ထိုင်းနိုင်ငံ၏ အခြေခံ ဥပဒေအရ အထက်လွှတ်တော် (Senate) နှင့် အောက်လွှတ်တော် (House of Representation) ဟူပြီး လွှတ်တော်နှစ်ရပ်ရှိသည်။ ထိုသည် အတွက် ရွေးကောက်ပွဲလည်း နှစ်ရပ်ရှိတယ်။

၂၀၀၇-ခုနှစ် ဖွဲ့စည်းပုံ အခြေခံ ဥပဒေအသစ်အရ ယခင် အထက်လွှတ်တော် အမတ်လောင်း (Senators) အရေအတွက် ၂၀၀ ကနေ ၁၅၀ အထိ လျှော့ချခဲ့တယ်။ ဒီ ၁၅၀ ထဲကနေ ၇၄ဦးကို အဖွဲ့ဝင် ၇-ဦးပါတဲ့ ဗျုရိုကရက် နဲ့ တရားရုံး ဋ္ဌာန ရွေးချယ်တင်မြောက်ရေး ကော်မတီကနေ ရွေးချယ်တာ ခန့်အပ်တာ(appointed) ဖြစ်တယ်။ ကျန်တဲ့ ၇၆ နေရာအတွက် တိုင်းစီရင်စု ၇၅-နေရာက တစ်ဦးချင်းစီ နဲ့ မြို့တော်ဘန်ကောက်ကနေ ၁-ဦး စုစုပေါင်း ၇၆-ဦးကို သီခြားရွေးကောက်ပွဲဖြင့် (elected)တိုက်ရိုက် ရွေးချယ်တယ်။

အခြေခံ ဥပဒေ အသစ်အရ အထက်လွှတ်တော် အမတ်လောင်းများ သည် မည်သည့် နိုင်ငံရေး ပါတီ အဖွဲ့အစည်း ကိုမျှ ကိုယ်စားမပြုရဟု ကန့်သတ်ထားသည်။ထို့ အပြင် ယခင် အောက်လွှတ်တော် အမတ်လောင်း (House of Representatives) အရေအတွက် ကိုလည်း ၅၀၀ ကနေ ၄၈၀ အထိ လျှော့ချခဲ့တယ်။

ဖွဲ့စည်းပုံ အခြေခံ ဥပဒေ အရ နိုင်ငံတော် ဝန်ကြီး ချုပ်သည် လေးနှစ်တာ သက်တမ်း တာဝန်ထမ်းဆောင်ခွင့် ရှိသည်။ ဝန်ကြီးချုပ်ကိုလည်း ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေး ကုမ္ပဏီ တည်ထောင် ပိုင်ဆိုင်ခွင့် မှ တားမြစ်ထားသည်။

ဒီဖွဲ့စည်းပုံ အခြေခံ ဥပဒေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကလည်း ပြည့်စုံကောင်းမွန်တဲ့ ဒီမိုကရေစီ ရရှိဖို့ အတွက် နိုင်ငံရေးပြုပြင် ပြောင်းလဲမှုတွေ လုပ်ဖို့ပါပဲ။ ရွေးကောက်ပွဲဆိုတာ ဒီမိုကရေစီ အတွက် လိုအပ်တဲ့ အခြေအနေတစ်ရပ်လည်း ဖြစ်တယ်။ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်တွေက တော့ တရားမျှတရမယ်၊ လွတ်လပ်ရမယ်၊ ဖုံးကွယ်မှုမရှိရဘူး၊ အဓိပ္ပာယ်လည်း ရှိတဲ့ ရွေးကောက်ပွဲ ဖြစ်ဖို့ ပါပဲ။ ထို့ အပြင် အရည်အချင်း ပြည့်ဝတဲ့ နိုင်ငံရေး သမားတွေကို နိုင်ငံရေးလောကထဲ ရောက်လာဖို့ ရွေးချယ် ခန့်အပ်ဖို့လည်း ပါတယ်။

ဒီတော့ ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ အောက်လွတ်တော် အမတ်လောင်းများအတွက် အထွေထွေ ပါတီစုံ ရွေးကောက်ပွဲ ဘယ်လို ရွေးချယ်တင်မြောက် ကြသလဲဆိုတာ လေ့လာကြည့်ကြရအောင်။

ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ ရွေးကောက်ပွဲမှာ မဲဆန္ဒနယ်မြေကိုယ်စားလှယ် (Constituency Candidate) ရွေးချယ်တင်မြှောက်ခြင်းနှင့် ပါတီစာရင်းကိုယ်စားလှယ် (Party-list Candidate) ရွေးချယ်တင်မြှောက်ခြင်း ဟူ၍ နှစ်ပိုင်းရှိသည်။ ဒီရွေးကောက်ပွဲ စနစ်ကိုလည်း ၂၀၀၁-ခုနှစ် နောက်ပိုင်းမှာ စတင် ကျင့်သုံးလာခဲ့ကြတာ။

ထိုကဲ့သို့ နှစ်ပိုင်း ရှိသည်အတွက် မဲပေးရသော မဲဆန္ဒရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် မဲကဒ်ပြားနှစ်မျိုးဖြင့် မဲပေးရသည်။

ပထမပေးရသည့်မဲမှာ ပါတီစာရင်းကိုယ်စားလှယ် ရွေးချယ်ရန်ဖြစ်သည်။ မဲပြားမှာ မရမ်းစေ့ရောင်ဖြစ်ပြီး မဲပြားပေါ်တွင် ပါတီများ၏ ကိုယ်ပိုင်နံပါတ် များသာ ပါရှိသည်။ နံပါတ်နှင့် ယှဉ်လျက်ရှိ ကွက်လပ်တွင် မိမိတို့ပေးလိုသည့် ပါတီအတွက် ကြက်ခြေခတ်၍ ဆန္ဒပြုရသည်။

ဒုတိယမဲမှာ မဲဆန္ဒနယ်မြေအလိုက် ကိုယ်စားလှယ် ရွေးချယ်ရန်ဖြစ်သည်။ အစိမ်းရောင် မဲကဒ်ပြား ဖြစ်သည်။ မဲကဒ်ပြားပေါ်တွင် ကိုယ်စားလှယ်လောင်းများ၏ ကိုယ်ပိုင်အမှတ်စဉ်များကို အစီအစဉ် အလိုက်ရိုက်နှိပ်ထားသည်။ အမှတ်စဉ်များနှင့် ကပ်လျက် ကွက်လပ်တွင် မိမိတို့ပေးလိုသည့် ကိုယ်စားလှယ် အမတ်လောင်းအတွက် ကြက်ခြေခတ် ၍ မဲပေးဆန္ဒပြုရသည်။

မဲကဒ်ပြား နှစ်မျိုးစလုံး၏ ညာဘက်အောက်ဒေါင့်တွင် သီးခြားအကွက် တစ်ခုစီပါရှိကာ မဲဆန္ဒမပြုလိုပါက ကြက်ခြေခေတ်ရန်ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် မဲပေးခြင်းမပြုပါက ဥပဒေအရ နိုင်ငံသားတစ်ဦး အနေဖြင့် အောက်ပါ အခွင်အရေး ခံစားခွင့် အချို့ ဆုံးရှုံးပါသည်။
၁။ အထက်လွှတ်တော်(Senate)၊ အောက်လွှတ်တော်(House)၊ ဒေသဆိုင်ရာ အုပ်ချုပ်ရေး မှုးနှင့် ဒေသအတိုင်ပင်ခံ အဖွဲ့အစည်းများ၊ ကျေးရွာလူကြီး ရွေးကောက်ပွဲ ရလဒ်ကို ကန့်ကွက်ပိုင်ခွင့်
၂။ အထက်လွှတ်တော်(Senate)၊ အောက်လွှတ်တော်(House)၊ ဒေသအုပ်ချုပ်ရေး၊ ဒေသအတိုင်ပင်ခံ အဖွဲ့အစည်းများ၊ ကျေးရွာလူကြီး ရွေးချယ်ခံရန် လျှောက်ထားခွင့်
၃။ ဥပဒေပြု မူကြမ်းကို ပြင်ဆင်သုံးသပ် နိုင်ခွင့်
၄။ ဒေသဆိုင်ရာ အတိုင်ပင်ခံ အဖွဲ့များမှာ ထုပ်ပြန်သော စည်းကမ်းများနှင့် ပတ်သက်၍ ပြင်ဆင်သုံးသပ် နိုင်ခွင့်
၅။ အထက်တန်း အရာရှိများ၊ ဒေသဆိုင်ရာ အုပ်ချုပ်ရေးမှုးများ၊ ဒေသဆိုင်ရာအတိုင်ပင်ခံ အဖွဲ့များ အား တာဝန်မှ ထုတ်ပစ်ခြင်း အတွက် အထက်လွှတ်တော်သို့ အသနားခံစာ တင်ခွင့်

အဲဒီ မှာ ၄၀၀ ကို မဲဆန္ဒနယ်မြေအလိုက် ကိုယ်စားလှယ်လောင်းများ (Constituency Candidates) အထဲမှ ရွေးချယ်ပြီး၊ ကျန်တဲ့ ၈၀-ဦးရေကို အချိုးကျ ကိုယ်စားပြု (Proportional Representation) စနစ်ဖြစ် ရွေးချယ်ခြင်း ဖြစ်တယ်။

(က) မဲဆန္ဒနယ်မြေ အလိုက် ကိုယ်စားလှယ်ရွေးချယ်ခြင်း
- မဲဆန္ဒ နယ်မြေ ကိုယ်စားလှယ် ရွေးချယ်တင်မြှောက်ပုံမှာ သမာရိုးကျ မဲသာသူ အနိုင် စနစ်ဖြစ်သည်။
- မဲဆန္ဒ နယ်မြေ(၄၀၀) အနက် မဲဆန္ဒနယ်မြေတစ်ခုစီမှ ပြည်သူ့ကိုယ်စားလှယ် တစ်ဦး ကျစီ ရွေးချယ် တင်မြှောက်သည်။
- တိုင်း စီရင်စု (Province) တစ်ခု အတွက် ပြည်သူ့ ကိုယ်စားလှယ် အရေအတွက် သတ်မှတ်မှုသည် ထိုတိုင်းစီရင်စု ရှိ လူဦ ရေ နှင့် ထိုင်း နိုင်ငံ၏ စုစုပေါင်း လူဦရေး ၏ အချိုး ပေါ် အခြေခံ တွက်ချက်သည်။
- တိုင်း စီရင်စုရှိ လူဦးရေ (/) ထိုင်း နိုင်ငံ လူဦး (x) ၄၀၀ = ရရှိသည့် ပြည်သူ့ ကိုယ်စားလှယ် ဦးရေ
- ရွေးချယ် တင်မြောက် ခံရသော အောက် လွှတ်တော် ကိုယ်စားလှယ်များ ( House Members) သည် ဝန်ကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်း ခံရလျှင်၊ ခန့် အပ်သည့် နေ့မှ စ၍ ရက်ပေါင်း(၃၀) အတွင်း လွှတ်တော် ကိုယ်စားလှယ် နေရာမှာ ဖယ်ရှားရသည်။

(ခ) ပါတီစာရင်း အလိုက် ကိုယ်စားလှယ်ရွေးချယ်ခြင်း
နိုင်ငံရေး ပါတီ အသီးသီးသည် ဦးရေ(၈၀) ထက် မပိုသော ကိုယ်စာလှယ် လောင်း စာရင်းကို ရွေးကောက်ပွဲ ကော်မရှင်သို့ သတ်မှတ် ရက် မတိုင်ခင် အချိန်မှီ ပေးပို့ရသည်။ ယင်း စာရင်းတွင် ပါတီတစ်ခုမှကိုယ်စားလှယ် တစ်ဦး၏ နာမည်သည် အခြားပါတီတွင် နာမည်ထပ်ပြီး မပါဝင်စေရ။ အမဲဆန္ဒပေးသူ အနေဖြင့် မိမိတို့ နှစ်သက်ရာ ပါတီ တစ်ခုမှ ကိုယ်စားလှယ် တစ်ဦးကိုသာ မဲပေးခွင့်ရှိသည်။

စုစုပေါင်း မဲအရေအတွက်၏ (၅) ရာခိုင်နှုန်းအောက် မဲရရှိသော ပါတီများသည် ပြည်သူ့ ကိုယ်စားလှယ် ရွေးချယ်ခွင့် မရရှိတော့ပါ။ ၎င်းတို့ ရရှိသော မဲများကို လည်း ပယ်ဖျက် ရသည်။ ကျန်မဲ အရေအတွက် ကို (၈၀) ဖြင့် စား ၍ရသော ရလဒ်ကိန်းဂဏန်းသည် ကိုယ်စားလှယ် တစ်ဦးအတွက် (ရွေးချယ်ရန်) လိုအပ်သော မဲအရေအတွက် ဖြစ်သည်။

