Tuesday, October 30, 2007

ၿမၾကည္


ဆီေဆး
ေရးဆြဲ - ၂၀၀၂-ခုႏွစ္

ပတ္၀န္းက်င္ တစ္ခုလံုးက မဲေမွာင္ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ဆယ္ေပ ပတ္လည္ အခန္း အၿဖဴေရာင္ နံရံ၏ ေၿဖာ႕ေတာ႕ေတာ႕ ၿဖာထြက္ေနေသာ မႈံၿပၿပ အေရာင္သည္ ညဥ္႕ ကို အံတုေနသည္႕နယ္။ ညဥ္႕၏ ပိ္န္းပိ္တ္ နက္ေမွာင္မႈက တၿဖည္းၿဖည္းႏွင္႕ ထုထည္ၾကီးမားစြား ဖိသိပ္လာ ေသာ္လည္း အၿဖဴေရာင္ အခန္းငယ္အား လြမ္းမိုးမသြားႏိုင္ခဲ႕။ ေလာက၀န္က်င္ တစ္ခုလံုး၏ သက္ရွိ အရာမ်ား တိုးတိတ္ၿဖည္းညင္းစြာ တစ္စတစ္စႏွင္႕ ည၏ အေမွာင္ထု ေအာက္တြင္ က်ရံႈးသြားၾကေသာ္လည္း ၿမၾကည္ တစ္ေယာက္ ၾကံၾကံခံ ေနစဲပါ။ လေရာင္ ၾကယ္ေရာင္မ်ား ေပ်ာက္ကြယ္ေနေသာ ဤ ကဲ႕သို႕ေသာ ညမ်ိဳးသည္ ရက္စက္လြန္းတတ္သည္။ လမင္း အလင္းရွိမွ ပြင္႕ေသာ ပန္းမ်ား ညိုးငယ္စြာ ပြင္႕ခ်ပ္လႊာမ်ားကို သိမ္းဆည္းထားၾကရ၏။ ဖားေအာ္သံ၊ ပုရစ္ေအာ္သံတို႕ လည္း ဆိပ္သုဥ္း ေပ်ာက္ကြယ္ကုန္၏။ အားနည္းေသာ အလင္းမိိွိန္မွိန္မ်ားအားလံုး ည၏ ၀ါးၿမိဳၿခင္းကို ခံရ၏။ ညဥ္႕၏ အဆံုးစြန္း တိတ္ဆိတ္မႈ ႏွင္႕ အဆံုးစြန္း ေမွာင္မိုက္မႈကို ၿမၾကည္ တစ္ေယာက္သာ တိတ္တဆိတ္ ထိုင္၍ အံတုေနသည္။ ေသခ်ာ နားေထာင္ၾကည္႕ပါမွ ခတ္ဟဟေလး ပြင္႕ေနသည္႕ တစ္ခုတည္းေသာ တစ္ခါးခ်ပ္မွ ေလတိုးသံ သဲ႕သဲ႕ကို ၾကားရသည္။ အခန္းထဲမွ ပူေႏြးေသာ ေလထုႏွင္႕ ညင္သာစြာ တစိမ္႕စိမ္႕ ခ်ဥ္းနင္း၀င္ေရာက္လာေသာ အၿပင္မွာ ညေလဆိုင္တို႕ ေရာယွက္က အလြန္ သက္ေတာင္႕သက္သာရွိေသာ အပူခ်ိန္ကို ဖန္တီးထားသည္။

