Saturday, December 20, 2008

ပန္းဥယ်ာဥ္ထဲမွ ပန္းတစ္ပြင္႕ (၁)


သူမကို စေတြ႕ေတာ႕ သူမ၏ ေနာက္ေၾကာင္း မိသားစု ဘဝ အေၿခအေနတို႕ကို မသိ။ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က အိမ္တြင္ဆြမ္းေကြ်းဖိတ္၍ သြားလည္ရာမွ မိတ္ၿဖစ္ေဆြၿဖစ္ သိကြ်မ္းလာရသည္။ သူမ၏ နာမည္ကို မသက္အၿဖစ္သာ သိထားရသည္။

မသက္သည္ ယဥ္သည္။ ဆံပင္ အေၿဖာင္႕စင္းစင္းကို ခါးအထိ အရွည္ခ်လ်က္ ေၾကာ႕ေနေအာင္ေနသည္။ အသားအေရက ၿဖဴၿဖဴ ေဖြးေဖြးဟု မဆိုသာေပသည္႕ ညိဳညိဳညက္ညက္ လည္း မဟုတ္ေခ်။ သူမလိုအသားအေရမ်ိဳးက မိန္းမတိုင္း လိုခ်င္ ေတာင္းတ တတ္ၾကသည္႕ အေနအထားမ်ိဳးပင္။ အေနာက္တိုင္းသူမ်ားကဲ႕သို႕ ၿဖဴၿဖဴစြတ္စြတ္ အသားၿဖဴၿခင္း မဟုတ္။ အေရွ႕တိုင္းသူ တို႕၏ အသားအရည္ ေဖြးႏုေခ်ာေမြ႕ၿခင္းအေပၚ အညာေဒသ၏ ညိဳညိဳညက္ညက္ အသားအေရာင္က ထပ္ဆင္႕ အုပ္ထားသည္႕ အသားအေရာင္မ်ိဳးပင္။ မ်က္လံုး မ်က္ဆံကလည္း အရည္လဲ႕လဲ႕ႏွင္႕ ဝိုင္းဝိုင္းစက္စက္ ရွိလွသည္။ ဆက္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ႏုပ်ိဳလန္းဆန္းသည္႕ ငယ္ဂုဏ္ တို႕ ကုန္ဆံုးလု ကုန္းဆံုခင္၊ ထိုမွတဖန္ ဘဝအတြက္ အေလးအနက္ စဥ္းစားကာ တည္ၿငိမ္ရင္႕က်က္သည္႕ အသြင္သ႑ာန္သို႕ ကူးေၿပာင္းေနသည္႕ စပ္ကူးမတ္ကူ အရြယ္လည္း ၿဖစ္သည္။ ႏုပ်ိဳၿခင္းတို႕ က်န္ရွိေသးသည္။ တည္ၿငိမ္ရင္႕က်က္မည္႕ ဟန္ကုိလည္း ၿမင္ရတတ္သည္။

သူမႏွင္႕ စကားစေၿပာၿဖစ္ေတာ႕ မိန္းကေလးအမ်ားစုတြင္ ရွိတတ္သည္႕ ရိႈးတိုးရွန္းတန္း၊ ရွက္ကိုးရွက္ကန္း အမူအရာမ်ိဳး မရွိပဲ၊ ရင္းႏွီးပြင္႕လင္းစြာ စကားေၿပာသည္။ သူမတြင္ ဟန္မရွိ။ မာန္မရွိ။ တစ္ဖက္သား စကားေၿပာေဖၚ ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္အေပၚ မည္သည္႕ အၿမင္မ်ိဳးမွ ထားရွိခ်င္း မရွိပဲ ေတြ႕သည္႕ ဆံုသည္႕အခိုက္အတန္႕အတြင္း အရိုးခံအတိုင္း စကားေၿပာသည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ပဲထင္သည္ ကြ်ႏု္ပ္ႏွင္႕ ထိုေန႕က စကားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေၿပာၿဖစ္ကာ သိကြ်မ္းခဲ႕ရသည္။

