Friday, June 13, 2008

ကိုကို႕ ႏွမ ၿမၾကည္



ပန္ခ်ီကား အမည္ : No Name
ဆီေဆး
ေရးဆြဲ - ၂၀၀၂-ခုႏွစ္

(၁)
အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ဆိုသည္႕ အခ်ိန္ရထား တစ္စင္း လ်င္ၿမန္စြာ ၿဖန္သန္းခုတ္ေမာင္းသြားခဲ႕သည္။ အရာရာ အၿဖစ္အပ်က္ အစံုစံုကို ၿပန္ေၿပာင္းစဥ္းစားၾကည္႕လ်င္ အတိတ္က အရာမ်ား၏ ပံုရိပ္ေရာင္အခ်ိဳ႕သည္ မေန႕တေန႕က ကဲ႕သို႕ ၿပက္ၿပက္ထင္းထင္း ရွိေနေသးသလို အခ်ိဳ႕လည္း ဝိုးတို႕ဝါးတား မႈံမံႈမိႈင္းမိႈင္းႏွင္႕ ေပ်ာက္ကြယ္လုမွွ် ရွိသည္။

ၿပက္ထင္းေနေသာ အတိတ္၏ ပံုရိပ္မ်ားသည္ ေနာင္တခ်ိန္တြင္ ေမွးမွိန္ ေဝ႕ဝါးသြားေလ႕ရွိသည္။ တဖန္ ယေန႕အခ်ိန္ကာလတြင္ ေမွးမွိန္ ေဝ႕ဝါးေနေသာ အတိတ္က ပံုရိပ္မ်ားသည္လည္း စုတ္ခ်က္ေကာင္းေကာင္းႏွင္႕ ေဆးသားအသစ္မတင္လွ်င္ ေနာင္တခ်ိန္တြင္ လံုးဝေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ႕မည္။

ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ဆယ္မွွ် ေထာင္ထဲတြင္ ၿမၾကည္ ၿဖတ္သန္းခဲ႕ရသည္။ ေထာင္က်ကာစက ၿမၾကည္ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ဝန္းက်င္။ ယခုဆိုလွ်င္ ၿမၾကည္ အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္ထဲ ေရာက္လာၿပီ။ ငယ္ရာမွ ပ်ိဳ၊ ပ်ိဳရာမွ ရင္႕လာရသည္။ အရာရာ အားလံုးကိုလည္း သိတတ္၊ ၿမင္တတ္၊ ၾကားတတ္ၿပီ။

ပ်ိဳမွ်စ္ ႏူရြယ္မႈတို႕ ကုန္ဆံုးသြားခ်ိန္မွာ ရင္႕က်က္ တည္ၿငိမ္မႈတို႕ ၿဖစ္လာရစၿမဲ။ ထို႕ေနာက္ အိုမင္း ႏြမ္းေလ်ာ္ ေၿခာက္ခန္းၿခင္းၿဖင္႕ အဆံုးသတ္ၾကရသည္မွာ ဘဝ၏ ၿဖစ္စဥ္ ဓမၼတာ ပင္။ ပ်ိဳရြယ္စဥ္ အခါက ပ်ိဳရြယ္မႈကို သတိမၿပဳရွိတတ္ကာ၊ ပ်ိဳရြယ္ၿခင္း ကုန္ခမ္း လြန္ေၿမာက္သည္႕ အခါတြင္မွ ပ်ိဳရြယ္ၿခင္း၏ တန္ဖိုးကို သတိၿပဳမိတတ္ၾကသည္႕မွာလည္း လူ႕သဘာဝ သေဘာတရားပင္တည္း။

ၿမၾကည္လည္း ပ်ိဳရြယ္သည္႕ ဘဝကို ၿဖတ္သန္းခဲ႕ဖူးပါသည္။သို႕ေပသည္႕ ပ်ိဳရြယ္ၿခင္း၏ အသီးအပြင္႕ကို ၿမည္းစမ္းရုံသာ ၿမည္းစမ္းၾကည္႕ခဲ႕ရသည္။ ေထာင္ဆိုသည္႕ အရာက ၿမၾကည္၏ ပ်ိဳရြယ္ၿခင္း အသီးအပြင္႕ကို ဝါးယူေသာက္စားခဲ႕သည္။

