Thursday, August 5, 2010

တိရိစၦာန္တို႕ ယာေတာေၿမ အခန္း(၁ - ၂)


“စိတ္ေသာက ေဝဒနာေတြနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘဝဟာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္နဲ႕ သက္တမ္းေစ႕ေတာင္ မေနရဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကံေကာင္းၾကတဲ႕ တိရိစၦာန္ေတြထဲက တစ္ေကာင္ အပါအဝင္ၿဖစ္တယ္လို႕ မေၿပာလိုဘူး။သို႕ေပမယ္႕ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အခု အသက္ တစ္ဆယ္ႏွစ္ ႏွစ္ ရွိၿပီ။ သားသမီးေတြ ေလးရာေက်ာ္ စီးပြားခဲ႕ၿပီးၿပီ။ ဒါဟာ ဝက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ၿဖစ္ရိုးၿဖစ္စဥ္ ဘဝပဲ။ ဒါေပမယ္႕ အဆံုးမွာေတာ႕ ဘယ္တိရိစၦာန္တစ္ေကာင္မွ ရက္စက္တဲ႕ဓားသြားေအာက္ကေန မလႊတ္ေၿမာက္ႏိုင္ဘူး။ အခု ကြ်န္ေတာ္႕ ေရွ႕မွာ ထိုင္ေနၾကတဲ႕ ဝက္ပ်ိဳေတြ၊ တစ္ႏွစ္ အတြင္းမွာ ခင္ဗ်ာတို႕လည္း အခန္းတစ္ခုထဲမွာ ခင္ဗ်ားတို႕ အသက္အတြက္ ေအာ္ဟစ္ ၿမည္တမ္းၾကရလိမ္႕မယ္။ အဲဒီ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ အၿဖစ္အပ်က္ ကို ႏြားေတြ၊ ဝက္ေတြ၊ ၾကက္ေတြ၊ သိုးေတြ၊ အားလံုး ကိုယ္တိုင္ ရင္ဆိုင္ ၾကံဳေတြ႕ ၾကရမယ္။ ၿမင္းေတြ၊ ေခြးေတြမွာေတာင္ ပိုၿပီး ေကာင္းတဲ႕ အခြင္႕အလမ္း ကံတရားမရွိဘူး။ ဒီမွာ ဘိုးနီ မင္းလည္း မင္းရဲ႕ ၾကီးမားတဲ႕ ၾကြက္သားေတြရဲ႕ ခြန္အားေတြ ကုန္းခန္းတဲ႕ တစ္ေန႕ ကိုသာဒြန္း မင္းကို သားသတ္သမားဆီ ေရာင္းစားလိမ္႕မယ္။ ဒင္းတို႕က မင္း လည္ေခ်ာင္းကို ၿဖတ္ၿပီး အသားေတြကို ေခြးစာ လုပ္ပစ္လိမ္႕မယ္။ မင္းတို႕ ေခြးေတြလည္း အသက္ၾကီးလာလို႕ သြားေတြ မရွိေတာ႕ဘူး ဆိုရင္ ကိုသာဒြန္းက မင္းတို႕ လည္ပင္ကို အုတ္ခဲေတြ ဆြဲၿပီး ဒီ အနီးအနားက ေရအိုင္ ထဲမွ နစ္ၿပီး သတ္လိမ္႕မယ္။”