သိကြ်မ္းေတာ႕လည္း သူမအေၾကာင္း ပိုမို သိလာရသည္။ သူမသည္ ထင္ထားသည္ထက္ သြက္လက္ ခ်က္ခ်ာေသာ မိန္ကေလးတစ္ဦးလည္း ၿဖစ္သည္။ ဆူရွီးဟု ေခၚေသာ ဂ်ပန္ရိုးရာ စားစရာမ်ား လုပ္ေရာင္းသည္႕ စားေသာက္ဆုိင္တစ္ခုကိုလည္း ဦးစီးလုပ္ကိုင္ႏိုင္ေလသည္။ ႏိုင္ငံ ရပ္ၿခား တိုင္းတစ္ပါး တြင္ ၿမန္မာမိန္းကေလးတစ္ေယာက္ တစ္ႏိုင္တစ္ပိုင္ၿဖင္႕ တင္႕တင္႕တယ္တယ္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ႏိုင္သည္ကို ေတြ႕ရေတာ႕ ဝမ္းသာမိသည္။ အခုလို အသက္အရြယ္ အပိုင္းအၿခားတြင္ အလုပ္ေတြ လုပ္ကိုင္ႏိုင္ၿပီးဆိုမွၿဖင္႕ ေနာင္တြင္ တိုးတက္ၾကီးပြား ခ်မ္းသာဖို႕ပင္ ရွိေတာ႕သည္ဟု ေကာင္းခ်ီးေပးရသည္။

မိတ္ေဆြအၿဖစ္ သိကြ်မ္းရေတာ႕ မိတ္ၿဖစ္ ေဆြၿဖစ္ သူမ၏ စားေသာက္ဆိုင္ကို အလည္လာခဲ႕ရန္ ဖိတ္ေခၚေလသည္။ ဂ်ပန္ အစားအစာမ်ားကို ခံုမင္စြာ စားေလ႕ရွိေသာ ကြ်ႏ္ုပ္အတြက္ ေနာင္ရက္မ်ား၊ အလုပ္ပိတ္ရက္မ်ားတြင္ အလည္လာမည္ဟု ကတိကြ်ံရသည္အထိ ၿဖစ္ရသည္။ သို႕ရာတြင္ လြန္ခဲ႕ေသာ လမ်ားက အလုပ္မ်ား အလြန္တရာ မအားမလပ္ ရွိသည္က တစ္ေၾကာင္း၊ တစ္ေနရာႏွင္႕ တစ္ေနရာ သြားလာရသည္တြင္ အဆင္မသင္႕ ေသးသည္က တစ္ေၾကာင္း သူမအား ေပးထားခဲ႕သည္႕ ကတိကို ေမ႕ေမ႕ေလ်ာ႕ေလ်ာ႕ ရွိသြားခဲ႕သည္။

တစ္ေန႕တြင္ သူမ ဖုန္းဆက္လာသည္။
“အစ္ကို ကြ်န္မ ဆူရွီး ဆိုင္ကို ဘယ္ေတာ႕ လာလည္မလဲ” ဟု တကူးတကၿဖင္႕ အေမးရွိလာေတာ႕မွ သူမ၏ ဆိုင္အား လာလည္မည္ဟု ကတိေပးထားသည္ကို သတိရမိေတာ႕သည္။
“အဲဗ်ာ..ဟုတ္ပါရဲ႕…အစ္ကိုေမ႕ေနတာ။ ဒီတစ္ပတ္ေတာ႕ လာခဲ႕ပါမယ္”
“ေန႕လည္ေလာက္ လာခဲ႕ပါ အစ္ကို. ေန႕လည္ေလာက္ဆို လူပါးေတာ႕ စကားေၿပာၿပီး ဧည္႕ခံလို႕ ရတာေပါ႕”