ၿမၾကည္ ပိုင္ေသာ ဤအၿဖဴေရာင္ အခန္းငယ္သည္ ရိုးစင္းလြန္းလွသည္။ ၿမၾကည္ အရပ္ တစ္ၿမင္႕စာ တစ္ခါးေပါက္တစ္ခု ႏွင္႕ အၿဖဴေရာင္ေလးဘက္ေလးတန္ နံရံမ်ားနွင္႕ လိုက္ဖက္ညီစြာ အၿဖဴေရာင္ ခံုတစ္လံုးသာရွိသည္။ တစ္ခုတည္းေသာ အခန္းေထာင္႕ တစ္ေနရာတြင္ တစ္၀က္တစ္ပ်က္ ဆြဲလက္စ ပိတ္ဖ်င္ ပန္ခ်ီးကား တစ္ခ်ပ္က ေထာင္လ်က္ရွိကာ အခ်ိန္ကာလၾကာၿမင္႕စြာ လ်စ္လ်ဳရႈထားၿခင္း ခံေနရေၾကာင္းကို ေၿခာက္ေသြ႕ေနၿပီၿဖစ္ေသာ ဆီေဆးေတာင္႕မ်ား သက္ေသၿပေနသည္။ တ၀က္တၿပတ္ႏွင္႕ ဆြဲလက္စ ပန္ခ်ီကားထဲမွ ၀လႅစၥလစ္ မိန္းမပံုသည္ ၿမၾကည္ပင္ ၿဖစ္သည္။ ဤအၿဖဴေရာင္ အခန္းထဲသို႕ ၿမၾကည္ ေရာက္တိုင္း အ၀တ္အစားအားလံုးကို ခြ်တ္ခ်ထားကာ ပင္ကို ပကတိ လြတ္လပ္စြာ ေနေလ႕ရွိသည္။ အခန္းငယ္သည္ ၿမၾကည္၏ လြတ္လပ္မႈကို ကာကြယ္ရာ၊ ကိုယ္ပိုင္ သီးၿခားကမၻာ တစ္ခုၿဖစ္သည္။ အဆံုးစြန္း လြတ္ေၿမာက္ရာ ႏွင္႕ အဆံုးစြန္း လြတ္လပ္ရာလည္း ၿဖစ္သည္။ ဒီအခန္းကို ၿမၾကည္ စိတ္တိုင္းက် ၿပင္ဆင္ထားခဲ႕သည္။ ၿပင္ဆင္သည္ဟု ဆိုရာထက္ ထိုအခန္းထဲတြင္ ရွိေနေသာ ရုပ္ၿမင္သံၾကားစက္၊ တယ္လီဖုန္း၊ ကတ္ဆက္ အစရွိသည္႕ အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းမ်ားကို ထိုအခန္းထဲမွာ ထုတ္ၿပစ္ လုိက္ၿခင္းၿဖစ္သည္။ ယခင္က ထိုအခန္း သည္ အလြန္းေကာင္းသည္ ဟု ေၿပာၾကကာ ေနခ်င္ၾကသည္႕ လူမ်ား တန္းစီေနၾကသည္။ ၾကိဳတင္၍ စားရင္းေပးထားၾကသည္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ထုိလူမ်ားကို ေက်ာ္လြန္၍ ၿမၾကည္ သည္အခန္းကို ရခဲ႕သည္။ရေတာ႕လည္း ရသည္႕ ေန႕မွာပင္ အခန္းရွင္းလင္းေရးလုပ္ခဲ႕သည္။ အခန္း၏ သံုပံုတစ္ပံုမွ် ေနရာယူထားေသာ ဘုရားစဥ္ၾကီးအား အၿခားအခန္းကို ေၿပာင္းေရႊ႕လိုက္သည္။ ထုိင္စရာ ထိုင္ခံုတစ္လံုးသာ ခ်န္၍ ရွိရွိသမွ် အရာမ်ားကိုအၿခား သူမ်ားအားေပးလိုက္သည္။ ၿမၾကည္ မည္သည္႕အရာကိုမွ် မတြယ္တာခ်င္။ ၾကီးမားေသာ စာနာမႈႏွင္႕ နားလည္မႈတို႕ ေအာက္တြင္ တြယ္တာမႈသည္ ငုတ္လ်ိဳးေနရသည္။ ထိုကဲ႕သို႕ ၀လႅစၥလစ္ႏွင္႕လြတ္လပ္စြာ ေနရသည္႕ လြတ္လပ္ၿခင္းမ်ိဳးကို ၾကိဳက္သည္။ လံုၿခံဳမႈကို လြတ္လပ္စြာ ခံစားရသည္။ ဤအခန္းသည္ ခ်ည္ေႏွာင္မႈတို႕ လြတ္ေၿမာက္ရာ၊ ငွက္ငယ္တစ္ေကာင္၏ အဆံုးအစမဲ႕ ေလဟာနယ္တစ္ခုပါပဲေလ။

