Wednesday, June 18, 2008

ပဲခူးသား ေမာင္ဘေကာင္း


(၁)
ကြ်န္ေတာ္ ပဲခူးသားၿဖစ္ခဲ႕သည္။ ဟ..ကိုဘေကာင္း မႏၱေလးသားဆိုတာ ဘယ္ကေန ဘယ္နဲ႕ ပဲခူးသားၿဖစ္သြားရၿပန္တာတံုး လို႕ ေမးဘြယ္ရွိၿပန္လိမ္႕မယ္။ ဒီလိုပါ ရန္ကုန္မွာ ေလးႏွစ္ေက်ာ္ ငါးႏွစ္နီးပါ တကၠသိုလ္ပညာႏို႕ရည္ ေသာက္စို႕စဥ္က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဝင္း အဓိပတိလမ္း နေဘးက ပဲခူးေဆာင္မွာ ေနခဲ႕ရတဲ႕ အတြက္ ပဲခူးသားလို႕ ေၿပာတာပါ။

အေဆာင္မွာ ေနခဲ႕တဲ႕ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ဘဝအေၾကာင္းေတြကေတာ႕ သိၾကတဲ႕အတိုင္း ဆြတ္ပ်ံ႕ဖြယ္၊ ၾကည္ႏူးဖြယ္ အမွတ္တရေတြနဲ႕ ဖြဲ႕စည္းထားေလ႕ရွိၾကတယ္။ အဲဒီထဲကေန ေနာင္တခ်ိန္ အႏုပညာေလာကထဲေရာက္သြားတဲ႕ လူေတြရွိခဲ႕တယ္ ဆိုရင္ သူရို႕က ၿပန္လည္ ေဖာ္က်ဴးတူးဆြၾကတဲ႕အတြက္ အတိတ္က တကၠသိုလ္ရဲ႕ ပံုရိပ္ေရာင္ေတြဟာ ခံစားသူေတြအတြက္ ၿပန္လည္ အသက္ဝင္လာတတ္ၾကတယ္။

အဲဒီလိုပဲ ကြ်န္ေတာ္ ေနခဲ႕ရတဲ႕ ပဲခူးရဲ႕ အလွမ္းမေဝးလွေသးတဲ႕ အတိတ္က ပံုရိပ္တစ္ခ်ိဳ႕ကို ၿပန္လည္တူးဆြပါရေစ။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းစာသင္ခန္းႏွင္႕ ပဲခူးေဆာင္တို႕ယွဥ္ၾကည္႕လွ်င္ ကြ်န္ေတာ္႕ အေပၚ ပဲခူးေဆာင္က နတ္ၾကီးခဲ႕သည္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ၾကီးသို႕ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းတက္မွ ေရာက္ဖူးေသာ၊ ရန္ကုန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း လမ္းမွား လမ္းေပ်ာက္ေသာ မအူမလယ္ မႏၱေလးသားတစ္ေယာက္ အေနၿဖင္႕ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၏ စကား၊ အစားအစာ၊ ယဥ္ေက်းမႈတို႕ႏွင္႕ အံဝင္မက်ၿဖစ္ရကာ ေနာင္တခ်ိန္ ကိုယ္ဒူးကိုယ္ခြ်န္ လူေပၚလူေဇာ္တစ္ေယာက္ ၿဖစ္လာဖို႕အတြက္ ပဲခူးေဆာင္သည္ ကြ်န္ေတာ္႕ဘဝအတြက္ အေရးပါေသာ အခန္းက႑မွ ပါဝင္ခဲ႕သည္။

ကြ်န္ေတာ္တို႕ ပဲခူးသည္ အစဥ္အလာၾကီးမားခဲ႕သည္။ အဓိပတိလမ္းမ ဘက္မွေန၍ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္အေဆာက္အဦးသို႕ ဝင္လာလွ်င္ ညာဘက္ ပထမဦးဆံုးေတြရေသာ ေတာင္ငူ၊ စစ္ကိုင္း၊ ပဲခူး၊ အင္းဝ အေဆာင္မ်ား ဝင္းကို ေတြ႕ရသည္။

