Tuesday, February 10, 2009

ထံုးကုံးသူကို ေၿပာေပးပါ (၂)


ညေန သံုးနာရီ ထိုးလွ်င္ ေဒၚမမၾကီး၏ က်ဴရွင္တက္ရအံုးမည္။ စည္းကမ္းၾကီးေသာ ဆရာမၾကီး၏ က်ဴရွင္ကိုေတာ႕ မတက္ပဲ မေနရဲ။ အေၿခခံပညာ သံုးတန္း တက္ေနေသာ ဘေကာင္း၊လိႈင္ဘြားႏွင္႕ ငေတာ္တို႕ သံုးေယာက္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္အတြင္း အၿငိမ္းစားေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီး ေဒၚမမၾကီးထံ ၌ ဂဏန္းသခၤ်ာကို ေလ႕လာရသည္။ ငေတာ္ အခုခ်ိန္ထိ ေပၚမလာရင္ေတာ႕ ဘေကာင္းတို႕ ပုရစ္လိုက္ႏိုက္ဖို႕ အခ်ိန္မရွိေတာ႕။ က်ဴရွင္ပဲ သြားတက္ရေတာ႕မည္။

ထိုေန႕က ခ်မ္းသာရ ဘုရားထဲ လွည္႕လည္ကာ ပုရစ္ႏိုက္ၾကရန္ၿဖစ္သည္။ ႏိုက္လို႕ရသည္႕ ပုရစ္မ်ားသည္ ဘေကာင္းတို႕အတြက္ ေအာင္ပြဲရ ဆုလဒ္မ်ား ၿဖစ္သည္။ တြင္းေအာင္း သတၲဝါအမ်ားအၿပားရွိသည္႕အထဲက ပုရစ္တြင္းကို ခဲြၿခားရွာၾကသည္။ ေၿမပံု စုစုမို႕မို႕ေလးမ်ားကို မ်က္စိလ်င္လ်င္ ၿဖင္႕ ရွာရသည္။ ေၿမေခြးတြင္း ႏွင္႕ ပုရစ္တြင္းသည္ ခပ္ဆင္ဆင္ေလးရွိသည္။ ေၿမစာပံု၏ ပံုသ႑န္၊ အရြယ္အစား၊ ေၿမစာ အက်စ္အပြကို ၾကည္႕လ်က္ ပုရစ္တြင္းကို ခြဲၿခားသိသည္။ ရလာသည္႕ ပုရစ္မ်ားကို ပုရစ္တိုက္ၾကသည္။ ပလတ္စတစ္အိပ္ထဲတြင္ ထည္႕ကာ ပုရစ္ဆိုသည္႕ သတၲဝါကို သတၲေဗဒပညာရွင္တစ္ေယာက္အလား ဖင္ၿပန္ ေခါင္းၿပန္ အေခါက္ေခါက္ အခါခါ ၾကည္႕ၾကသည္။

ထို ခ်မ္းသာရဘုရား အေနာက္ဖက္ေစာင္းတန္းသည္ ဘေကာင္းတို႕ သူငယ္ခ်င္းအုပ္စု အခ်ိန္းအခ်က္ၿပဳသည္႕ စုရပ္လည္းၿဖစ္သည္။ အေနာက္ဖက္ ေစာင္းတန္းမွ ဆင္းလိုက္လွ်င္ အဆံုး၌ သဂၤါဇာေခ်ာင္းက ေဗဒါေတြ အၿပည္႕ ေဖြးေဖြးလႈပ္မွ်ရွိသည္။ ခရမ္းေရာင္ ေဗဒါပန္းပြင္႕တို႕သည္ အခ်ိန္အခါ မေရြး ဟိုတစ္ဆုပ္၊ ဒီတစ္ဆုပ္ ပြင္႕အာၾကသည္။ ေရဘုတ္ငွက္တို႕သည္လည္း ေဗဒါေတြ အၾကား ခိုေအာင္းလ်က္ရွိၾကသည္။ ေဗဒါပင္တို႕ ေသဆံုးေသာအခါ ရႊံညႊန္ၿဖစ္သြားၾကၿပီး ေခ်ာင္းေၿမအၿဖစ္က်န္ရစ္ခဲ႕သည္။ ထိုေဗဒါေခ်ာင္း၌ပင္ အိမ္ဝက္တို႕ ရႊံလူးၾကသလို ေခ်ာင္းနံေဘးတစ္ေလွ်ာက္ရွိ လူေနအိမ္တို႕မွလည္း ရွိသမွ် အညစ္အၾကးကို ေဗဒါေခ်ာင္းထဲသို႕ စြန္႕ပစ္ၾကသည္။