ဤသို႕ၿဖင္႕ ကြ်ႏု္ပ္သည္ ပထမဦးဆံုး အၾကိမ္ မသက္၏ ဆူရွီးဆိုင္ကို ေရာက္သြားၿဖစ္ခဲ႕သည္။ ေရာက္ေတာ႕လည္း သူမသည္ ဆူရွီး စားေသာက္ဖြယ္ စံုစံုလင္လင္ၿဖင္႕ အစ္ကို တစ္ေယာက္သဖြယ္ ၿပဳမူ ေၿပာဆို ေကြ်းေမြး ဧည္႕ခံေလသည္။ ႏွမကေလးမ်ားၿဖင္႕ ႏွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ခြဲခြာေနရေသာ ကြ်ႏ္ုပ္အတြက္ မသက္သည္ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ႏွမကေလး အရြယ္ပင္ ၿဖစ္သည္။ ႏွမအရြယ္ မိန္းမပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္ ၿဖစ္သည္႕အၿပင္ ၿမန္မာ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ၿဖစ္သည္႕ အတြက္ ရုိးသားစြာ ေၿပာဆိုဆက္ဆံသည္တြင္ သူမသည္ ကြ်ႏ္ုပ္အေပၚ တၿဖည္းၿဖည္းၿဖင္႕ ယံုၾကည္ကိုးစားမႈရွိလာသည္။

“အစ္ကို..ကြ်န္မ ဒီႏိုင္ငံ ေရာက္လာတာ သံုးႏွစ္ေလာက္ ရွိေရာ႕မယ္..ၿမန္မာၿပည္ အရမ္းၿပန္ခ်င္တာပဲ”
“အလုပ္ေတြ နားတဲ႕ အခါၿပန္ရမွာေပါ႕ကြယ္…အလုပ္ လုပ္ႏိုင္တဲ႕ အခ်ိန္မွာ ၾကိဳးစားၿပီး လုပ္လိုက္အံုးေပါ႕”
“ဒါေပမယ္႕ အစ္ကိုေရ…ကြ်န္မ အေမနဲ႕ ေမာင္ေလးေတြအတြက္ ပိုက္ဆံၿပန္ပို႕ေပးရအံုးမယ္…ကြ်န္မႏိုင္ငံၿခား လာႏိုင္ဖို႕ အတြက္ အိမ္ကို ေပါင္ၿပီးလာခဲ႕ရတာ”

သည္လိုႏွင္႕ မသက္သည္ သူမ၏ မိသားစုႏွင္႕ သူမ၏ဘဝ အေၿခအေနကို ရင္ဖြင္႕လာသည္။ သူမ၏ အသံတို႕ တုန္ရီ မေနခဲ႕။ သို႕ေသာ္ ပူပန္ေသာကတို႕ လႊမ္းေနသည္။ သူမ၏ မ်က္ဝန္းတြင္ မ်က္ရည္တို႕ စိုစြတ္မေနခဲ႕။ သို႕ေသာ္ ရီေဝအံု႕မိႈင္းေသာ မ်က္ဝန္ညိဳကို ၿမင္ရတတ္သည္။ ေသးသြယ္လွပေနေသာ သူမ၏ လက္ေခ်ာင္းတို႕သည္ ဘဝရပ္တည္ေရးအတြက္ အလုပ္လုပ္ေနေသာ လက္ေခ်ာင္းမ်ား ၿဖစ္ေလသည္။ ေၾသာ္..ငါတို႕ ၿမန္မာ မိန္းကေလးေတြမ်ားလည္း သူ႕အပူ၊ သူ႕ဒုကၡေတြနဲ႕ ၿဖတ္သန္းလာရ၊ ၿဖတ္သန္းေနရ ပါပဲလားဟု စာနာသနားမိခဲ႕ရသည္။
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
မသက္ဘဝတြင္ အေဖသည္ မသက္သိတတ္သည္႕ အရြယ္ ေလာက္တုန္းကတည္းက ဆံုးပါးသြားခဲ႕သည္။ အားကိုးအားထားရာ မိသားစု ေရႊေတာင္ၾကီး ၿပိဳလဲခဲ႕သည္တြင္ ေမာင္ႏွစ္မ ေလးေယာက္ရွိေသာ မိသားစုအတြက္ အေမသည္ ခိုကိုးရာ မဲ႕ေလသည္။ ေမာင္ႏွမ သားခ်င္း ေလးေယာက္ထဲတြင္ မသက္က တတိယေၿမာက္။ အၾကီးဆံုး အစ္ကိုနာမည္က ကိုသက္ႏိုင္။ သူက ေအးေအးေဆးေဆးရွိလြန္းကာ ဘာတစ္ခုမွ စြမ္းစြမ္းတမံ ေပါက္ေပါက္ေရာက္ေရာက္ မရွိေခ်။ မိသားစုအတြက္ အားကိုးအားထားရာ အစ္ကိုၾကီး အဖအရာတြင္ ကိုသက္ႏိုင္ တာဝန္ယူ မရပ္တည္ႏိုင္ခဲ႕ေခ်။ ကိုသက္ႏိုင္ေအာက္မွ မသက္ အစ္မသည္ နာတာရွည္ ေရာဂါသည္။ ထို ေရာပါသည္ အစ္မအား ၿပဳစု ေစာင္႕ေရွာက္ေနရၿခင္းၿဖင္႕ မသက္အေမသည္ အလုပ္လည္း မလုပ္ႏိုင္။ အလုပ္လည္း မလုပ္တတ္ေခ်။ မသက္ေအာက္မွ အငယ္ဆံုးေမာင္သည္ အေဖဆံုးေတာ႕ လူမမယ္ အရြယ္ေလးပင္ ရွိေသးသည္။