ကိုကိုနွင္႕ ႏွစ္ေယာက္တည္း ေရႊလက္တြဲ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ၿဖတ္သန္းရမည္႕ ဘဝခရီး အစား တစ္ေယာက္တည္း ခါးသီးစြာ ေထာင္ထဲတြင္ အခ်ိန္ကုန္ခဲ႕သည္။ ဘဝက ထုဆစ္ ပံုေဖၚလုိက္ေသာ ပန္းပုသည္ ေရႊစင္ရုပ္ထုအစား လက္ရာၾကမ္းၾကမ္းႏွင္႕ သစ္မာရုပ္ထု တစ္ခုအသြင္ ေပၚလြင္ခဲ႕၏။

(၂)
သို႕ေသာ္ သာမန္ မ်ဥ္းတေၿပးတည္းႏွင္႕ သြားမည္႕ ဘဝတစ္ခုအစား အနိမ္႕ အၿမင္႕ အတက္အက်တို႕ႏွင္႕ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ ဘဝကို သေဘာက်သည္။ သာမန္ အသက္ရွင္၊ အိမ္ေထာင္ၿပဳ၊ ကေလးေမြး၊ အလုပ္ေတြလုပ္ၿပီး ေနာက္ဆံုး ေသဆံုးသြား ရမည္႕ ဘဝမ်ိဳး လူတိုင္း မသိလိုက္ မသိဘာသာ ဖန္တီးတတ္ၾကသည္။ ၿမၾကည္အတြက္ ထိုကဲ႕သို႕ ဘဝမ်ိဳးသည္ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕ဖြယ္ ေကာင္းလွေလသည္။

ၿမၾကည္ကိုယ္တိုင္ လူေပါင္းေၿမာက္ၿမားစြာတို႕၏ ဘဝ၊ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားကို ေလ႕လာ ထိေတြ႕ၾကည္႕ခ်င္ေသးသည္။ ကေလးတစ္ေယာက္ ကဲ႕သို႕ ေမးခြန္းေၿမာက္ၿမားစြာႏွင္႕ ေလာကၾကီအေၾကာင္းကို စိတ္လႈပ္ရွားစြာ ရင္ခုန္ေနဆဲပင္။

မနက္ၿဖန္ဆိုလွ်င္ ၿမၾကည္ ေထာင္ကထြက္ၿပီ။ ၿမၾကည္အတြက္ေတာ႕ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕မွ အၿခားတစ္ၿမိဳ႕သို႕ ခရီးထြက္သေလာက္ပဲ ထင္သည္။ ကိုယ္က်င္လည္ေနသည္႕ ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုမွ အၿခားတစ္ခုသို႕ ကူေၿပာင္းသလိုမ်ိဳးပင္။ ခရီးတစ္ခုထြက္ကာ အေၿပာင္းအလဲတစ္ခု ခံစားသလိုမ်ိဳးေလာက္သာ ၿမၾကည္ ခံစားမိသည္။အလြယ္တကူ သိပ္ၿပီး စိတ္လႈပ္ရွားၿခင္း ၊ ဝမ္းသာ ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္ၿခင္း မၿဖစ္ေတာ႕။

လူဘဝ သက္တန္းက အႏွစ္၆၀-၈၀။ အေၿခအေနေပးလ်င္္ ႏွစ္၉၀-ေက်ာ္အထိ ေနရမည္။ ဒီေတာ႕ ဒီအသက္ရွင္ေနစဥ္ ကာလမွာ ငါဟာ လူသားတစ္ေယာက္ၿဖစ္ခဲ႕တယ္ဟဲ႕ လို႕ ပံုေဖၚဖို႕ပဲလို႕ေတာ႕တယ္။ ေတာ္ပါေတာ႕ကြယ္ တန္းခိုးၿဗာဒိတ္ေတြနဲ႕ အမြန္းတင္၊ အေရာင္ၿခယ္ထားတဲ႕ ဘဝေတြကို ငါ႕ကို လာမေၿပာစမ္းပါနဲ႕လို႕။