ပါတီစာရင်းအလိုက် ရရှိမည့် လွှတ်တော် ကိုယ်စားလှယ် ဦးရေကို တွက်ချက် ရာတွင် ယင်းပါတီက ရရှိသော မဲအရေအတွက်ကို ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးအတွက် လိုအပ်သော မဲအရေအတွက်ဖြင့် စားရန်ဖြစ်သည်။

ဤနည်းဖြင့် ရရှိသော လွှတ်တော် ကိုယ်စားလှယ် ဦးရေသည် (၈၀) ထက်လျှော့နည်း နေပါက လိုအပ်သော နေရာ အရေအတွက်ကို ကြွင်းကျန်သော မဲအများဆုံး ပိုင်ဆိုင်နေသည့် ပါတီများက ရရှိစေရန် ခွဲဝေပေးရသည်။

ပါတီစာရင်း ကိုယ်စားလှယ် အတွက် မဲတွက်ချက်ပုံ နမူနာမှာ
အမှတ်စဉ်ပါတီအမည်ရရှိသည့် မဲအရေအတွက်
၁။က၄,၀၅၀,၀၀၀
၂။၆,၁၂၀,၀၀၀
၃။၇၀၀,၀၀၀
၄။၁၂,၅၀၀,၀၀၀
၅။၇,၃၃၀,၀၀၀
၆။၉၀၀,၀၀၀
၇။၁,၄၀၀,၀၀၀
-----------------------------

စုစုပေါင်းမဲ၃၃,၀၀၀,၀၀၀

- စုစုပေါင်း မဲ အရေအတွက်၏ ၅ ရာခိုင်နှုန်း - ၁,၆၅၀,၀၀၀
- ပယ်ဖျက်ရမည့် မဲမှာ ပါတီ “ဂ” မှ ၇၀၀ ၀၀၀, ပါတီ “စ” မှ ၉၀၀ ၀၀၀, ပါတီ “ဆ” မှ ၁ ၄၀၀ ၀၀၀
- ပယ်ဖျက် ရမည့် စုစုပေါင်း မဲ - ၃ ၀၀၀ ၀၀၀
- ပယ်ဖျက်ပြီး လက်ကျန်မဲ - ၃၃ ၀၀၀ ၀၀၀ (-) ၃ ၀၀၀ ၀၀၀ = ၃၀ ၀၀၀ ၀၀၀
- ရွေးချယ်ခံရရန် ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးအတွက် လိုအပ်သော မဲမှ ၃၀ ၀၀၀ ၀၀၀ (/) ၈၀ = ၃၇၅ ၀၀၀

ထို့ကြောင့် ပါတီအသီးသီးမှ ရွေးချယ်ခန့်အပ်ရမည့် ပါတီစာရင်းအရ ကိုယ်စားလှယ် ဦးရေမှာ
(ပါတီ ရရှိသော မဲ အရေအတွက် (/) ၃၇၅ ၀၀၀)

ပါတီအမည်ပါတီရရှိမဲရွေးချယ်ခန့်အပ်ရမည့်(ရရှိ)ဦးရေကြွင်းကျန်မဲ
က၄,၀၅၀,၀၀၀၁၀၃၀၀,၀၀၀
၆,၁၂၀,၀၀၀၁၆၁၂၀,၀၀၀
၁၂,၅၅၀,၀၀၀၃၃၁၇၂,၅၀၀
၇,၃၃၀,၀၀၀၁၉၂၀၄,၇၅၀
-----------------------------
စုစုပေါင်း၇၈


ပါတီ (က) နှင့် (ဃ) သည် ကြွင်းကျန်မဲ အများဆုံး ပိုင်ဆိုင်သောကြောင့် (၈၀) မပြည့် သဖြင့် လျော့ နေသာ (၂) နေရာ အတွက် (၁) နေရာစီကို ခွဲဝေ ရရှိသည်။

အောက်ပါ ဇယားသည် ၂၀၀၇-ခုနှစ်တွင် ရရှိသည့် ရွေးကောက်ပွဲမဲ အခြေပြ ဇယားဖြစ်သည်။
Party Constituency Proportional TOTAL
Votes % Seats Votes % Seats
People's Power Party 26,293,456 36.63 199 14,071,799 39.60 34 233
Democrat Party 21,745,696 30.30 132 14,084,265 39.63 33 165
Thai Nation Party 6,363,475 8.87 33 1,545,282 4.35 4 37
For the Motherland 6,599,422 9.19 17 1,981,021 5.57 7 24
Thais United National Development Party 3,395,197 4.73 8 948,544 2.67 1 9
Neutral Democratic Party 3,844,673 5.36 7 528,464 1.49 0 7
Royalist People's Party 1,632,795 2.27 4 750,158 2.11 1 5
Others 1,897,953 2.64 1,626,234 4.58 0
Valid votes 71,772,667* 100 400 35,535,767 100 80 480
No Votes 906,216 2.32
Invalid Votes 2,539,429 6.51
Total Turnout 38,981,412 85.38

* As constituencies elect between one and three MPs, some people have two or three votes.



ဤသည်မှာ ထိုင်းနိုင်ငံ၏ အထွေထွေ ရွေးကောက်ပွဲ နှင့် အချိုးကျ ကိုယ်စားပြု ရွေးချယ်တင်မြောက်ပုံ တစ်စိတ်တဒေဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ထိုင်းနိုင်ငံ နိုင်ငံရေး အခြေအနေသည်လည်း ၂၀၀၆-ခုနစ်မှ စတင်၍ စစ်တပ်မှ ဝင်ရောက် စွတ်ဖတ်နေခဲ့သည့် အတွက် ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲလို့ မေးခွန်းတွေ မေးစရာ ရှိနေပါသေးသည်။

ကိုးကားချက်။
၁။ Journal of constitutional Affairs
၂။ Thailand Electroal System
၃။ Electroal Politics in Thailand
၄။ Election Guide

အနန္တမေတ္တာဖြင့်
ဘကောင်း

တရုတ်ပြည် အား ဘယ်လိုအုပ်ချုပ်ထားသနည်း။ (၂)



စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ကော်မရှင်

ပါတီအဖွဲ့ဝင်များသည် ပါတီအတွင်း ဖေါက်ပြန်မှုများ၊ စီမံအုပ်ချုပ်မှု ညံဖျင်ခြင်း၊ ပါတီမှ ခွဲထွက်ခြင်း အစရှိသဖြင့် ထင်မြင်ယူဆ သံသယရှိခံရပါက စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး ကော်မရှင်မှ လေ့လာဆန်းစစ်ခြင်း မပြုသေးခင် ပါတီတွင်းမှ ဆွဲထုတ်၍ ပါတီအတွင်းစည်းကမ်းဥပဒေများနှင့် ယှဉ်ဆိုင်ဖြေရှင်းရကာ အလွဲသုံးစား လုပ်မှုများကို အသေအချာ လေ့လာစောင့်ကြည့် မေးမြန်းကြသည်။

တရုတ်ပြည်၏ စီးပွားရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ခြေလှမ်းမှန်မှန် ပြောင်းလဲလာသည်နှင့် အမျှ ဖေါက်ပြန်ပျက်ဆီးမှုများသည် ပါတီရပ်တည်ရေးအတွက် ပျက်ဆီးဆုံးရှုံးစေနိုင်သော အဓိက အကြောင်းအခြင်းအရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

ထိုသည်အတွက် အလွဲသုံးစားလုပ် ဖေါက်ပြန်နေသည့် အစိုးရဝန်ထမ်း၊ အရာထမ်းများကို အမြစ်မှ ဖေါ်ထုတ် ဆွဲနုတ်နိုင်ရန်အတွက် အဆက်အပြတ် ဆော်သြော်လုပ်ဆောင်ချက်များ ပြုလုပ်ကာ ပြစ်မှုကျုးလွန်၍ ပြစ်ဒဏ်ကြခံ ရသည့် ထိပ်တန်းမှ အရာရှိ ဝန်းထမ်းများကို သတင်းစာမျက်နှာများတွင် အပြည့်အစုံ ဖေါ်ပြကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ရှန်ဟိုင်ပါတီ မှ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်၊ ပေါလစ်ဗျုရို အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သူ ချန်လင်ကျုး အား မြို့ ရန်ပုံငွေ ပိုက်ဆံ အလွဲသုံးစာ လုပ်မှုဖြင့် ၂၀၀၆ ခုနှစ်တွင် ဖမ်းဆီးထောင်ချခဲ့သည်။

မကြာခဏ ဆိုသလို အစွမ်းထက်မြက်သော အာဏာရှိ ပါတီအဖွဲ့ဝင်များသည် သူတို့ကိုယ် သူတို့၊ သူတို့၏ မိသားစုဝင်များ၊ သူတို့ ချီးမြင့်မြောက်စားထားသူများကို အကာအကွယ်ပေးထားနိုင်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည်ပင်လျှင် ပါတီဖြစ်ပြီး ပါတီအား စုံစမ်းစစ်ဆေးမေးမြန်းကြသူများလည်း ဖြစ်ကြလေသည်။ သူတို့သည် ပါတီအဖွဲ့ဝင်များ၏ ပြုမူလုပ်ဆောင်ချက်များကို ပါတီပြင်ပမှ ဝင်ရောက်စွတ်ဖက် အကဲဖြတ်ခြင်း လုံးဝ လက်မခံ။အဖွဲ့ဝင်များသည်သာ ထိပ်တန်းအရာရှိများ၏ ချယ်လှယ် စွတ်ဖက်မှုများကို အမြဲတမ်း ခေါင်းငုံ့ လက်ခံကြရသည်။

အကယ်၍သာ ပါတီအနေဖြင့် ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်များနှင့် ဆန်ကျင်သည့် အပြုအမှု လုပ်ဆောင်ချက်များ လုပ်ဆောင်မိပါက ဘာကြောင့် ထိုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ရသနည်းဟု မေးခွန်ထုတ် မေးမြန်းခြင်းခံရပါသည်။

မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်း စစ်ဆေးရေး ကော်မရှင် အနေဖြင့် ပြည်သူများ၏ သတင်းအချက် အလက်ကို စစ်ဆေး အသုံးပြုနိုင်သော အထူးအခွင့် အရေးတစ်ရပ် ရယူထားသည်။ သူတို့သည် သတင်းအချက်အလက် ကွန်ယက်များ၊ သတင်းပေးစောင့်ကြည့်သူများ၊ လူူထု၏ ကိုယ်ပိုင် သတင်းအချက်လက်များကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်းဖြင့် သူတို့အား ကြောက်လန့်စေလေ့ရှိသည်။

ပေါလစ်ဗျုရို

တရုတ်ပြည် လူဦးရေ တစ်ဒဿမသုံး ဘီလီယန် ခန့်အား အကျိုးသက်ရောက်စေသော အရေးပါအရာရောက်စေသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်များအား လက်တစ်ဆုပ်စာခန့်သာရှိသည့် ပါလစ်ဗျုရို ပါတီဝင်များကသာ ဆွေးနွေး အတည်ပြုကြပါသည်။ တရုတ်ပြည်၏ တန်ခိုး အာဏာများ စုစည်းရာ အချက်အချာ ဗဟို မဏ္ဍိုုင် ကြီးလည်း ဖြစ်သည်။

ပေါလစ်ဗျုရို၏ အဖွဲ့ဝင် ၂၄-ယောက်အား ပါတီ၏ ဗဟိုအမှုဆောင် ကော်မတီမှ ရွယ်ချယ်ထားသည်။ သို့ပေသည့် တကယ့် အချုပ်အချာ အာဏာသည် အမြဲတမ်း ကော်မတီ အဖွဲ့ဝင် ၉-ဦး၏ လက်ထဲတွင်သာ ရှိသည်။ သူတို့သည် ထိပ်သီး အမှုဆောင် အုပ်စု တစ်စု ကဲသို့ ရပ်တည်နေပြီး တိုင်းပြည်အပေါ် သြဇာအာဏာ အလွှမ်းမိုးဆုံးသော အုပ်စုလည်းဖြစ်သည်။

အမြဲတမ်း ကော်မတီ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် လျို့ဝှက်ကာ၊ ရှင်းလင်းပြတ်သား လေ့ မရှိတတ်ကြချေ။ သူတို့၏ အစည်းအဝေးများသည် မကြာခဏ ဆိုသလို့ ပုံမှန် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးကြသော်လည်း၊ တခါတရံ အကျိုးရလဒ် မရှိသော ပြောဆိုခြင်းများ၊ သဘောထားကွဲလွဲမှုများဖြင့် တွေ့ဆုံကြရသည်။