အေဖရွိတုန္းက ရပ္ကြက္ထဲတြင္ မသက္တို႕ အိမ္စီးပြားေရးသည္ ေတာင္႕ေတာင္႕ တင္းတင္းရွိသည္။ အေမ ေဒၚသိန္းတန္ႏွင္႕ သားသမီး ေလးေယာက္ကို အေဖၿဖစ္သူ ဦးအံ႕ေမာင္က မေတာင္းမတ မေၾကာင္႕ မၾက ဘဝတြင္ထားသည္။ မသက္ အေမ ဘာအလုပ္မွ လုပ္စရာမလုိ။ အေဖလုပ္သူ ဦးအံ႕ေမာင္ တစ္ေယာက္ စီးပြားေရးႏွင္႕ လံုးခ်ာလည္လိုက္ကာ ေငြေနာက္ တေကာက္ေကာက္ လိုက္ေနခ်ိန္တြင္ မသက္တို႕ အစ္ကိုၾကီးဆံုး ကိုသက္ႏိုင္သည္ အေဖ၏ အုပ္ထိန္းမႈေအာက္မွ လြတ္ေနေလ႕ရွိသည္။ ဦးအံ႕ေမာင္၏ သားအၾကီးအေပၚ အုပ္ထိန္းႏိုင္မႈ စြမ္းပကားသည္္ ခပ္ေပါ႕ေပါ႕ ခပ္ပါးပါး က်ိဳးလြယ္ ပဲ႕လြယ္ေသာ ၾသဇာသက္ေရာက္မႈေလာက္သာရွိသည္။ အေမကလည္း ေရာဂါသည္ သမီးအၾကီးကုိသာ တစ္ေနကုန္ ၿပဳစုေနရေတာ႕ ကိုသက္ႏိုင္ ေဆးစြဲကာ ေဆးသမား ၿဖစ္သြားခ်ိန္တြင္ ဘယ္သူမွာ တားဆီးလို႕ မရေတာေခ်။ ကိုသက္ႏိုင္ ေဆးစြဲေတာ႕ ရွစ္တန္းေက်ာင္းသား အရြယ္ပင္ ရွိေသးသည္။