ၿမၾကည္၏ ႏွလံုးသားကို ထူထဲေသာ အကာအရံ ေဝဖန္ပိုင္းၿခားမႈအခြံမာတို႕ၿဖင္႕ အုပ္စီးကာကြယ္ထားခဲ႕ၿပီ။

ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္က လူသားတစ္ေယာက္ၿဖစ္သည္႕ အတြက္ စိတ္ဝိဥာဥ္၊ ႏွလံုးသားကို နာက်င္တုန္လႈပ္ေအာင္ ရိုက္ခတ္ေလ႕ရွိတဲ႕ ဘဝရဲ႕ လိႈင္းဒဏ္ေတြ
လူသားတစ္ေယာက္အေနၿဖင္႕ ၾကံဳဆံုရအံုးမည္။ ထိုသည္အတြက္ ႏွလံုးသားထဲ ဝင္ေရာက္တိုက္ခိုက္လာမည္႕ ခံစားခ်က္ေပါင္းစံုတို႕အား အထပ္ထပ္ အဖန္ဖန္ ေဝဖန္သံုးသပ္ စစ္ေဆး သမႈၿပဳၿခင္းၿဖင္႕ ေအးခ်မ္းမႈကို ရွာေဖြရသည္။

ကိုယ္႕ အသက္ ၉၀-ေက်ာ္အထိ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ စိုက္ပ်ိဳးထားတဲ႕ ၿခံထဲက ဘူးစင္ ေအာက္မွာ ထုိင္ၿပီး ေရကန္ထဲက ငါးကေလးေတြ ေရးကူေနတာ ၾကည္႕ေနခ်င္ေသးတယ္ ကြယ္။
-------------------------------------------------------------------------------------------------
(၃)
“ကေလး ဒီမွာ ဘာထိုင္လုပ္ေနတာလဲ”
ညင္သာႏုညံ႕တဲ႕ ေမးခြန္းသံရဲ႕ အေနာက္ကေန အရိပ္တစ္ခုကလည္းကပ္ပါလာလ်က္ ၿမၾကည္ထိုင္ေနတဲ႕ အေရွ႕ ၿမက္ခင္း ေၿခာက္ေၿခာက္ေသြ႕ေသြ႕အေပၚမွာပဲ ညင္သာစြာ အုပ္မိုးၾကလာတယ္။

ကိုကို႕ရဲ႕ ေမးသံကို မၾကားမိ။ နားက်ပ္စပီကာ ေသးေသးေလးႏွစ္ခုကို နားႏွစ္ဖက္တြင္ တပ္လ်က္ ဖိြဳင္ဒါ ေဒၚစတိုရပ္စကီ (Fyodor Dostoyevsky) ၏ ခရိုင္း(မ္) အန္(ဒ္) ပန္းနစ္(ရွ္)မန္႕ (Crime and Punishment) ကို ရြတ္ဖတ္ၿပေနသာ စီဒီမွ အဲလက္ ဂ်န္းနင္း (Alex Jennings) ရဲ႕ အသံကို အာရုံစိုက္ၿပီး နားေထာင္ေနမိသည္။

ရွည္ေမ်ာေမ်ာ အရိပ္တစ္ခု ၿမၾကည္အေရွ႕ ေရာက္လာမွ ထိုင္ေနတဲ႕ အေရွ႕မွာ လူတစ္ေယာက္ ေရာက္လာၿပီဆိုတာသိလိုက္တယ္။ ၿမၾကည္ေမာ္႕ မၾကည္႕ေသးခင္ ၿမက္ခင္ၿပင္ေပၚမွာ ခပ္ဖြဖြ လာရပ္တဲ႕ ေၿခအစံု အသာအယာလွမ္းၾကည္႕မိတယ္။

မိန္းကေလးမ်ားပင္ မနာလိုစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္း နီေထြးေနေလ႕ရွိတတ္တဲ႕ သူ႕ရဲ႕ ေၿခေခ်ာင္း၊ ေၿခဖေနာင္႕ေလးေတြ မႏၱေလး ဖိနပ္ ကတၱပါခင္း ၾကက္ေသြးေရာင္ အေပၚမွာ ဝင္႕ၾကြားစြာ ရွိေနေလရဲ႕။ ဒီလိုေၿခဖဝါး ပိုင္ရွင္ဟာ ကိုကို ကလြဲလို႕ ဘယ္သူရွိအံုးမွာလဲကြယ္။

