Friday, December 21, 2007

ၿပစ္ဒဏ္





သည္ တရားရုံးခန္း အတြင္းသို႕ ေအးေဆးစြာ လမ္းေလွ်ာက္လာသည္႕ ၿမၾကည္၏ အသြင္သ႑ာန္က တရားရုံးသို႕ တရားရင္ဆိုင္ရန္လာသည္႕ တရားခံတစ္ေယာက္ႏွင္႕မတူ။ အလြန္ ေအးခ်မ္းသည္႕ တည္ၿငိမ္မႈၿဖင္႕ ခရီးေဝးမွ အိမ္ၿပန္လာသည္႕ လူတစ္ေယာက္ အလား။ လူတိုင္း မ်က္လံုးက ၿမၾကည္ကိုသာ ေငးေမာၾကည္႕ေနရေလသည္။

သူမ၏ မ်က္လံုးမ်ားက သိမ္ငယ္ၿခင္း၊ အားငယ္ၿခင္း ဆိုသည္႕ အရိပ္အေရာင္မ်ား မရွိ။ အၾကည္႕တစ္ခ်က္ ေဝ႕ကာ ေဝ႕ကာ ၾကည္႕သည္႕ အခိုက္တြင္ စိန္ပြင္႕ ငယ္မ်ား အလား တဖ်တ္ဖ်တ္ ေတာက္ပေနလ်က္ စူးရွသည္႕ သူမ၏ မ်က္ဝန္း အစံုက လူတိုင္း၏ စိတ္ႏွလံုးကို သိမ္းၾကံဳး ဖမ္းစားကာ တုန္လႈပ္ ေစသည္။ ရီေ၀ ညိဳ႕ယူသည္႕ ညိဳ႕ ဓာတ္မ်ား မရွိ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူး ႏွစ္သိမ္႕ေစတတ္ေသာ အၾကင္နာ ရိပ္မ်ားလည္း မသန္း၊ ခက္ထန္ တင္းမာေသာ မာန္မာနမ်ားလည္း လႊမ္းမိုးမႈ မရွိပဲ ၾကည္လင္ေတာက္ပ ခံစားခ်က္မဲ႕ေသာ နက္ေမွာင္သည္႕ သည္မ်က္လံုးမ်ားသည္ ခံစားခ်က္ကို ဦးစားေပးေလ႕ရွိေသာ လူသားကမၻာမွ လူမ်ားကို ဆန္႕က်င္ တိုက္ခိုက္ေနသည္႕ႏွယ္။

ၿမၾကည္၏ ယဥ္ေက်း သိမ္ေမြ႕ ႏုညံ႕ဟန္သည္ လြန္ခဲ႕သည္ ႏွစ္ရက္က လူတစ္ေယာက္အား ေသြးေအးေအးႏွင္႕ သတ္ခဲ႕သည္႕ မိန္းမတစ္ေယာက္ကဲ႕သို႕ လားလားမွ် မအပ္္စပ္ ဆက္စပ္ယူလို႕မရေပ။ သဘာ၀က ေပးသည္႕ ဆန္႕က်င္ဖက္ လိင္မ်ားအား အလြယ္တကူ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္သည္႕ အလွတရား ဆုလဒ္ကို ပိုင္ဆိုင္ထားသည္႕ လူသတ္သမား မိန္းမတစ္ေယာက္္၏ ခႏၶာကိုယ္ အခ်ိဳးအစားကို လူတိုင္းက ေငးေမာၾကည္႕ရႈ႕ေနရသည္႕ တရားရုံးအတြင္း သည္ၿမင္ကြင္းက အလြန္ရီဖို႕လည္း ေကာင္းလွပါသည္။ သည္ တရားရုံးခန္းအတြင္းရွိ လူမ်ားက ၿမၾကည္အေပၚတြင္ စီရင္ခ်က္ ခ်မည္႕ တရားစီရင္သူမ်ား၏ ေနာက္ဆံုးအမိန္႕ကို လက္ခုပ္တီး ၾသဘာေပးၾကရန္ လာေရာက္ နားေထာင္ၾကသူမ်ားၿဖစ္ၾကသည္။ လူတိုင္း ကလည္း သည္မိန္းမေတာ႕ သူမက်ဳးလြန္ခဲ႕သည္႕ လူသတ္မႈအတြက္ ေသဒဏ္ပဲ ရမွာပဲ၊ တခ်ိဳ႕ကလည္း ေသဒဏ္ပဲ ေပးသင္႕တယ္ အစရွိသည္ၿဖင္႕ အမ်ိဳးမ်ိဳး ထင္ၿမင္ယူဆခ်က္မ်ား ေပးေနၾကသည္။ ထိုကဲ႕သို႕ ထင္ၿမင္ခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးၾကရင္း ၿမၾကည္ အတြက္ စီရင္ခ်က္ကို လက္ခုပ္တီးၾကမည္႕သူမ်ားသည္ တရားစီရင္ရာ အခန္းထဲ သိမ္ေမြ႕စြာလမ္းေလွ်ာက္ဝင္လာသည္႕ ၿမၾကည္ ကို ေတြ႕ၿမင္လိုက္ရသည္႕ အခိုက္အတန္႕ကာလအတြင္း ေတြေ၀ ေငးေမာကုန္ၾကရ၏။ ၿမၾကည္၏ ပ်ဳိၿမစ္ ႏုယဥ္ေသာ အလွသည္ ၿမင္ေတြ႕ရသူအေပါင္း သူမအေပၚထားရွိေသာ သူတို႕၏ ရက္စက္တတ္ေသာ စိတ္ဆႏၵကို ေနာင္တရေစသည္။ တနည္းအားၿဖင္႕ ၿမၾကည္၏ အလွက ရႈၿမင္ရသူတိုင္းကို စကၡဳပဒသာ ေၿပၿပစ္ေစလ်က္ ရက္စက္တတ္သည္႕ စိတ္ႏွလံုးရွိသူကိုပင္ သိမ္ေမြ႕ႏုညံ႕ေစေလသည္။

