Thursday, August 7, 2008

မိညိဳ (၃)


ထို႕ေနာက္ မိညိဳအား ဦးလွေမာင္တို႕ အိမ္တြင္ မေတြ႕ရေတာ႕ေခ်။ ဦးလွေမာင္ကို အေမေမးၾကည္႕ေတာ႕ ရြာ ခဏၿပန္ပို႕ထားသည္ဆိုသည္႕ အေၿဖသာရသည္။ ဤသုိ႕ၿဖင္႕ မိညိဳသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္မွ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႕ ေပ်ာက္သြားခဲ႕သည္။ ရပ္ကြက္တကာ လွည္႕လည္ေနတတ္ေသာ မိညိဳအား ပုဏၰာကုန္း၊ ေသတၱာဝင္း၊ ေပါက္ေပါက္တန္း စသည္႕ ရပ္ကြက္မွ လူမ်ားအၾကားတြင္ ေမ႕ေမ႕ေလ်ာေလ်ာ ၿဖစ္လာသည္။ ဦးလွေမာင္တို႕သည္ ေန႕စဥ္ ပံုမွန္ ေလေဘး အဝတ္မ်ားကို ေလွ်ာ္ဖြတ္လုပ္ကိုင္ဆဲပင္။ ဒူးမွတ္ၾကီး၊ လႈိင္ဘြားႏွင္႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ကေလးတစ္သုိက္သည္ ပုရစ္ေပၚခ်ိန္တြင္ ပုရစ္ႏိုက္ၿမဲ ႏိုက္လ်က္၊ ညအခ်ိန္ ေတာက္တဲ႕တို႕ ေအာ္ၿမည္သည္႕ အခါ မိုးလား၊ ေလလားဟု ေတာက္တဲ႕ ေဗဒင္ ညစဥ္ ေမးတတ္ၾကလ်က္ ေမ႕လြယ္ေပ်ာက္လြယ္ ကေလးဘဝကို ၿဖတ္သန္းေနခ်ိန္ၿဖစ္သည္။ ဦးလွေမာင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕အိမ္ လာသည္႕ အခါတြင္ အေမသည္လည္း မိညိဳ အေၾကာင္း စကားဝိုင္းထဲတြင္ တစ္ခြန္းမွ မဟေတာ႕။ အေမသည္ မိညိဳကေလး အေပၚ ခင္မင္ရင္းစြဲရွိေပသည္႕ လူစံု ၿပႆနာစံုလွေသာ ဦးလွေမာင္တို႕ အိမ္မွ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို လိုအပ္သည္႕ထက္ ပိုမိုကာ စပ္စပ္စုစု မေမးၿမန္းေတာ႕ေခ်။ တခါတရံ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အိမ္ ေၿပာင္းဖူးမ်ား ၿပဳတ္စားၾကသည္တြင္ ေၿပာင္းဖူး ၾကိဳက္တတ္ေသာ မိညိဳကို သတိရမိတတ္ေသးသည္။

အခ်ိန္ နာရီ စကၠန္႕တို႕သည္႕ တေရြ႕ေရြ႕ တၿဖည္းၿဖည္းႏွင္႕ သြားေနသည္ဟု ထင္ရေပသည္႕ ေနာက္ၿပန္ဆုတ္တတ္သည္႕၊ ရပ္တန္႕ေနတတ္သည္႕ ၿဖစ္စဥ္မ်ား မဟုတ္ၾကေခ်။ ရာသီစက္ဝန္းသည္လည္း ေႏြမွ မိုး၊ မိုးမွ ေဆာင္း အလီလီ ေၿပာင္းသြားခဲ႕သည္။ အိမ္အနားမွ ကုကၠိဳလ္ပင္ၾကီးတြင္ ေတာက္တဲ႕တို႕ စီးပြားလာၾကသည္။ ေတာက္တဲ႕ အေကာင္ေရ တိုးလာသည္။ ရပ္ကြက္ထဲမွ လူေဟာင္းအခ်ိဳ႕ ရပ္ကြက္ကို စြန္႕ခြာကာ ၿမိဳ႕သစ္သို႕ ေၿပာင္းသြားၾကသည္တြင္ လူသစ္မ်ား အစားထိုးဝင္ေရာက္လာသည္။ အေဖ နာမည္ ေပးထားေသာ မိုရွိဒါရန္းဆိုသည္႕ ေခြးမသည္ပင္ ေခြးသားေပါက္ တစ္သုိက္ႏွင္႕ လမ္းထဲ၌
တရုံးရုံးၿဖစ္ေနသည္။ ရပ္ကြက္ထဲတြင္ ေမြးခါစ ကေလးငိုသံတို႕ ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ ပ်ံ႕လြင္႕လာတတ္သည္။ အိမ္ေရွ႕က ေၿမာင္းထဲတြင္ ေဗဒါပင္တို႕ ၿပည္႕ႏွက္လွ်ံတက္ေနၾကသည္။ ေၿမာင္းငါးတို႕ ေပ်ာ္ရႊင္ၿမဴးတူးစြာ သားေပါက္ၾကသည္။ ဤကမၻာၾကီးသည္ အစစ အရာရာ စည္ပင္ပြားမ်ားေနေသာ ေလာကၾကီးၿဖစ္သည္။

