Thursday, August 7, 2008

မိညိဳ (၁)


ကြ်န္ေတာ္တို႕က သူမကို မိညိဳလို႕ပဲေခၚၾကသည္။ကြ်န္ေတာ္တို႕ဆိုတာ ရပ္ကြက္ထဲက ကေလး၊လူၾကီးေတြ အားလံုးကို ေၿပာတာပါ။ သူကိုေတြ႕စက မ်က္လံုး ညိဳၿပာညက္နဲ႕ ပ်ိဳရြယ္စ အရြယ္ကေလး ၿဖစ္သည္။ မိညိဳတို႕ ရပ္ကြက္က ပုဏၰာကုန္း။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္က ေပါက္ေပါက္တန္း။ မိညိဳတို႕ ရပ္ကြက္ကို သြားလ်င္ ၾကားက ေသတၱာဝင္း ကို ၿဖတ္သြားရသည္။ ပုဏၰာကုန္း က ရပ္ကြက္လို႕သာ ဆိုရတယ္ တရားဝင္ နာမည္ မဟုတ္။ မ်က္နာစာ လမ္းမၾကီးႏွင္႕ ကပ္လ်က္ရွိသည္႕ လူေနအိမ္မ်ား၏ အေနာက္တြင္ လမ္းၾကိဳလမ္းၾကားေလးမ်ားၿဖင္႕ ဖြဲ႕စည္းထားေသာ တဲအိမ္ေလးမ်ားရွိသည္႕ အုပ္စုကို ပုဏၰာကုန္းလို႕ အမ်ားက ေခၚၾကသည္။ ပုဏၰာကုန္းမွ လမ္းၾကိဳလမ္းၾကားမ်ားသည္ လူတစ္ေယာက္စာ လမ္းေလွ်ာက္လို႕ရရုံသာ ရွိသည္။ လမ္းတဖက္ထိပ္မွ စက္ဘီးတစ္စီးလာလွ်င္ အၿခားလမ္းတဖက္ထိပ္မွ လူက ေစာင္႔ေပးရသည္။ လမ္းက်ဥ္းတယ္ ဆိုတာ အဲဒီေလာက္ အထိက်ဥ္းတာ။ပုဏၰာကုန္းလို႕ ဆိုသည္႕ အတိုင္း ပုဏၰား အမ်ားစု ေနၾကသည္။

ေသတၱာဝင္း ဆိုတာလည္း တရားဝင္ ရပ္ကြက္ နာမည္ မဟုတ္။ သစ္သား ေသတၱာမ်ား လုပ္ေရာင္းေသာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား စုစုေဝးေဝးရွိၾကသည္႕ အတြက္ ထိုမိသားစုမ်ား ေနၾကသည္႕ အပိုင္းကို ေသတၱာဝင္းလို႕ သမုတ္လိုက္ၾကသည္။ ေသတၱာဝင္းကို ၿဖတ္သြားလ်င္ သစ္သားၿပား အစိုမ်ားကို လမ္းနေဘးတြင္ ဟုိဟိုဒီဒီ ေနလွမ္းထားၾကသည္႕ အတြက္ ထင္းရႈးသား အနံ႕၊ ကညင္သား အနံ႕ စသည္႕ သစ္သားနံ႕မ်ားကို ရႈရႈိက္ရသည္။ ရုိက္ထားၿပီးသား ေသတၱာမ်ားကို ဆင္႕ထားၾကသည္မွာလည္း ေတာင္ပံုရာပံု။ မိုးတြင္းဆိုလ်င္ သစ္သားစိုတို႕၏ အနံ႕မ်ားသည္ ပိုမို စူးရွေနတတ္ၾကသည္။ ပ်ဥ္ၿပားမ်ားကို ၿဖတ္ေတာက္ရာမွထြက္လာေသာ ပ်ဥ္စ အမႈန္႕မ်ားကလည္း လမ္းေဘး တဖက္ တခ်က္တြင္ စုပံု ၿပန္႕က်ဲေနတတ္ေသးသည္။ ထိုပ်ဥ္မႈန္႕မ်ားသည္ ေႏြရာသီတြင္ ေၿခာက္ေၿခာက္ေသြ႕ေသြ႕ ေလအေပြ႕တြင္ ဖုန္ထတတ္လ်က္၊ မိုးရာသီတြင္ စိုစိုစိစိရႊံ႕ဗြက္မ်ား အေပၚမွ ဖို႕ရာတြင္ အသံုးၿပဳၾကသည္။ ေဆာင္ရာသီတြင္ကား ေနေရာင္လည္း နည္း၊ အပူခ်ိန္လည္း နည္းေသာေၾကာင္႕ အစိုဓာတ္မ်ား အလြယ္တကူ မေၿခာက္တတ္ေခ်။ တနည္းအားၿဖင္႕ ေသတၱာဝင္းသည္ တစ္ဆယ္ႏွစ္ရာသီပတ္လံုး သစ္သားဓာတ္မ်ား ၿခံဳလႊမ္းထားသည္႕ ရပ္ကြက္လည္းၿဖစ္သည္။