အထက်တန်း ခေါင်းဆောင်များမှ စတင် စကားပြောဆိုပြီး၊ တဖြည်းဖြည်းခြင်း သူတို့၏ ထင်မြင် ယူဆချက်များကို သာသာထိုးထိုး အလေးပေး ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ သူတို့ ဆုံးဖြတ်ချက်များ အတည်ပြုနိုင်ရန် ကြိုးစားအားထုပ်ကြပြီး၊ အကယ်၍ ဆုံးဖြတ်ချက် အတည်မပြုနိုင်ပါက အဓိကကျသူများက တိန်းဖယ်သွားကြသည်။

ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချပြီးသည် ဆိုသည်နှင့် အဖွဲ့ဝင်များ အားလုံး အတူတကွ သွေးစည်း ချည်နှောင် ခိုင်မြဲကြရသည်။ ပါတီ အစည်းဝေးများ အတွင်းတွင် ပါတီလမ်းစဉ် သဘောထားကွဲလွဲမှုများ နှင့် အသေးအမွား တိုက်ခိုက်မှုများ ရှိလေ့ရှိသော်လည်း ထို့ကွဲလွဲမှုများသည် အများပြည်သူ လူထုရှေ့မှောက်သို့ ထွက်လာလေ့ရှိသည်မှာ အလွန်အမင်း ဖြစ်တောင့် ဖြစ်ခဲ ရှားပါးလှသည်။

၁၉၈၉-ခုနှစ် တီယန်မင်း အရေးအခင်းတွင် အဘယ်ကဲ့သို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည်လဲဆိုသော အချက်အပေါ် ခေါင်းဆောင်များ အချင်းချင်း သဘောထားကွဲလွဲ တိုက်ခိုက်ကြသည့် အခါတုန်းက အများပြည်သူ ရှေ့မှောက်သို့ အာဏာ ယှဉ်ပြိုင်ကြရသော သဘောထားကွဲလွဲမှုများ ထွက်လာခဲ့သေးသည်။ ထိုစဉ်က စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ကာ ပေါလစ်ဗျုရို အဖွဲ့ဝင် အသစ်များကို ရွေးချယ် တင်မြောက်ခဲ့ကြသေးသည်။

ထိပ်တန်း ရာထူးများသို့ ရောက်ရှိနိုင်ရန် အတွက် အဖွဲ့ဝင် အနေဖြင့် ပါတီအတွက် ကြိုးစားလုပ်ကိုင် ပေးထားသည့် အထောက်အထားများ အလွန်အမင်း ကောင်းမွန်နေဖို့လိုသည်။ ထိုအပြင် ကိုယ့် ကို ထောက်ခံပေးမည့် သူ၊ အငြင်းအခုံ သဘောထားကွဲလွဲသည့် ပြဿနာများ ကို ပါးနပ်စွာ ရှောင်တိမ်းလျက်၊ သြဇာ အာဏာ ရှိသူနှင့် ရန်သူ မဖြစ်မိစေရန် သတိထား ဆောင်ရွက်တတ်ဖို့လည်း လိုပေသည်။

ဋ္ဌာနဆိုင်ရာ တန်ခိုးအာဏာ

ပေါလစ်ဗျုရို၏ ထိပ်တန်းမှ အမြဲတမ်း အဖွဲ့ဝင်များသည် နိုင်ငံတော် ပြည်သူ့ လွတ်တော်၏ ပါတီ အထွေထွေ အတွင်းရေးမှု ရာထူး၊ ဥက္ကဋ္ဌ ရာထူး၊ ဗဟို စည်းကမ်း ထိမ်းသိမ်း ရေး ကော်မတီ၏ ခေါင်းဆောင်ရာထူးများကို ခွဲဝေ ယူဆောင် ချုပ်ကိုင် ထားကြလေ့ရှိသည်။

ပေါလစ်ဗျုရို တစ်ခုလုံးသည် ပါတီဋ္ဌာနကြီးများ ရှိရာ ပေကျင်း၊ ရှန်ဟိုင်းနှင့် အရေးကြီးသော နယ်မြေဒေသဖြစ်သည့် ကွမ်တုံး မြို့မှ ပါတီ အတွင်းရေးမှုးများ ပါဝင်ကြသည်။

ယနေ့ လက်ရှိ အခြေအနေများတွင် တရုတ်ပြည်၏ စီးပွားရေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ မှ ထွက်ပေါ်လာသော စီးပွားရေး ရလာဒ်များအရ နိုင်ငံရေး လေ့လာသူများ အကြုံပြု ဆွေးနွေးကြသည်မှာ ဗဟို၏ သြဇာအာဏာ သည် တဖြည်းဖြည်း နှင့် တိမ်းပါး လျော့နည်းလားသည့်ဟု သုံးသပ်ကြသည်။

ထိုအချက်က ဘယ်အရာကို ထောက်ပြကြသလဲဟု ဆိုလျှင် ပါတီ၏ အတွင်ရေးမှုး ရာထူးရယူထားသူ အများစုသည် မြို့ကြီးများ ဖြစ်သော စီချွမ် နှင့် ကွမ်တုံး မြို့များ မှ ဖြစ်ကြပြီး၊ ထိုမြို့များ၏ လူဦးရေထူထပ်မှုသည် ဥရောပ နိုင်ငံများထက်ပင် ပိုမို များပြားကြသေးသည်။ ထိုသည်အတွက် ထိုမြို့များမှ ရရှိသော အခွန်အထုပ်သည် ပေကျင်းရှိ ဗဟို ဋ္ဌာနချုပ်အတွက် အလွန်တရာ အရေးပါ အကျိုးသက်ရောက်စေသော အကြောင်းလည်း ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ထိုပါတီ အဖွဲ့ဝင်များအနေဖြင့် တရုတ်ပြည်၏ နိုင်ငံရေး စနစ် မပြောင်းလဲပဲ ဆက်လက် တည်ရှိနေပါက ပေကျင်းရှိ နိုင်ငံရေး ချယ်လှယ် အုပ်စီးနေသူများ လက်အောက်မှ လွတ်မြောက်ရန် အလွန် ခဲယဉ်း နေသေးသည်။

ဆက်လက်ဖေါ်ပြရန်..

ဒီမိုကရေစီ နှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်း


အမှန်တကယ်တော့ လက်ရှိအမေရိကန်နိုင်ငံရဲ့ ရွေးကောက်ပွဲ အကြောင်းရေးမလို့ပဲ။ သို့ပေမယ့် စာက ပျိုးရင်း ပျိုးရင်းနဲ့ ရွေးကောက်ပွဲအကြောင်းကို နောက်ဆုံးမှာ စတိလေးလောက်ပဲ ထည့်လိုက်တော့တယ်။ နောက်ပြီး အခုအချိန်မှာလည်း နယ်နှစ်နယ်ပဲ ပြီးသေးတာဆိုတော့ အနာဂတ်အဖြေက ရင်ခုန်စရာပေါ့။

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ခေတ်ဦးကာလမှ စတင်၍ လူ့ဘောင် အဖွဲ့အစည်း တစ်ခု စတင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့် လူအမျိုးမျိုးအထွေထွေ၏ အခြေခံလိုအပ်ချက်၊ ခံစားချက်များ၊ ရှု့မြင်တွေးခေါ်ပုံ အယူအဆ အမျိုးမျိုး၊ ကွဲပြားခြားနားကြလေသည်။ ရှေးခေတ်က လူအဖွဲ့အစည်းတွင် ဆန်စားချင်သော လူရှိမည်။ ဂျုံစားချင်သော လူလည်းရှိမည်။ အမဲလိုက်သည့်အခါ ရသည့် ဝေစုထက် ပိုလိုချင်သူရှိမည်။ အများနည်းတူ အမဲ မလိုက်ပဲ အချောင် ဝေစုလိုချင်သူလည်းရှိမည်။

ဤသည်ကား လူရယ်လို့ ဖြစ်လာချိန်ကစ၍ တည်ရှိနေသော အတ္တပင်ဖြစ်ချေသည်။ ယနေ့ လူဘောင်းအဖွဲ့အစည်းတွင်လည်း အလားတူ ဆန္ဒ အတ္တများဖြင့် လူများရှိနေကြသည်မှာ မလွဲပင်။ ထိုအခါ ထိုကဲ့သို့သော လူအမျိုးမျိုးတို့၏ အမြင်အယူဝါဒကွဲပြားခြားနားချက်များ၊ လိုအင်များအား ဟန်ချက်ညီညီ ဖြည့်ဆည်းကာ တည်တံခိုင်မြဲ သမာသမတ်ကျသော လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဖြစ်တည်ဖို့အတွက် လူအများစုက သဘောတူတင်မြှောက်ထားသော ခေါင်းဆောင်၊ လူအများစုက ညီတူမျှတူချမှတ်ရေးဆွဲသော စည်းမျဉ်းဥပဒေ အခြေခံမူများဖြင့် တည်ဆောက်ကြရပါသည်။

သို့တည်းမဟုတ် တစ်ဦးတစ်ယောက်ခြင်းစီတို့၏ ဖြစ်ချင်သည့် ဆန္ဒအထွေထွေ လိုအင်များအား တစ်ယောက်တစ်မျိုးပြောနေ၊ လုပ်နေပါက ဤလူအဖွဲ့အစည်းသည် လည်း ပေါ်ပေါက်လာစရာအကြောင်းမရှိ။ လူတိုင်း မိမိတို့ ထင်သလို ထင်ရာစိုင်းကာ ယဉ်ကျေးမှု၊ ဘာသာစကား၊ ဘဝလုံခြုံမှုတို့သည်လည်း ဖြစ်ပေါ်မလာနိုင်တော့ပေ။

လူတိုင်းတွင် ဖြစ်ချင်သည့် လိုအင်ဆန္ဒပေါင်းမြောက်မြားစွာအနက်မှာ အခြေခံ အကျဆုံးသော လူတိုင်းအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်ချက်များကို ဆွဲထုပ်ရလိမ့်မည်။ ၎င်းကို အခြေခံလူ့အခွင့်အရေးဟု (Basic Human Right) လည်း ခေါ်ဆိုကြသည်။

လူတစ်ယောက်သည် လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၏ အောက်တွင် မွေးဖွားကြီးပြင်းလာပါက သူသည် နေရေး၊ ထိုင်ရေး၊ စားရေး၊ သောက်ရေး၊ ဝတ်စားဆင်ယင်ရေး၊ ကျန်းမာစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ရေး တို့ရှိကာ ထိုအခြေခံလိုအပ်ချက်များ ပြည့်စုံစွာ ဖြင့် နေထိုင် အသက်ရှင်မှ ထိုလူ့အဖွဲ့အစည်းသည် ကောင်းမွန်သော၊ အသက်ရှင်နေထိုင်သင့်သော အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လူရယ်လို့ ဖြစ်လာသည့် အခါတွင် လူသည် နေထိုင်စရာ အမိုးအကာတို့ဖြင့် လုံခြုံသော နားခိုစရာ အိမ်ရှိရမည်။ ကိုယ်ခန္ဓာအသက်ရှင် ရပ်တည်နေရေးအတွက် အဟာရပြည့်ဝသည့် အစားအစာများ ဖြည့်တင်းနိုင်စွမ်းသော အခွင့်အလမ်းများလည်း ရှိရမည်။ လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် နေထိုင်ရသည့်အားလျော်စွာ ကိုယ့်ကျင့်တရားကောင်းမွန်သော လူတစ်ယောက်ဖြစ်လာစေရန် ကောင်းသည် ဆိုးသည်ကို ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်ရန်သော ပညာသင်ကြားရေး၊ ဘာသာရေးက သင်ကြားပြသမှုတို့ကို လွတ်လပ်စွာ ယုံကြည် ကိုးကွယ်ခွင့် အစရှိသည်ဖြင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လူ့ဘောင်အဖွဲ့အစည်းကို တည်ဆောက်နိုင်ရန် အခွင့်အရေးများလည်း ရှိရမည်။

လူသည် ဦးနှောက် အသိညဏ်၊ ခံစားချက် နှလုံးသားနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသော သတ္တဝါတစ်မျိုးဖြစ်သည်။ နေရာဒေသ ရာသီဥတု ကွဲပြားခြားနားသွားကြ၍သာ အသားအရောင် ရုပ်ဆင်းအင်္ဂါများ လူမျိုးများ အသွင်ဖြင့်ကွဲပြားခြားနားသွားကြရသည်သာ။ မည်သည့်လူမျိုးက ကောင်းသည် သာသည်၊ မည်သည့်လူများက နိမ့်ပါးသည်ဟူ၍ မရှိပါ။ လူသည် လူပဲဖြစ်သည်။ လူတိုင်းသည် အားလုံးအတူတူဖြစ်သည်။