ပုရစ္ႏိႈက္ဖို႕ အခ်ိန္မရွိေတာ႕လွ်င္ သဂၤါဇာေခ်ာင္းေပၚ ေလတံခြန္(စြန္)လိုက္ရေအာင္လည္း စြန္လႊတ္သူမ်ားလည္း မရွိေသးေခ်။ ထိုေဗဒါေခ်ာင္းသည္ ေဗဒါေတြ ထူထူထည္ထည္ ရွိလို႕ပင္ ဘေကာင္းတို႕ စြန္လိုက္သည္႕ အခါ ေခ်ာင္းအေပၚ ေဗဒါေတြဖိကာဖိကာ ဟုိဖက္ကမ္း ဒီဖက္ကမ္း ၿဖတ္ကူးၾကသည္။ သဂၤါဇာေခ်ာင္း တံတားေပၚတြင္ စြန္လႊတ္၊ စြန္ၿဖတ္သူမ်ား ရွိသည္႕ အခါ ဘေကာင္းတို႕ က စြန္လိုက္ၾကသည္ပင္။ ထို ေခ်ာင္း၏ ေဗဒါေတြအေပၚ စြန္႕စြန္႕စားစား နင္းၿဖတ္ကာ လိုက္လို႕ရသည္႕ စြန္တို႕သည္လည္း ေအာင္ပြဲရ အထိမ္းအမွတ္ တစ္ခုပင္။ စြန္လိုက္သည္႕ အခ်ိန္မ်ားဆိုလ်င္ အၿခားသူမ်ား စြန္ၿဖတ္ေနသည္ကို ေမာ႕ေတာ႕ ေမာ႕ေတာ႕ႏွင္႕ ဘေကာင္းတို႕ သူငယ္ခ်င္း တစ္သိုက္ ထိုသဂၤါဇာေခ်ာင္း တံတားေပၚ ေၿခခ်င္းလိမ္ေအာင္ ေရာက္ရက္ခတ္ရွိၾကသည္။ စြန္လိုက္သည္႕ အခ်ိန္ တံတားေပၚမွာ ဗိုက္နာလို႕ကေတာ႕ အိမ္ၿပန္ၿပီး ေနာက္ေဖးသြားသည္႕ ထံုစံမရွိ။ တံတားတိုင္ဖက္လ်က္ ကိစၥကို ေၿဖရွင္းၾကသည္။ ေခ်ာင္းထဲက ငါးေတြ စားေပေရာ႕ဟယ္။ တံတားေပၚမွာေတာ႕ လူေတြက ၿဖတ္သြား ၿဖတ္လာ။ စြန္ၿဖတ္တာ ၾကည္႕ဖို႕ကေတာ႕ အလြတ္ခံလို႕ မၿဖစ္။ အဲဒီေလာက္ အထိ ဘေကာင္းတို႕ ကစားမက္တာ။