“ရဲေဘာ္တို႕ အခုေၿပာခဲ႕တာေတြကို သံုးသပ္ၾကည္႕ရင္ ၿပက္ၿပက္ထင္းထင္း ရွင္းလင္း မေနဘူးလား။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘဝေတြရဲ႕ မေကာင္းမႈ ဒဏ္ေတြဟာ လူသားေတြရဲ႕ ရက္စက္တဲ႕ အာဏာစြမ္းေၾကာင္႕ ခံစားေနရတာၿဖစ္တယ္။ လူေတြကို ဖယ္ရွားပစ္ရမယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လုပ္အားကေန ထြက္လာတဲ႕ အက်ိဳးရလဒ္ေတြ အားလံုးကို ကြ်န္ေတာ္တို႕ပဲ ပိုင္ဆိုင္ရမယ္။ ေန႕ခ်င္း ညခ်င္းပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ခ်မ္းသားၾကြယ္ဝလာၿပီ၊ လြတ္လပ္မႈေတြကို ရရွိႏိုင္တယ္။ ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္တို႕ ဘာေတြ လုပ္ရမလဲ။ ဘာေၾကာင္႕လဲဆိုေတာ႕ လူမ်ိဳးႏြယ္စုကို ဖယ္ရွားပစ္ဖို႕အတြက္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ စိတ္ေရာ၊ ကိုယ္ပါ ေန႕ေရာ၊ညပါ ၾကိဳးစားၾကရမယ္။ ဒါဟာ ကြ်န္ေတာ္က ခင္ဗ်ာတို႕ကို ေၿပာခ်င္တဲ႕ စကားပဲ။ ရဲေဘာ္တို႕ ပုန္ကန္ ထၾကြၾကေလာ႕။ သူပုန္ထၾကဖို႕ ဘယ္ေတာ႕လည္းဆိုတာ ကြ်န္ေတာ္ မသိဘူး။ တစ္ပတ္ အေတာအတြင္းထဲမွာလည္း ၿဖစ္ခ်င္ ၿဖစ္မယ္။ ႏွစ္ တစ္ရာ ေလာက္ ၾကာခ်င္လည္း ၾကာမယ္။ ဒါေပမယ္႕ ကြ်န္ေတာ္ ေၿခဖဝါးေအာက္က ေကာက္ရိုးေတြကို အခုအေသအခ်ာ ၿမင္ေနရသလို ကြ်န္ေတာ္ ေသခ်ာေပါက္ ေၿပာႏိုင္တာ တစ္ခုရွိတယ္။ အေႏွးနဲ႕ အၿမန္ တရားမွ်တမႈကို ရရွိၾကရလိမ္႕မယ္။ ရဲေဘာ္တို႕ အဲဒါကို ခင္ဗ်ားတို႕ရဲ႕ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္မွာ အၿမဲတမ္း အမွတ္ရ လႈံ႕ေဆာ္ေနၿပီး ေစာင္႕ၾကည္႕ေနၾကပါ။ အမွတ္ရေနၿပီးတဲ႕ အၿပင္ ကြ်န္ေတာ္ ေၿပာခဲ႕တဲ႕ စကားေတြကိုလည္း ခင္ဗ်ားတို႕ရဲ႕ ေနာက္လိုက္ေတြဆီ လက္ဆင္႕ကမ္းေပးၾကပါ။ အဲဒါမွလည္း ေနာင္လာမယ္႕ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြက အဆင္႕ဆင္႕ လက္ခံရရွိၿပီး ေအာင္ပြဲရတဲ႕ အထိ ရုန္းကန္ လႈပ္ရွားၾကလိမ္႕မယ္။”

“ၿပီးေတာ႕ ရဲေဘာ္တို႕ ခင္ဗ်ားတို႕ရဲ႕ ပုန္ကန္ ထၾကြမႈေတြဟာ ဘယ္ေတာ႕မွ အားနည္း၊ အက်ိဳး မသက္ေရာက္တဲ႕ အၿဖစ္မ်ိဳး မၿဖစ္ပါေစနဲ႕။ အေၿခအတင္ စကားမ်ားၾကတာေတြေၾကာင္႕ ဦးတည္ရာ လမ္းေၾကာင္း မေပ်ာက္ ပါေစနဲ႕။ သူတို႕ က ခင္ဗ်ာတို႕ကို ေၿပာလိမ္မယ္႕။ လူနဲ႕ တိရိစၦာန္ေတြဟာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ဦးတည္ရာ အတူတူပဲ၊ တစ္ဦး အက်ိဳးစီးပြားဟာ အၿခားတစ္ဦး အတြက္ပဲလို႕။ အဲဒါကို လည္း ဘယ္ေတာ႕မွ နားမေယာင္မိပါေစနဲ႕။ အဲဒါေတြ အားလံုး ဟာ လိမ္ညာတာေတြပဲ။ လူေတြဟာ ကိုယ္႕ အက်ိဳးစီးပြားကလြဲလို႕ အၿခားသူေတြရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားကို စိတ္မဝင္စားဘူး။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ တိရိစၦာန္ေတြအားလံုး ခိုင္မာ ေပါင္းစည္းညီညြတ္ၾကရေအာင္။ လုပ္ရွားမႈေတြမွာ ခိုင္မာတဲ႕ ရဲေဘာ္ရဲမက္ စိတ္ေတြနဲ႕ တည္ေဆာက္ၾကရေအာင္။ လူေတြဟာ ရန္သူ။ တိရိစၦာန္ေတြဟာ ရဲေဘာ္ ရဲမက္။”