ေႏြကာလ ေန႕တစ္ေန႕၏ သစ္သားစို အနံ႕မ်ား မြန္ထံုေနေသာ ေသတၱာဝင္း၏ လမ္းမထဲတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ တစ္ေတြ က်ီသားရိုက္တန္း ကစားေနၾကခ်ိန္၌ ထီးနက္ကို ေဆာင္းလ်က္ ပူၿပင္းလွေသာေနေရာင္ကို အံတုလာေနေသာ ဦးလွေမာင္ႏွင္႕ သူ႕ေနာက္တြင္ ေၿခလွမ္းမွန္မွန္ လိုက္လာ ေသာ မိညိဳကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ တကယ္ေတာ႕ သူမ အသြင္အၿပင္သည္ မိညိဳၾကီး လို႕ သမုတ္ရမည္႕ ပံုပင္။ အဘယ္ေၾကာင္႕ ဆိုေသာ္ မိညိဳသည္ သူမႏွင္႕ အတူ သူမ၏သားကေလးပါ တစ္ပါးတည္း ေခၚယူလာခဲ႕သည္။ ဟိုရင္အခါ ရြာက ေခၚလာကာစ မ်က္လံုး ညိဳၿပာညက္ႏွင္႕ ပ်ိဳရြယ္စ မိညိဳသည္ ယခုအခါမွာေတာ႕ ၿပည္႕ၿပည္႕ၿဖိဳးၿဖိဳး ၾကီးရင္႕သည္႕ အသြင္ကို ေတြ႕ရသည္။ အရင္တုန္းက ဂ်စ္တီးဂ်စ္ကန္၊ အရာရာကို တြန္းလွန္ ပံုကန္မည္႕ ဟန္ရွိခဲ႕ေသာ မိညိဳကို အခု ၿပန္ေတြ႕ေတာ႕ ေခါင္းငိုက္စိုက္လ်က္ ေလာကဒဏ္ကို ၿပည္႕ၿပည္႕ဝဝ ခံစားခဲ႕ရသည္ထင္႕။

ဘာပဲေၿပာေၿပာ အဲဒီလိုနဲ႕ပဲ မိညိဳ ဦးလွေမာင္တို႕ အိမ္ ၿပန္ေရာက္လာခဲ႕သည္။ သူမနဲ႕ အတူ သူမသားေလးပါ အဆစ္ပါလာခဲ႕သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္သည္ မိညိဳကို ၾကိဳဆိုၿမဲ ၾကိဳဆိုလ်က္ ရွိသည္။ အခ်ိန္နာရီတို႕ တိုက္စားမႈေအာက္တြင္ ေမ႕ေမ႕ေလ်ာ႕ေလ်ာ႕ ရွိခဲ႕ ၾကေသာ္လည္း ယခုတဖန္ ၿပန္လည္ေတြ႕သည္႕ အခါ ယခင္ကကဲ႕သို႕ ဂရုတစိုက္ ရွိၾကသည္။ ေဟာ..အခု သားကေလးပါ အဆစ္ပါလာတယ္ ဆိုေတာ႕ ပိုၿပီး မိညိဳ၏သားကေလးကို ပါ ဂရုတစိုက္ ေစာင္႕ ၾကည္႕ ၾကသည္။ အခ်ိန္တန္ေတာ႕လည္း သူကေလးသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္၏ ေရွ႕ေမွာက္တြင္ တၿဖည္းၿဖည္း ၾကီးၿပင္းလာခဲ႕သည္။