ဤတွင် မေးစရာတစ်ခုရှိပါသည်။ ကောင်းပြီ လူဆိုသည်မှာ အားလုံး တူညီကြသည်ဟု ဆိုလျှင် ဘာအတွက်ကြောင့် အနောက်တိုင်းမှ လူများ၊ ဒီမိုကရေစီ တိုင်းပြည်များမှ လူများသည် အခြားလူများကို ကြီးစိုးနေကြရသနည်း။ တနည်းအားဖြင့် ထိုနိုင်ငံမှ လူများ အားလုံးနည်းပါးမျှသည် ကောင်းပေ့ဆိုသည် သဘာ၀ အရင်းအမြစ်များကို သုံးစွဲကြရပြီး ဒီမိုကရေမဲ့သော တိုင်းပြည်များတွင် ဆင်းရဲမွဲတေ ငတ်သူကငတ်၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝကြသူများက ကျိကျိတက် ချမ်းသာကြရကာ ဘာကြောင့်လူတန်းစား အလွန်အမင်း ကွာခြားနေကြရသနည်း။

ရှင်းပါသည်။ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် အစွမ်းအစများ၊ ခွန်အားများ၊ ယုံကြည်ချက် ရည်မှန်းချက်များ ရှိကြသည်။ ထိုကဲ့သို့ တစ်ဦးတစ်ယောက်ခြင်းစီ၏ ကိုယ်စွမ်းကိုယ်စများကို အတိုင်းအဆမရှိ လွတ်လပ်စွာ ဖေါ်ဆောင်ပေးနိုင်စွမ်းရှိသော လူအဖွဲ့အစည်းသည် တိုးတက်ပြောင်းလဲသွားမည်သာ။ ထိုကဲ့သို့ ကိုယ်ပိုင် လွတ်လပ်ခွင့်များ ရှိခြင်း၊ ကိုယ်ပိုင် လုပ်ပိုင်နိုင်ခွင့်ရှိခြင်းသည် ဒီမိုကနေစီစနစ်၏ အခြေခံ အကြောင်းတရားပင်ဖြစ်ချေသည်။

ထိုကဲ့သို့ ဒီမိုကရေစီ စနစ်ကို အခြေခံထားခြင်းဖြင့် လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ဦဆောင်မည့် ခေါင်းဆောင်ကောင်းကို ထက်မြက်သော အသိပညာ ညဏ်ဖြင့် ဝေဖန်သုံးသတ်ကာ မည်သူကဖြင့် မည်သည့်တာဝန်ယူကာ ဦးဆောင်ဦးရွက်ပြုလုပ်သင့်သည်ဟု အများသဘောတူညီချက်ဖြင့် ခေါင်းဆောင်ကောင်းကို ရွေးချယ်တင်မြှောက်ကြရသည်။

ခေါင်းဆောင်ကောင်းဆိုသည်မှာလည်း လူအများ၏ ယုံကြည်ကိုးစာမှုကို ခံယူလျက် မိမိဦးဆောင်မှုအောက်တွင် မှီတင်းနေထိုင်နေကြသော လူများ၊ မိမိ ဦးဆောင်နေရသော လူအဖွဲ့အစည်းကို တိုးတက်ကောင်းမွန်အောင် စွမ်းဆောင်ရပါသည်။ တနည်းအားဖြင့် ခေါင်းဆောင်တာဝန်ကို ကြေပွန်အောင် ဆောင်ရွက်ပေးရသည်ပေါ့။

တိုင်းပြည် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် အနေဖြင့် အထက်တွင် ဖေါ်ပြထားသည့် အခြေခံ လူ့အခွင့်အရေးများကို ပထမဦးစွာ ပြည့်စုံကြွယ်ဝအောင် လုပ်ဆောင်ရပါမည်။ လူအဖွဲ့အစည်း သို့မဟုတ် တိုင်းပြည် တစ်ပြည်တွင် အခြေခံ လူ့အခွင့်အရေးများ မရှိပဲ ဆင်းရဲမွဲတေကာ ချွတ်ခြုံကျနေသော လူတစ်ယောက်၊ မိသားစု တစ်စု ကျန်ရှိနေသေးသမျှ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်သည် ခေါင်းဆောင်နိုင်စွမ်းသော အရည်အချင်းမရှိကြောင်းကို ပြသနေသည်။

လူအများကို သမာသမတ်ကျစွာ ဦးဆောင်ဦးရွက်ပြုနိုင်သော အရည်အချင်း ရှိသူကို မှ ခေါင်းဆောင်ဟု ခေါ်ကြသည်။ ဆင်းရဲနေသော လူတစ်ယောက် သို့မဟုတ် စားစရာမရှိသော မိသားစု တစ်စုကို ကြည့်ကာ ငါနှင့် မဆိုင်ဘူး၊ ငါ့အုပ်ချုပ်တာ နိုင်ငံ ယန္တာရားကြီး တစ်ခု လည်ပတ်အောင် အုပ်ချုပ်နေတာ၊ ချမ်းသာတဲ့ လူတန်းစားတွေ ရှိတာပဲ။ ဆင်းရဲကြတယ်ဆိုတာ ထိုသူတွေ မကြိုးစားလို့၊ ဘဝပေး ကုသိုလ်ကံ မကောင်းလို့ဟု ဆင်ခြေပေးသူသည် ခေါင်းဆောင်မှု နည်းပညာမတတ်၊ ခေါင်းဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိသူပေတည်း။

ခေါင်ဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသူသည် သူ၏ ခေါင်းဆောင်မှုနည်းပရိယာယ်၊ စီမံခန့်ခွဲအုပ်ချုပ်မှု နည်းဗျုဟာများ သုံးလျက် အလုပ်မလုပ် ပျင်းရိသူများကို အလုပ်ကြိုးစား၍ ကြီးပွားချမ်းသာလာအောင်၊ အကျင့်စာရိတ္တပျက်ပြား၍ စရိုက်ဆိုးသွမ်းများကို လိမ္မာယဉ်ကျေး သိမ်မွေ့လာအောင်၊ ထောက်ပံ့ပေးခြင်း နည်းလမ်းကောင်းများ ချမှတ် ခန့်ခွဲ့ခြင်းဖြင့် တိုင်းပြည် လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးရသည်။

အကယ်၍ ထိုကဲ့သို့ လုပ်နိုင်စွမ်းသော အရည် အချင်း မရှိလျှင် အရည် အချင်းရှိသူကို လူများက ရှာဖွေကာ ရွေးချယ်တင်မြောက်ရပေလိမ့်မည်။ တကယ်တော့လည်း အရည်အချင်းရှိသော ခေါင်းဆောင်ကောင်းတို့သည် ဦးဆောင်ဦးရွက်ပြုကာ အလိုလို ပေါ်ထွက်လာကြစမြဲပင်။ ထိုကဲသို့သောခေါင်းဆောင်တို့အား ရှာဖွေ စရာကိုပင် မလိုချေ။

မိမိ စိတ်တိုင်းကျ ဆုံးဖြတ်၊ ကိုယ်ပိုင် အတွေးအခေါ် ခေါင်းသေးသေးလေး တစ်ခုတည်းဖြင့် ခေါင်းဆောင်တက်လုပ်နေပါက အမှားများကို ကျူးလွန်နေပေလိမ့်မည်။ ထိုကဲ့သို့ ခေါင်းဆောင်နောက်ကို လိုက်ရသူများမှာလည်း လမ်းမှားသို့ ရောက်မှာ မလွဲပင်။

ယနေ့သည် မနေ့ကနှင့် မတူချေ။ ပြောင်းလဲနေသော လူ့အဖွဲ့အစည်း၊ ယဉ်ကျေးမှု၊ လူနေမှု စနစ်တို့နှင့် လျော်ကန်သင့်မြတ်သော စီမံခန့်ခွဲ အုပ်ချုပ်ပုံ အပြောင်းအလဲများ ကို လူတိုင်း အလိုရှိကြသည်မှာ မလွဲပင်။
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ယနေ့ အမေရိကန် နိုင်ငံသည် အမေရိကန်ယဉ်ကျေးမှုနှင့် လျော်ညီသော ဒီမိုကရေစီ စနစ်ကို ကျင့်သုံးလျက်ရှိသည်။ ဒီမိုကနေစီ စနစ်ဖြစ်သည့် အားလျော်စွာ လူတိုင်းလူတိုင်းသည် ခေါင်းဆောင်ကို မိမိစိတ်တိုင်းကျ ရွေးချယ်ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်များ ရှိကြလေသည်။ ဤသည်မှာ သမာသမတ်ကျသည်။ ခေါင်ဆောင်ကို ရွေးချယ်သည်မှာ အများသဘောတူညီချက်ဖြင့် ရွေးချယ်မှ သမာသမတ်ကျသော ရွေးချယ်မှုဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အရည်အချင်းပြည့်ဝကာ စစ်မှန်သော ခေါင်းဆောင်ကိုလည်း ရွေးထုတ်နိုင်ပေသည်။

အမေရိကန်နိုင်ငံအတွက် သိသိသာသာ နိုင်ငံရေး အပြောင်းအလဲများ လုပ်ဆောင်ဖို့ လိုအပ်နေသည်။ လက်ရှိသမတ ဂျော့ဘွတ်ရှိ၏ မအောင်မြင်သော နိုင်ငံရေးလုပ်ဆောင်ချက်များက အမေရိကန်နိုင်ငံအား အကြီးအကျယ် နာမည်ပျက်စေခဲ့ကာ ဒီမိုကရက်များ၏ ဝေဖန် တိုက်ခိုက်မှုများ၊ နာမည်မကြီးသော အီရတ်စစ်ဆင်ရေးတွင်လည်း စစ်အသုံးစရိတ်များက လက်ညိုးထိုး ထောက်ပြစရာ ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ယခုအခါတွင် အမေရိကန်ပြည်သူ ပြည်သားတို့အတွက် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကို ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်းသော အခွင့်အလမ်းကို ရရှိနေပါသည်။ ဒီမိုကရေစီ၏ အနှစ်သာရသည် ဤတွင် အဆုံး အဖြတ်ပေးပါတော့သည်။

အမေရိကန်နိုင်ငံသားတို့အတွက် အလွန်တော်သော ခေါင်းဆောင်များ ပေါ်ထွက်လာလေပြီ။ ထူးခြားသည်မှာ လူတိုင်းလူတိုင်းသည် လွတ်လပ်စွာ စိတ်တိုင်းကျ မိမိတို့ ယုံကြည် အားထားရာ ခေါင်ဆောင်ကို ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်တင်မြောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

အနန္တမေတ္တာဖြင့်
ဘကောင်း

တရုတ်ပြည် အား ဘယ်လိုအုပ်ချုပ်ထားသနည်း။ (၁)


နိုင်ငံတော်ဖွဲ့စည်းအုပ်ချုပ် တည်ဆောက်ပုံများသည် တစ်နိုင်ငံနှင့် တစ်နိုင်ငံ မတူညီကြပါ။ ထိုမတူညီမှုများ ထဲမှ တရုတ်ပြည် ကို အုပ်ချုပ်ထားပုံ နည်းစနစ်များကို သိရှိစေရန် ဦးစွာ ဖေါ်ပြပေးထားပါသည်။ အကြောင်းအရာ အပိုင်းအခြားများကို အလျင်းသင့်သလို့ ဆက်လက် ရေးသားပေးသွားပါမည်။

တရုတ်ပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီသည် လွန်ခဲ့သော ၁၉၄၉-ခုနှစ်မှ စတင်၍ တိုင်းပြည်တွင် မည်သည့်ဆန့်ကျင်ဘက် အဖွဲ့အစည်းများကိုမျှု ခွင့်ပြုတည်ထောင်ခွင့်မပေး၊ ရံဖန်ရံခါ ရက်စက်ပြင်းထန်သော နှိမ်နင်းမှုများဖြင့် အုပ်ချုပ်ခဲ့ပါသည်။

တရုတ်ပြည်၏ အဓိက အကျဆုံးသော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ပေါလစ်ဗျုရိုမှ ချမှတ်ပါသည်။ ပြည်နယ်များ၊ အလုပ်ခွင်များ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ပေါလစ်ဗျုရိုက အဆုံးစွန်သော အချုပ်အချာ အာဏာဖြင့် အုပ်ချုပ်ထားသည်။

၎င်းတို့၏ ပါတီအတွင်း တွင် မှားသည့်အရာကို ပြောမိရုံနှင့် ရာသက်ပန်အကျဉ်းကျခံရတတ်ခြင်း၊ သို့တည်းမဟုတ် ပိုမိုဆိုးဝါးသော အပြစ်ဒဏ်ကို ခံရတတ်ပါသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေရှိသည့် ပါတီအတွင်းတွင် အဖွဲ့ဝင်များသည် ၎င်းတို့အား ထောက်ခံသူများ၊ မိမိ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များ၊ နိုင်ငံရေး လိမ္မာပါးနပ်မှုများဖြင့် ၎င်းတို့ပါတီ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေစေရန် လုပ်ဆောင်ကြပါသည်။ ဤနည်းဖြင့် ပါတီအဖွဲ့ဝင်များအား ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက်မှု ရွေးချယ်မှုများ ကိုဖယ်ရှားခဲ့ကြသည်။