အဲဒီ အခ်ိန္မွာ တစ္ခဲနက္ ေထာက္ခံအားေပးသံက ဟိန္းကနဲ ထြက္လာတယ္။ ဘိုးဝက္ၿဖဴၾကီး စကားေၿပာေနတဲ႕ အခ်ိန္မွာ ေၿခေလးေခ်ာင္ သတၱဝါ ၾကြက္ေတြက တိတ္တဆိတ္ သူတို႕ တြင္းထဲက ထြက္လာၿပီး ေနာက္ေၿခႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ ထိုင္ကာ နားေထာင္ၾကတယ္။ ေခြးေတြက ရုတ္တရက္ ခ်က္ၿခင္းဆိုသလို ၾကြက္ေတြကို ၿမင္သြားတယ္။ ၾကြက္ေတြလည္း ခ်င္ၿခင္းဆိုသလို ၿဖတ္ကနဲ႕ တြင္းထဲ အလ်င္အၿမန္ ေၿပးဝင္မွ သူတို႕ကိုယ္ သူတို႕ ကာကြယ္ႏိုင္တယ္။ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီးက အားလံုး ၿငိမ္ဖို႕ သူ႕ လက္ေခ်ာင္း ကို ေထာင္ၿပလိုက္တယ္။

“ရဲေဘာ္တို႕ ဒီမွာ ရွင္းလင္းစရာ ေၿပာစရာေတြကို ေၿပာမွၿဖစ္မယ္။ ၿခံေမြး တိရိစၦာန္ေတြ မဟုတ္တဲ႕ ၾကြက္နဲ႕ ယုန္ေတြ လိုမ်ိဳး တိရိစၦာန္ေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ မိတ္ေဆြလား၊ သို႔မဟုတ္ ရန္သူလား။ မဲေပး ဆံုးၿဖတ္ၾကရေအာင္။ ကြ်န္ေတာ္ ဒီ ေမးခြန္းကို အစည္းအေဝးမွာ တင္သြင္းပါတယ္။ ၾကြက္ေတြဟာ ရဲေဘာ္ ရဲမက္ေတြ ၿဖစ္ပါသလား။”

မဲမ်ားကို ခဏအတြင္း ရယူလိုက္တယ္။ မဲဆႏၵ အမ်ားစုက ၾကြက္ေတြဟာ ရဲေဘာ္ရဲမက္ေတြ ၿဖစ္တယ္လို႕ ေထာက္ခံၾကတယ္။ သေဘာမတူတဲ႕ မဲဆႏၵ ေလးမဲရတယ္။ ေနာက္မွ သိရတာက ေခြးသံုးေကာင္နဲ႕ ကိုေရႊေၾကာင္ တို႕က ဟုိဖက္ေရာ ဒီဖက္ပါ မဲေတြ ေပးၾကတာ။ အဲဒီေနာက္ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး ကဆက္ၿပီးေတာ႕