မိညိဳကို ကြ်န္ေတာ္ စေတြ႕တုန္းက ေသတၱာဝင္းထဲမွာပင္ ၿဖစ္သည္။ အဲဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္တို႕ ကေလးတစ္သိုက္က ေလတံခြန္(စြန္) လိုက္ၾကသည္တြင္ နယ္ကြ်ံ၍
ေသတၱာဝင္းထဲသုိ႕ ေရာက္သြားၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္ မိညိဳကို ေတြ႕ရသည္မွာ သူမသည္ ဒိုဘီသည္ကုလားဦးလွေမာင္ ေခၚေဆာင္ရာေနာက္မွ ဂ်စ္တီးဂ်စ္ကန္ ပံုစံၿဖင္႕ ခပ္စြာစြာ လမ္းေလွ်ာက္လ်က္ရွိသည္။ ပ်ိဳမ်ွစ္စ အရြယ္ေလးဆိုေတာ႕ ငယ္ရြယ္သူတို႕ ထံုးစံအတိုင္း မာန္ေလးေတြက ရွိတတ္ၾကသည္။ ခြန္အားေတြ မာန္ေတြႏွင္႕ အရာရာကို တြန္းလွန္ ပံုကန္မည္႕ ဟန္ေတြ အၿပည္႕။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ကေလးေတြကို ေပးေစာင္းေစာင္းႏွင္႕ တခ်က္ ခ်က္လွမ္းၾကည္႕လိုက္တတ္ေသးသည္။ အဲတုန္းက သူမကို မိညိဳလို႕ မေခၚတတ္ၾကေသး။ ေနာက္မွ သူမကို မိညိဳလို႕ ေခၚမွန္း တစ္ေယာက္စကား တစ္ေယာက္နားၿဖင္႕ သိလာရသည္။ သူ႕မ အသားေရာင္ ညိဳညိဳညက္ညက္ေလးေၾကာင္႕ ထင္ပါရဲ႕။ ထိုစဥ္က အပ်ိဳၿဖန္းကေလး မိညိဳရဲ႕ အဆက္အေပါက္ကလည္း ေၿပၿပစ္သန္႕စင္လွသည္။

ဦးလွေမာင္အား ရပ္ကြက္ထဲတြင္ ဒိုဘီကုကား ဦးလွေမာင္ အၿဖစ္ သိထားၾကသည္။ သူရို႕ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္လံုးက ကြ်န္ေတာ္႕ အေမ၏ ေလးေဘးအဝတ္အထည္မ်ားကို ပင္တိုင္ေလ်ွာ္ၾကသည္၊ ေရွးတုန္းက အဆိုအရဆိုရင္ေတာ႕ သူရို႕ကခဝါသည္ေတြေပါ႕။
ေလေဘး ေစ်းေလာကတြင္ ေလေဘးအထည္သည္မ်ား ကိုယ္စီ၌ ပင္တိုင္ လက္စြဲ ဒိုဘီသည္မ်ားရွိၾကသည္။မိမိတို႕ အပ္သည္႕ အထည္မ်ားအား အၿခားအထည္သည္မ်ား၏ အဝတ္အထည္မ်ားႏွင္႕ မေရာေႏွာမိေစရန္ ကိုယ္ပိုင္ လက္စြဲဒိုဘီကုကားမ်ားသာ ထားရွိတတ္ၾကသည္။ ဦးလွေမာင္တို႕ လင္မယားက အေမ၏ ပင္တိုင္ ဒိုဘီသမား။