ခံုေပၚတြင္ ထိုင္ေနမိသည္မွာ အေတာ္ပင္ ၾကာသြားသည္။ ဆြဲလက္စ ပန္ခ်ီကားကို လည္း အၿပီးသတ္ရန္ စိတ္ကမပါေတာ႕။ သဘာ၀က ဖန္တီးထားေသာ မိန္းမပီသသည္႕ ခႏၶာကိုယ္ အခ်ိဳးအဆစ္ ေကာက္ေၾကာင္းမ်ားကို ေဖၚထုတ္ရန္ ၾကိဳးစားခဲ႕သည္။ မေအာင္ၿမင္။ ခႏၶာကိုယ္အား ဖံုးအုပ္ကာကြယ္ထားေသာ အေႏွာင္အဖြဲ႕မွ လြတ္ေၿမာက္သြားရန္ ရွိသမွ် အ၀တ္အစားမ်ားကို ခြ်တ္ခ်ထားခဲ႕သည္။ သို႕ရာတြင္ အခ်ိဳးအဆစ္ ေကာက္ေၾကာင္းမ်ားက လူသားတစ္ေယာက္ ခံစားေနရသည္႕ ရင္းတြင္မွ နာက်င္မႈ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ မြန္းက်ပ္မႈ၊ လြတ္ေၿမာင္မႈတို႕ကို ထိုပိတ္စမ်ားေပၚတြင္ မေဖၚၿပႏိုင္ခဲ႕ေခ်။ ကိုယ္႕မွာ အတၱေတြ သိပ္မ်ားေနၿပီလား။ ငယ္စဥ္အခါက ကေလးငယ္တစ္ေယာက္၏ ရိုးသားစြာ ေဖၚၿပတတ္မႈေတြကို ၾကီးၿပင္းလာေတာ႕ အတၱေတြက နင္းေၿခဖ်က္ဆီးၿပစ္လိုက္ၿပီလား။

ၿမၾကည္ ဘုရား မရွိခိုးတာ ၁၀-ႏွစ္ ေက်ာ္ၾကာၿပီေကာ။ ငယ္စဥ္က အဖြားသည္ ဘုရားစာမ်ားကို ညေနတိုင္း အၿမဲရြတ္ ေလ႕ရွိသည္။ အဖြားကို သတိရတိုင္း အဖြားအၿမဲရြတ္ေလ႕ရွိေသာ ဘုရားစာမ်ားကို တခါတရံ သတိရမိသည္။ ကိုကို ႏွင္႕ အတူေနစဥ္ တုန္းက ကိုကိုက ၿမေလး ကို ကိုကို ကဲ႕သို ဘာသာေရးကို ယံုၾကည္သူၿဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးမည္ ဟု ေၿပာဘူးသည္။ ၿမၾကည္ ကိုကို ကို ၿပံဳးပဲ ၿပံဳးၿပခဲ႕သည္။ ထိုစဥ္က ကိုကိုသည္ ညေနတိုင္း တစ္နာရီခန္႕ ဘုရားရွိခိုးသည္။