သို႕ေပမယ္႕လည္း ဒီတရားရုံးခန္းထဲတြင္ အာဃာတမီးမ်ား တလ်ံညီးညီး ေလာက္ၿမိဳက္လ်က္ရွိေသာ လူတစ္စုရွိေနပါေသးသည္။ အေသအခ်ာၾကည္႕ပါက ထိုလူမ်ားသည္ ၿမၾကည္ သတ္ခဲ႕သည္႕ လူ၏ မ်က္ႏွာသြင္ၿပင္ ပံုပန္းသ႑ာန္ ဆင္တူၾကလ်က္ အသတ္ခံရသူ၏ ေဆြမ်ိဳး အေပါင္းအပါမ်ား ၿဖစ္ၾကသည္မွာ ယံုမွားဘြယ္ မရွိေပ။ သူတို႕ လိုခ်င္သည္က ၿမၾကည္အတြက္ အဆံုးစြန္း အၿမင္႕မားဆံုးၿပစ္ဒဏ္ကိုသာ ခ်မွတ္ေစခ်င္ၾကသည္။ ေသဒဏ္မွ လြဲ၍ အၿခားဘာမ်ား ၿဖစ္ေခ်မည္နည္း။ သူတို႕သည္ ၿမၾကည္အား ေသစားေသေစခ်င္ၾကသည္။

တရားစီရင္ခ်က္ ခ်မည္႕ ဒီေန႕အဖို႕ အၿဖဴေရာင္ ပိုးလံုခ်ည္ ေပ်ာ႕ေပ်ာ႕ ႏွင္႕ အၿပာေရာင္ ရင္ဖံုးလက္ရွည္ အကၤ်ီကို ဝတ္ဆင္ထားေသာ ၿမၾကည္၏ ေက်ာ႕ရွင္းေသာ ကိုယ္ဟန္အမူအရာက အားလံုးထဲတြင္ တမူထူးၿခားလြန္းလွေပသည္။ ေၿခလွမ္းမ်ား အသိမ္းအႏုပ္ အႂကြအလွမ္းတိုင္းတြင္ ပိုးကတီပါ လံုခ်ည္၏ ႏုညံ႕မႈက သူမ၏ သြယ္စင္း ရွည္လ်ားလ်က္ ေတာင္႕တင္းလွေသာ ေပါင္လံုးရွည္မ်ားကို အခ်ိဳးအစားက်နစြာ ပံုေဖၚေပးလ်က္ရွိေနသည္။ ပိတုန္းရင္႕ေရာင္ ဆံပင္တစ္ေထြးကို သူမ၏ ညာဖက္ ရင္အံုးေပၚတြင္ ေၿဖေလ်ာ႕ ခ်လ်က္ သြယ္သြယ္လ်လ် ႏုေထြးလွေသာ လက္ဖဝါးၿဖင္႕ မခို႕တရို႕လံုးေထြးကာ ဆံပင္မ်ား ေလအလြင္႕တြင္ ပါေတာ႕မည္႕ စိုးရိမ္ဟန္ၿဖင္႕ ေထြးေပြ႕ထားလ်က္ရွိသည္။ ရံဖန္ရံခါ ဆံပင္မ်ားကို လိပ္တင္လ်က္ တဖန္ စိတ္ေၿပာင္းသြားသည္႕ ဟန္ၿဖင္႕ ၿပန္ခ်ကာ နက္ေမွာင္လြန္းလွသည္႕ သူမ၏ ဆံေကသာမ်ားက လက္ကနဲ လက္ကနဲ ဖြာၾကဲလ်က္ရွိေနသည္။