မိညိဳကို ရပ္ကြက္က မိညိဳဟု သိထားၾကသည္။ အခု မိညိဳရဲ႕သားၾကေတာ႕ မိညိဳသားဟုပင္ ေခၚၾကသည္။ သူ႕သားကို နာမည္မေပးရေသးေခ်။ မိညိဳကို ခင္မင္ၿမဲ ခင္မင္လ်က္ရွိေသာ အေမသည္ မိညိဳ သားေလးရလာေတာ႕ သူ႕သားေလးကိုပါ ခင္မင္ရသည္။

မိညိဳသားသည္ ေမ်ာက္ရႈံးေအာင္ ခုန္ေပါက္ေဆာ႕သည္။ အိမ္လည္း မကပ္။ အေမဗီဇ ပါသည္ထင္႕။ ဟုိအရင္တုန္းက ေဒၚသိန္းတန္သည္ မိညိဳ ကို အိမ္ၿပန္မိုးခ်ဳပ္လို႕ ရပ္ကြက္တကာလွည္႕ လိုက္လံရွာခဲ႕ရသည္။ အခု မိညိဳ ဝဋ္လည္ၿပီ။ မိညိဳကိုယ္တိုင္ ရပ္ကြက္တကာ၏ လမ္းေထာင္႕မ်ားတြင္ သူမသားအား တေၾကာ္ေၾကာ္ ဟစ္ေအာ္ ရွာေဖြသံကို ညေနတိုင္းတြင္ ၾကားရတတ္သည္။ သူမသားအား ရုတ္တရက္ ေခၚလို႕မရတတ္သည္႕ အခါမ်ားတြင္ သူမ၏ ေအာ္ေခၚသံတို႕သည္ ငိုသံမ်ား ပါေနတတ္သည္။ မ်က္ရည္တစ္ရႊဲရႊဲႏွင္႕ စိတ္လြယ္ေသာ မိညိဳကို ရပ္ကြက္ထဲမွလူအားလံုးက စုပ္တသပ္သပ္ႏွင္႕ သနားဂရုဏာလည္း ၿဖစ္ၾကသည္။

ကြ်န္ေတာ္သည္ မိခင္၏ ေမတၱာကို မိညိဳႏွင္႕ ပတ္သက္ၿပီး နားလည္ ခံစားခဲ႕ရသည္။ ပါးၿပင္တြင္ မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းတို႕ ယိုစီးၾကလ်က္ သားေပ်ာက္ကို ရွာေဖြေနေလ႕ရွိေသာ မိညိဳကို ေတြ႕တိုင္း ရင္နင္႕ေအာင္ ခံစားရသည္။ သူမ၏ ဝမ္းနည္းမႈသည္ တပါးသူတို႕ကို ကူးစူးတတ္ေလ႕ရွိသည္။ မိခင္တို႕သည္ သားသမီးတို႕ႏွင္႕ ပတ္သက္ၿပီး ပူပင္ေသာကမ်ားၾကရသည္။ ငယ္ရြယ္သူ ကေလးတို႕သည္ကား နားမလည္ တတ္ေသးေခ်။ သူရို႕အား စကားလံုးမ်ားၿဖင္႕ မိဘေမတၱာအား နားလည္ေအာင္ ေၿပာၿပၿခင္းသည္ အရာေရာက္မည္ မဟုတ္။ မိဘမ်ား ကိုယ္တိုင္ ေမတၱာၿပ အမူအရာ၊ အတုယူစရာ စံနမူုနာမ်ား လုပ္ေဆာင္ၿပသၿခင္းၿဖင္႕သာ ကေလးမ်ားအား မိဘ၏ ေမတၱာ နားလည္ သေဘာေပါက္ေစသည္။ ေမတၱာသည္ ႏူညံသိမ္ေမြ႕သည္႕ သေဘာကို ေဆာင္သည္႕ အတြက္ နူညံသိမ္ေမြ႕စြာ ၿပဳမူေၿပာဆို ဆက္ဆံသင္႕ေပသည္။

ငယ္ရြယ္စဥ္ အခါက ႏွလံုးသားကို နက္ရႈိင္းစြာ ထိေတြ႕ခဲ႕ေသာ အၿဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာတို႕သည္ ၾကီးလာသည္အထိ စြဲၿမဲေနတတ္သည္။ မိညိဳသည္ နမ(ႏြားမ) ကေလး တစ္ေကာင္သာ ၿဖစ္သည္။ တိရိစာၦန္တစ္ေကာင္သာ ၿဖစ္ေပသည္႕ သူမတြင္ခံစားခ်က္ ရွိသည္။ လူေတြကဲ႕သို႕ ေမတၱာတရားလည္း ရွိသည္။ ႏွလံုးသားပူေဆြးေသာကေရာက္လ်က္ မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းတို႕ၿဖင္႕ သားေပ်ာက္ရွာေနရေသာ မိညိဳ၏ ေအာ္သံ ေခၚသံတို႕သည္ ယေန႕ထက္တိုင္ ကြ်န္ေတာ္႕ အာရုံအထဲတြင္ စြဲၿမဲႏွစ္ဝင္လ်က္ ရွိသည္။