ကေလးအရြယ္ သားႏွစ္ေယာက္ႏွင္႕ ဦးလွေမာင္တို႕ မိသားစုအတြက္ မိညိဳသည္ မိသားစုဝင္ အသစ္လည္း ၿဖစ္လာသည္။ ဦးလွေမာင္သား အငယ္ေကာင္ ဒူးမွတ္ၾကီးအား ပုရစ္ႏိႈက္ထြက္ဖို႕ သြားေခၚတိုင္း မိညိဳအား ေတြ႕ရတတ္သည္။ တစ္ႏွစ္သာ ၾကီးေသာ ဒူးမွတ္ၾကီးအစ္ကို လိႈင္ဘြားကလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႕ႏွင္႕အတူ ကစားေလ႕ရွိသည္။ ေနာက္အေတာ္အတန္ၾကာမွ မိညိဳသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ကေလးတစ္သုိက္အေပၚ ခင္ခင္မင္မင္ ရွိလာသည္။ သူမ၏ မ်က္လံုး ရြဲရြဲေလး ႏွစ္လံုးက ကြ်န္ေတာ္တို႕ အေပၚ ခ်စ္ေၾကာင္း ခင္ေၾကာင္းၿပတတ္၊ ၾကည္႕တတ္သည္။ ထိုေနာက္ မိညိဳက ကြ်န္ေတာ္တို႕ ကေလးတစ္သိုက္အနား ကပ္ကာ ရစ္သီရစ္သီ လုပ္ေနတတ္သည္။ ခၿမာမွာ တစ္ေယာက္ထဲ ပ်င္းရွာေရာ႕ေပါ႕။ ကေလးမ်ားၿဖစ္ၾကေသာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အၿမင္တြင္ မိညိဳသည္ ၾကင္နာတတ္သည္႕ အသည္းႏွလံုး ပိုင္ရွင္မွန္း သိသာလွသည္။

ဦးလွေမာင္တို႕ အိမ္သို႕ အေမက အထည္ေတြ သြားအပ္တိုင္း ကြ်န္ေတာ္က လိုက္သြားတတ္သည္။ သူရို႕ အိမ္ ၌ ကစားေနၾကၿဖစ္ေသာ ကြ်န္ေတာ္က မိညိဳကို အေမထက္ အရင္ သိကြ်မ္းရသည္။ ပထမဦးဆံုး အၾကိမ္ မိညိဳကို အေမေတြ႕ေတာ႕ တအံတၾသႏွင္႕။ အဆစ္အေပါက္ ၾကည္႕ေကာင္းလြန္းလို႕တဲ႕။ မိညိဳက အေမ႕ကို ခင္ခင္မင္မင္နဲ႕ ေနေတာ႕ သေဘာက်လို႕ မဆံုး။ “အမေလးဟဲ႕..ကိုလွေမာင္တို႕ မိညိဳကေတာ႕ ငါ႕ကို ခင္ရွာတယ္ ေတာ႕” လို႕ အေမကိုယ္တိုင္ ေက်ေက်နပ္နဲ႕ ေၿပာရတယ္။ ေနာက္ေတာ႕ အေမလည္း မိညိဳကို ခ်စ္သြားတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က “မိညိဳ” လို႕ ေခၚေတာ႕ အေမက “ဟဲ႕ နင္႕ က ဘယ္လိုလုပ္ သူနဲ႕ သိေနရၿပန္တာတုန္း” လို႕ ေမးၿပီး အားလံုးက ဝိုင္းရယ္ၾကတယ္။ အဲဒီလို ရယ္ေမာသံေတြ လြင္႕ၿပန္႕ေနတတ္တဲ႕ ဧည္႕သည္ေတြ တရုံးရုံးရွိတဲ႕ အခ်ိန္ေတြဆိုရင္ မိညိဳတို႕ သိပ္ေပ်ာ္ေပါ႕။ မိညိဳၽမွာ အေပါင္းအေဖၚေတြအေပၚ ခံုမင္တဲ႕ ဗီဇကပါလာတယ္။