တကယ္ေတာ႕ ၿမၾကည္၏ အလွသည္ ယံုၾကည္မႈၿဖင္႕ တည္ေဆာက္ထားေသာ အလွ။ ၿမၾကည္သည္ ကိုယ္တြင္ပိုင္ဆိုင္ထားေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္၏ ကိုယ္ပိုင္အလွကို ယံုၾကည္သည္။ ဘယ္ေသာအခါမွ် လြန္ကဲစြာ ၿပင္ဆင္ၿခင္း မရွိ၊ မၾကာခဏဆိုသလို မွန္ၾကည္႕တတ္သည္႕ မွန္ၾကိဳက္မမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ ကိုယ္ပိုင္ အလွအေပၚတြင္ ယံုၾကည္မႈၿဖင္႕ ထပ္ဆင္႕မြန္းမံထားေသာ ႏွစ္ထပ္ကြမ္း အလွပိုင္ရွင္မ်ဳိး။ သူမကိုယ္တိုင္လည္းသိသည္။ သူမသည္ သဘာ၀က ဖန္တီးၿပင္ဆင္ေပးထားေသာ အလွပိုင္ရွင္။ ၿမၾကည္ကို ေတြ႕ၿမင္သူတိုင္းက သူမသည္ သူမပိုင္ဆိုင္သည္႕ အလွတရားၿဖင္႕ လူအေပါင္းအား ညိဳ႕ယူဖမ္းစား လႈပ္ခါႏိုင္စြမ္းရွိသူ ၿဖစ္ေၾကာင္႕ ဝန္ခံရေပလိမ္႕မည္။

တရားရုံး၏ ဝင္ေပါက္ တံခါးကို ၿဖတ္လ်က္ အခန္းထဲသို႕ မဝင္ခင္ အခိုက္အတန္႕အတြင္း လွမ္းေနသည္႕ ေၿခလွမ္းကို အသာအရာ ရပ္တန္႕ကာ အခန္းတြင္းသို႕ မ်က္လံုးေဝ႕ၾကည္႕ေလသည္။ အခန္းအတြင္း၌ ရွိႏွင္႕ ေနၿပီးေသာ လူအုပ္ အတြင္းသို႕ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္မ်ားၿဖင္႕ ေတာက္ပလ်က္ရွိေသာ မ်က္လံုးအစံုၿဖင္႕ တစ္ဦးခ်င္းဆီကို လိုက္လံၾကည္႕ရႈ႕ကာ သူမေတြ႕ခ်င္လြန္းလွေသာ လူတစ္ေယာက္ သည္လူအုပ္ထဲတြင္ ပါဝင္ေလမလား။ “သူ ဒီကို လာမွ လာပါ႕မလား” တုန္လႈပ္ေနေသာ အေတြးစတစ္စ က တိတ္တခိုးေလး အေတြးထဲ ၿဖတ္သန္းသြားခဲ႕သည္။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းကို ၾကည္႕ရႈ႕သြားၿပီးတိုင္း ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္ အခိုးေငြ႕တန္းမ်ားက သူမ၏ လွပေသာ မ်က္လံုးအစံုမွ ေမွးကာ မွိန္ကာၿဖင္႕ တၿဖည္းၿဖည္းခ်င္း အားနည္းသြားၾကကာ ေနာက္ဆံုး သူမ၏ နဂုိမူလက ရွိႏွင္႕ၿပီးေသာ ခံစားခ်က္မဲ႕ေနေသာ မ်က္လံုး အစံုအၿဖစ္သာ က်န္ရစ္ခဲ႕ေတာ႕သည္။ မခံရပ္ႏိုင္ေသာ နာက်င္မႈႏွင္႕ သက္ၿပင္းကို တိုးညင္းစြာခ်လ်က္
“ငါ သူကို ဘယ္ေတာ႕မွ မေတြ႕ႏိုင္ေတာ႕ဘူး” ဟု တီးတိုးေရရႊတ္မိသည္။ထို႕ေနာက္ ရပ္တန္႕ထားေသာေၿခလွမ္းကို အသာအယာ ၾကြလွမ္းလ်က္ ပိုးထမိန္ေပ်ာ႕ေပ်ာ႕ကို ေၿခဖ်ားတြင္ ခပ္ကာ အခန္းထဲသို႕ လမ္းေလွ်ာက္ ၀င္ေရာက္သြားခဲ႕သည္။

အေရွ႕ဆံုးမွ ခံုတန္းတြင္ အားလံုးကို ေက်ာေပးလ်က္၊ စီရင္ခ်က္ခ်မည္႕သူမ်ားကို မ်က္ႏွာမူကာ ထိုင္ခ်လိုက္သည္တြင္ သူမနံေဘး၌ မည္သူမွ ထိုင္မေနသည္ကို သတိၿပဳမိသည္။ အမုန္းမီးေတာက္မ်ားၿဖင္႕ ေတာက္ေလာင္ေနေသာ မ်က္လံုးမ်ား၊ မနာလိုဝန္တိုၿခင္းမ်ား၊ ၿပင္းၿပေသာ ေဝဒနာခံစားခ်က္ေပါင္းေၿမာက္ၿမားစြာၿဖင္႕ ၿခံဳလႊမ္းထားေသာ ရုံးခန္းအတြင္းထိုင္ေနၾကသည္႕ သည္လူအေပါင္းတို႕ အလယ္တြင္ ၿမၾကည္သည္ လံုၿခံဳမႈေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ တစိမ္းၿပင္ၿပင္ ၿဖစ္ေနေခ်သည္။