“ကြ်န္ေတာ္ စကား နည္းနည္း ေၿပာစရာ ရွိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ထပ္ေၿပာရမယ္။ အၿမဲတမ္း သတိရပါ။ ခင္ဗ်ာတို႕ ရဲ႕ တာဝန္ဟာ လူနဲ႕ လူေတြရဲ႕ လုပ္ထုံးလုပ္နည္း လမ္းစဥ္ေတြကို အၿမဲတမ္း တိုက္ခိုက္ ရမွာ ၿဖစ္တယ္။ ေၿခႏွစ္ေခ်ာင္း ရွိရင္ ရန္သူလို႕ သတ္မွတ္ရမယ္။ ေၿခေလးေခ်ာင္း သို႕ မဟုတ္ အေတာင္ပံေတြ ရွိရင္ မိတ္ေဆြပဲ။ ၿပီးေတာ႕ လူေတြကို အၿမဲတမ္း ရင္ဆုိင္ တိုက္ခိုက္ဖို႕ အၿမဲတမ္း သတိရေနပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဟာ လူေတြရဲ႕ အမူအက်င္႕ေတြကိုလည္း ဘယ္ေတာ႕မွ အတုမခိုးရဘူး။ အကယ္၍ ကြ်န္ေတာ္တို႕က လူေတြကို တစ္ခ်ိန္မွာ လႊမ္းမိုးအုပ္စိုးႏိုင္ခဲ႕သည္႕တိုင္ေအာင္ သူတို႕ရဲ႕ မေကာင္းတဲ႕ အမူအက်င္႕ေတြကို အတုမယူရဘူး။ ဘယ္တိရိစၦာန္မွ အိမ္နဲ႕ မေနရဘူး။ အိပ္ရာနဲ႕ မအိပ္ရဘူး။ အဝတ္အစားေတြ မဝတ္ရဘူး။ အရက္ မေသာက္ရဘူး။ ေဆးလိပ္မေသာက္ရဘူး။ ပိုက္ဆံ မကိုင္ရဘူး။ ၿပီးေတာ႕ ကုန္ေရာင္း ကုန္သြယ္လုပ္ငန္းေတြမွာပါဝင္ မပတ္သက္ရဘူး။ လူေတြရဲ႕ အမူအက်င္႕ စရိုက္ေတြအားလံုးဟာ မေကာင္းမႈ ဒုစရိုက္ေတြပဲ။ အဲဒါေတြ အားလံုးအၿပင္ ဘယ္တိရိစၦာန္မွ တိရိစၦာန္အခ်င္းခ်င္း ႏိုင္ထက္စီးနင္း မဆက္ဆံရဘူး။ အားနည္းတဲ႕ တိရိစၦာန္ ၿဖစ္ေစ၊ အားၾကီးတဲ႕ တိရိစၦာန္ၿဖစ္ေစ၊ လိမၼာပါးနပ္တဲ႕ တိရိစၦာန္ၿဖစ္ေစ၊ သာမန္ရိုးရိုးသားသား တိရိစၦာန္ပဲ ၿဖစ္ေစ၊ အားလံုးဟာ တေသြးတည္း တသားတည္း ညီရင္းအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြၿဖစ္တယ္။ ဘယ္တိရိစၦာန္မွ အၿခားတိရိစၦာန္ကို မသတ္ၿဖတ္ရဘူး။ တိရိစၦာန္အားလံုး ဟာ တန္းတူ အညီအမွ် ရွိရမယ္။”