ၿမၾကည္ ေမာ္႕ၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ အသားမစား၊ အသီးအရြက္၊ပဲႏွင္႕ ငါး ပုစြန္သာ စားေသာ ကိုကို႔ ရဲ႕ ခႏၱာကိုယ္က မိန္မမ်ား တတ္မက္ဖြယ္ ၾကြက္သားမ်ားႏွင္႕ ဖြဲ႕စည္းမထားပဲ ခပ္သြယ္သြယ္ ပဲရွိသည္။ ပန္ခ်ီးဆြဲေလ႕ရွိတဲ႕သူ႕လက္ေခ်ာင္းေတြကေတာ႕ သြယ္သြယ္လ်လ်ရွိလွသည္႕ အၿပင္ ေဖ်ာ႕ေတာ႕ေနတယ္။

ၿမၾကည္အတြက္ ကေတာ႕ ကိုကိုသည္ ရင္႕က်က္ေသာ အသိညဏ္ ႏွင္႕ သန္႕စင္ေသာ အဇၥ်တၱစိတ္သ႑ာန္ တို႕ ပိုင္ဆိုင္ထားကာ ၿဖဴစင္သူေတြအေရွ႕မွ မားမားရပ္တည္ေနမည္႕ သူရဲေကာင္း တစ္ေယာက္ၿဖစ္သည္။

ခ်ည္သားအကၤ်ီအၿဖဴ ႏွင္႕ အညိဳညစ္ေရာင္ အကြက္စိပ္စိပ္ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ပုဆိုးကို သာ ဝတ္ထားေသာ္လည္း ၾကည္လင္ေတာက္ပေနသည္႕ မ်က္လံုးႏွင္႕ အၿပံဳး၊ လက္ေခ်ာင္းတို႕က ကိုကို႕၏ သန္႕စင္ေသာ စိတ္ဝိဥာဥ္မ်ား ကိန္းေအာင္းေနရာလည္း ၿဖစ္သည္။

(၄)
ကိုကို႕ ေခါင္းက ဆံပင္ ပံုစံကို ၿမင္ေတာ႕မွ ၿမၾကည္ ၿပံဳးမိသည္။ ကိုယ္ဘာသာ ဆံပင္ေတြ စက္နဲ႕ ရိတ္လာၿပီဆိုတာ သိလုိက္တယ္။ သိပ္အတိုၾကီး မရိတ္ပါနဲ႕လို႕ ေၿပာလဲ မရ။ ေၿပာရင္းလည္း သူ႕ဆင္ေၿခႏွင္႕ သူ ဟုတ္လို႕ ေနသည္။

ေခါင္းဘီး၊ ေခါင္းလိမ္းဆီ မသံုးေသာ ကိုကို အတြက္ ေခါင္းရိတ္စက္သြား နံပါတ္-၂ ႏွင္႕ ကိုယ္တိုင္ရိတ္ထားေသာ ေခါင္းသည္ ဆံပင္ညပ္ခ မကုန္။ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္ မလို။ ေခါင္းအံုးအစြပ္မ်ားလည္း ညစ္ပတ္သက္သာသည္ ဟု ဆင္ေၿခေပးသည္။

ၿမၾကည္ ကိုကို႕ ကို ၿပံဳးၿပီး ၾကည္႕ေနသည္။ ၿမၾကည္ ဘာေၾကာင္႕ ၿပံဳးၾကည္႕ ေနတာကို သိေသာ ကိုကိုက ရွက္ကိုးရွက္ကန္းအၿပံဳးႏွင္႕ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေက ဆံပင္ကိုသာ ပြတ္ေနေတာ႕သည္။

“ကိုကို လာထိုင္အံုး။ ၿမၾကည္ ခရိုင္း(မ္) အန္(ဒ္) ပန္းနစ္(ရွ္)မန္႕ ကို နားေထာင္ေနတာ။ တခ်ိဳ႕ အပိုင္းေတြ နားမလည္လို႕ ရွင္းၿပေပးအံုးေနာ္..”