ၿမၾကည္၏ စိတ္ကူး မိုးတိမ္ေတာင္တိုက္ အထဲဲတြင္ အၿမဲတမ္း တစ္ဆို႕ေနေလ႕ရွိေသာ အစိုင္အခဲမ်ား အေၾကာင္း ရုတ္တရက္ စဥ္းစားမိေလသည္။ “ငါ႕ရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ဘာမွ မရွိေတာ႕တဲ႕ ဒီ နတၱိတရားကို ခံစားေနရၿပီပဲ။ ငါၿဖတ္သန္းလာခဲ႕တဲ႕ အတိတ္ကအၾကာင္းအရာေတြ၊ လက္ရွိ ၿဖစ္ပ်က္ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ႕ အေၿခအေနေတြကို စဥ္းစားၾကည္႕မိတိုင္း ငါ႕ရင္ထဲမွာ သန္းေပါင္းေၿမာက္ၿမားစြားေသာ နာက်င္မႈေတြနဲ႕ ၿပည္႕ႏွက္ေနပါလား။ ဒီနာက်င္မႈေတြဟာ ငါ႕ကိုယ္မွာ ဘာမွ မက်န္ေတာ႕တဲ႕ အထိ ထိုးႏွက္ခဲ႕ၾကတယ္။ တကယ္ေတာ႕လည္း ငါဟာ ဒီလူေတြရဲ႕ ကမၻာနဲ႕ ငါပိုင္ဆိုင္တဲ႕ ငါ႕ကမၻာၾကားထဲမွာ ေပ်ာက္ဆံုးေနရသူပါပဲလား။ ငါ႕ကမၻာထဲမွာဆိုရင္ ရဲရဲဝန္႕ဝန္႕ အသက္ရႈရဲတဲ႕ ငါဟာ ဒီအၿခားကမၻာက လူေတြအၾကားမွာ သူတို႕ရဲ႕လိုအင္ဆႏၵေတြ ၿဖည္႕ဆည္းေပးရင္းနဲ႕ အသက္ေတာင္ မရႈဝန္႕ပဲ ေမာပမ္း ႏြမ္နယ္ လွၿပီကြယ္”
သူမ၏ အေတြး တိမ္ဆိုင္မ်ားသည္ လိမ္႕ကာ လိမ္႕ကာ လြင္႕ပါးစီးေမွ်ာေနရင္း အထီးက်န္ဆန္အေဖာ္မဲ႕ၿခင္း ရနံမ်ားၿဖင္႕ မူးရစ္ေတြေဝ ေငးေမာေနမိသည္။

ၿမၾကည္၏ အဇၥ်တၱစိတ္သ႑ာန္သည္ ဤအခန္းအတြင္းမွလူအေပါင္းတို႕၏ ကိုယ္ပိုင္ အတၱမ်ား၊ ေဒါသမ်ားၿဖင္႕ တည္ေဆာက္ ဖြဲ႕စည္းထားေသာ ကမၻာၿဖင္႕ မည္သို႕မွ် ေပါင္းစပ္၍ မရႏူိင္ခဲ႕ေခ်။ ဘက္ေပါင္းစံုမွ ထိုးႏွက္ တိုက္ခိုက္လာၾကေသာ သူတို႕၏ မ်က္လံုးမ်ားကို လစ္လ်ဴရႈ ဖယ္ရွားပစ္လိုက္ကာ သူမပုိင္ဆိုင္ေသာ စိတ္အာရုံအတြင္းတြင္ လံုးဝ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ ကိုယ္ပိုင္ ကမၻာတစ္ခုကိုသာ တည္ေဆာက္ေနေလေတာ႕သည္။

တရားစီရင္ ဆံုၿဖတ္ခ်က္ ခ်မည္႕သူမ်ားသည္လည္း သင္႕ေတာ္သည္႕ ေနရာတြင္ ထိုင္ေနၾကကာ ၿမၾကည္၏ လူသတ္မႈ ကို အမ်ိဳးမ်ိဳး အဖံုဖံု စစ္ေဆးေမးၿမန္းရန္ အဆင္သင္႕ ၿဖစ္ေနၾကေလၿပီ။ တရာသူၾကီးမင္းက အၿခား တရားရုံး အဖြဲ႕ ၀င္မ်ား၏ အလယ္ ထိပ္ဆံုးတြင္ ထိုင္လ်က္ ေလာကစည္းစိမ္ကို ၿပည္႕ဝစြာ စားသံုးထားေၾကာင္းကို သူ၏အဆီမ်ားၿပည္႕ေဖာင္းေနေသာ ခႏၶာကိုယ္ အသြင္သ႑ာန္က ဟစ္ေၾကြး ေအာ္ၿမည္ေနသေယာင္ပင္။ ၾကင္နာသနားတတ္သည္႕ အရိပ္အေယာင္ပင္ သူမ်က္ႏွာ၌ ရွာ၍ မေတြႏိုင္ခဲ႕ေခ်။ ၿမၾကည္၏ လူသတ္မႈကို ကိုယ္တြယ္ေၿဖရွင္းရန္ အထက္မွ အရာရွိမ်ားက ဤတရားသူၾကီးအား အေသအခ်ာ စီစစ္ ေရြးခ်ယ္ခန္႕အပ္ခဲ႕ေပသည္။ ၿမၾကည္အတြက္ သနား ညွာတာ ေထာက္ထား ေပးမည္႕ စီရင္ဆံုးၿဖတ္ခ်က္မ်ိဳးကို ေမွ်ာ္လင္႕ ေနမည္႕ အစား မိမိအား ေစာ္ကားခဲ႕သည္႕ ေယာကၤ်ားတစ္ေယာက္အား ကိုယ္႕ကိုယ္ကို ကြာကြယ္သည္႕ အေနၿဖင္႕ သတ္ခဲ႕သည္႕ အတြက္ ခ်မွတ္မည္႕ ေသဒဏ္ကို ရဲဝန္႕ ဂုဏ္ရွိစြာ ခံယူရန္ လူသားတစ္ေယာက္အေနၿဖင္႕ အဆင္သင္႕ ၿဖစ္ေနေလၿပီ။