ထိုစဥ္က ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္ ပါေမာကၡ ေဒါက္တာေက်ာ္သိန္း(ကြ်န္ေတာ္တို႕ေခၚသည္႕ နာမည္က ေဒါက္ေက်ာ္) အိမ္က ကံဆိုးစြာပင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အေဆာင္းဝင္၏ နေဘးတြင္ရွိရေလကာ သူ႕အိမ္ေခါင္မိုးသည္ ညဥ္႕နက္ သန္းေခါင္ လွည္းတန္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မ်ားမွ ၿပန္လာေသာ ကြန္ပ်ဴတာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ခဲစာ အၿမဲတမ္း ပစ္ေပါက္ခံရသည္။

ကြ်န္ေတာ္ တကၠသိုလ္ ေလးတန္းေရာက္သည္႕ႏွစ္တြင္ ေဒါက္ေက်ာ္၏ လာဘ္စားမႈ အရမ္း နာမည္ၾကီးလာၿပီး ပါေမာကၡရာထူးမွ ၿပဳတ္ေလကာ အဓိပတိလမ္း အိမ္မွ ဆင္းေပးရေတာ႕သည္။

(၂)
ေဒါက္ေက်ာ္၏ သံုးေနၾက အဖန္တလဲလဲ ရိုးအီေနေသာ စကားမ်ားၿဖစ္သည္႕ သစ္ကိုင္းေပၚတြင္ ငွက္ကေလးသံုးေကာင္နားေနသည္။ ေသနတ္ႏွင္႕ ပစ္လွ်င္ ဘယ္ႏွစ္ေကာင္ က်န္မလဲဟု စေသာ မိန္းခြန္းမ်ားသည္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္း တစ္တန္းစတက္သည္႕ ေမာင္မယ္ သစ္လြင္ ၾကိဳဆိုပြဲ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ေၿပာတတ္ေလ႕ရွိရကာ သူ႕တြင္ အၿခားေၿပာစရာ ညာဏ္မရွိေတာ႕ဘူးလားဟု အတန္းၾကီးမ်ားအၾကား တီးတိုးေလွာင္ေၿပာင္ခံရသည္။

အဲဒီတုန္းက ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ ပါေမာကၡခ်ဳပ္သည္ ေဒါက္တာ တင္ေအာင္ေအးၿဖစ္သည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သူသည္ ႏိုင္ငံေတာ္ တရားသူၾကီးခ်ဳပ္ ၿဖစ္သြားခဲ႕သည္။ ၁၉၉၆-အေရးအခင္းၿဖစ္ၿပီးေနာက္ပိုင္း ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္းခန္းမအနီး သူ႕၏ ေနအိမ္တြင္ အေဆာင္ရရွိေရးအတြက္ ကြန္ပ်ဴတာ တကၠသိုလ္မွ ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင္႕ ေတြ႕ဆံုးေဆြးေႏြးခဲ႕ၾကေသးသည္။ ယခုေတာ႕ သူလည္း ဘယ္ေရာက္ေနသည္မသိ။

ပဲခူးေဆာင္တြင္ အိုင္စီမွ ေက်ာင္းသားမ်ား အမ်ားဆံုးရွိသည္။ အိုင္အာ၊ ေရွးေဟာင္းသုေတသနမွ ေက်ာင္းသားမ်ားလည္း ရွိၾကသလို႕ ကြန္ပ်ဴတာမွ ေက်ာင္းသားမ်ားလည္း ရွိၾကသည္။ ေနရာေဒသ အသီးသီးမွလာၾကသည္။ လူမ်ိဳးစံုသည္။ ကိုယ္ကြယ္သည္႕ ဘာသာမ်ားလည္း မတူညီၾက။ ထို႕ၿပင္ မတူညီသည္႕ ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ၾကီးၿပင္လာၾကေသာ လူငယ္မ်ား လာေရာက္ ေသြးစည္းၾကသည္႕ အေဆာင္လည္းၿဖစ္သည္။