ပုရစ္ႏိုက္ ထြက္ရန္ ဘေကာင္းတို႕ သူငယ္ခ်င္း အုပ္စု ဘုရား အေနာက္ဖက္ ေစာင္းတန္းတြင္ ေတြ႕ရန္ အေသအခ်ာ ေၿပာထားရက္သားႏွင္႕ ငေတာ္ ေရာက္မလာေသးေခ်။
လိႈင္ဘြားသည္ စိတ္မရွည္ေတာ႕။
“သြားၾကမယ္ကြာ… ဒီေကာင္ သူ႕ဘာသာသူ လိုက္လာလိမ္႕မယ္”
ဘေကာင္းကေတာ႕ ငေတာ္တို႕ အိမ္အထိလိုက္သြားၿပီး ငေတာ္ကို ေခၚလိုသည္။ အေဖၚမ်ားေလ ပိုေကာင္ေလ။ ၿပီးေတာ႕ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္တည္းသြားလ်င္ ဘုရားထဲ၌ နတ္ဖြက္ခံရမွာ ေၾကာက္သည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ ေဒၚမမၾကီး၏ က်ဳရွင္ကိုလည္း သြားရအံုးမည္ဟု စိတ္ကခ်ီတံုခ်တံု ၿဖစ္ေနသည္။
“ငါတို႕ ဘုရားထဲမွာ လူစုခြဲၿပီး သြားရင္ နတ္ဖြက္ခံရလိမ္႕မယ္..ဒီေကာင္႕အိမ္ သြားေခၚရေအာင္ကြာ..ၿပီးေတာ႕ က်ဳရွင္လည္း တက္ရအံုးမယ္”
ဘုရားထဲတြင္ နတ္ဖြက္ခံရမည္ဆိုေသာ ဘေကာင္းစကားေၾကာင္႕ လိႈင္ဘြား ေၾကာစိမ္႕သြားသည္။ ဟုတ္ေတာ႕လည္း ဟုတ္သည္။ ဒီရက္ပိုင္း ခ်မ္းသာရ ထံုးကုံး ရပ္ကြက္ဘုရားပြဲက နီးလာၿပီဆိုေတာ႕ ဘုရားထဲက နတ္ေတြ အေပ်ာ္က်ဴးၿပီး ကေလးေတြကို ဖြက္တန္း ကစားတတ္ေလ႕ရွိသည္။ ၿပီးခဲ႕တဲ႕ႏွစ္ ဘုရားပြဲတုန္းကလည္း အၿခားရပ္ကြက္က ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ေတာက္ ဘုရားထဲမွာ နတ္ဖြက္ခံရသည္ဟု ေက်ာင္းတြင္ ေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္း တစ္ေယာက္စကား တစ္ေယာက္နားၿဖင္႕ တီးတိုး ေၿပာေနၾကသည္။

ခ်မ္းသာရဘုရားပြဲ အေၾကာင္းကို လႈိင္ဘြားစဥ္းစားမိေတာ႕မွ ငေတာ္တို႕ အိမ္တြင္လည္း ဘုရားပြဲအတြင္း လူစည္ေနၿပီလား မသိေခ်။ ငေတာ္ အေဖက အရက္သမား။ အိမ္တြင္ အရက္လည္းေရာင္းသည္။ အခုလို ဘုရားပြဲရက္ေတြဆို သူရုိ႕အိမ္တြင္ အရက္ပိုၿပီး ေရာင္းေကာင္းသည္။ ငေတာ္က အရက္ကူေရာင္းရသည္။ ငေတာ္ အေမက ခဝါလည္း လုပ္သည္။ငေတာ္ အေမက ငေတာ္ကို ပညာတတ္ ၿဖစ္ေစခ်င္သည္။ သို႕ေသာ္ သူရုိ႕၏ ဘဝအေၿခအေနက အၿခားသူမ်ားထက္ ပိုမိုၿပီး ရုန္းကန္လႈပ္ရွားရသည္။ စိတ္ကူး ရည္မွန္ခ်က္တို႕အတြက္ စဥ္းစာရမည္႕ အခ်ိန္ သူရို႕တြင္ မ်ားမ်ားစားစား မရွိ။