ထိုသို႕ ကိုကို ဘုရားရွစ္ခိုး ေနၿပီဆိုလွ်င္ ၿမၾကည္ ဤအခန္းေလးထဲသို႕ လာၿပီး ပန္ခ်ီဆြဲေနေလ႕ရွိသည္။ ကိုကိုသည္ ၿမၾကည္ကို ခ်စ္လြန္းသည္ဟု ၿမၾကည္ထင္သည္။ သူ႕အတြက္ လုပ္စရာအလုပ္မ်ား မရွိေတာ႕ဘူး ဆိုလွ်င္ သူ႕အနားတြင္ ၿမၾကည္ ရွိေနေစခ်င္သည္။ ဒါကို ကိုကိုက ၿမၾကည္ကို ခ်စ္လြန္းလို႕ပါဟု ေၿပာသည္။ ဒါေပမယ္႕ ကိုကို႕မွာ အတၱေတြမ်ားလြန္းသည္ ဟုၿမၾကည္ထင္သည္။ တခါတရံ ၿမၾကည္ ကိုကို အိပ္ေနသည္႕ အခ်ိန္ ကိုကို ဖတ္သည္႕ တရားစာအုပ္ထဲတြင္ ကိုကို႕ အခ်စ္အတၱေတြ ေလ်ာ႕ပါးအံုးဟု ေၿဖ႕စြက္ေရးေလ႕ရွိသည္။ ၿမၾကည္၏ ကိုယ္ပိုင္ အခ်ိန္၊ မိမိ ပိုင္ဆိုင္ရာ လြတ္လပ္မႈေလးေတြကို ၿမၾကည္ လိုခ်င္သည္။ ကိုကိုႏွင္႕ ခြဲခြာခဲ႕သည္မွာ ႏွစ္အေတာ္ပင္ ၾကာေလၿပီ။ ကိုကိုက လက္ထပ္ခ်င္သည္ဟု ေၿပာသည္႕ေန႕တြင္ ၿမၾကည္ တုန္လႈပ္ေၿခာက္ၿခားခဲ႕သည္။ မိမိ၏ လြတ္လပ္မႈေတြ အားလံုး ဒီလူတစ္ေယာက္လံုးဆီမွာ ေပးဆပ္ရေတာ႕မွာပါလားဟု။ ထိုေန႕ပဲ ကိုကို ႏွင္႕ စိတ္မေကာင္းၿခင္းၾကီးစြာ လမ္းခြဲ ခဲ႕ၾကသည္။ ကိုကို ငိုပါသည္။ ၿမၾကည္နားလည္ေပးပါသည္။ လူတစ္ေယာက္သည္ မည္မွ် တရားဓမၼမ်ားလုပ္ေဆာင္ပါေစ ထိုလူသည္အသက္ရွင္ေနသမွ် လူသားဆန္စြာ ခံစားခ်က္မ်ားကို ခံစားေနရအံုးမည္သာ။ ၿမၾကည္လည္း ခံစားခဲ႕ရပါသည္။