“ရဲေဘာ္တို႕ အခု… မေန႕ညခဲ႕ မက္ခဲ႕တဲ႕ ကြ်န္ေတာ္႕ရဲ႕ အိပ္မက္ အေၾကာင္းကို ေၿပာၿပမယ္။ အဲဒီ အိပ္မက္အေၾကာင္းကို ကြ်န္ေတာ္ ခင္ဗ်ားတို႕ကို ဘယ္လို ေဖၚၿပရမလဲ။ အဲဒီ အိပ္မက္က လူေတြ ဒီကမၻာေၿမၾကီးေပၚကေန လံုးဝေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ႕ အခ်ိန္ကာလ အေၾကာင္းပဲ။ ဒါေပမယ္႕ အဲဒီ အိပ္မက္က ကြ်န္ေတာ္ ေမ႕ေပ်ာက္ေနတဲ႕ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ၿပန္လည္ အမွတ္ရေစတယ္။ လြန္ခဲ႕ေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတုန္းက ကြ်န္ေတာ္ ဝက္ေပါက္ကေလးၿဖစ္တုန္းကေပါ႕၊ ကြ်န္ေတာ္႕ အေမနဲ႕ အၿခား ဝက္မၾကီးေတြ ဆိုေလ႕ဆိုထ ရွိခဲ႕တဲ႕ သီခ်င္းေဟာင္း တစ္ပုဒ္ပါ။ သူတို႕က အဲဒီ သီခ်င္းရဲ႕ သံစဥ္နဲ႕ ပထမ စာသား သံုးလံုးေလာက္ပဲ သိၾကတယ္။ အဲဒီ သီခ်င္းရဲ႕ သံစဥ္ကို ကြ်န္ေတာ္ ငယ္စဥ္ ကေလးဘဝကတည္းက အကြ်မ္းတဝင္ ရွိေနခဲ႕တာ။ ဒါေပမယ္႕လည္း အဲဒီသံစဥ္နဲ႕ သီခ်င္းကို စိတ္ထဲကေန ေမ႕ေပ်ာက္ေနတာ အခ်ိန္ကာလအားၿဖင္႕ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာရွိလွၿပီ။ ဒါေပမယ္႕ မေန႕ညကပဲ အဲဒီသီခ်င္းအေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္႕ အိပ္မက္ထဲမွာ ၿပန္လည္ အမွတ္ရမိတယ္။ ပိုၿပီး ထူးဆန္းတာက အဲဒီ သီခ်င္းရဲ႕ စာသားေတြပါ ၿပန္လည္ အမွတ္ရလာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေၿပာရဲတာ တစ္ခုရွိတယ္။ ဒီ သီခ်င္းဟာ ဟုိးအရင္တုန္းက မ်ိဳးခ်စ္တိရိစၦာန္ေတြ သီဆိုခဲ႕ၾကၿပီး မ်ိဳးဆက္ေတြ တစ္ဆင္႕နဲ႕ တစ္ဆင္႕ အကူးအေၿပာင္း ဆင္းသက္ လာတဲ႕ အခါမွာ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားတာၿဖစ္လိမ္႕မယ္။ ရဲေဘာ္တို႕ အခု ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီ သီခ်င္းကို ဆိုၿပမယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အသက္ၾကီးၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္႕ အသံေတြလည္း ကြဲအက္ေနလိမ္႕မယ္။ သို႕ေပမယ္႕လည္း ကြ်န္ေတာ္ ဒီ သီခ်င္း သံစဥ္ကို ခင္ဗ်ားတို႕ကို သင္ေပးတဲ႕ အခါ ခင္ဗ်ာတို႕ ကိုယ္တုိင္ ပိုမိုေကာင္းမြန္ေအာင္ သီဆိုတတ္လိမ္႕မယ္။ ဒီသီခ်င္းကို “ဗမာၿပည္ရဲ႕ မ်ိဳးခ်စ္ အာဇာနည္မ်ား” လို႕ ေခၚတယ္။”

ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီးသည္ သူ႕လည္ေခ်ာင္းကို တစ္ခ်က္ရွင္းလိုက္ကာ သီခ်င္းကို စတင္ဆိုေတာ႕သည္။ သူေၿပာသလိုပင္ သူ၏ အသံတို႕သည္ ကြဲအက္ေနသည္။ သို႕ေပမယ္႕ သူသည္ သင္႕တင္႕ေကာင္းမြန္စြာ သီဆိုႏိုင္ေသးသည္။ သီခ်င္းသည္ ရုန္းထ ႏိုးၾကြေစေသာ သံစဥ္မ်ိဳးၿဖစ္သည္။ ဒႆဂီရိ အသည္းႏွစ္လံုး သီခ်င္းလိုလို၊ ဆင္ၾကီး ဂဠဳန္ခ်ီ သီခ်င္းလိုလို သံစဥ္မ်ိဳးၿဖစ္သည္။ စာသားမ်ား မွာ