လႈိင္ဘြားႏွင္႕ ဘေကာင္းတို႕ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ႕ လူၾကီးေတြမသိေအာင္ ကိုယ္စီအိမ္က မရမကခိုးထြက္ခဲ႕ၾကသည္။
“ဘေကာင္း…မင္းတို႕အိမ္က ဘုရားပြဲ ဘာေကြ်းမွာတုန္း”
ငေတာ္ကိုေစာင္႕ရန္ စိတ္မရွည္ၿဖစ္ေနေသာ လိႈင္ဘြား၏ အာရုံက အစားအစာ အေၾကာင္းေရာက္သြားသည္။ ခ်မ္းသာရဘုရားပြဲရက္မ်ား စတင္ၿပီဆိုလွ်င္ ထံုကံုးရပ္ကြက္ထဲရွိ အိမ္တိုင္းမွ စားစရာမ်ား ေကြ်းၾကေလ႕ ရွိသည္။
“ဒီႏွစ္လည္း ငပိေၾကာ္နဲ႕ ဇီးပူသီးပဲေလ..”
“ေအးကြ..ငတို႕ အိမ္လည္း ငပိေၾကာ္နဲ႕ ဇီးပူသီးပဲ ေကြ်းမွာတဲ႕”
ဇီးၿဖဴသီးကို ဇီးပူသီးဟု ပဲေခၚေလ႕ရွိသည္က ထံုးကံုးသားတို႕ ထံုးစံေလလာ၊ ကေလးဘဝက အသံထြက္ မမွန္လို႕ပဲလား မသိေခ်။
ထံုးကံုးရပ္ကြက္ရွိ အိမ္တိုင္း အိမ္တိုင္းကေတာ႕ ဘုရားပြဲရက္အတြင္း အိမ္အလည္လာသည္႕ ဧည္႕သည္တိုင္းအား ငပိေၾကာ္ ႏွင္႕ ဇီးၿဖဴသီး ေကြ်းေလ႕ရွိသည္။ ပိုက္ဆံ တတ္ႏိုင္သည္႕ အိမ္ကေတာ႕ ဆႏြင္းမကင္း၊ ၾကာဇံဟင္း မ်ားၿဖင္႕ တည္ခင္းဧည္႕ခံၾကသည္ေပါ႕။

ဘေကာင္းစကား အဆံုးတြင္ အေဝးဆီမွ လာေနေသာ ငေတာ္ကို လွမ္းေတြ႕လိုက္သည္။
အသားညိဳညိဳညစ္ညစ္ႏွင္႕ ငေတာ္သည္ ေခါင္းတြင္ အုန္းဆီစိုရႊဲေအာင္လိမ္းထားသည္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ၿဖစ္ေပသည္႕ ေက်ာင္းစိမ္းေဘာင္းဘီအတိုကို ဝတ္ထားတံုး။ ဗ်င္ၾကမ္း အကၤ်ီက လက္တိုႏွင္႕။ ငေတာ္ႏွင္႕ စာလ်င္ ဘေကာင္ႏွင္႕ လိႈိင္ဘြားတို႕ႏွစ္ေယာက္က ႏိုင္ငံၿခားၿဖစ္ ေလေဘး အကၤ်ီ၊ဂ်င္ေဘာင္းဘီတို ကိုယ္စီႏွင္႕ ခပ္မိုက္မိုက္။ ငေတာ္ကို ၿမင္လိုက္ရေတာ႕မွ ဘေကာင္းႏွင္႕ လိႈင္ဘြားတို႕ စိတ္အားတက္ၾကြသြားသည္။ အေဖၚစံုလွ်င္ ကမၻာကိုေတာင္ တစ္ပါတ္ ပါတ္လုိက္ၾကအံုးမည္။ သို႕ေသာ္ စိတ္အားတက္ၾကြသည္က ၾကာရွည္မခံ။ ငေတာ္သည္ တစ္ေယာက္တည္းလာတာမဟုတ္။ သူ႕ေနာက္တြင္ ေကာင္းမေလး တစ္ေယာက္ လြယ္အိပ္ကေလးလြယ္ၿပီး လိုက္လာသည္။ အၿခားသူမဟုတ္ ေအးေအးမာ။ ပံုစံက ခပ္စြစြာႏွင္႕ ႏႈတ္ခမ္းပဲ႕၊ ပါးပဲ႕ေအာင္ ကက္ကက္လန္ ရန္ေတြ႕တတ္႕မည္္ပံု။

မေန႕က ပဲ ေအးေအးမာ အေမကိုယ္တိုင္ ဘေကာင္းတို႕ က်ဴရွင္တက္ေနေသာ ေဒၚမမၾကီးထံ ေအးေအးမာကို လာအပ္သြားသည္။ ဘေကာင္း အေမႏွင္႕ ေအးေအးမာတို႕ အေမ ခင္မင္ရင္းစြဲရွိၾကသည္႕ အတိုင္း စကားစပ္ၾကရင္း ဘေကာင္းတက္ေနသည္႕ ေဒၚမမၾကီး၏ က်ဴရွင္ကို ေအးေအးမာအား ထားၿဖစ္သြားၾကသည္။