“မင္း ဘာေၾကာင္႕ ဒီလူကို သတ္ခဲ႕တာလဲ” ဟု တရားသူၾကီးမင္းက ေမးခြန္းကို စတင္ ေမးၿမန္းေလသည္။ မႈခင္း စတင္ၿဖစ္ပြားစဥ္ ကတည္းက ၿမၾကည္ ၿပစ္မႈက်ဳးလြန္ရၿခင္း၏ ေနာက္ကြယ္ မွ အေၾကာင္းအရင္းကို ေၿဖာင္႕ခ်က္ေပးရင္း အၾကိမ္းေပါင္းေၿမာက္ၿမားစြာ စစ္ေဆးေမးၿမန္းၿခင္းကိုလည္း ေၿဖၾကားခဲ႕ၿပီးၿပီ။ လူတိုင္းသည္လည္း ဤေမးခြန္း၏ အေၿဖကို သိေနၾကၿပီးၿဖစ္ေသာ္လည္း ၿမၾကည္ သည္အေၿဖကို ထပ္မံေၿဖၾကားရေပအံုးမည္။ အဖန္တလဲလဲ ေလွ်ာ္ဖြတ္ထားေသာ မြဲၿပာပုဆိုးကဲ႕သို႕ သူမ၏ တုန္႕ၿပန္ေၿဖၾကားရမည္႕ အေၿဖသည္လည္း ထံုထိုင္းေနေသာ မြဲၿပာအေၿဖပဲ ၿဖစ္လာလိမ္႕မည္။ တကယ္ေတာ႕လည္း သည္လူမ်ားက သူတို႕ၿပဳလုပ္ေနသည္႕ အရာမ်ားသည္ မွန္ကန္ေၾကာင္း သက္ေသၿပခ်င္သည္႕အတြက္ ဟန္ေဆာင္ ေမးၿမန္းေနၾကၿခင္းၿဖစ္သည္။ဤ သည္ကို လိုအပ္၍ဟူေသာ အေၾကာင္းၿပခ်က္ၿဖင္႕ ၿပၾကၿပန္သည္။

“သူက ကြ်န္မကို ညွဥ္းပန္း ႏွိတ္စက္ၿပီး မုဒိမ္း က်င္႕ဖို႕ ၾကိဳးစားခဲ႕လို႕ပါ"
ခံစားခ်က္ ကင္းစင္ေသာ ေလသံံၿဖင္႕ ၿမၾကည္သည္ တုန္႕ၿပန္ အေၿဖကို ေၿဖၾကားခဲ႕သည္။ ဟန္ေဆာင္ၿခင္း မရွိ။ ဖံုးကြယ္ၿခင္း မရွိ။ ေၾကာက္ရြံၿခင္း မရွိ။ ေတာင္းပန္ အသနားခံၿခင္း လည္း မရွိ။
တရားသူၾကီးမင္း က ေမးခြန္းကို ဆက္လက္၍ ေမးၿမန္းၿပန္သည္။
“ဒါဟာ မင္းကိုယ္မင္း ကာကြယ္တာကို ေၿပာခ်င္တာလား”
“ဟုတ္ပါတယ္ ရွင္”
သူမ ၏ အေၿဖတြင္ ေနာင္တရၿခင္း အရိပ္အေယာင္ အနည္းငယ္မွ်ပင္ မရွိ။ တင္းမာ ၿပတ္သားေသာ ေလသံလည္း မဟုတ္။ ေပ်ာ႕ေၿပာင္း သိမ္ငယ္ေသာ ေလသံလည္း မဟုတ္။ ရိုးရွင္းစြာပင္ “ဟုတ္ပါတယ္ ရွင္” ဟု တံု႕ၿပန္ ေၿဖခဲ႕သည္။
တရားရုံးခန္းမ တစ္ခုလံုးသည္ တရားသူၾကီး ၏ ေမးခြန္းမ်ား၊ ၿမၾကည္၏ ၿပန္လည္ ေၿဖၾကားသည္႕ အသံမ်ားၿဖင္႕သာ လႊမ္းမိုးေနလ်က္ အခန္းထဲတြင္ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္ထဲ ရွိသည္႕ အလား ထင္မွတ္ရေပသည္။ တရားသူၾကီးမင္းက ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးလိုက္တိုင္း နားေထာင္ေနၾကသူ အေပါင္းက ၿမၾကည္ မည္ကဲ႕သို႕ တုန္႕ၿပန္ေၿဖဆိုမည္ကို စိတ္လႈပ္ရွားစြာ နားစြင္႕ ေနၾကလ်က္ ၿမၾကည္ မေၿဖဆိုခင္ ကာလအတိုင္းအတာသည္ အပ္က်သံၾကားေလာက္ေအာင္ပင္ တိတ္ဆိတ္ေနေလ႕ရွိသည္။
“မင္း ကိုယ္႕ ကိုယ္ကို ဘယ္လို ကာကြယ္ ခဲ႕ သလဲ”
“ကြ်န္မ လက္နဲ႕ သူကို တြန္းထုတ္ၿပီး ကာကြယ္ခဲ႕ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႕ မေအာင္ၿမင္ခဲ႕ပါဘူး။ ဒါေၾကာင္႕ မီးဖိုေဆာင္မွ ေတြ႕တဲ႕ ဓားနဲ႕ပဲ သူ႕ကို ထိုးႏွက္ခဲ႕ပါတယ္”
“မင္း သူ႕ကို ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ ထိုးႏွက္ ခဲ႕သလဲ”
“ကြ်န္မ မမွတ္မိေတာ႕ ပါရွင္”
ၿမၾကည္ ေၿဖသည္႕ အေၿဖကို မေၾကနပ္၍ ဆႏၵၿပ ဟစ္ေအာ္သံမ်ားက လူအုပ္အတြင္းမွ ရုတ္ခ်ည္း ဆိုသလို ဟိန္းထြက္လာခဲ႕သည္။
တရားသူၾကီးမင္း လည္း ဆူညံပြက္ေလာ ရိုက္ေနသည္႕ လူအုပ္ကို ၿငိမ္သက္ေစရန္ အမိန္႕ေပးၿပီ “မင္းဟာ အခ်က္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ ထိုးႏွက္ခဲ႕တယ္” ဟုဆိုကာ ရဲ ႒ာနမွ လူသတ္မႈ စစ္တမ္းကို ဖတ္လ်က္ ၿမၾကည္အတြက္ အေၿဖကို ၿဖည္႕စြက္ ေပးသည္။