ကုိယ္ေနခဲ႕သည္ နယ္တြင္ သူတလူ ငါတမင္း ေနႏိုင္သည္႕ လူငယ္သည္ အေဆာင္တြင္ တေၿပးညီ ညီအကိုရင္းခ်ာကဲ႕သို႕ ေနရသည္။ အေဆာင္တြင္ နိမ္႕ပါးၿခင္း၊ ၾကီးၿမတ္ၿခင္း၊ သိမ္ငယ္ၿခင္း၊ လူတန္းစား ခြဲၿခားၿခင္း မရွိ။ အားလံုးက အားလံုးကို ကာကြယ္ေစာင္႕ေရွာက္သည္။ လံုၿခံဳေစသည္။ တနည္းအားၿဖင္႕ ဘဝတိုက္ပြဲအတြက္ အားေမြး ေလ႕က်င္ေနၾကသူမ်ားခ်ည္႕သာ။

ထို႕အၿပင္ ပဲခူးေဆာင္တြင္ ေနခဲ႕ဘူးေသာ အစဥ္အလာၾကီးမားသည္႕ ပုဂၢိဳလ္ေက်ာ္မ်ား၏ ဝိဥာဥ္မ်ားက ကြ်န္ေတာ္တို႕ အေပၚတြင္ အမ်ားတမ္း ၾကည္႕ရႈ႕ေစာင္႕ေရွာက္ေနၾကသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘဝ ပဲခူးေဆာင္တြင္ ေနခဲ႕ေသာ အခန္းမွ အသံုးအေဆာင္ႏွင္႕ စာအုပ္မ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ္႕အတြက္ ေန႕စဥ္ ကမၼ႒ာန္း ဘာဝနာ စီးၿမန္းရသလို ကသိုဏ္း ရႈ႕သလိုမ်ိဳး အခန္းအၿပင္ တံခါးအၾကားမွ အၿမဲလိုၾကည္႕ရႈႈ႕ရသည္။

(၃)
ဆယ္တန္း အဂၤလိပ္စာ အမ်ားသူငွာေအာက္ ဘိတ္ေခ်း၊ ေနာက္မွသာ လိုက္၊ ေခြးအၾကီး လွည္းနင္းသလို အဂၤလိပ္စာအဆင္႕ရွိေသာ မႏၱေလးသား ဘေကာင္းအတြက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း၊ အဓိပတိ ဦးဘေမာ္၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ ဦခ်စ္ေမာင္တို႕၏ အဂၤလိပ္စာ အေရးအသားမ်ားသည္ ခြန္အားၿဖစ္ေစခဲ႕သည္။ သိမ္ႏုတ္ ညံဖ်င္းၿခင္းတို႕ကို အၿမွစ္မွ လွန္ပစ္ေစခဲ႕သည္။

တကၠသိုလ္ေက်ာင္း ၁၉၉၄-ခုႏွစ္ ပထမတန္းတက္ေတာ႕ မိဘမ်ားက တစ္လ သံုးေထာင္ ေထာက္ပံ႕သည္။ ထိုစဥ္က ဆူေလ၊ လွည္းတန္း ဘစ္ကားလိုင္းကားခသည္ ႏွစ္က်ပ္။ အိမ္က ထည္႕ေပးလိုက္ေသာ က်ပ္တန္ အထပ္လိုက္အား ကားခအၿဖစ္ သံုးရသည္။ အေဆာင္ လခသည္ ေလးရာက်ပ္။ မနက္တစ္ခါ၊ ညေနတစ္ခါ ထမင္းေကြ်းသည္။

အထပ္သံုးထပ္ရွိေသာ အေဆာင္တြင္ အထပ္တိုင္း၌ ေဟာက်ဴတာ တစ္ဦစီ ထားရွိကာ အေဆာင္မႈးဦခင္ေမာင္စိန္က အေပၚဆံုးထပ္တြင္ ခ်င္းလူမ်ဳိး ေဟာက်ဴတာ ဆရာဆလိုင္းႏွင္႕ ဟုိဖက္ထိပ္၊ ဒီဖက္ထိပ္ေနၾကသည္။ လကုန္ခ်ိန္တြင္ အေဆာင္သားမ်ား ဆရာဆလိုင္းထံတြင္ အေဆာင္လခ သြားေရာက္ေပးသြင္းၾကရသည္။