ပေါလစ်ဗျုရိုတွင် တရားဝင် ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ထားပုံအရ အဖွဲ့ဝင်များ၏ အာဏာသည် ၎င်းတို့၏ ရာထူးအလိုက် အထက်မှ အောက်ခြေအထိ ခွဲဖြာ ခြားနားကြပါသည်။ သို့ရာတွင် ပိုမို၍ အာဏာ ရာထူးနေရာရှိသော လူနှင့် ခင်မင်ရင်းနှီး အကျွမ်းဝင်မှုသည် သာမန်ရာထူး နေရာရှိခြင်းထက် အာဏာသည် ပိုမို ထိရောက်လေ့ရှိသည်။ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်သည် အာဏာကို ၎င်းအပေါ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ သစ္စာရှိသော လူများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပါသည်။

ဤနည်းအားဖြင့် တိန့်ရှောင်ဖိန်သည် တိုင်းပြည်၏ ရာထူး နေရာများမှ အနားယူသွားခဲ့သော်လည်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ သူသည် တိုင်းပြည်၏ အဆုံးစွန်း အချုပ်အချာ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်လက် တည်မြဲခဲ့ပါသည်။ ထိုကဲ့သို့ဖြင့် ပါတီ၏ အဖွဲ့ဝင်များသည် အသက်ကြီးရင့်လာသော်လည်း အဓိကဆုံးဖြတ်ချက်များ ချရာ အခန်းကဏ္ဍတွင် ပါဝင် စွတ်ဖက်လေ့ရှိကြသည်။

ပေါလစ်ဗျုရီုသည် တိုင်းပြည်၏ အဓိက အရေးပါ အရာရောက်ဆုံး ကဏ္ဍကြီး သုံးခုကို ချုပ်ကိုင်ထားကာ အမြဲတမ်း ချုပ်ကိုင်ထားနိုင်မည့် လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ပါတီအား တည်ရှိစေပါသည်။
ထိုကဏ္ဍကြီး သုံးခုမှာ ၁။ စစ်အင်အားကို ချုပ်ထိန်းထားသော စစ်ရေးစစ်ရာ ကော်မစ်ရှင်အဖွဲ့ ၂။ ပြည်သူ့လွှတ်တော် ပါလီမန် ၃။ အစိုးရ၏ စီမံခန့်ခွဲမှု အင်အားကို ကိုယ်စားပြုသော ပြည်နယ် အုပ်ချုပ်ရေး ဋ္ဌာန တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ကွန်မြူနစ်ပါတီ
တရုတ်ပြည် ကွန်မြူနစ်ပါတီ သည် အဖွဲ့ဝင်ပေါင်း ၇၃-သန်း ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားကာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြီးမားဆုံးသော နိူင်ငံရေးပါတီ တစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ ၎င်း၏ တင်းကျပ်သော အစည်းအရုံးနှင့် အညှာအတာကင်းမဲ့ မှုတို့က ပါတီအား အမြဲတမ်း အာဏာရရှိစေ၏။

ပါတီသည် လူပေါင်းမြောက်မြားစွာတို့၏ လူနေမှု ပုံစံ အမျိုးမျိုး၊ ကျောင်းတွင် ပညာသင်ယူပုံ၊ ရုပ်မြင်သံကြား ကြည့်ရှု့ခြင်းမှ အစ ပြည်သူတို့၏ အလုပ်ခွင်၊ အိမ်ယာတည်ဆောက်မှု၊ ထိုမှတဆင့် မိသားစုများတွင် ခွင့်ပြုထားသော သားသမီး အရေအတွက်သာရှိရေး စီမံကိန်း အစရှိသဖြင့် ထိန်းချုပ် လွမ်းမိုးထားသည်။

တရုတ်ပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီသည် အစိုးရ အရာရှိများ၊ စစ်တပ် အရာရှိများ၊ စံပြအလုပ်သမား လူတန်းစားများ ဖြင့် ဖွဲ့စည်းသော အကောင်းစား အဖွဲ့အစည်း အုပ်စုတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ ယခုအခါတွင် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းရှင် လူတန်းစားကို လည်း ရာထူးအလိုက် ပါတီအတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လျက်ရှိပါသည်။

ပါတီသည် တရုတ်ပြည်ကြီးတစ်ခုလုံး အတွက် တိုင်းပြည်ကို ကိုယ်စားပြုသော ပါတီတစ်ခုဟု ပြော၍ မရပါ။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် ပါတီအဖွဲ့ ဝင် အမျိုးသမီးအရေအတွက်သည် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်း သာရှိသည်။ ထို့အပြင် ၇၇ ရာခိုင်နှုန်းသည် အသက် ၃၅-နှစ် အထက်များ သာ ဖြစ်၍၊ ၃၁ ရာခိုင်နှုန်းလောက်သည် ကောလိပ် ကျောင်းဆင်း ပညာတတ်များသာဖြစ်သည်။ ပါတီအနေဖြင့် အာဏာ ကို ရစ်မူးနေကာ၊ ၎င်းတို့၏ အခွင့် အာဏာ အချုပ်အချာကို ထိပါးလားမည့် သူများကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ် နှိမ်နှင်းခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့၏ စွမ်းဆောင် မှုများကို ခြိမ်းခြောက် ပြသကြပါသည်။

ပါတီနှင့် ဆက်သွယ်ကာ ပါတီအဖွဲ့ဝင် ဖြစ်ခြင်းသည် ထူးကဲ့သော အခွင့်ထူး အခွင့်လမ်းများကို ခံစားရရှိစေပါသည်။ ဤနည်းဖြင့် ပါတီ အဖွဲ့ ဝင်အရေအတွက်သည် တိုးပွားလျက်ရှိနေပါသည်။ ပါတီအဖွဲ့ဝင်များ အတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော သတင်းအချက်အလက်များကို ရရှိခြင်း၊ သားသမီးများအတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်းသော ပညာရေးရရှိခြင်း၊ အလုပ်အကိုင် အခွင့် အလန်းများ ပေါများခြင်းတို့ ရရှိစေပါသည်။

တရုတ်ပြည်၏ ထူးခြားသော အခြေအနေတစ်ခုမှာ မိမိ၏ အထက်အရာရှိနှင့်သိကျွမ်းပတ်သက်၍ ဆက်ဆံရေး အဆင်ပြေခြင်းသည် မိမိ လုပ်ဆောင်နိုင်သော အရည်းအချင်းထက် ပိုမို၍ အရေးကြီးပါသည်။ အထက်အရာရှိကြီး၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များသည် ပါတီအဖွဲ့ဝင်များ၏ စီပွားရေး၊ လူမှုရေး၊ အလုပ်အကိုင်း အသီးသီတို့အပေါ်တွင် လွှမ်းမိုး ချုပ်ကိုင်ထားလေ့ရှိသည်။

ပိရမစ်ကဲ့သို ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ထားပုံ
ပါတီတွင် အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ရန် လျှောက်ထားသူတစ်ယောက်သည် လက်ရှိအဖွဲ့ဝင်၏ ထောက်ခံပေးမှု၊ ဒေသစိတ် အစည်းအရုံးမှ ဆင့်ကဲဆင့်ကဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေး မေးမြန်းမှုများ မြောက်မြားစွာသော လုပ်ဆောင်ချက်များကို အောင်မြင်ဖို့လိုအပ်ပါသည်။ အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ပြီနှင့် တစ်နှစ်တိတိ စောင့်ကြည့် အကဲဖြတ်ခြင်း ခံရကာ ထပ်မံ၍ လိုအပ်သော လေ့ကျင့်မှုများကို လုပ်ဆောင်ကြရပါသည်။

ပါတီသည် တိုင်းပြည်အဝှမ်း သန်းနှင့်ချီရှိနေသော ဒေသစိတ် အစည်းအရုံးလေးများကို အခြေခံကာ ၎င်းတို့ အထက်ကြီးမားသော ရာထူး အာဏာရှိသူ။ ထိုမှတဆင့်ပိုမိုကြီးမားသော အာဏာရှိသူက အဆင့်ဆင့်အုပ်ချုပ်ကာ နောက်ဆုံး အမြင့်မားဆုံး အချုပ်အချာ အာဏာကို ပေကျင်း တွင်ရှိသော အဖွဲ့အစည်းမှ ချုပ်ကိုင်ထားပါသည်။

အယူအဆ သဘောအရ အမြင့်မားဆုံး အချုပ်အချာ အာဏာသည် ပြည့်သူ့လွှတ်တော် ဖြစ်သည်။ ပြည်သူ့လွှတ်တော် ကို ၅-နှစ်တစ်ကြိမ် နိုင်ငံတဝှမ်း ပါတီအဖွဲ့အစည်းများမှ ကိုယ်စားလှယ် ၂၀၀၀ ကျော်ခန့် ပါဝင် ပေါင်းစည်းကာ ကျင်းပကြရပါသည်။

လွှတ်တော်၏ အဓိက တာဝန်သည် အများသဘောတူညီချက်ဖြင့် ဗဟိုအမှုဆောင် အဖွဲ့ဝင်အရေအတွက် ၂၀၀၊ အလုပ်အမှုဆောင် အဖွဲ့ဝင် အရေအတွက် ၁၅၀ တို့ကို ရွေးကောက်တင်မြှောက်ရန် ဖြစ်သော်ငြားလည်း ထိုရွေးချယ်ခံရမည့် ပုဂ္ဂိုလ်များသည် ကြိုတင်၍ ရွေးချယ်ပြီး ဖြစ်နေလေ့ရှိသည်။

ထိုမှတဆင့် ဗဟိုအမှုဆောင် အဖွဲ့ဝင်များ၏ အဓိက အလုပ်တာဝန်သည် ပေါလစ်ဗျုရို အသစ်ရွေးချယ် ရန်နှင့် ၎င်း၏ သေးငယ်သော အမှုဆောင် အဖွဲ့အစည်းတို့ကို ရွေးချယ်ရန်ဖြစ်ပါသည်။

ပေါလစ်ဗျုရိုနှင့် ၎င်း၏ အမှုဆောင်တို့တွင်သာ ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် အာဏာများ တည်ရှိကြသည်။

ဆက်လက်ဖေါ်ပြရန်..

စီမံခန့်ခွဲခြင်း နှင့် အုပ်ချုပ်မှု (၂)


စာရေးသူသည် ၁၉၉၈ ခုနှစ် နှစ်ကုန်ပိုင်း လောက်မှာ စ၍ ဂျပန်နိုင်ငံသို့ သွားရောက် အလုပ်အကိုင်များကို လေ့လာ လုပ်ကိုင်ခဲ့ပါသည်။ ထိုမှတဆင့် အမေရိကန်နိုင်ငံ နယူဂျာစီပြည်တွင် ၂ နှစ်ခွဲ၊ မြန်မာနိုင်ငံ ရန်ကုန်မြို့တွင် ၂နှစ် နီးပါး နှင့် ဂျပန်နိုင်ငံ တိုကျို မြို့ နှင့် အိုဆာကာ မြို့တွင် ၂ နှစ်ကျော်မျှ အလုပ်များ လုပ်ကိုင်လာကာ ယနေ့ စင်ကာပူနိုင်ငံတွင် ၁နှစ်ခွဲကျော်မျှ အလုပ်များကို လုပ်ကိုင် လျှက်ရှိပါသည်။ ထိုကဲ့သို နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံမှ တစ်နိုင်ငံသို ကူးလူးသွားလာ၍ အလုပ်များ လုပ်ကိုင်ရာတွင် ပုံစံမတူ မူကွဲသော အလုပ်ခွင် အနေအထားများ၊ စီမံခန့်ခွဲ အုပ်ချုပ်ပုံများ၊ အလုပ်သမားများ ၏ အလုပ်အပေါ် ထားရှိသော၊ ခံယူသော သဘောသဘာ၀ အမြင်များသည် တစ်နိုင်ငံနှင့် တစ်နိုင်ငံ ကွြဲပားခြားနားကြသည်ကို လေ့လာတွေရှိရပါသည်။

နိုင်ငံတကာတွင် အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလန်းများ ဖွင့်ပေးလာသည်နှင့် အမျှ အလုပ်ခွင် တစ်ခု တွင် မတူညီသော ယဉ်ကျေးမှု နှင် ဘာသာစကား ပြောကြားမှုများ အနည်းဆုံး နှစ်ခုမှ သုံးခုနည်းပါး ရှိတတ်ကြပါသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားများတွင် လူများအား ခေါင်ဆောင် နိုင်ရန် စီမံခန့်ခွဲမှု(Human Resource Management) နှင့် သတင်းအချက် အလက် စုစည်း ဖြန့်ဝေမှု (Communication Management) များသည် အလွန်တရာမှ အရေးကြီးသည် အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင် ပါသည်။ စီမံခန့်ခွဲမှု တစ်ခု၏ ၉၀ရာခိုင်နူန်းသည် သတင်းအချက် အလက် စုစည်း ဖြန့်ဝေမှု (Communication Management) များ ပြုလုပ် လုပ်ဆောင်နေရပါသည်။