ဗမာၿပည္ရဲ႕ မ်ိဳးခ်စ္ အာဇာနည္ေတြရယ္
မိုးေအာက္ တခြင္ရဲ႕ သူရဲေကာင္းေတြရယ္
ေရႊအိုေရာင္ေတြ ထြန္းေတာက္ေနတဲ႕ ေရွ႕ အနာဂတ္ဆီရဲ႕
ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေတးသံစဥ္ကို နားဆင္ၾကေစ။

မေဝးေတာ႕တဲ႕ ေန႕ရက္ေတြကလည္း လာေနၾကၿပီ
ႏုိင္လိုမင္းထက္ လူေတြကို ေမာင္းထုတ္ၾကေလ
ဗမာၿပည္ၾကီး လိႈင္လိႈင္ ေပါမ်ား ၾကြယ္ဝေနတာ
တို႕ေတြ သာလ်င္ စီးပြားၾကမယ္။

တို႕ေတြအားလံုး ခ်ဳပ္ေႏွာင္ဘဝ လႊတ္ေၿမာက္ေစသား
တို႕ေက်ာ တို႕ပုခံုးတို႕ ရိုက္ပုတ္ခံၿခင္း ေဝးရေစသား
ရုိင္းစိုင္ လက္နက္ေတြလည္း ပ်က္သုံးၾကေစ
ရက္စက္ ႏွိတ္စက္ခံရၿခင္းလည္း ကုန္ဆံုးေစ။

အတိုင္းထက္ အလြန္ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝၾကမယ္
စပါးဆန္ေရ လိႈင္လိႈင္ ေပါလို႕
သီးႏံွေကာက္ပဲ၊ ငရုတ္ ပဲေၿပာင္း
တို႕ဘဝရဲ႕ ေန႕ရက္မ်ားမွာ ၿပည္႕လွ်ံၿဖိဳးေမာက္ ရေစကြယ္။

တို႕ၿမန္ၿပည္သည္လည္း ေနၿခည္ၿဖာထြန္း လင္းေနတဲ႕
သန္႕စင္ ၾကည္လင္ ေခ်ာင္းအင္းအိုင္လည္း စီးေနတဲ႕
ႏုႏုညင္သာ ေလညင္းေၿပလည္း ေသာ႕ေနေလတာ
တို႕ေတြအား လံုး လြတ္လပ္ၾကတဲ႕ ေန႕ရက္ေပါ႕။

ၾကိဳးစာၾကကြဲ႕ ညီေနာင္သားတို႕
ေသပေစ ေၾကပေစ ၊ အရႈံးမေပး မေလွ်ာ႕ ဇြဲနဲ႕
ရဲညီေနာင္သား၊ ၿပည္ခ်စ္သားတို႕
လြတ္လပ္ၿခင္းရဲ႕ ပန္းတိုင္ဆီသို႕ ခ်ီတက္ၾကမယ္ကြယ္။

ဗမာၿပည္ရဲ႕ မ်ိဳးခ်စ္ အာဇာနည္ေတြရယ္
မိုးေအာက္ တခြင္ရဲ႕ သူရဲေကာင္းေတြရယ္
ေရႊအိုေရာင္ေတြ ထြန္းေတာက္ေနတဲ႕ ေရွ႕ အနာဂတ္ဆီရဲ႕
ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေတးသံစဥ္ကို နားဆင္ၾကေစ။