အခ်က္ေပါင္း မည္မွ် ထိုးစိုက္ခဲ႕သည္ကို ၿမၾကည္ အမွန္တကယ္ပင္ မမွတ္မိေတာ႕ပါ။ မိမိ မုဒိမ္းက်င္႕ခံမည္႕ ေဘးမွာ ကာကြယ္ရန္ လူတစ္ေယာက္ကို ဓားၿဖင္႕ ထိုးႏွက္ ေနခိုက္ မည္ေရြ႕ မည္မွ် ဟူ ၍ အၾကိမ္ အေရအတြက္ကို လည္း မေရတြက္ႏိုင္အား။ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ရက္စက္ယုတ္မာေသာ မုဒိမ္းေကာင္၏ အႏၱရာယ္မွ လြတ္ေၿမာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားရသည္႕ စိတ္အာရုံတစ္ခုတည္းသာလ်င္ သူမ စိတ္သ႑ာန္တြင္ ကပ္ညွိေနခဲ႕သည္။

ၿမၾကည္ နားလည္ေပးပါသည္။ သူမ သတ္ခဲ႕မိသည္႕ လူ၏ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း မ်ားသည္ သူတို႕ ခ်စ္ခင္သည္႕ လူတစ္ေယာက္ ေသဆံုးသြားရၿခင္းအတြက္ တံု႕ၿပန္လက္စားေခ်လိုၾကေပမည္။ ဤသည္ကား လူ႕သဘာဝေပသည္။ သို႕ေပမယ္႕လည္း ထိုလက္စားေခ် တံု႕ၿပန္လိုသူမ်ားကို ၿမၾကည္၏ ဘ၀ၿဖင္႕ ေပးဆပ္ အေလ်ာ္ေပးရမည္ဆိုလွ်င္ အဓိပၸာယ္ မရွိ။ ထိုေပးဆပ္ၿခင္းသည္ အၿပစ္ဒဏ္မဟုတ္။ ၿမၾကည္သည္ တရားသူၾကီးက ခ်မွတ္မည္႕ အၿပစ္ဒဏ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေပြ႕ဖက္ ၾကိဳဆိုရန္ အဆင္သင္႕ရွိပါသည္။ သို႕ေပမယ္႕ လက္စားေခ် တုန္႕ၿပန္ၿခင္းမ်ိဳးကိုေတာ႕ မဟုတ္။