ေအးေအးမာတို႕ အိမ္က ခ်မ္းသာရဘုရား ေတာင္ဘက္မုတ္တြင္ ရွိသည္။ သူမတို႕ အိမ္ေရွ႕တြင္ ၿမင္းလွည္းဘီးလံုးၾကီးကို အၿမဲတန္း ေထာင္းထားလ်က္ရွိေသာေၾကာင္႕ လွည္းဘီးၾကီးႏွင္႕ အိမ္ဟု အလြယ္တကူေခၚၾကသည္။ ၿမင္းလွည္းဘီးလံုးၾကီးက ရွိမွာေပါ႕။ ေအးေအးမာတို႕ အေဖက ၿမင္းလွည္းေမာင္းတာကိုး။ ဘေကာင္းတို႕ အိမ္က သူမတို႕ အိမ္ႏွင္႕ မ်က္ေစာင္းထိုး ဓါးလြယ္ခုတ္တြင္ ရွိေသာေၾကာင္႕ ဘေကာင္း အေမႏွင္႕ ေအးေအးမားတို႕အေမ ဟုိအိမ္ ဒီအိမ္ ကူးသန္းကူးလာ ရွိၾကသည္။ ဘေကာင္းအေမက ေက်ာက္ဆယ္ ကုန္းရြာ အဆက္။ ေအးေအးမာတို႕ အေမက စၿမိတ္ခုံရြာ အဆက္။ သို႕ေသာ္ ထိုရြာသူႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ႏွင္႕ တစ္ေယာက္ အလြမ္းသင္႕သည္။ ဘေကာင္းအေမခ်က္သည္႕ ေက်ာက္ဆယ္ကုန္းရြာ ႏြားႏို႕ခဲ ငပိခ်က္ ႏွင္႕ ေအးေအးမာ အေမေၾကာ္သည္႕ စၿမိတ္ခံု ငရုတ္သီးေၾကာ္တို႕ အလဲအလွယ္ စားၾကသည္။ ေနာက္တြင္ သူရို႕ သားသမီးေတြကိုပါ အလွဲအလွယ္ လုပ္ၾကအံုးမည္လား မသိ။ အဲဒီေလာက္ အထိ ခင္ၾကတာ။

ေအးေအးမာက လူကသာ မူလတန္း သံုးတန္းေက်ာင္းသူ။ ဆံပင္ရွည္ရွည္ႏွင္႕ အပ်ိဳၾကီး စတိုင္ ပံုစံဖမ္းထားသည္။ စကားေၿပာလ်င္လည္း သူမေနာက္က က်ားလိုက္ေနသည္႕အလား ဖလြတ္ ဖလြတ္ႏွင္႕ အၿမန္ေၿပာသည္။ အသားအေရက ညိဳညိဳညက္ညက္။ အညာသူမွန္း သိသာေစလွသည္။ သံုးတန္းသာ ဆိုေပသည္႕ ဘေကာင္းတို႕ ထက္ အရပ္ပိုရွည္မည္႕ ဟန္။ ရံဖန္ရံခါ ထမီဝတ္လ်က္ သူမကိုယ္သူမ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူထင္ေနလားမသိ။ တကယ္ေတာ႕ ေအးေအးမာသည္ အသက္အရြယ္ႏွင္႕ မလိုက္ေအာင္ တည္ၿငိမ္ ရင္႕က်က္ေနသည္႕ အသြင္။ ေဆာ႕ကစားဖို႕သာ မက္ေသာ ဘေကာင္းအတြက္ ေအးေအးမာကို ၾကည္႕လို႕ မရ။ ဘယ္ႏွယ္႕ ကစားရမယ္႕ အရြယ္ မကစားပဲ ဟန္နဲ႕ စတယ္နဲ႕ လုပ္ေနတယ္။ ထို႕ေၾကာင္႕ ေအးေအးမာကို ဘေကာင္းတို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင္႕ စပ္ဟပ္လို႕ မရေခ်။