တကၠသိုလ္ ပထမတန္းတက္ေတာ႕ အေဆာင္ေအာက္ဆံုးထပ္ အခန္း-၄၉တြင္ ေနရသည္။ ႏွစ္ေယာက္တစ္တြဲ ေနရေသာ အေဆာင္ခန္းတြင္ ခုတင္ႏွစ္လံုး၊ ဗီရိုတစ္လံုး၊ စာၾကည္႕စာပြဲ ႏွစ္စံု ထားရွိသည္။ အခန္းေဖၚသည္လည္း မႏၱေလးမွ အတူတူလာၾကေသာ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ပင္ၿဖစ္သည္။ အခုေတာ႕ သူလည္း ရုံေတာ္ၾကီးတြင္ ဆိုင္ဖြင္႕ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းထဲ ေရာက္သြားသည္။

အိမ္က ပို႕ေပးေသာ တစ္လ သံုးေထာင္ကို ၿခစ္ခ်ဳပ္ ခ်င္႕ခ်ိန္ သံုးစြဲရသည္။ အၿပင္မွ ထမင္းဆိုင္မ်ားတြင္ ထမင္းဝယ္မစားရဲ။ အိမ္မွ ပို႕ေပးေသာ ငပိေက်ာ္၊ ပုဇြန္ေၿခာက္ေက်ာ္မ်ားၿဖင္႕ အေဆာင္ထမင္းကို မနက္တစ္ခါ၊ ညတစ္ခါ ဝလင္ေအာင္ စားသည္။

ဆီက်ဲက်ဲ အရည္ေပါေပါ အေဆာင္ဟင္းတို႕မွာ ကုလားပဲခ်က္၊ ေဂၚဖီေက်ာ္၊ ၾကက္ဥခ်က္၊ ငါးဟင္း သို႕မဟုတ္ တစ္ပါတ္တစ္ခါ အသားဟင္းတစ္ခြက္ပါေလ႕ရွိသည္။ ကိုယ္႕ အိမ္က ပို႕ေပးလိုက္ေသာ ဟင္းအေၿခာက္ အၿခမ္းတို႕ႏွင္႕ တြဲဖက္စားရသည္။ မစားႏိုင္သူတို႕က အေဆာင္ ထမင္းစားခန္း အေရွ႕တြင္ ေရာင္းေနေသာ ဟင္းဆိုင္မွ ဟင္းဝယ္စားၾကသည္။ အဲဒီတုန္းက တစ္ေယာက္စား ဝက္အူေခ်ာင္းေက်ာ္တစ္ပြဲ ငါးက်ပ္။

(၄)
တကၠသိုလ္ ဒုတိယတန္းေရာက္ေတာ႕ မိဘမ်ား ေထာက္ပံရသည္႕ တစ္လ သံုေထာင္မေလာက္ေတာ႕။ တစ္လငါးေထာင္ ခုန္တက္သြားသည္။ ကုန္ေစ်းႏူန္းက တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ တစစၾကီးၿမင္႕လာသည္။ ဘစ္ကားလိုင္းကားခ ငါးက်ပ္ၿဖစ္သြားသည္။ က်ပ္တန္ ရွားပါးသြားခဲ႕သည္။

တကၠသိုလ္ ဒုတိယတန္းေရာက္ေတာ႕ ဦးဖိုးက်ား၏ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ား အလုပ္လုပ္ေက်ာင္းတက္သည္႕ အေၾကာင္း ဖတ္ရသည္တြင္ အိမ္က ေထာက္ပံ႕သည္႕ ပိုက္ဆံအေပၚ မွီခိုေနရသည္႕ ကိုယ္႕အၿဖစ္ကို ဆန္းစစ္မိသည္။

ထိုအခ်ိန္ကာလမ်ား ၁၉၉၅ ခုႏွစ္တြင္ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ စိန္ရတု အခန္းအနား က်င္းပရန္ စိုင္းၿပင္ေနၾကသလို၊ ဗိုလ္ခင္ညႊန္႕၏ စီမံခန္႕ခြဲ မႈေအာက္တြင္ အေဆာင္ မ်ား အသစ္မ်ားၿပန္လည္ ၿပင္ေဆာက္ေနခ်ိန္လည္းၿဖစ္သည္။