အၿမဲလိုလို ကိုကို႕ေရွ႕ေရာက္လ်င္ ၿမၾကည္ ကေလးတစ္ေယာက္လို႕ ခံစားရသည္။ ကေလးတစ္ေယာက္ကဲ႕သို႕ ခြ်ဲႏြဲ႕ေနခ်င္သည္။ ကိုကို႕ဆီမွ ဂရုတစိုက္ႏွင္႕ ခ်စ္ခင္ ၾကင္နာေသာ စကားလံုးမ်ားကို ၾကားနာခ်င္သည္။

ဒါေၾကာင္႕ မို႕ပဲ ကိုကိုက ၿမၾကည္ကို ကေလးလို႕ပဲ ေခၚခဲ႕သည္။ ၿမၾကည္ ေက်နပ္သည္။ ကိုကို ၿမၾကည္နံေဘးမွာ လာထိုင္ေတာ႕ ကိုကို႕ လက္ေမာင္းႏွင္႕ အသားခ်င္းထိေအာင္ဆိုၿပီး ၿမၾကည္ ကိုကိုဘက္ အတင္းတိုးသြားသည္။

အသားမစား၊ အသီအရြက္ ငါးတို႕ၿဖင္႕သာ တင္းတိမ္ေလ႕ရွိသၿဖင္႕ အၿမဲလိုလို သန္႕စင္ေနေသာ ကိုကိုရဲ႕ ကိုယ္နံ႕ေတြက ေႏြးေထြးေနေလ႕ရွိသည္။ အတင္းတိုးေဝွ႕ဝင္လာေသာ ၿမၾကည္႕၏ ကိုယ္လံုး လံုးလံုးက်စ္က်စ္ကေလးကို ၾကင္နာစြာ အလုိက္သင္႕ ေထြးေပြ႕လ်က္ ေဖးမထားေပးသည္။

ၿမၾကည္နားႏွစ္ဖက္ မွ နားေထာင္ေနေသာ နားက်ပ္ ႏွစ္ခုကို ကိုကုိက အသာအယာ ၿဖဳတ္ေပးလ်က္ ဖြင္႕ထားေသာ စီဒီစက္ကေလးကို ပိတ္လိုက္သည္။

“ကေလး နားေထာင္ေနတာ ဘယ္ အပိုင္း ေရာက္သြားၿပီလဲ”
ညင္သာေသာ ေမးခြန္းသံနဲ႕ အတူ ေႏြးေထြးေသာ အနမ္း တစ္ခုက နဖူးေပၚ အသာအယာ က်လာသည္။

(၅)
“အခုမွ ရက္စ္ကိုးလ္နီးေကာ႕ဖ္ ဆိုတဲ႕ လူက လူသတ္မႈ က်ဴးလြန္းဖို႕ စဥ္းစား ေနတုန္းပဲ ရွိေသးတယ္။”

“ဟုတ္တယ္ ကေလး..အဲဒါဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္မွာ နာက်င္ ခံစားမႈေတြ နဲ႕ ေကာင္းၿခင္း ဆိုးၿခင္း ခြဲၿခားမႈေတြ အားၿပိဳင္ လြန္ဆြဲေနတဲ႕ အပိုင္းေပါ႕”

“ဟုတ္တယ္ေနာ္ ကိုကို… လူတစ္ေယာက္ဟာ စိတ္ခံစားခ်က္ အဆံုးစြန္ ေရာက္သြားတဲ႕ အခ်ိန္ အခိုက္အတန္႕မွာ ထိန္းခ်ဳပ္ စဥ္းစားႏိုင္စြမ္းရွိတဲ႕ အသိညဏ္မဲ႕ သြားတယ္.. ၿဖစ္လာမဲ႕ အက်ိဳးဆက္ကို ဂရုမစိုက္ေတာ႕ဘူး”

“အင္း…ဒါကလည္း လူသဘာဝအရ ၿဖစ္ႏိုင္တာပဲ။ ဒီခံစားခ်က္ အရွိန္အဟုန္ကိုသာ ဘယ္လို နားလည္ေအာင္ လုပ္ရမလဲဆိုတဲ႕ အခ်က္ေပါ႕”