လူ႕အဖြဲ႕အစည္းက လက္ခံထားေသာ သေဘာတရားအရ ၿပစ္မႈတစ္ခုအတြက္ သင္႕တင္႕ ေလ်ာက္ပတ္ေသာ ၿပစ္ဒဏ္တစ္ခု ရွိသင္႕သည္။ဒါဆိုလွ်င္ လူတစ္ေယာက္က အၿခား လူတစ္ေယာက္ကို သတ္လိုက္သည္႕အတြက္ ထိုသတ္လိုက္သည္႕လူအတြက္ ၿပစ္ဒဏ္သည္ ေသစား ေသေစသည္႕အၿပစ္ဒဏ္ေပေလာ။ တကယ္ေတာ႕ အၿပစ္ေပးၿခင္းဆိုသည္မွာ အမွားအယြင္းၿပဳလုပ္ခဲ႕သည္႕ အၿပဳအမႈအတြက္ ယာယီအၿပစ္ဒဏ္ခတ္ၿခင္းမ်ိဳး ၿဖစ္သင္႕သည္။ ေသစားေသေစသည္႕ အၿပစ္ဒဏ္သည္ ယာယီအၿပစ္ဒဏ္ခတ္ၿခင္းႏွင္႕ လားလားမွ် ေလွ်ာ္ကန္သင္႕ၿမတ္ၿခင္း မရွိ။ တစ္စံုတစ္ေယာက္သည္ ကိုယ္ပိုင္ အမွားမ်ားကို ေလ႕လာသံုးသတ္ရန္ၿဖစ္သည္။ အကယ္ ၍ လူတစ္ေယာက္သည္ သူ၏အမွားမ်ားအတြက္ သူ၏ဘဝၿဖင္႕ ေပးဆပ္ရမည္ ဆိုပါက ထိုသူသည္ မည္ကဲ႕သို႕ အမွားကို ၿပန္လည္ ေလ႕လာ သံုးသတ္ႏုိင္မည္နည္း။ ေသစားေသေစ အၿပစ္ဒဏ္ခတ္ၿခင္းသည္ ၿပစ္မႈက်ဳးလြန္သူအား သူ႕အမွားအတြက္ ၿပန္လည္ သံုးသတ္ႏုိင္ခြင္႕ မရွိသလို၊ လူ႕ အဖြဲ႕ အစည္းသည္လည္း ၿပန္လည္ သံုးသတ္ႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ႕ေပ။ လူအဖြဲ႕ အစည္းသည္ ၿပစ္မႈတစ္ခုေၾကာင္႕ ပ်က္ဆီးသြားေသာ အေၿခအေနတစ္ခုကို ၿပန္လည္ၿပဳၿပင္ဖာေထးရန္အတြက္ ၿပစ္ဒဏ္မ်ားကို ေတာင္းဆိုေလ႕ရိွၾကသည္။ လူတစ္ေယာက္အား ေသစားေသေစ ၿပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္ၿခင္းသည္ မည္သည္႕ အေၿခအေန အရပ္အရပ္ကိုမွ် ၿပန္လည္ၿပဳၿပင္ ဖာေထးၿခင္းမရွိ။ ထို႕အၿပင္ ေသစားေသေစ အၿပစ္ဒဏ္သည္ ေခတ္ေဟာင္းမွာ မဖြံၿဖိဳးေသးေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းမွ က်င္႕သံုးခဲ႕ေသာ အယူအဆ၊ လူသားဆန္ၿခင္းလညး္ မရွိ၊ လူသားတို႕၏ ဂုဏ္သိကၡာ လူဘဝ၏ ဂုဏ္သိကၡာတို႕ႏွင္႕ လိုက္ေလ်ာ ညီေထြၿခင္း မရွိေပ။

“မင္းမွာ အၿခား ဘာမ်ား ထပ္ေၿပာစရာ ရွိေသးလဲ”
တရားသူၾကီးမင္းက ေမးေလၿပီ။

ဤအခိုက္အတန္႕ကို ၿမၾကည္ သိလိုက္ၿပီ။ သည္လူမ်ားသည္ သူမၿပဳလုပ္ခဲ႕သည္ အမႈအတြက္ သူမအေပၚ တရားစီရင္ခ်က္မ်ား ခ်ၾကေတာ႕မည္။ ထိုသူတို႕၏ သနားညွာတာမႈကို ရရွိရန္အတြက္ အရာရာအားလံုးကို ထပ္မံရွင္းၿပ ေၿဖရွင္းရန္ ၿမၾကည္ စိတ္မပါေတာ႕။ ၿမၾကည္ဆိုသည္႕ မိန္းမတစ္ေယာက္သည္ ကိုယ္႕အေပၚု အၿခားလူမ်ားက စီရင္ဆံုးၿဖတ္သည္ကို လက္မခံ။ ဤ အခန္းတြင္းထဲတြင္ ရွိေသာ လူမ်ားသည္ ၿမၾကည္ ယံုၾကည္ေသာ ကမၻာထဲမွ လူမ်ား မဟုတ္။ ၿမၾကည္၏ ကမၻာသည္ မိမိကိုယ္ သာ မိမိ စီရင္ဆံုးၿဖတ္မည္သာ။

သို႕ေပမယ္႕လည္း ၿမၾကည္ သူမ၏ ကမၻာကို အစဥ္ထာဝရ မစြန္႕ခြာသြားခင္ ကိုကို႕ ကိုေတာ႕ ေနာက္ဆံုးအေနၿဖင္႕ ေတြ႕ၿမင္ လိုက္ခ်င္သည္။ ကိုကို႕ ကို သူမ၏ ဘ၀အား ေပးဆပ္ ေဝမွ် ခဲ႕ဘူးသည္။ သို႕ေပမယ္႕ ကိုကိုက သူ၏ စိတ္ဆႏၵလိုအင္ကို သာ ဦးစားေပး ေရွ႕တန္းတင္လာသည္႕ အခါ ကိုကို၏ ဆႏၵသားေကာင္ အၿဖစ္မွ လြန္ေၿမာက္ရန္ ကိုကို႕ ကို စြန္႕ခြာခဲ႕သည္။ ၿမၾကည္၏ ကိုယ္ပိုင္ ကမၻာေလးကို ကာကြယ္ရန္ အလို႕ငွာ ကိုကို ႏွင္႕ လမ္းခြဲခဲ႕သည္။