“ငေတာ္..ငတို႕ မင္းကို ေစာင္႕ေနရတာ ၾကာလွၿပီ”
ငေတာ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း လိႈင္ဘြားက မေက်နပ္သည္႕ ေလသံႏွင္႕ ဆီးေၿပာကာ ေအးေအးမာကို ေမးေငါ႕ၿပလ်က္ ဘာေၾကာင္႕ ပါလာရသလဲဟု ငေတာ္ကို မ်က္ႏွာရိတ္ မ်က္ႏွာကဲၿဖင္႕ ၾကည္႕လိုက္သည္။
ဘေကာင္းကေတာ႕ ေဗဒါေခ်ာင္းဆီသို႕ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည္႕ကာ စြန္လႊတ္ေနသူမ်ားကို ေတြ႕လိုေတြ႕ၿငား ရွာၾကည္႕ေနသည္။
“ဒီေန႕ၾကမွ စြန္လႊတ္တဲ႕သူေတြကလည္း တစ္ေယာက္မွ မရွိၾကဘူး..”
ဘေကာင္းက ငေတာ္ႏွင္႕ လႈိင္ဘြားကို လွမ္းေၿပာသလိုလို၊ သူတစ္ေယာက္တည္း မေက်မနပ္ ေရရြတ္ေနသည္။ ဘေကာင္းစိတ္ထဲတြင္ ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုး အရာရာ အခ်ိဳးအစား မက်ၿဖစ္ေနသည္ဟု ထင္သည္။ ပုရစ္ေအာ္သံတို႕ တိတ္ဆိပ္ေနလ်က္၊ ေကာင္းကင္ၿပင္သည္ စြန္(ေလတံခြန္) တို႕ႏွင္႕ ၿပည္႕ႏွက္ ေနရမည္႕ အစား မိုးသား တိမ္လိပ္တုိ႕ အံု႕အံု႕ဆိုင္းဆိုင္း ရွိလွသည္။ ေခ်ာင္း ေဗဒါတို႕အေပၚကို နင္းၿဖတ္ကာ စြန္လိုက္မည္႕ မဟာသူရဲေကာင္းမ်ားလည္း မရွိသၿဖင္႕ ေရဘုတ္ငွတ္တို႕ အုပ္အုပ္ၾကက္ၾကက္ ၿမဴးေပ်ာ္ေနၾကသည္။

ေအးေအးမာ က ခပ္တည္တည္ႏွင္႕ ဘေကာင္းတို႕ သံုးေယာက္လံုးက သူမကို ခရီးဦးၾကိဳၿပဳစု ေဖ်ာ္ေၿဖရမည္႕ အသြင္။ သုိ႕ေသာ္ သူမသည္ စာေတာ္ေသာ ဘေကာင္းကိုေတာ႕ အားကိုးတၾကီးရွိသည္။ ငေတာ္၊ လႈိင္ဘြားႏွင္႕ ဘေကာင္းတို႕ သံုးေယာက္ထဲတြင္ ဘေကာင္းကို ပိုၿပီး ခင္တြယ္လိုသည္။ ေအးေအးမာသည္ ဘေကာင္းတက္ေနေသာ က်ဴရွင္ကို လိုက္တက္သည္။ ဘေကာင္းႏွင္႕ လိုက္လ်က္ က်ဴရွင္ အတူတူသြားလိုလွသည္။ သို႕ေသာ္ ဘေကာင္း အေပၚ အေလးေပးေသာ ေအးေအးမာ၏ ခင္တြယ္ဟန္တို႕သည္ ကစားမက္ေသာ ဘေကာင္း၏ အာရံုတံခါးေရွ႕ေမွာက္တြင္ အဖိုးမတန္ ေက်ပ်က္ လြင္႕ပ်ယ္ ေပ်ာက္ဆံုးကုန္ရသည္။

ငေတာ္ကေတာ႕ ေအးေအးမာကို ေၾကာက္သည္။ ေအးေအးမာႏွင္႕ စာလ်င္ ငေတာ္၏ ခႏၶာကိုယ္က နည္းနည္း ညွက္သည္။ ၿပီးေတာ္ ငေတာ္က သူ၏ ဘဝ အေၿခအေနအရ အားငယ္တတ္ေလ႕ရွိသည္။ သူသည္ အရာရာကို အရႈံးေပးကာ၊ သူငယ္ခ်င္းတို႕၏ အလိုကို လိုက္ေလ်ာေလ႕ရွိသည္။