ကိုသက္ႏိုင္ ရွစ္တန္းမွာပင္ အေဖဆံုးသည္။ အေဖအသက္ရွင္စဥ္တုန္းက ရွာေဖြစုေဆာင္ခဲ႕ေသာ ရတနာမ်ား၊ အတြင္းပစၥည္း အထုပ္အထည္မ်ားကို တၿဖည္းၿဖည္း ထုခြဲေရာင္းခ်ရကာ သားအၾကီးက ၿဖဳန္းလိုက္၊ သမီးအၾကီး ေရာဂါအတြက္ ေဆးကုလိုက္ႏွင္႕ မသက္တို႕ မိသားစုတြင္ ဝင္ေငြ မရွိပဲ တအိအိၿဖင္႕ ဦအံ႕ေမာင္ ရွိစဥ္က အတိုင္း ဆက္လက္ ေနလာခဲ႕ၾကသည္။ ဘီးလံုးတို႕သည္ အရွိန္ရွိသည္႕အခါ တစ္လိမ္႕ တစ္လိမ္႕ၿဖင္႕ သြားေနေသာ္လည္း အရွိန္ကုန္သည္႕ အခါတြင္ ေရာက္သည္႕ေနရာ၌ လဲက်တတ္ေလသည္။ ေဒၚသိန္တန္တို႕ မိသားစု ဘီးလံုးသည္လည္း ဦးအံ႕ေမာင္ရွိစဥ္တုန္းက အရွိန္ၿဖင္႕ ဆက္လက္၍ လိမ္႕ကာလိမ္႕ကာ သြားေနေသးေသာ္လည္း အခ်ိန္တန္လို႕ အရွိန္ကုန္ကာ ၿပိဳလဲေတာ႕မည္႕ အရိပ္အေရာင္မ်ား စတင္ၿမင္ရေတာ႕သည္။

မိသားစု စားဝတ္ေနေရးက်ပ္တည္လာသည္။ မသက္ အရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ အိမ္သံုးစရိတ္ ပိုမိုမ်ားၿပားလာသည္။ အိမ္တြင္းပစၥည္းမ်ား တစ္စတစ္စႏွင္႕ ေပါင္ႏွံေရာင္းခ်လာခဲ႕သည္မွာ ကုန္ခန္းလုနီးပါရွိၿပီ။ မသက္ ဆယ္တန္းေရာက္သည္တြင္ အေမ ေနာက္ထပ္ အိမ္ေထာင္ၿပဳခဲ႕သည္။ ေဆးသမား လူရြယ္တစ္ေယာက္၊ ေရာဂါသည္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္၊ အထက္တန္းေက်ာင္းသားေမာင္ တစ္ေယာက္ႏွင္႕ အပ်ိဳၿဖန္းအရြယ္ မိန္ကေလးတစ္ေယာက္တို႕ ရွိေသာ မသက္တို႕ အိမ္ေပၚသို႕ အေမသည္ တစိမ္းေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ ေခၚတင္လာသည္။