မိမိ စင်ကာပူရောက်စ စင်ကာပူတွင် အလုပ်လုပ်နေသူ စင်ကာပူနိုင်ငံသားများအပါအဝင်၊ လူမျိုးပေါင်းစုံထံမှ ညည်းတွားသံများ၊ မကျေနပ်မှုများကို ကြားနေရပါသည်။ သတ်မှတ်ထားသော အလုပ်ချိန်ထက် ပိုမိုအလုပ် လုပ်ရမှု၊ အလုပ်၌ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ အလုပ်ရှင်၏ မတရား အလုပ်ခိုင်းမှုများ၊ ယဉ်ကျေးမှု ဓလေ့ကွာခြားမှု(Culture Conflicts) များ လုပ်ငန်းခွင်မျိုးစုံမှ ရင်ဖွင့်သံများသည် ဟိုမှ ဒီမှ ပွင့်အံထွက်လာပါသည်။ စင်ကာပူ အစိုးရသည် လုပ်ငန်းကိုင်ခန်း အခွင့်အလန်းများ၊ ပရော့ဂျက်များကို ဖန်းတီးပေးထားပါသည်။ တရုတ်၊ အိန္ဒိယ နိုင်ငံများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်၍ နိုင်ငံခြား ရင်းနှီးမြုတ်နှံမှုများ ရရှိနိုင်ရန် စင်ကာပူအစိုးရအနေဖြင့် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားရပါသည်။ ပရော့ဂျက်များလည်း တစ်ခုပြီး တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပါသည်။ သို့ရာတွင် စင်ကာပူတွင် အခြေခံသော ပြည်တွင်းလုပ်ငန်းရှင်များ၏ လောဘသည် ရရှိသမျှ အခွင့်အလန်း ပရော့ဂျက်များကို ဖမ်းယူ၍ အချိန်တို အတွင်း လျင်မြန်စွာ ပြီးမြောက်စေရန် အစွမ်းကုန် မောင်းနှင်ကြပါတော့သည်။ အလုပ်သမား အများစုသည် အထက်မန်နေဂျာက ပေးလာသော မလောက်မငှ အချိန်တိုလေးအတွင်းတွင် အလုပ်များကို ပြီးမြောက်အောင် အားသွန်ခွန်စိုက် လုပ်ကြရပါသည်။ မန်နေဂျာအများစုကလည်း စည်းစနစ်ကျနသော အုပ်ချုပ်မှုနည်းဗျုဟာဖြင့် လုပ်ဆောင်ခြင်းမရှိပဲ အလျင်းသင့်သလို့ အလုပ်များကို သင့်တော်သလို့ ခိုင်းစေကြပါသည်။ ထိုသို့သော အခါ စီမံအုပ်ချုပ်သူနှင့် အလုပ်သမားအကြား မကျေနပ်မှုများ၊ အလုပ်အပြောင်းအလဲများ အလွန်များပြားလာပါသည်။ အလုပ်ရှင်အနေနှင့် ထူးချွန်သော အလုပ်အမားကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ လိုအပ်သလို၊ အလုပ်သမားအတွက်လည်း ရေရှည် ခိုင်မာ၍ မျှတသော Job Security ကို လိုအပ်ပါသည်။

သမာသမတ် မျှတသော အလုပ်ချိန် Schedule ကို အလုပ်သမားများအတွက် ဘယ်လို သတ်မှတ်ပေးရမည်နည်း။ အလုပ်သမားက တောင်းဆိုသမျှ အချိန်ပမာဏ Schedule ကို ခွင့်ပြုရမည်လော။ သို့တည်းမဟုတ် အချိန်ကို မိမိစိတ်ကြိုက် တဖတ်သတ်ဆုံးဖြတ်၍ သတ်မှတ်မည်လော။ ထိုကဲ့သိုသော အခြေအနေများတွင် စီမံခန့်ခွဲမှု နည်းဗျုဟာများ ကို အသုံးချရပါမည်။ အလုပ်သမားများဘက်မှလည်း ယထာဘူတ ကျသော အလုပ်ချိန် Schedule ကို အကျိုး အကြောင်းစုံလင်စွာနှင့် တောင်းဆိုနိုင်သလို၊ အထက် စီမံခန့်ခွဲသူအနေဖြင့် အမှန်တကယ်လိုအပ်၍ စစ်မှန်သော အချိန်ပမာဏကို ချိန်ဆ တွက်ချက်နိုင်ပါသည်။

၁။ အစပျိုးခြင်း (Initiating)
Project တစ်ခု အစပျိုးခြင်းသည် ဘယ်သို့ ဘယ်ပုံ စတင်ကြပါသနည်း။ Project Management Office (PMO) သည် customer ၏ အဖွဲ့ဝင်များနှင့် တွေ့ဆုံဆွေးနွေး Kick Off အစည်းအဝေး လုပ်ပြီးသွားသည်နှင့် လိုအပ်သော သဘောတူညီချက်၊ လုပ်ဆောင်ပေးရမည့် လုပ်ငန်းအတိုင်းအဆပမာဏ(Project Scope)၊ Project တွင်ပါဝင် ပတ်သက်မည့် Stakeholders၊ Communication Channels များကို သတ်မှတ်နိုင်ခဲ့ကြပါသည်။ ထို့နောက် Project တစ်ခုကို PMO မှ ချမှတ်ပေးပါသည်။

(ထို့ကြောင့် အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်တော့မည်၊ အင်တာဗျုးတွင် ပြောကြဆိုကြပြီ ဆိုလျှင် အရေးကြီးသော အချက်သည် လုပ်ငန်းတစ်ခု၏ ဖွဲ့စည်း တည်ဆောက်ပုံ(Organization Structure) ကို မေးမြန်းဖို့ လိုအပ်ပါသည်။ မိမိ လုပ်ကိုင်ရမည့် အလုပ်သည် ဘယ်လို လုပ်ဆောင်မှု(Process) များကို ဖြတ်သန်း၍ လာမည်နည်း။ ဘယ်သူ့ကို မိမိက Report ပေးရမည်နည်း။ ကိုယ့်လက်အောက်တွင် မည်သူတွေ ရှိမည်နည်း။ ထိုဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ပုံ (Organization Structure) တွင် မိမိက ဘယ်နေရာတွင် ရှိမည်နည်း။ နောင် အနာဂတ်အတွက် မိမိသည်ဘယ်နေရာများတွင် အမြင့်ဆုံး ရောက်ရှိနိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် အလုပ်တစ်ခု၏ စည်းစနစ်ကျသော ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ပုံသည် အလွန်အရေးကြီးပါသည်။)

PMO မှ သဘောတူညီ၍ Project တစ်ခုကို သတ်မှတ်ပေးလိုက်ပြီဆိုလျှင် Project Charter ဆိုတာ ထွက်လာပါသည်။ ထိုအဆင့်သည် အစပျိုးခြင်းအဆင့်(Initiating) ဖြစ်ပါသည်။ Project Charter သည် Project တစ်ခု၏ ကနဦးဆုံး အစပျိုးခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ Project Charter တွင် Project Manager ကို ရွေးချယ် သတ်မှတ်ပေးထားပါသည်။ Project ကို လုပ်ဆောင်ရမည့် Methodology၊ Objective၊ Stakeholders၊ (ယူဆချက်များ)Assumptions and (ခက်ခဲသော အရာများ)constraints ဟူ၍ ယေဘူယ ပါရှိပါသည်။ ထို့နောက် Preliminary Project Scope Statement ကို ရေးသားပြင်ဆင်ရပါမည်။

စာရေးသူ ပြုလုပ်ခဲ့သော နောက်ဆုံး ပရောဂျက် တစ်ခုတွင် KickOff Meeting မစ ခင် တရက်အလိုတွင် Customer ဘက်မှ Stakeholders များ၏ Personalities များကို လေ့လာထားရပါသည်။ ထို့အပြင် ထိုသူများက Project အပေါ် အတိုင်းအတာ မည်မျှ အထိ လွှမ်းမိုး(Influence) နိုင်သနည်း၊ ထိုသူများကို မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်နည်းဟု ပြင်ဆင်ရပါသည်။

ဤသည်မှာ အစပျိုးခြင်း(Initiating) အဆင့် အကြမ်းဖျင်း သဘောတရားဖြစ်ပါသည်။

ဆက်လက်ဖေါ်ပြရန်..

စီမံခန့်ခွဲခြင်း နှင့် အုပ်ချုပ်မှု (၁)


ဒီအကြောင်းအရာ ခေါင်းစဉ်အောက် မှာ ရေးမည် ဆိုကတည်းက အသုံးအနူန်းတာ်တော်များများဟာ မြန်မာလို မပြန်ယူပဲ အင်္ဂလိပ်လို တိုက်ရိုက်အသုံပြုမှ သင့်တော်လိမ့်မယ်။ စီမံခန့်ခွဲမှု နှင့် အုပ်ချုပ်မှုဆိုတာ တကယ်တော့ Project Management ကို ပြောချင်တာပါ။ Project ဆိုတာ တကယ်တော့ အဆောက်အဦးကြီးတွေ ဆောက်မှ၊ ငွေကြေး အမြောက်အမြား ရင်းနှီးမြုတ်နှံမှု နဲ့ လူပေါင်းများစွာ ပါဝင် လုပ်ဆောင်နေမှ Project ဖြစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ နေ့စဉ် လုပ်ဆောင်နေတဲ့ လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေ၊ လူတွေကို စည်းရုံးရေး ဆင်းတာတွေ၊ ရည်မှန်းချက်တစ်ခုကို ရအောင်၊ ရောက်ရှိအောင် ဘယ်လိုလုပ်ဆောင်ရမလဲ အစရှိတဲ့အရာအားလုံးကို Project Management နည်းဗျုဟာတွေနဲ့ အသုံးချလို့ရပါတယ်။

ခေါင်းဆောင်မှု၊ စီမံအုပ်ချုပ်မှု အခြေခံတွေဟာ မြန်မာလူငယ် ကျောင်းသူ ကျောင်းသားေတွေမှာ အားနည်းတတ်ကြပါတယ်။ ငယ်စဉ်က စဉ်မြင့်တွေပေါ်တက် လူအများရှေ့တွင် ပြောရဲ ဆိုရဲခြင်း၊ စကားပြောစာ ဟောစာများ ရေးသားခြင်း၊ ကိုယ်တိုင်ဖန်တီး ရေးသားခြင်းများသည် ဦးဆောင်ဦးရွက်လုပ်ငန်းများ အတွက် အလွန်တရာမှ အရေးကြီးသော အခြေခံ အလေ့အကျင့်များ ဖြစ်ပါသည်။ လူပုံအလယ်တွင် ခြင်္သေ့၏ရဲရင့်မှု မာန် တုန်လှုပ်မှုကင်းသော အသံဖြင့် မှန်ရာကို ပြောရဲ ဆိုရဲသော မြန်မာလူငယ်များကို တွေ့နေရပါသည်။ သို့ပေမယ့် လူတိုင်း ဖြစ်မလာသေးပါ။
မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု အားအင် တည်ဆောက်ရာ တွင် အလွန်တရာ မှန်ကန်သော နည်းလမ်းတစ်ခုရှိပါသည်။ မိမိ ကျွမ်းကျင်ရာ ၊ စိတ်ဝင်စား ဝါသနာပါသော ဘာသာရပ် အကြောင်းအရာ တစ်ခုကို တဘက်ကမ်းခတ် ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်လိုက်ပါ။ မိမိ မသိသော အရာများကို အခြားကျွမ်းကျင်သူများက ပြောဟောလာလျှင် လေးစားသမှုနှင့် နားထောင်ပါ၊ သူတပါး ကျွမ်းကျင်မှုကို အသိအမှတ်ပြု တန်ဖိုးထားပါ။ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သော လူတော်တွေအများအပြား ကို မြန်မာပြည်ဒီမိုကရေစီ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးအတွက် လိုအပ်လျက် ရှိနေပါသည်။ အရေအတွက် အမြောက်အမြားနှင့် ခေါင်းဆောင်ကောင်းတွေ၊ နောက်လိုက်ကောင်းတွေ မွေးထုတ်ဖို့လည်း လိုအပ်နေပါသည်။ မိမိတို့ ခံယူချက်များ ကို ပြောင်းလဲကြပါ။ မြန်မာနှင့် ကမ္ဘာ ကွာခြားမှုကို ကြည့်ပါ။ ဘာတွေ ကွာခြားနေပါသနည်း။ မြန်မာတွေ ဘာတွေ ဖြည့်စွက်ရပါမည်နည်း။