မွတ္မွတ္ရရ အေဆာင္မ်ား ၿပဳၿပင္တည္ေဆာက္ေနဆဲ ကာလမ်ား၌ အေဆာင္ေရခ်ိဳးကန္မ်ားမွ တဆင္႕ ဝဲမ်ား ကူးၾကပါေလေတာ႕သည္။ ကြ်န္ေတာ္ ေမာင္ဘေကာင္းလည္း အပါအဝင္ အေဆာင္ေနသူငယ္ခ်င္မ်ား ခႏၶာကိုယ္ အၾကိဳအၾကား တေလွ်ာက္ ဘာစေကဗီဝဲေပ်ာက္ လိမ္းေဆးမ်ားၿဖင္႕ နပမ္းလံုးၾကရေသာ္လည္း လံုးဝေပ်ာက္မသြားခဲ႕ေခ်။ တတိယတန္း စာေမးပြဲမ်ား ၿပီးဆံုးသြားၿပီးေနာက္ မႏၱေလးၿပန္၊ အေမက အဝတ္အစားမ်ားကို ေရေႏြးၿဖင္႕ ၿပဳတ္ေလွ်ာ္ေတာ႕မွ ဝဲေရာဂါ စင္းစင္း ေပ်ာက္ကင္းေတာ႕သည္။

ေက်ာင္းၿပန္ဖြင္႕၍ တကၠသိုလ္စိန္ရတု အခန္းအနား က်င္းပခ်ိန္တြင္ ပဲခူးေဆာင္၏ ေက်ာင္းသားေဟာင္းၾကီးမ်ား၊ သက္ၾကီးရြယ္အို ဆရာၾကီးမ်ားကလည္း ကိုယ္ေနခဲ႕သည္႕ အခန္းမ်ားကို လာၾကည္႕ၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ မေမွ်ာ္လင္႕ေသာ တိုင္ၿပည္မွ ပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ပဲခူးေဆာင္ ေက်ာင္းသားေဟာင္းၾကီမ်ားၿဖစ္ေနၾကသည္။

ထုိစဥ္က စစ္ကိုင္းေဆာင္ထြက္ ဗိုလ္ခင္ညႊန္႕၏ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္သည္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ားအား စည္းရုံးသိမ္းသြင္းရန္ၿဖစ္သည္။ အဘဟု ေခၚၾကရေသာ ဗိုလ္ခင္ညႊန္႕ကိုယ္တိုင္ အေဆာင္ေက်ာင္းသားမ်ားထံ အနီးကပ္ စည္းရုံးေရး ဆင္းခဲ႕သည္။

ဗုိလ္ခင္ညႊန္႕၊ ဗိုလ္ေက်ာ္ဝင္း အေပါင္းအပါေနာက္လိုက္တို႕သည္ ကားအနက္မ်ားစီးလ်က္ ေသနတ္၊ ဆဲလူလာဖုန္းတုိ႕ ခါးတြင္ ခ်ိတ္ကာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဝင္ အေဆာင္မ်ားတြင္ ေၿခရႈပ္ခဲ႕ၾကသည္။ အေဆာင္ ညစာစားပြဲမ်ား၊ မိတ္ဆံုစားပြဲမ်ား က်င္းပကာ အေဆာင္ေက်ာင္းသားတို႕ကို ခ်ဥ္းကပ္ခဲ႕သည္။

(၅)
ပဲခူးေဆာင္ေက်ာင္းသားေဟာင္း ဇင္ေယာ္ေမာင္ေမာင္ သည္ ထိုစဥ္က ဗိုလ္ခင္ညႊန္႕ႏွင္႕ ကပ္လ်က္ အေဆာင္ဒင္နာမ်ားတြင္ ေၿခရႈပ္ၿပန္သည္။ အင္လ်ားႏွင္႕ ပဲခူး ေမာင္ႏွမေဆာင္ ၿဖစ္ေစခဲ႕သည္။ ဇင္ေယာ္ေမာင္ေမာင္သည္ကား ေဖာက္ၿပန္သူ တစ္ေယာက္ၿဖစ္ခဲ႕သည္။ လူမႈေရးလည္း ေဖာက္ၿပန္ခဲ႕သည္။