အေမ မထိန္းႏိုင္ေသာ သားအၾကီး ကိုသက္ႏိုင္ကို ထိန္းကြပ္ႏိုင္ရန္ ႏွင္႕ မိသားစု စီးပြားေရး ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ ရေစရန္ ရည္ရြယ္ကာ အေမ ေနာက္အိမ္ေထာင္ၿပဳခဲ႕သည္။ သို႕ရာတြင္ မွန္းခ်က္ႏွင္႕ ႏွမ္းထြက္မကိုက္ၿဖစ္ရကာ အေမ႕တြက္ဆခ်က္တို႕ မွားယြင္းခဲ႕သည္။ အေမေနာက္အိမ္ေထာင္ၿပဳၿပီး တစ္ႏွစ္အတြင္းမွပင္ ပေထြးလုပ္သူက စီးပြားေရး အရင္းအႏွီးလိုသည္ဟုဆိုကာ အေဖထားခဲ႕ေသာ အိမ္ႏွင္႕ေၿမကို ေရာင္ခ်ခဲ႕သည္။ အိမ္ႏွင္႕ ၿခံ တြင္ေနရေသာ မသက္တို႕ တိုက္ခန္းသို႕ ေၿပာင္းေနၾကရသည္။ အိမ္ႏွင္႕ ၿခံ ေရာင္းရေငြကို ပေထြးလုပ္သူက အုပ္စီးလ်က္ ေၿခရာေဖ်ာက္ ထြက္ေၿပးသြားသည္။ အေမ႕ဘဝသည္ မေသရုံ တမယ္သာ က်န္ေတာ႕သည္။ သားသမီးတို႕ အေပၚတြင္လည္း အရွက္တကြဲ အက်ိဳးနည္း ၿဖစ္ရသည္႕ အၿပင္ ေငြးေၾကးဥစၥာတို႕သည္လည္း ၿပဳတ္ၿပဳတ္ၿပဳန္း ပ်က္ဆီးကုန္သည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ မသက္သည္ ဆယ္တန္းကို ႏွစ္ၾကိမ္္က်ၿပီးခဲ႕ေလၿပီ။ မိန္းမတို႕မည္သည္ အဆင္းရွိတတ္ရာ၏ သို႕တည္းမဟုတ္ အရည္အခ်င္းေသာ္လည္း ရွိတတ္ရာ၏။ အဆင္း မရွိ၊ အခ်င္းလည္း မရွိေသာ မိန္မတို႕သည္ကား ဖြဲစကြဲမွ်သာ ဘာမွ အသံုးမဝင္ ေတာ႕ဟု အေမကေၿပာေလ႕ရွိသည္။ အဆင္းတည္းဟူေသာ ရုပ္ရည္ရူပကာသည္ မသက္တြင္ ရွိပါ၏။ အတန္းပညာက ဆယ္တန္းကို ႏွစ္ခါက်ၿပီးသည္႕ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေက်ာင္းထြက္လိုက္သည္။
အသက္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အရြယ္ မသက္အတြက္ အိမ္ေထာင္ၿပဳရမည္ေလာ။ သို႕တည္းမဟုတ္ အသက္ေမြး ဝမ္းေက်ာင္းစရာ ပညာေလး တစ္ခုေလာက္သင္ၿပီး မိသားစုကို ေထာက္ပံ႕ရမည္ေလာဟု အနာဂတ္အတြက္ စဥ္းစားစရာ အေတြးစမ်ား တစစႏွင္႕ လြန္ဆြဲ အားေကာင္းလာသည္႕ အခ်ိန္ကာလမ်ားလည္း ၿဖစ္သည္။

အလုပ္အကိုင္ ရွားပါးေသာ ၿမန္မာၿပည္ အေနအထားတြင္ အေရာင္းဝန္းထမ္းစာေရးမ အလုပ္တစ္ခုရဖို႕ရန္ပင္ မသက္အတြက္ ခက္ခဲလွသည္။ ကုိယ္႕တြင္ ရွိေသာ ရုပ္ရည္ ရႈပကာကို ေငြးေၾကၿဖင္႕ ဝယ္ယူလိုသူေတြလည္း တစ္ပံုတစ္ပင္ ပင္။ သို႕ရာတြင္ မသက္ ကိုယ္႕ခႏၶာကိုယ္ကို ထိန္းသိမ္းသည္။ ဆယ္တန္းမေအာင္၊ ပညာသာ မတတ္ေပသည္႕ ညဏ္စြမ္း ညဏ္စ တို႕ကို အသံုးခ်လ်က္ မိသားစု ဆင္းရဲက်ပ္တည္မွ လြတ္ေၿမာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမည္ဟု ကိုယ္႕ကိုယ္ကို အားေပးထားသည္။ ေၿမနိမ္႕ရာ လွံစိုက္လိုသူေတြက မသက္တို႕ မိသားစုအေပၚ မ်က္လံုး ေဒါက္ေထာက္ၾကည္႕ၾကသည္ က်ားသတၲဝါတို႕ က သမင္ငယ္ၿဖစ္ေသာ မသက္ကို အသာငန္းငန္း ေခ်ာင္းေၿမာင္းေနၾကသည္။ အကြက္ေကာင္းကို ေခ်ာင္းေၿမာင္းကာ အာနည္းသူတို႕အေပၚ အႏိုင္ယူလိုၾကသည္႕ ဥပေဒ အစိုးမဲ႕ေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတြင္ မသက္တို႕ မိသားစု လူၿဖစ္လာၾကရသည္။