သီခ်င္း သီဆိုသံသည္ တိရိစၦာန္မ်ားအားလံုးကို အလြန္အမင္း စိတ္တက္ၾကြေစသည္။ ဖိုးဝက္ၿဖဴၾကီး သီခ်င္း အဆံုးသုိ႕ ေရာက္လုေရာက္ခ်ိန္တြင္ တိရိစၦာန္မ်ားအားလံုး သီခ်င္းကို ကိုယ္တိုင္ သီဆိုေနၾကေလၿပီ။ အားလံုးထဲက အညံ႕ဖ်င္းဆံုးအေကာင္သည္ပင္ သံစဥ္ႏွင္႕ စာသား အခ်ိဳ႕ကို လိုက္လံ သီဆိုႏိုင္ေလသည္။ ထက္ထက္ၿမက္ၿမက္ ရွိေသာ အေကာင္ေတြၿဖစ္သည္႕ ဝက္ႏွင္႕ ေခြး တို႕သည္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လံုးကို တစ္ခဏအတြင္း မွာ ႏုတ္တိုက္ ရြတ္ဆိုႏိုင္ေလသည္။ ထို႕ေနာက္ ႏွစ္ေခါက္ သံုးေခါက္ေလာက္ ေလ႕က်င္႕ သီဆိုၿပီး ၾကသည္႕ အခါတြင္ ယာခင္းၿခံတစ္ခုလံုး ညီတူ သံၿပိဳင္ သီဆိုသံၿဖင္႕ ဟိန္းထြက္ သြားေလသည္။ ႏြားမ်ားက ၿမည္ဟီးၾကသည္။ ေခြးမ်ားက အူဟစ္ၾကသည္။ သိုးမ်ားက ပဲသံမ်ား ၿပဳၾကသည္။ ၿမင္းမ်ားက လည္း ဟီးၾကသည္။ ဘဲမ်ားကလည္း တစ္ကြပ္ကြပ္ႏွင္႕ ေအာ္သည္။ အားလံုးသည္ သီခ်င္းၿဖင္႕ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးၾကလ်က္ ငါးၾကိိမ္တိတိ ဆက္တိုက္ ဟစ္ေအာ္ သီဆိုၾကသည္။ အကယ္၍သာ တားမည္႕ ဟန္႕မည္သူမ်ား မရွိလွ်င္ ညလံုးေပါက္ အဆက္မၿပတ္ သီဆိုဖြယ္ ရွိသည္။

ကံမေကာင္းစြာပင္ သီခ်င္း သံၿပိဳင္ ဟစ္ေအာ္သံက ကိုသာဒြန္ကို အိပ္ရာမွ ႏိူး လိုက္ သလိုၿဖစ္သြားသည္။ ယာခင္းထဲ ေၿမေခြးမ်ား ဝင္ေနသလားလို႕ ကိုသာဒြန္းတစ္ေယာက္ အိပ္ရာမွ ရုတ္တရက္ ထသည္။ အိပ္ခန္း နံရံေထာင္႕ တြင္ အၿမဲတမ္း ေထာင္ထားေသာ ေသနတ္ကို ေကာက္ယူလိုက္သည္။ ထို႕ေနာက္ ညေမွာင္ေမွာင္ ယာခင္းထဲသို႕ ေသနတ္က်ည္ကို ရမ္းသမ္းပစ္လိုက္သည္။ က်ည္ဆံတို႕သည္ စပါးက်ည္၏ နံရံထဲသို႕ ထိုးေဖာက္ဝင္ေရာက္သြားသည္။ တိရိစၦာန္တို႕၏ အစည္းအေဝးလည္း အလ်င္အၿမန္ ရုတ္သိမ္း ရသည္။ အားလံုး ကိုယ္အိပ္စက္ သည္႕ ေနရာကိုယ္စီသို႕ အလ်င္အၿမန္ ၿပန္ေၿပးၾကသည္။ ငွက္တုိ႕ သည္ အိပ္စက္ရာ ထုတ္တန္းဆီကို ပ်ံတက္ ၾကသည္။ အၿခား တိရိစၦာန္တို႕သည္ အိပ္စက္ရာ ေကာက္ရုိးခင္းသို႕ ၿပန္ၾကသည္။ တစ္ခဏ အတြင္းတြင္ ယာေၿမၿခံ တစ္ခုလံုး ပကတိ အိပ္စက္ ၿခင္းသို႕ ေရာက္ရွိသြားသည္။

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း
[ဆက္ေရးရမည္႕ ဘာသာၿပန္]