ဗိုလ္ခင္ညႊန္႕ တို႕ အေပါင္းအပါမ်ား တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေဆာင္မ်ားတြင္ ေၿခရႈပ္ေနခိုက္ စက္မႈတကၠသိုလ္မွ ကိုေအာင္မိုးဝင္ (မႏၱေလး ေႏြဦး) က ဦးေဆာင္လ်က္ တကၠသိုလ္မ်ား ရန္ကုန္ မႏၱေလး မိသားစု ဟု အသင္းအဖြဲ႕ ေပၚေပါက္ခဲ႕သည္။ သူက ဥကၠ႒၊ ထိုစဥ္တုန္းက ကိုမင္းထြန္း (ယခု ဒါရိုက္တာ မင္ထြန္း)က ေက်ာင္းၿပီးခါနီးပီဆို ၍ ကြ်န္ေတာ္က ဒုတိယ ဥကၠ႒ အၿဖစ္ တကၠသိုလ္နယ္ေၿမမ်ား ၌ မႏၱေလး ဝိဥာဥ္ကို ေမြးဖြား ရွင္သန္ေစခဲ႕သည္။

သြားဖက္ဆိုင္ရာ ေဆးတကၠသိုလ္၊ ေဆးဝါးကြ်မ္းက်င္၊ သူနာၿပဳ၊ အိုင္စီ၊ စက္မႈ၊ ကြန္ၿပဴတာ၊ တို႕မွ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား၏ ႏွလံုးေသြးမ်ား ကို ကူးလူးရွင္သန္ ေပါင္းစည္းေစခဲ႕သည္။ မႏၱေလးအသင္း၏ ေတြ႕ဆံုပြဲမ်ား၊ စုစည္း ညီညႊတ္မႈမ်ားက ေထာက္လွမ္းေရးသမားမ်ားႏွင္႕ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆရာ၊ ဆရာမမ်ားအၾကားတြင္ မ်က္စိ ေဒါက္ေထာက္ၾကည္႕ဖြယ္ ၿဖစ္လာခဲ႕သည္။

တစ္ေန႕ ဆရာ ဆလိုင္းက ကြ်န္ေတာ္ကို သူ႕အခန္းတြင္ ေခၚေၿပာသည္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဆရာမ်ား အစည္းအေဝးတြင္ မႏၱေလး အသင္း၏ လႈပ္ရွားမႈမ်ားကို သတိထား ေစာင္႕ၾကည္႕ရန္ၿဖစ္ေၾကာင္း ေၿပာေနသည္ကို ေၿပာၿပခဲ႕သည္။ ေထာက္လွမ္းေရး သမားမ်ား အေဆာင္တြင္းသို႕ စိမ္႕ဝင္ၾကသည္။

အေဆာင္မ်ား အသစ္ၿပဳၿပင္ တည္ေဆာက္ၿပီးခါစ ၁၉၉၆-ခုနစ္ ေက်ာင္းသား လႈပ္ရွားမႈမ်ား ၿဖစ္ေတာ႕ အေဆာင္ေနေက်ာင္းသားမ်ား အားလံုး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဝင္း အတြင္း လွည္႕ပတ္လ်က္ လွည္းတန္း မီးပိြဳင္႕တြင္ စက္မႈတကၠသိုလ္မွ ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင္႕ ေပါင္းစံု စုစည္းမိၾကသည္။

ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ ေက်ာင္းသားမ်ား အေပၚ ၈၈-ခုႏွစ္မွ ေက်ာင္းသားမ်ား ဆက္လက္ ေသြးသစ္ေလာင္းေပးခဲ႕ၾကသည္။ ရဲစိတ္ ရဲမာန္တို႕ၿဖင္႕ ေက်ာင္းသားမ်ား အားလံုး အေဆာင္မ်ား အထဲမွ ထြက္ခဲ႕ၾကသည္။

(၆)
ဗုိလ္ခင္ညႊန္႕၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ား ပ်က္ခဲ႕ရေလသည္။ ဤတြင္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား မ်ား အေပၚ ဗုိလ္ခင္ညႊန္႕၏ မေအာင္ၿမင္ေသာ စည္းရုံးေရးက ေနာက္ပိုင္း ကာလမ်ား၌ အေဆာင္မ်ားကို ပိတ္ပစ္လိုက္သည္ အထိ ရမ္းကားခဲ႕သည္။