အဲဒီ အေပါင္းအေဖၚ မက္တဲ႕ ဗီဇေၾကာင္႔ပဲ ထင္ပါရဲ႕ မိညိဳလည္း ဦးလွေမာင္တို႕အိမ္ေရာက္ၿပီး သံုးလေလာက္ၾကာေတာ႕ လည္လည္ဝယ္ဝယ္ရွိလာတယ္။ ပုဏၰာကုန္းတစ္ခုလံုးကလည္း မိညိဳကို သိသည္။ သိမွာေပါ႕ ပုဏၰာကုန္းက အိမ္ဆိုတာက ၿခံစည္းရိုးကာတယ္ ဆိုရုံေလး ကာထားတာ။ တစ္အိမ္နဲ႕ တစ္အိမ္က မိသားစုဝင္ေတြလို႕ အလြယ္တကူ ဝင္ထြက္ သြားလာၾကတယ္။ ေနာက္ ဦးလွေမာင္တို႕ အိမ္ကလည္း လမ္းေထာင္႕ဆိုေတာ႕ လမ္းမၾကီးဘက္ ထြက္ခ်င္ရင္ သူရို႕အိမ္ေထာင္႕က ၿဖတ္သြားရတာ။ ၿဖတ္သြားတဲ႕ လူတိုင္း ဟုိလူကလည္း “ေဟ႕ မိညိဳ”၊ ဒီလူကလည္း “ေဟ႕ မိညိဳ” နဲ႕ ႏူတ္ဆက္ သြားတတ္ၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ႕ ဟုိဘက္ရပ္ကြက္၊ ဒီဘက္ရပ္ကြက္က လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႕လည္း မိညိဳ သိလာတယ္။

မိညိဳ ပိုၿပီး လည္လည္ဝယ္ဝယ္ ရွိလာတဲ႕ အခါ ဘယ္ေတာ႕မွ အိမ္မကပ္ေတာ႕ဘူး။ နီးစပ္ရာ ရပ္ကြက္ေတြထဲ ဟိုေရွာက္သြား၊ ဒီေလွ်ာက္သြား လုပ္ေနတတ္သည္။ ဦးလွေမာင္တို႕ လင္မယားကလည္း ဒီရက္ကြက္ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ယံုၾကည္စိတ္ခ်တဲ႕ အတြက္ သိပ္ၿပီး မိညိဳကို တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ လုပ္မထားဘူး။ ညေနပိုင္း အခ်ိန္တန္လို႕ အိမ္ၿပန္မလာေတာ႕မွသာ ဦးလွေမာင္ မိန္းမ ေဒၚသိန္းတန္ ကိုယ္တုိင္ မိညိဳကို လိုက္ေခၚရတာ။ မိညိဳကို မနက္ပိုင္း ဘယ္အိမ္ေရွ႕မွာေတြ႕လိုက္တယ္။ ေန႕ခင္ပိုင္းမွာ ဟုိဘက္ရပ္ကြက္က မက်ီးပင္ေအာက္မွာ ကေလးေတြနဲ႕ မိညိဳကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ အစရွိသၿဖင္႕ အဲဒီလို ဟိုအိမ္ကအေၿပာ၊ ဒီအိမ္ကအေၿပာ နဲ႕ လိုက္ရွာရသည္။ မိညိဳက ရပ္ကြက္ထဲ ေလွ်ာက္သြားေနေလ႕ရွိေတာ႕ အိမ္တိုင္းက မိညိဳကို သိကြ်မ္းေနၾကတယ္ေလ။

မိညိဳကို ဦးလွေမာင္တို႕ ဘယ္က ဘယ္လို ေခၚလာတယ္ ဆိုတာ ဘယ္သူမွ တိတိက်က် မသိၾကဘူး။ ေက်ာက္ဆည္ ကုန္းရြာမွာရွိတဲ႕ ဦးလွေမာင္တို႕ ေဆြမ်ိဳး နီးစပ္ေတြ အေမြခြဲၾကတဲ႕ ၿပႆနာၿဖစ္လို႕ ေခၚလာတာလို႕ ရိုးတိုးရိတ္တိပ္ ေၿပာသံေတြ ေလာက္ပဲ ၾကားဘူးတယ္။ ရြာက ေခၚလာခါကစ အရိုင္းဆန္ဆန္ မိညိဳေလးက မၾကာခင္မွာပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေလွ်ာက္သြားေနတတ္တဲ႕ မိညိဳ အယဥ္ေလး ၿဖစ္သြားတယ္။ ဒီရပ္ကြက္ေတြနဲ႕ ဒီပတ္ဝန္က်င္က လူေတြ အၾကားမွပဲ က်င္လည္ၿပီး မိညိဳ အရြယ္ေရာက္ခဲ႕တယ္လို႕ ေၿပာရမွာပဲ။