အခုလည္း ေနာက္က်ေနသည္႕ ငေတာ္တစ္ေယာက္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေရွ႕တြင္ အၿပစ္ရွိသူပမာ အသာအယာရပ္လ်က္ ေအးေအးမာကို တခ်က္လွမ္းၾကည္႕လိုက္သည္။
“ငတို႕အိမ္မွာ လူေတြမ်ားေနလို႕ကြ..အေမကို အရက္ ကူေရာင္းေပးေနတာ..ငါ လာေတာ႕ လမ္းမွာ ေအးေအးမာနဲ႕ ေတြ႕တာ..က်ဴရွင္သြားဖို႕ နီးၿပီး မင္းတို႕ကိုပါ သြားေခၚရေအာင္ ဆိုလို႕ မင္းတို႕ကို လာေခၚတာ”
“က်ဴရွင္က ေစာေသးတယ္ဟ..နင္က ဘာလို႕ အေစာၾကီး သြားခ်င္ရတာတံုး”
လႈိင္ဘြား၏ မေက်နပ္သံက ေအးေအးမာဖက္ လွည္႕သြားသည္။
“နင္တို႕ နာရီလည္း မၾကည္႕ဘူး..အခု ႏွစ္ခ်က္ ခြဲေနၿပီ..က်ဴရွင္က သံုးခ်က္တီးရင္ တက္ရမွာ”
ၾကည္႕…အဲဒါေတြေၾကာင္႕ ဘေကာင္း. ေအးေအးမာနဲ႕ မတည္႕တာ။ ေစာနကမွ နာရီစဥ္က ႏွစ္ခ်က္ ထိုးသြားတာ။ ဒါကို သူက ႏွစ္ခ်က္ ခြဲေနၿပီတဲ႕။ ဒါသက္သက္မဲ႕ က်ဴရွင္သြားခ်င္လို႕ ပိုေၿပာတာ။ ဘေကာင္း မေက်နပ္ေတာ႕။
“နင္ဘာသာ နင္ က်ဴရွင္သြားပါလား…ဘာလို႕ ငတို႕ကို လာေခၚရတာတံုး”
“နင္တို႕ မလိုက္ရင္ ငါ ၾကီးၾကီးနဲ႕ တိုင္ေၿပာမယ္”
က်ဴရွင္ ဆရာမၾကီးကို သူရုိ႕က ၾကီးၾကီးဟုပဲ ေခၚၾကသည္။ ၾကီးၾကီးကိုေတာ႕ ဘေကာင္းေၾကာက္သည္။ က်ဴရွင္မလာေသးပဲ ဘုရားေစာင္းတန္းထဲတြင္ ပုရစ္ႏႈိက္ေနသည္ဟု ေအးေအးမာက တိုင္ေၿပာလိုက္ပါက အရုိက္ခံရမွာ အေသအခ်ာပင္။ ေအးေအးမာက သူရုိ႕ႏွင္႕ က်ဴရွင္ အတူတူ သြားလိုသည္။
“လာပါကြာ က်ဴရွင္ သြားၾကရေအာင္”
ငေတာ္က ေၿပရာေၿပေၾကာင္း အလိုက္သင္႕ဝင္ေၿပာသည္။
လႈိင္ဘြားကလည္း ဘေကာင္းကို ဘာဆက္လုပ္မလဲဟု လွမ္းၾကည္႕သည္။
ပုရစ္ႏႈိက္သြားဖုိ႕ေတာ႕ မၿဖစ္ႏိုင္ေတာ႕။ ဒီေန႕ ဘေကာင္း ေအးေအးမာကို လံုးဝ မေက်နပ္။ က်ဴရွင္ကိုသြားသာ သြားရမည္ စိတ္ကေတာ႕ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ မရွိေခ်။ ဘေကာင္းမ်က္ႏွာ တစ္ခုလံုး စူပုပ္လ်က္ သူရုိ႕အေပၚ အႏိုင္က်င္႕ေသာ ေအးေအးမာကို မေက် မခ်မ္းရွိေနသည္။
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ၾကီးၾကီး၏က်ဴရွင္တြင္ ေအးေအးမာက ဘေကာင္း ထိုင္သည္႕ခံု၏ အေရွ႕ခံုတြင္ ထိုင္ရသည္။ ဉာဏ္ေကာင္းေသာ ဘေကာင္းက ငေတာ္၊ လႈိင္ဘြားႏွင္႕ ေအးေအးမာတို႕ထက္ အရင္ သခ်ၤာ ပုစၦာမ်ားကို အလ်င္အၿမန္ တြက္ႏိုင္စြမ္းရွိသည္။ ထို႕ေၾကာင္႕ပင္လ်င္ ငေတာ္ႏွင္႕ လိႈင္ဘြားတို႕က ဘေကာင္း ေဘး တစ္ဖက္တစ္ခ်က္တြင္ ထိုင္လ်က္ ဘေကာင္းတြက္ၿပီးသမွ် အေၿဖမ်ားကို ကူးယူမွီၿငမ္းၾကသည္။ ဘေကာင္းကေတာ႕ ဉာဏ္ေကာင္းသေလာက္ပင္ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို ယံုၾကည္အားကိုးကာ အရာရာကိုေပါ႕ပ်က္ပ်က္ လုပ္ေလ႕ရွိသည္။ ပုစၦာမ်ားကို အလ်င္အၿမန္ တြက္လို႕ၿပီးပါ ကစားဖို႕ပင္။ သူ႕အတြက္ ကစားဖို႕က ပထမ။ က်ဴရွင္ဆရာမၾကီး ခိုင္းသည္႕ ပုစၦာမ်ားကို တြက္လို႕ ၿပီးလွ်င္ ငေတာ္ႏွင္႕ လိႈင္ဘြားကို ကစားဖို႕ အေဖၚညိွရသည္။ အၿမဲတမ္းလိုလို ငေတာ္ႏွင္႕ လႈိင္ဘြားက သခ်ၤာပုစၦာမ်ားၿဖင္႕ နပမ္းလံုးရကာ ဘေကာင္းႏွင္႕ မကစားႏိုင္။ ပုစၦာမ်ား တြက္လို႕ မၿပီးပါက ဆရာမၾကီး၏ ၾကိမ္းလံုးက လက္ဖဝါးေပၚ သံုးခ်က္စီ အရုိက္ခံရမည္႕ဒ ဏ္ကို ေၾကာက္ၾကသည္။