ၿမၾကည္၏ ဆံပင္ရွည္ရွည္မ်ား အထဲကို လက္ထိုးထည္႕လ်က္ ဆြဲဖြေနရင္း ႏူ႕ညံစြာ ခပ္တိုးတိုးေလး ေၿပာၿပေနေသာ ကိုကို႕ အသံသည္ တိက်ေသာ ယံုၾကည္ခ်က္ အေၿဖတစ္ခုကို ရွိေနသည္။

“ကိုကို အဲဒီ ခံစားခ်က္ေတြ ကို ဘယ္လို နားလည္ေအာင္ လုပ္ၿပီး ထိန္းခ်ဳပ္ တားဆီးရမလဲ ဟင္။ ၿပီးေတာ႕ ဒီဝတၱဳ အဆံုးက ဘယ္လိုၿဖစ္သြားလဲ ဟင္”
စိတ္အားထက္သန္စြာ ေမးခြန္းေတြ ႏွင္႕ ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္ သဖြယ္ သိခ်င္စိတ္ ၿပင္းၿပစြာ ကိုကို႕ ကို ေမးလိုက္သည္။

“ကေလး… ခံစားခ်က္ ဆိုတာ အခု ကေလးဖတ္ေနတဲ႕ ဒီဝတၱဳ အဆံုးကို သိခ်င္စိတ္ ၿပင္းၿပသလိုပဲေပါ႕။ သီခ်င္း တစ္ပုဒ္ နားေထာင္တဲ႕ အခါ၊ ဒါမွမဟုတ္ ပန္းခ်ီကာ တစ္ခ်ပ္ ကို ၾကည္႕ရႈ႕တဲ႕ အခါ ကိုယ္႕ အတြင္း စိတ္သ႑န္ကေန အလိုလို ေပၚလာတဲ႕ အရာမ်ိဳးေပါ႕။
အဲဒါကို ကိုကို႕လို အၿပင္လူတစ္ေယာက္ က ကေလးရဲ႕ နဂိုမူလ ခံစားခ်က္ေတြ ေၿပာင္းလဲ သြားေစမဲ႕ အရာေတြ မေၿပာသင္႕ မလုပ္သင္႕ဘူး “


(၆)
ၿမၾကည္ အေပၚ အုပ္မိုး ၾကည္႕ ေနေသာ ကိုကို႕ အၿပံဳးသည္ နားလည္မႈအၿပည္႕ႏွင္႕ ၾကည္လင္ ေတာက္ပေနသည္။ တိုးညင္းစြာႏွင္႕ ရွင္းၿပေနေသာ အသံသည္ မြမြေလး တိုက္ခတ္ေနသာ ေလေၿပႏွင္႕ အၿပိဳင္ ညိမ္႕ညိမ္႕ေညာင္းေညာင္းရွိလွသည္။

ထို႕ေနာက္ ၿမၾကည္နားေထာင္ေနသာ စီဒီစက္ ကေလးကို လက္ညိဳး ထိုးၿပလ်က္ တိုးညင္းေသာ စကားကို ဆက္ေလသည္။

“အခု ကေလးနားေထာင္ေနတဲ႕ ဒီဝတၳဳ အဆံုးသတ္က ဘာလဲ၊ ဘယ္လို ၿမင္သလဲဆိုတာ ကေလးဘာသာ ရွာေဖြရမဲ႕ အရာေတြပဲ။ သီခ်င္းေတြ၊ ပန္းခ်ီကားေတြ နားေထာင္တယ္၊ ၾကည္႕ရႈ႕တယ္ ဆိုတာလည္း အဲဒီ အတိုင္းပဲေပါ႕။ ကိုယ္ပိုင္ အလုိလို ေပၚလာတဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ၾကည္ႏူးမႈ၊…အစရွိတဲ႕ ရသေတြေပါ႕။ သူမ်ားေတြက ေၿပာသလို ဒီပန္ခ်ီကား က ဘာအေၾကာင္းေၿပာတာ၊ ဒီသီခ်င္းက ဘာကို ဖြဲႏြဲ႕တာဆိုၿပီး အဲဒီ အတိုင္း လုိက္ၿပီး ခံစားရင္ ကေလးရဲ႕ အေတြးအေခၚ ခံစားခ်က္ေတြ ေဘာင္ခတ္ၿပီးသာ ၿဖစ္သြားလိမ္႕မယ္။ အဲဒီလိုမ်ိဳး ေၿပာတဲ႕ လူကို တရားစြဲလို႕ ရရင္ ကိုကို တရားစြဲခ်င္ စမ္းပါဘိ”