မြန်မာပြည် စစ်အစိုးရသည် မြေပုံပေါ်တွင် အရုပ်ကလေးများတင်၊ တုပ်ကလေးတစ်ချောင်းနှင့် ဟိုရွှေ့ သည်ရွှေ့ လုပ်ကာ မြန်မာပြည် ဆန္ဒပြသူများကို နှိမ်နှင်းဖို့ အတွက် စစ်နည်းပရိယာယ် ဗျုဟာများ ရှိပါသည်။ ထိုကဲ့သို့သော နည်းဗျုဟာများ ကို ခန့်မှန်းတွက်ဆကာ Master Mind များက တန်ပြန်နည်းဗျုဟာများဖြင့် မြန်မာပြည် စစ်အစိုးရကို တန်ပြန်ရပါလိမ့်မည်။ ယနေ့ မြန်မာပြည် အခြေအနေ ဒီမိုကရေစီတောင်းဆိုမှုများ ဖြစ်လာစေရန် ကြိုတင်စီစဉ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ပြည်သူများကို လှုံဆော်ခဲ့ကြပါသည်။ အံသြစွာပင် Information Technology၊ Blogger များ၏ အခန်းကဏ္ဍ သည် အလွန်အကျိုးရှိစွာ ပါဝင်ခဲ့ကြပါတယ်။ သို့ရာတွင် အခြေအနေသည် အဖျားရှုးဖြစ်မသွားဖို့ လိုပါသည်။ မြန်မာပြည် စစ်အစိုးရ၏ တုန့်ပြန်မည့် နည်းပရိယာယ်များသည် အကြမ်းဖျင်း တွက်ဆလို့ရပါသည်။ အိန္ဒိယပြည်လွတ်လပ်ရေးအတွက် ဂန္ဓီသည် အနုနည်းဖြင့် ဆန္ဒ ပြရာတွင် ပြည်သူများ အားလုံး ပါဝင်နိုင်အောင် စည်းရုံး လုံ့ဆော်နိုင်ခဲ့ပါသည်။ အကျဉ်းထောင်များကို ပြည့်လျှံအောင်လုပ်ကာ ဗြိတိသျှအစိုးရ၏ အုပ်ချုပ်ရေး ယန္တရားကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပါသည်။ အခြေအနေ၊ အချိန်အခါ နိုင်ငံရေး ပြောင်းလဲမှုများကို မျက်ခြေမပျက် စောင့်ကြည့်ကာ နည်းပရိယာယ်သစ်များကို ကြံဆကြရပါမည်။ ဒီမိုကရေစီတိုင်းပြည်များမှ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော ခေါင်ဆောင်များ၏ နည်းနာ နိဿယများ ယူရပါမည်။ သို့ရာပင် မြန်မာပြည်၏ ယဉ်ကျေးမှု၊ မြန်မာများ၏ စိတ်နေ စိတ်ထား၊ အတွင်းကျကျ ခံစားချက် အခြေအနေကို မြန်မာများသာ နားလည်ပါသည်။

ယခု Project Management ဟု ဆိုရာတွင် Project ဆိုတာ ဘာလဲဟု ရှင်းလင်းဖေါ်ပြပါမည်။ လူတိုင်းနားလည် လေ့လာနိုင်သော ဘာသာရပ်တစ်ခုဖြစ်သည့်အတွက် အကျိုးကျေးဇူးရှိစေရန် အလို့ငှာ မြန်မာ့ဟန်ဖြင့် ရေးသားထားပါသည်။
Project ဆိုတာကို Project Management Institute (PMI) ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကတော့
၁။ Project တစ်ခုဟာ ယာယီ (temporary) ပဲ ဖြစ်ရမည်။ (ဆိုလိုတာက အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုရောက်ရင် ပြီးဆုံးရမယ်ပေါ့)
၂။ Project တစ်ခုဟာ သေချာပြတ်သားတဲ့ အဖြေတစ်ခု၊ အကျိုးတစ်ရာ တစ်စုံတခုကို ပေးစွမ်းနိုင်ရမည်။ (Deliver unique service, or result)
၃။ Project တစ်ခုဟာ အချိန်နဲ့ အမျှ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်ဆီကို ပြီးဆုံးသည် အထိ တိုးတက်ပြောင်းလဲ သွားရမည်။ (Progressive Elaboration)
၄။ Project တစ်ခုဟာ စတင်တဲ့ အချိန် နဲ့ ပြီဆုံးရမယ့် အချိန် ရှိရမယ်။ (Start Date ~ End Date)
၅။ Project တစ်ခုဟာ တိကျပြတ်သား ရှင်းလင်းတဲ့ ရည်းမှန်းချက်ပန်းတိုင်ရှိရမည်။ (Clear Objective)
ထိုကဲ့သို့သော အကြောင်းအရာများနှင့် ပတ်သက်၍ ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်ဆီသို့ ရောက်ရှိအောင် လုပ်ဆောင်သွားရာတွင် စနစ်ကျသော နည်းဗျုဟာများကို အသုံးချခြင်းအားဖြင့် မိမိတို့ အလိုရှိရာ အောင်မြင်မှုကို ရရှိနိူင်ပါသည်။ Project Management ဟုဆိုရာတွင် မိမိအိမ်နံရံ ဆေးသုတ်ဖို့ စီမံခန့်ခွဲ ခြင်းက အစ လကမ္ဘာသို့ လူဘယ်လိုရောက်အောင်သွားမည် အထိ ရည်မှန်းချက်များ(Objectives) ကျယ်ပြန့်နိုင်ပါသည်။စီမံခန့်ခွဲရေး လုပ်သည် ဆိုရာမှာ စီမံခန့်ခွဲလုပ်ဆောင်သူ၏ အရေအချင်း၊ နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး၊ ပညာရေး၊ လူမှုရေး နယ်ပယ်များတွင် အသုံးချမှု၊ အစရှိသဖြင့် ရည်ရွယ်လုပ်ဆောင်မည့် လုပ်နည်း လုပ်ဟန်များ ကွဲပြားသွားနိုင်ပါသည်။ သို့ရာတွင် စည်းစနစ်ကျနသော နည်းဗျုဟာများ ဖြင့် ချဉ်းကပ်ပါ အောင်မြင်မှုရရှိရန်အတွက် အများကြီး အာမခံချက်ပေးပါလိမ့်မည်။

Project တစ်ခုသည် အောက်ပါ အဆင့်များကို တဆင့်ပြီး တဆင့် တိုးတက်ပြောင်းလဲသွားရပါသည်။
၁။ အစပျိုးခြင်း (Initiating)
၂။ အစီအစဉ် များ ပြုလုပ်ခြင်း၊ ရေးဆွဲခြင်း (Planning)
၃။ပြုမူ လုပ်ဆောင်ခြင်း (Executing)
၄။စောင့်ကြည့်နေခြင်း နှင့် လမ်းကြောင်းမှန်သို့ တည့်မတ်ပေးနေခြင်း (Monitoring and Controlling)
၅။ပြီးဆုံးခြင်း(Closing)

အထက်ပါ အဆင့်များကို တဆင့်ပြီး တဆင့် ပြောင်းလဲ လုပ်ဆောင်သွားရာတွင် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော စီမံခန့်ခွဲခြင်း နည်းဗျုဟာများ ကို အလျင်းသင့်သလို့ အသုံးချတတ်မှုသည် အလွန်တရာမှ အရေးကြီးပါသည်။ အောက်ပါ နည်းဗျုဟာများ ကို မှန်ကန်စွာ အသုံးချပါက စီမံခန့်ခွဲမှုများသည် ဘက်ပေါင်းစုံ၊ ရှု့ထောင့်မျိုးစုံမှ စီမံကာကွယ်ပြီး ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

၁။ အချက်အလက်၊ လုပ်ငန်းငယ် များကို ပေါင်းစည်းခြင်း စီမံခန့်ခွဲမှု (Integration Management)
၂။ လုပ်ဆောင်ရမည့်လုပ်ငန်း အတိုင်းအဆ ပမာဏအား စီမံခန့်ခွဲမှု (Scope Management)
၃။အကန့်အသတ်နှင့်ရသောအချိန်ကို စီမံခန့်ခွဲမှု(Time Management)
၄။ကုန်ကျရန် ခန့်မှန်ထားသော ငွေကြေး ပမာဏအား စီမံခန့်ခွဲမှု(Cost Management)
၅။အောင်မြင်မှု အရည်အသွေးမြင့်မားရန် စီမံခန့်ခွဲမှု(Quality Management)
၆။လူများအား ခေါင်ဆောင် နိုင်ရန် စီမံခန့်ခွဲမှု(Human Resource Management)
၇။သတင်းအချက် အလက် စုစည်း ဖြန့်ဝေမှု (Communication Management)
၈။ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသော၊ နောင်ဖြစ်လာနိုင်သော အနှောက် အယှက်၊ အဖျက်အဆီး များအား စီမံခန့်ခွဲမှု (Risk Management)
၉။ပြင်ပမှ လိုအပ်သော သဘောတူညီချက်များ၊ အကူအညီများ၊ စီပွားရေးဆိုင်ရာ အဆက်အသွယ် များကို စီမံခန့်ခွဲမှု(Procurement Management)

အထက်ဖေါ်ပြပါ နည်းဗျုဟာ စီမံခန့်ခွဲမှုများသည် Project Management တစ်ခုတည်း အတွက်သာ ဖြစ်ပါသည်။ မိမိတို့ လုပ်ကိုင်နေသော အလုပ်များ အဆင်ပြေရန် အလို့ငှာ စနစ်ကျသော နည်းများဖြင့် ချဉ်းကပ်ရန် ဖြစ်ပါသည်။

ဆက်လက်ဖေါ်ပြရန်..

စီမံခန့်ခွဲမှု နည်းပညာ


စီမံခန့်ခွဲမှု နည်းပညာတွေ က အများကြီးပါ။ မိမိကိုယ်ကို ကိုယ်တိုင်စီမံ ခန့်ခွဲမှု၊ အိမ်ထောင်ရေးစီမံခန့်ခွဲမှု ကနေ Project အသေး အငယ် အလတ် အကြီး စီမံခန့်ခွဲမှု၊ အသင်းအဖွဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှု၊ နိုင်ငံတော် ကို အုပ်ချုပ် စီမံခန့်ခွဲမှုထိ ရှိတာပေါ့။ ဒီအကြောင်းတွေ ရေးဖို့ ဖန်လာတာက မြန်မာတွေ စည်းကမ်းရှိရှိနဲ့ ဒီမိုကရေစီ လမ်းကြောင်းမှန်ကို သွားကြတော့မယ် ဆိုရင် ခေါင်းဆောင်ကောင်းတွေ ရှေ့ဆောင်လမ်းပြကောင်းတွေ နောက်လိုက်ကောင်းတွေ လိုလာပြီလေ။