အမွန္တကယ္ေတာ႕ ၿမၾကည္အတြက္ အလြန္တရာ ၾကီးမားက်ယ္ၿပန္႕ေသာ ခ်စ္ၿခင္း ေမတၱာ တရားကို ပိုမို ပိုင္ဆိုင္ထားေလ တၿခားသူတစ္ပါးအား ပိုမို၍ ခ်င္ခင္ ၾကင္နာ ယုယခ်င္ေလၿဖစ္သည္။ သို႕ေပမယ္႕ ထိုအခ်စ္ေမတၱာတရားမ်ားကို မည္သူက လက္ခံမည္နည္း။ မည္သည္႕ ႏွလံုးသားတြင္ သိမ္းဆည္းထားမည္နည္း။ သိမ္းဆည္းထားရန္ ေနရာမွန္ မေတြ႕သမွ် သူမ၏ အခ်စ္ေမတၱာမ်ားသည္ ေန႕စဥ္ႏွင္႕ အမွ် ဆတိုး ဆတိုး တိုးပြားေနလ်က္ ရွိေလသည္။ တခါတရံတြင္ သူမအတြက္ ေနရာမွန္ တစ္ေနရာေလးမ်ား ရွိလိမ္႕ ေလမလားဟု လြမ္းဆြတ္မိကာ မိမိ၏ ခံစားခ်က္ ႏွလံုးသားကို စိတ္တိုင္းက် ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳး ေၿပာင္းလဲ ပံုေဖာ္ၾကည္႕ခ်င္သည္။ သို႕ရာတြင္ သူမအတြက္ ထိုအခြင္႕အေရးမ်ား မရရွိခဲ႕။ ဘ၀ခရီး မဆံုး သေရႊ႕ သည္ ခံစားခ်က္ ေဝဒနာကို သယ္ေဆာင္ေနရအံုးကြယ္။ ဒါဟာလည္း ကံတရားရဲ႕ ဘီးတစ္ပတ္ အၿခားတစ္ေနရာမွာ လည္ပတ္ ရပ္တန္႕သြားရမည္႕ သေဘာေပ ေလလား။

ဒီၿဖစ္စဥ္မ်ိဳးဟာလည္း ၿမၾကည္ကဲသို႕လူမ်ိဳး အၿခား လူသားတစ္ေယာက္ အေပၚတြင္ တြယ္တာ မွီခိုေလ႕ မရွိသူမ်ားအတြက္သာ ၿဖစ္ပ်က္ ေနေလ႕ရွိသည္။ အဘယ္ေၾကာင္႕ ဆိုေသာ္ ၿမၾကည္ကဲ႕သို လူမ်ိဳးမ်ားသည္ အၿခား လူသားတစ္ေယာက္အေပၚ အလြယ္တကူ စိတ္ခံစားခ်က္ အမွန္ကို မေဖၚၿပသည္႕အၿပင္ တြယ္တာ ေပါင္းစည္းေလ႕ မရွိၾကေပ။ ထိုေပါင္းစည္းမႈကိုလည္း တိက်ေသာ အဓိပၼာယ္ ရရန္အတြက္ ေလ႕လာ ဘာသာၿပန္ဆိုရန္ မၿဖစ္ႏိုင္။ ထိုေပါင္းစည္းလိုသည္႕ စိတ္ေစတသိတ္ကသာ အၿခားလူသားမ်ားႏွင္႕ ခံစားခ်က္ ေဝမွ်ရန္အတြက္ လမ္းေၾကာင္းတစ္ခု အသြင္ ၿဖစ္ေပၚေစသည္။ သည္အတြက္ နိယာမသေဘာတရားသည္ အာရုံခံၾကည္႕ရုံပင္ၿဖစ္ေခ်သည္။ သို႕မဟုတ္ ႏွလံုးသားၿဖင္႕ ခံစားၾကည္႔ပါ။ ေပါင္းစည္းမႈဆိုသည္မွာ တည္ရွိေနပါလိမ္႕မည္။

ၿမၾကည္ ကိုယ္တိုင္သည္လည္း သူမ၏ စိတ္ေစတသိတ္ ေစညႊန္းရာ လမ္းေၾကာင္းကို ၿပည္႕ဝေသာ ၿငိမ္းခ်မ္းၿခင္းအသြင္သို႕ ဖန္တီးယူခဲ႕သည္။ သို႕ေပမယ္႕ ယခု အခ်ိန္မ်ားမွာေတာ႕ သူမ သယ္ေဆာင္ထားရေသာ စိတ္ႏွလံုးသား ခံစားခ်က္ အလံုးစံုတို႕ကို သည္လူသားကမၻာႏွင္႕ အဆက္အသြယ္ၿဖတ္ရန္အတြက္ ၿဖဳတ္ခ် ထားၿပစ္ခဲ႕ရေတာ႕မည္။

ၿမၾကည္ မည္သည္႕ စကားကိုမွ် တုန္ၿပန္မေၿပာေတာ႕။ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာ ေနေလေတာ႕သည္။

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း