တစ္ေန႕တြင္ ရပ္ကြက္ထဲမွ နီးစပ္ရာ ပြဲစားမိန္းမလည္တစ္ေယာက္မွ မသက္ကို ခ်ဥ္းကပ္လာသည္။ မသက္ ႏိုင္ငံၿခား သြားခ်င္လ်င္ နည္းလမ္းေတြရွိေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံၿခားတြင္ အလုပ္လုပ္ပါက အဆင္ေၿပေၾကာင္း စကားလမ္းေပး စပ္ဟပ္လာသည္။ မသက္သိသည္။ ဘန္ေကာက္ႏိုင္ငံ၊ တရုတ္နယ္စပ္ ႏိုင္ငံမ်ားသို႕ ၿမန္မာၿပည္မွ မိန္ကေလးမ်ားအား လူကုန္ကူးကာ ေရာင္စားေလ႕ရွိသည္ကို မသက္ နားလည္ထားသည္။ မိန္းကေလးမ်ားအား အတင္းအဓၶမ အႏိုင္အထက္ၿပဳကာ ၿပည္႕တန္ဆာ လုပ္ခိုင္းၾကသည္။ ထို႕ေနာက္ ထိုမိန္ကေလးမ်ား ေအအိုင္ဒီစက္ ေရာဂါမ်ားရလ်က္ မိေဝးဘေဝး တစ္ရပ္တစ္ေက်းတြင္ မိမိတို႕၏ မိဘ နာမည္ကို တလ်က္ အသက္ဆံုးရႈံးက်ရသည္။ သို႕အတြက္ ထိုကဲ႕သို႕ ႏိုင္ငံၿခားသြားမည္ဆို႕လ်င္ေတာ႕ မသက္ ဘယ္ေတာ႕မွ ႏိုင္ငံၿခားမသြားလို။ လူ႕အခြင္႕အေရး အၿပည္႕အဝ ေပးစြမ္းေသာ ႏိုင္ငံၾကီးမ်ားဆိုလ်င္ သြားမည္ဟု ဆံုးၿဖတ္ထားသည္။

“မသက္..ဘယ္လိုလဲ။ ညည္း ႏိုင္ငံၿခား သြားခ်င္လား.. ငါ႕မွာ အဆက္အသြယ္ေတြရွိတယ္။ ညည္းလို ရုပ္ရည္မ်ိဳးဆိုရင္ အလုပ္ ေကာင္းေကာင္းရမွာ အေသအခ်ာပဲ”
“ရွင္ေၿပာတဲ႕ အလုပ္ေတြဆိုတာ ကြ်န္မသိပါတယ္။ အဲဒီ အလုပ္မ်ိဳးေတြနဲ႕ ဆိုရင္ေတာ႕ ကြ်န္မ မသြားလိုဘူး”
“ညည္း မိသားစုကိုလည္း ညည္းၿပန္ၾကည္႕အံုးေလ..ညည္းတို႕မွာ ဒီေလာက္ ေငြေၾကးက်ပ္တည္းေနေတာ..ဘယ္လိုအလုပ္မ်ိဳး မဆို လုပ္မွေပါ႕ေအ…အခုဟာကလည္း ညည္းကို သေဘာက်ေနတဲ႕ လူက ပိုက္ဆံ အမ်ားၾကီးေပးမွာတဲ႕ ေအ႕”
“ဟင္႕အင္..ကြ်န္မ အဲဒီလို အလုပ္မ်ိဳးေတာ႕ မလုပ္လိုဘူး..ကြ်န္မ ခြန္အားေတြ အသိညာဏ္ေတြ အသံုးခ်ၿပီး ၾကိဳးစားအလုပ္လုပ္တာမ်ိဳး သေဘာက်တယ္.”
“အမေလးဟယ္….ညည္း နဲ႕က်မွ အေၿပာရက်ပ္လိုက္တာ..”
“ဟုတ္တယ္..ကြ်န္မ သြားရမယ္ဆိုရင္ေတာ႕ အေမရိကန္လို ႏိုင္ငံမ်ိဳးကို သြားမယ္. ဒါဆိုရင္ ရွင္ေၿပာတဲ႕ မဟုတ္က ဟုတ္က ၿပည္႕တန္ဆာ အလုပ္မ်ိဳးေတြလည္း လုပ္စရာ မလိုေတာ႕ဘူး”