ငယ်ငယ်ကတည်းက ထမင်းကို မိဘက ခွန့်ကျွေးတာကို အစားခံလာခဲ့၊ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ ရှေ့အနာဂတ်လမ်းကြောင်းတွေကို မိဘတွေကပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးခဲ့ ထိုကဲ့သို့သော မှီခိုရသော ပတ်ဝန်းကျင် အသိုင်းအဝိုင်း ယဉ်ကျေးမှုတွေ အောက်မှာ ကြီးပြင်လာခဲ့ကြတဲ့ မြန်မာလူမျိုးတွေမှာ တုံတိုက်တိုက် ကျားကိုက်ကိုက် အရေးကြီးတဲ့ ဆုံဖြတ်ချက်တွေ မှန်မှန်ကန်ကန် ချရမဲ့ နေရာတွေမှာ အားနည်းနေတတ်ကြတယ်။ ဧဝရက်တောင်ထိပ်ကို စွန့်စွန့်စားစားတက်တဲ့ထဲမှာ မြန်မာတွေ မပါသေးဘူး။ ကမ္ဘာကြီးကို ကုန်းတတန်၊ ရေတတန် ပတ်တဲ့ထဲမှာ မြန်မာတွေ မပါသေးဘူး။ ကမ္ဘာကိုရင်ဘောင်တန်းနိုင်မဲ့ မြန်မာ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းရှင်ကြီးတွေ၊ သိပ္ပံပညာရှင်ကြီးတွေ အရေအတွက်က လက်ချိုးရေစရာတောင် မရှိဘူး။ မြန်မာစာသင်ကျောင်းတွေမှာလည်း ပညာသင်ကြားရေးစနစ်က လိုအပ်ချက်တွေ လွဲချော်မှုတွေရှိနေတယ်။ ဆရာ ဆရာမတွေက တစ်နှစ် တစ်တန်း အတန်းပညာ အောင်မြင်ရေးကိုပဲ ဦးစားပေးတယ်။ အဲဒီတော့ ကျောင်းသူကျောင်းသားတွေအနေနဲ့ တစ်နေ့ ၂၄ နာရီရှှိတဲ့အထဲက မနက် မိုးလင်းကနေ မိုးချုပ် အထိ ကျောင်းစာနဲ့ပဲ လုံးပန်းရတယ်။ အားကစားတို့၊ ပတ်ဝန်းကျင်လေ့လာရေး ခရီးတို့ ဆိုတာ ဘယ်ရှိမလဲ။ ဒါတွေဟာ သူငယ်တန်း ကလေး ဘဝကနေ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ဘဝရောက်တဲ့အထိ ဖြစ်ပျက်နေတာ။ ကျုရှင်ယူရတယ်၊ စာကျက်ဖို့တောင် လူငှားရတယ်ဆိုတော့ ကိုယ့်ကိုယ် ကို အားကိုးဖို့ စိတ်ဓာတ်တွေက ပျက်စီးနေပြီလေ။ ကျောင်းသူကျောင်းသားတွေမှာလည်း ကိုယ်ခံကြံခိုင်မှုတွေ အားနည်းကြတယ်။ နေ့စဉ် နွားနို့ ပုံမှန် သောက်နိုင်တဲ့ မြန်မာမိသားစုက အလွန်တရာ နည်းလွန်းတယ်။ ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်လောက် တုန်းက မြန်မာတွေ ခေါ်ခဲ့တဲ့ ဂျပန်ငပုဆိုတာ ယခုခေတ် မမှန်တော့ဘူး။ ယနေ့ ဂျပန်တွေ အရပ် ၅ပေကျော် ၆ပေ ပျမ်းမျှ ဝန်းကျင်မှာ ရှိကြတယ်။ ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်ပြီးကတည်းက ဂျပန်တွေ အစစ အရာရာ အမေရိကန်တွေ ကို မှီအောင် အစီအစဉ်ချ ကြိုးစားလာခဲ့ကြတာ ယနေ့ထက်တိုင်ပဲ။

အနောက်တိုင်းက၊ ဂျပန်က ကျောင်းတွေမှာ ငယ်ငယ်လေး ကတည်းက မိမိကိုယ်ကို စီမံခန့်ခွဲ အုပ်ချုပ်တတ်ဖို့ လေ့ကျင့်ပေးလာတာ ကြီးပြင်းလာတော့ စီမံခန့်ခွဲမှု၊ ခေါင်းဆောင်မှုတို့ဆိုတာက အလိုအလျောက် အခြေအနေတွေပေါ်မူတည်ပြီး ဦးဆောင်တတ်နေပြီ။ ခေါင်းဆောင်မှုကို ရင်းနှီး အကျွမ်းဝင်နေတဲ့ သူတွေအတွက်လည်း နောက်လိုက် လုပ်ဖို့ မခက်ဘူး။ ခေါင်းဆောင်ကောင်း ကို လေးစားတယ်။ ခေါင်းဆောင်က ချပြတဲ့ မူတွေကို နားလည်တယ်ပေါ့။ ခေါင်းဆောင်နဲ့ နောက်လိုက် သဟဇာတ မျှ ကြတယ်။ မြန်မာ လူမျိုးတွေ မှာ အလွန်တရာ စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းတဲ့ ဝသီတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတော့ မြန်မာတွေ အချင်းချင်း ခွက်စောင်း ခုတ်ကြခြင်းပဲ။ ဘယ်နဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ပေါ်လို့ ခေါင်းဆောင်တွေ ထွက်လာကြရင် တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ခွက်စောင်းခုတ် ခွတ်နေကြတာနဲ့ အဓိက ဦးတည်ချက် ရည်မှန်းချက်တွေ ကို မှန်မှန် ကန်ကန် မချနိုင်ကြတော့ဘူး။ ခေါင်းဆောင်းကောင်းတွေ ဖြစ်ဖို့ အပြင် နောက်လိုက်ကောင်းတွေဖြစ်ဖို့လည်း လိုပါတယ်။

မြန်မာပြည်မှာ စစ်တပ်က သင်ကြားပေးနေတဲ့ တက္ကသိုလ်ပညာရေး စနစ်နဲ့ အပြင်မှာ သာမန်ပြည်သူ ကျောင်းသူကျောင်းသားတွေ တက်ကြရတဲ့ တက္ကသိုလ်ပညာရေးစနစ် ဆိုပြီး ရှိပါတယ်။ စစ်တပ်က လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးနေတဲ့ ပညာရေး စနစ်မှာ ရုရှားကို နယူကလီယားပညာ လေ့လာဖို့ လွတ်ထားတဲ့ လူတွေရှိတယ်။ တနှစ် တနှစ် ဂျပန် အစိုးရက စရိတ်စက အစစ အရာရာ တာဝန်ယူ သူ့နိုင်ငံခေါ်ပြီး ပညာရေး နယ်ပယ်တော်တော်များများကို သင်ကြားပေးနေတာလည်း ရှိတယ်။ ဂျပန် အစိုးရ က ငွေကြေးအင်အားတောင့်တင်း ခိုင်မာတော့ မြန်မာ နိုင်ငံနဲ့ ပတ်သက်လို့ ပညာရေးမှာ အကူအညီတွေ ပေးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဂျပန်မှာ ပညာ သင်ကြားနိုင်ဖို့ အခွင့် အရေး ရကြတာက စစ်တပ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လူတွေပဲ ရကြလေ့ ရှိတယ်။ သာမန် အပြင်တက္ကသိုလ်တွေက ထွက်လာတဲ့ ဘွဲ့ရလူငယ်တွေ အတွက် ဘဝအာမခံချက် အလုပ်အကိုင် ဘာမှ မရှိဘူး။ တက္ကသိုလ်က ပြီးတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက် အင်္ဂလိပ် စာကို အဆင်ပြေ ချောမွေ့အောင် မရေးတတ်ဘူး။ အင်္ဂလိပ်စကားပြော မကောင်းတာတော့ ထားပါတော့။ တိုင်းပြည် ကမှ တော်တဲ့ အင်္ဂလိပ်ဆရာ ဆရာမတွေကို မငှားနိုင်တာ။ ဒါတောင် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း၊ အဓိပတိ ဦဘမော်တို့ဆိုတာ အင်္ဂလိပ်စကားပြော ကို ကိုယ်တိုင်လေ့ကျင့်လာတဲ့ သူတွေ။ နိုင်ငံရေးမှာ နိုင်ငံခြားသားတွေနဲ့ သူတတင် ကိုယ်တတင် ပြောနိုင်ကြတဲ့ သူတွေ။ အင်္ဂလိပ်စကားမှာ အပြောအဆို လေယူလေသိမ်းက လိုသေးတာကိုး။ ပဲခူးဆောင်မှာ နေတုန်းက ဗိုလ်ချုပ်နေခဲ့တဲ့ အခန်းနဲ့ ကပ် နေရလို့ တခါတရံ ဗိုလ်ချုပ်ကို အာရုံသွင်း သူနေခဲ့တဲ့ အခန်းထဲက အင်္ဂလိပ်စာအုပ်ကိုကြည့်ပြီး အင်္ဂလိပ်စာ သူလိုဖြစ်မဟေ့လို့ ကိုယ့်ကိုယ် ကို ကြိမ်းဝါးခဲ့တာပေါ့။ ဒါတောင် William Ernest Henley ရဲ့ Invictus ကဗျာကို ဗိုလ်ချုပ်ဘာသာပြန်ခဲ့တဲ့ အနိုင်မခံ ဆိုတဲ့ ကဗျာကိုကြည့်ပြီး ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ဘာသာပြန်ဆို ဗိုလ်ချုပ်လို့ ကောင်းမွန်ပြည့်စုံပြီး မာန်ပါအောင် ပြန်တတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။

အဲဒီတော့ နောက် ၁၀နှစ် တိုင်းပြည် အုပ်ချုပ်ဖို့ လူတွေ တက်လာကြ၊ တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်ဖို့ ယှဉ်ပြိုင်မှုတွေ လုပ်လာကြတဲ့ အခါ စစ်တပ်က ထွက်လာမဲ့ လူတွေ ရှိမယ်။ စစ်တပ်မဟုတ်တဲ့ တက္ကသိုလ်ပညာရေးက ထွက်လာမယ့် လူတွေရှိမယ်။ ဒါပေမယ့် အပြင် တက္ကသိုလ်ပညာရေးက ထွက်လာမယ့် လူတန်းစားက ပညာရေးမှာ အားနည်းနေတယ်။ ပညာရေးဆိုတာ အရေးကြီးတယ်။ အဆင့်အတန်း မြင့်မားတဲ့ ပညာရေး အခြေခံအုပ်မြစ် မရှိပဲနဲ့ နိုင်ငံကို ဘယ်လို ဦးဆောင်မလဲ။ ဘယ်လို အုပ်ချုပ်မလဲ။ စစ်တပ်ပညာရေးမှာ အနည်းဆုံး စစ်တပ်ဆန်တဲ့ စီမံခန့်ခွဲ အုပ်ချုပ်ပုံကို သင်ကြားပေးတယ်။ သူတို့နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ပြီး ယနေ့ လူငယ်တွေ ဒီမိုကရေဒီဆန်တဲ့ စီမံခန့်ခွဲ အုပ်ချုပ်ပုံတွေ၊ ခေါင်းဆောင်မှုနည်းပညာတွေ၊ မြန်မာ ပြည်မှာ လေ့လာလို့ မရတဲ့ နိုင်ငံရေးသိပ္ပံပညာတွေကို လေ့လာဖို့ လိုအပ်နေပြီ။ နိုင်ငံတကာနဲ့ ဆက်သွယ် ပြောဆိုဖို့ ဘာသာစကားတွေကို လေ့လာဖို့လည်း လိုပါသည်။ ဂျပန်၊ အမေရိကန်၊ အင်္ဂလန် အစရှိတဲ့ ဒီမိုကရေစီ နိုင်ငံတွေမှာ နိုင်ငံရေးသိပ္ပံပညာတွေကို လေ့လာ၊ ခေါင်းဆောင်တွေ ထွက်လာပြီး စည်းကမ်းရှိရှိ နည်းပရိယာယ်ကြွယ်ဝတဲ့ နိုင်ငံရေးပညာတွေနဲ့ မြန်မာနိုင်ငံကို စစ်အစိုးရဆီက ပြန်ယူရမည်။ ထို့အတူ ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံကြီးတွေဆီကလည်း မြန်မာပြည်အတွက် ရှေ့အနာဂတ် ဒီမိုကရေစီခေါင်းဆောင်တွေကို မွေးထုတ်ပေးဖို့ အကူအညီတွေအများကြီးလိုပါတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံကို စီပွားရေးပိတ်ဆို့လာသည်နှင့် အမျှ မြန်မာလူငယ်များ အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းများ ပြည်ပထွက် ရှာကြရပါသည်။ မြန်မာပြည် စစ်အစိုးကလည်း နိုင်ငံခြားတွင် အလုပ် လုပ်ကိုင်နေကြသော မြန်မာနိုင်ငံသားများ ထံမှ အဆမတန် အခွန် တောင်းခံခြင်းဖြင့်သော်၎င်း၊ တရုတ် အန္ဒိယ အိမ်နီးချင်းနိုင်ငံများဖြင့် စီးပွားရေး ကူလူဖလှယ်ခြင်းဖြင့်သော်၎င်း စီးပွားရေး ပိတ်ဆို့မှုကို ဖြုံမည် မဟုတ်ပါ။ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေတွင် စီမံခန့်ခွဲမှု နည်းပညာ၊ ခေါင်းဆောင်မှုနည်းပညာများသည် မြန်မာလူမျိုးများ ပျက်ဆီးနေသော စီတ်ဓာတ်ကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ပေးဖို့ တဖက်တလမ်းမှ အထောက်အကူ ပြုပါလိမ့်မည်။ မည်သူမျှ မွေးလာကတည်းက ထိုပညာများကို မတတ်ပါ။ လေ့ကျင့်ယူကြရသည်။

စီမံခန့်ခွဲမှု နည်းပညာ နဲ့ ခေါင်းဆောင်မှုကို မြန်မာပြည်သား လူငယ်များ လေ့လာနိုင်စေရန် အလို့ငှာ Project Management Institute မှာ ပြဋ္ဌာန်းသော Project စီမံခန့်ခွဲမှု နှင့် ခေါင်းဆောင်မှုဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများကို ဆက်လက်ဖေါ်ပြသွားပါမည်။


အနန္တမေတ္တာဖြင့်
ဘကောင်း