ထို႕ေနာက္ ၿမၾကည္ ဘ၀သည္ ၾကမ္းတမ္းခဲ႕သည္။ ၿမၾကည္ ေမွာင္ခို ကုန္ကူး အလုပ္ လုပ္ခဲ႕သည္။ မိမိအား ေစာ္ကားရန္ၾကံစည္ေသာ လူတစ္ေယာက္အား သတ္မႈႏွင္႕ ေထာင္က်ခဲ႕သည္။ ေထာင္မွ ထြက္လာေသာအခါ ၿပည္တန္ဆာ အလုပ္ လုပ္ခဲ႕သည္။ ၿပည္႕တန္ဆာ လုပ္ခဲ႕စဥ္က ရခဲ႕ေသာ ေရာဂါ ေ၀ဒနာကို ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေဆးရုံေပၚတြင္ ကုသခဲ႕ရသည္။ အကယ္၍သာ ကိုကို လိုခ်င္သည္႕ အိမ္ေထာင္ကို အတူတကြ ထူေထာင္ခဲ႕ပါက ထိုကဲ႕သို႕ ေသာ ဘ၀ၾကမ္းမ်ားကို ေတြ႕ရလိမ္႕မည္မဟုတ္။ သာယာေၿဖာင္႕ၿဖဴး ေသာ ဘ၀ကို ကိုကိုႏွင္႕ အတူလက္တြဲ၍ ေပ်ာ္ရႊင္ေနရမည္သာ။ သို႔ရာတြင္ ၿမၾကည္ ေက်နပ္သည္။ မိမိ ၿဖတ္သန္းခဲ႕သည္ ဘ၀သည္ မ်ဥ္းေၿဖာင္႕ တစ္ေၾကာင္းတည္း မၿဖစ္ခဲ႕။ အနိမ္႕အၿမင္႕ လိႈင္းတြန္႕မ်ားၿဖင္႕ ၿပည္႕နက္ေနေသာ ဘ၀ကို ၿမၾကည္ ေက်နပ္သည္။ ထိုဘ၀က ရရွိေသာ ခံစားခ်က္မ်ား သည္ ယေန႕ ၿပန္လည္ ဆန္းသပ္ၾကည္႕လ်င္ အိမ္မက္ပမာ။ သို႕ရာတြင္ ၿမၾကည္ ရွင္သန္ခဲ႕သည္။ ထိုအရာမ်ားသည္ ခါးသည္းသည္ဟု ဆိုေပမယ္႕ ယခုအခါ ခ်ိဳၿမိန္သည္။ ထိုခံစားခ်က္မ်ား သည္ ၿမၾကည္ ဆိုသည္႕ လူတစ္ေယာက္ ရွင္သန္ေနေစရန္ ေမာင္းႏွင္ေပးေနေသာ စက္ကိရိယာမ်ား၊ စက္သြားမ်ား ၿဖစ္ၾကသည္။ ၿမၾကည္ သည္ အစဥ္ ေရွ႕သို႕ ဆက္ေနမည္႕ မိန္မစား။ ၿမၾကည္ ငိုလွ်င္ ရင္ထဲမွာ ငိုသည္။ ၿမၾကည္ နာက်င္လွ်င္ ရင္ထဲမွာ နာက်င္သည္။ အသက္ၾကီးလာသည္႕ အတြက္ ငယ္ငယ္ ကေလးဘ၀လို ဟက္ဟက္ပက္ပက္ လြတ္လပ္စြာ ရယ္ေမာတတ္ၿခင္း မရွိေတာ႕။ တခါတရံ အၿပစ္ကင္းစင္စြာ ကေလးကဲ႕သို ဟားတိုက္ရယ္လိုက္ခ်င္သည္။ သို႕ရာတြင္ ထိုကဲ႕သို မရယ္တတ္ေတာ႕။ ေလာက၍ ၿဖစ္လာသည္႕ အေၿခအေန အေကာင္းအဆိုးတို႕အားလံုးကို ေၾကာင္းက်ိဳးမ်ားဆက္စပ္ နားလည္းေပးထားၿခင္းသည္ ၿမၾကည္အား လိုအပ္သည္ထက္ တည္ၿငိမ္ ရင္႕က်က္ေစသည္။

ထုိင္ရာမွ ထ၍ အခန္းေထာင္႕တြင္ ပံုထားေသာ အၿဖဴေရာင္ ၀တ္ရံုကို ေကာက္၀တ္လိုက္သည္။ အခန္းထဲတြင္ ထိုင္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ ၾကာသြားၿပီပဲဟု ေတြးလိုက္မိသည္။ ၿပည္႕တန္ဆာမ တစ္ေယာက္အတြက္ ဤအခန္းသည္ လံုၿခံဳသည္။ လြတ္ေၿမာက္မႈကို ေပးစြမ္းႏိုင္သည္။ ဤအခန္း၏ တံခါး တဖက္ၿခား သည္ အၿခား ကမၱာ။ ၿမၾကည္ လူအသစ္မ်ားကို ေတြ႕ရအံုးမည္။ ေၿပာင္းလဲေနေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတြင္ လိုက္ေလ်ာညီစြာ ရွင္သန္ရအံုးမည္။ မ်က္ႏွာဖံုးေၿမာက္ၿမားစြာကို ၀ယ္ယူရအံုးမည္။ တစ္ခါတစ္ရံ လူေတြအား မုန္းမိသည္။ ထိုအခါ လူအားလံုး ကိုကိုကဲ႕သို ၿမင္႕ၿမတ္သူ ၿဖစ္ပါေစဟု ဆုေတာင္းမိသည္။ မၿဖစ္ႏိုင္ပါ။ သို႕ေပမယ္႕ လူေတြအမ်ားၾကားတြင္ ၿမၾကည္ ဆိုေသာ ၿပည္႕တန္ဆာမ တစ္ေယာက္ ရွိေနအံုးမည္သာ။ ဤအရာသည္ အလြန္တရာခန္းနားၾကီးက်ယ္ေသာ ကိုကို၏ အေတြးအေခၚမ်ားထက္ မွန္ကန္ေပအံုးမည္။

အနႏၱေမတၱာၿဖင္႕
ဘေကာင္း