မိညိဳ ကဲ႕သို႕ပင္ မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းတို႕ၿဖင္႕ ၿပည္႕နက္ေနတတ္ေသာ အၿခား အၿခားေသာ ႏြားမ်ားအား လည္း ေတြ႕ဖူးခဲ႕ပါသည္။ ထိုစဥ္က သူရုိ႕အား သားသတ္ရုံသို႕ ေခၚေဆာင္သြားၾကသည္ကို ေတြ႕ရွိခဲ႕ဖူးသည္။ အသားစားက်ဳးေသာ လူတို႕အတြက္ သူရို႕၏ အေသြး အသား အသက္ ႏွင္႕ ခံစားမႈအားလံုးတို႕ ကို ေပးဆပ္ၾကရသည္။ သူရုိ႕၏ အေသြးအသားႏွင္႕အရုိးတို႕သည္ ထမင္းစားပြဲေရွ႕သုိ႕ ေရာက္ေသာအခါ နာက်င္စြာ ငိုေၾကြးသံ၊ နာက်ည္းစြာ ဟစ္ေအာ္သံတို႕သည္ တိတ္ဆိတ္ေနေတာ႕သည္။ သို႕တည္းမဟုတ္ သူရုိ႕၏ ေအာ္သံမ်ားက လူသားတို႕ နားၿဖင္႕ မၾကားႏိုင္ေတာ႕သည္ အထိ တိုးတိတ္သြားသည္ေလာ မေၿပာတတ္ေခ်။ အကယ္၍သာ ထိုအသံတို႕အား လူသားတို႕သာမန္နားၿဖင္႕ၾကားႏိုင္စြမ္းရွိပါက သူရို႕၏ အေသြး၊ အသား၊ အရိုးတို႕ၿဖင္႕ ပြဲေတာ္တည္ေသာ ထမင္းစားပြဲမ်ားေပၚထိ ဆူညံစြာဟစ္ေအာ္ေနေပလိမ္႕မည္။

လူသားတို႕၏ စိတ္ဝိဥာဥ္ သည္ကာ ရုန္းကန္ရွင္သန္ အသက္ဆက္ေရးအတြက္ တပါးသူတို႕၏ အေသြးအသားတို႕ၿဖင္႕ အသက္ဆက္ရွင္သန္ရသည္ ဟူေသာ အေတြးအေခၚ အယူအဆတို႕ၿဖင္႕လႊမ္းမိုးထားသည္။ လူတို႕၏ အစားအစာေရြးခ်ယ္မႈတို႕သည္ မိမိတို႕၏ အာသီသ တပ္မက္သည္႕ အေပၚအေၿခခံေလ႕ရွိကာ အေသြးအသားတို႕ကို မွီဝဲစားသံုးၿခင္းၿဖင္႕ ခႏၶာကိုယ္ကလပ္စည္းတို႕ကိုလည္း အလြယ္တကူ ပ်က္ဆီးေစေလသည္။ ႏိုင္ရာ စား ေလာကၾကီးတြင္ တစ္ဦးကို တစ္ဦး ဆင္႕ကဲဆင္႕ကဲ စားသံုးၾကၿခင္းၿဖင္႕ ခႏၶာကိုယ္ကို တည္ေဆာက္ၾကေလသည္။

ဤကမၻာၾကီးတြင္ မိညိဳကဲ႕သို႕ မိဘေမတၱာ အေၿခခံလ်က္ သားသမီးတို႕အတြက္ ငိုေၾကြးၾကရေသာ မိခင္မ်ား၊ လူတို႕၏ ရက္စက္တတ္ေသာ စိတ္ႏွလံုးၿဖင္႕ တစ္ပါးသူတို႕အား အလြယ္တကူ သတ္ၿဖတ္ၿခင္းမ်ား ပေၿပာက္သြားပါေစလို႕ ဆုေတာင္းေပးပါသည္။

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း