ထိုႏွစ္ပိုင္း ေက်ာင္းမ်ား ပိတ္ေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္လည္း မႏၱေလး မၿပန္ၿဖစ္ေတာ႕ေခ်။ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ဦးဖိုးက်ား၏ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ဇာတ္ေကာင္ ၿဖစ္ေစလ်က္ ပဲခူးေဆာင္တြင္ ဆက္လက္ ေနထိုင္ခဲ႕သည္။

သစ္ပင္ၾကီးမ်ား အုံ႕ဆိုင္းလ်က္ ေအးၿမေနေသာ အရိပ္အာဝါသ ေအာက္တြင္ ပဲခူးသည္ ေအးခ်မ္းလွသည္။ အေဆာင္ေရွ႕တြင္ ကံေကာ္ပင္လည္း ရွိသည္။ အေဆာင္ ဒုတိယထပ္ တစ္ထပ္လံုးတြင္ မွ ေဟာက်ဴတာ အေဆာင္မႈးႏွင္႕ ကြ်န္ေတာ္ ႏွစ္ေယာက္ထဲသာ အေဆာင္တြင္ က်န္ခဲ႕သည္။ အေဆာင္တြင္ အဝတ္ေလွ်ာ္သည္႕ ဦးရာဂ်ဴးသည္ အေဆာင္ဝင္း အၿပင္ထြက္လ်က္ အဓိပတိလမ္းေဘးတြင္ ကြမ္းယာ ေဆးလိပ္၊ မုန္႕ထုပ္ကေလးမ်ား ေရာင္းရသည္။

ကြ်န္ေတာ္ တကၠသိုလ္ေလးတန္းတက္သည္႕ႏွစ္တြင္ အေဆာင္အေပၚဆံုးထပ္ ဗိုလ္္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းအခန္းႏွင္႕ ကပ္လ်က္ ေဒါင္႕ခန္းတြင္ တစ္ေယာက္ထဲ ေနရသည္။ ေက်ာင္းပညာေရးအေပၚ စိတ္ကုန္ ေနေသာ အခ်ိန္ကာလမ်ားလည္း ၿဖစ္သည္။ အတန္းမတက္၊ ညပိုင္းအလုပ္ကို ညလံုးေပါက္လုပ္ကာ မနက္တခင္းလံုး အေဆာင္တြင္ အိပ္သည္။

အေဆာင္ ထမင္းစားေဆာင္အတြက္ သိုေလွာင္ထားေသာ ဆန္အိပ္မ်ား ထဲမွ ဆန္မ်ားကို ေရပံုးႏွင္႕ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ အေဆာင္းမႈးမသိေအာင္ တိတ္တဆိတ္ ခိုးယူလ်က္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ႏွင္႕ ညလယ္စာ ထမင္းခ်က္စားၾကသည္။ ထို ထမင္းအိုးႏွင္႕ပင္ ၾကက္ဥဟင္းခ်က္၊ အမဲသားေက်ာ္စားၾကသည္။

ထိုႏွစ္သည္ အေဆာင္ေနေက်ာင္းသား ဘဝတို႕၏ ေနာက္ဆံုႏွစ္လည္း ၿဖစ္သည္။ စစ္အစိုးရက အေဆာင္မ်ား ပိတ္ပစ္လိုက္သည္တြင္ ကြ်န္ေတာ္ ပဲခူးေဆာင္ကို ခြဲခြာ ခဲ႕ရသည္။ ထို႕ေနာက္ သမိုင္းဝင္းထဲမွ ပုပၸါးေဆာင္ သို႕ ယာယီ အခိုက္အတန္႕ အေနၿဖင္႕ ေရာက္သြားခဲ႕သည္။ ပုပၸါးေဆာင္တြင္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ စာေမးပြဲကို ၿပီးေၿမာက္ေစခဲ႕လ်က္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘဝကို အဆံုးသတ္ခဲ႕ရသည္။

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း