ကိုကို႕ စကားေၾကာင္႕ ၿမၾကည္ ရုတ္တရက္ ရယ္လိုက္မိသည္။ ၿမၾကည္ရယ္ေတာ႕ ကိုကိုလည္း ေရာေရာင္ လိုက္ရယ္သည္။

“ဟုတ္တယ္ ကေလးရဲ႕။ လူရဲ႕ စိတ္၊ အေတြးအေခၚေတြဟာ လြတ္လပ္ေနရမယ္။ ကိုယ္႕ ရဲ႕ ခံစားခ်က္ ေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္ဖို႕ လုပ္ယူေနဖို႕ထက္ နားလည္ဖို႕ ပဲလိုတယ္။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ကိုယ္႕ ခံစားခ်က္၊ ကိုယ္႕ဘဝလမ္းေၾကာင္းေတြကို နားလည္ရင္ သူမ်ားရဲ႕ ခံစားခ်က္၊ သူမ်ားေတြရဲ႕ ဘဝေတြကို နားလည္ ေပးရမယ္။ အၿခားလူေတြကို နားလည္ရင္ လူ႕သဘာဝ၊ လူ႕ ေလာကၾကီးအေၾကာင္း ကေလးနားလည္ၿပီးေပါ႕”

--------------------------------------------------------------------------------------------------
(၇)
အခုအခ်ိန္ အတိတ္ကို ၿပန္ၾကည္႕လ်င္ ကိုိကုိႏွင္႕ ခြဲခြာခဲ႕ၿပီးသည္႕ေနာက္ ၿမၾကည္ဘဝ မ်ဥ္းေၾကာင္းသည္ အနိမ္႕အၿမင္႕ အတက္အက်တို႕ၿဖစ္ ရင္ခုန္ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ ရွိလွသည္။ ၿမၾကည္ ဘဝ၏ ကစားပြဲတြင္ အၿမတ္ထြက္သည္ဟု ကိုယ္႕ကိုယ္ကို ယူဆသည္။

ကိုကိုသည္ ခံစားခ်က္မ်ားအေပၚ အမိအရတြယ္ကပ္ ဆုတ္ယူလ်က္ လြင္႕လြင္႕ေမ်ာေမ်ာ ရွိေနတတ္တဲ႕ အခ်ိန္ေတြအေပၚမွာ ယံုၾကည္နားခိုေနခိုက္ ၿမၾကည္သည္ လြင္႕ေမ်ာေနရာမွ ဆက္လက္ စီးဆင္းသြားလ်က္ ဘယ္ေသာ အခါမွ် နားခို ရပ္တန္႕ မေနခဲ႕ေခ်။

ၿမၾကည္ ကိုယ္တိုင္ ဝတၱဳဇာတ္လမ္း ဆံုးေအာင္ ဖတ္ခဲ႕ပါသည္။ ကိုယ္တိုင္ ခံစားခ်က္နဲ႕ သီးခ်င္းေတြလည္း နားေထာင္ခဲ႕ပါသည္။ကိုယ္ပိုင္ စိတ္အာရုံ အၿမင္နဲ႕ ပန္းခ်ီကားေတြကိုလည္း ၾကည္႕ရႈ႕ခဲ႕ပါေသးသည္။

ဒါေပမယ္႕ အဲဒါေတြထက္ ေက်ာ္လြန္ၿပီး ၿမၾကည္ ကိုယ္တိုင္ ဝတၳဳေတြ ေရးခဲ႕သလို၊ သီခ်င္းေတြဖြဲ႕၊ ပန္ခ်ီကားေတြလည္း ေရးဆြဲ ခဲ႕ေသးတယ္ ဆိုတာ ကိုကို႕ ကိုေၿပာၿပခ်င္သည္။

“ၿမၾကည္ လူေတြနဲ႕ စိတ္ခံစားခ်က္ အေၾကာင္းေတြကို နားလည္ ခဲ႕ပါၿပီ ကိုကိုရယ္”

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း