ငေတာ္ႏွင္႕ လႈိင္ဘြားတို႕ မကစားႏိုင္ဘူးဆိုလွ်င္ေတာ႕ ဘေကာင္းသည္ ပံုဆြဲစာအုပ္တစ္အုပ္ၿဖင္႕ ပံုမ်ား ဆြဲေနေလ႕ရွိသည္။ အမ်ားအားၿဖင္႕ သူဆြဲေသာ ပံုမ်ားသည္ ဓါးမ်ား၊ ေခါင္းေပါင္းပတ္ထားေသာ လူေခါင္းပံုမ်ား၊ ဓါးကိုင္ထားသည္႕ သူရဲေကာင္းပံုမ်ား ၿဖစ္ၾကသည္။ ရံဖန္ရံခါ ဒီလံုး၊ ကိုပူစီတို႕ ပံုမ်ားလည္း ပါသည္။ မတရားမႈကို တြန္းလွန္ တိုက္ခိုက္ေသာ ကာတြန္းဇာတ္ေကာင္ ဒီလံုး ႏွင္႕ကိုပူစီတို႕သည္ ဘေကာင္း၏ အသည္းစြဲပင္။ ထိုကာတြန္းတို႕သည္ ကေလးဘဝ၏ စိတ္ေနစိတ္ထားကို မ်ိဳးေစ႕ခ်ေပးေလ႕ရွိသည္။ ထိုမ်ိဳးေစ႕တို႕သည္ အခ်ိန္ႏွင္႕ အမွ် မသိမသာ မွီတြယ္ၿပီး ၾကီးထြားလာေသာ သေဘာရွိၾကေလသည္။

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း